کاری در آشپزخونه نبود. غذا آماده بود، ظرفهای کثیف در ماشین ظرفشویی چیده شدهبود و همهجای آشپزمنزل از تمیزی برق میزد. بوی غذا زیر بینیاش زد و چیزس نمانده بود تا عق بزند.
سخت جلوی خودش را گحرکت کرد و مقاومت کرد. لیوانی آب خنک را یک نفس سر کشید و رو به محدثه و زهره که یکیشان کابینتهای تمیز را
کاملاً بیهوده با پاککنندهی چندمنظوره، پاک میکرد و یکیشان هم ظرفها را جابهجا میکرد، پرسید:
– ببخشید، کاری هست بتونم انجام بدم؟
زهره چیزی ناظهار کردهبود ولی محدثه که مشخص بود پر حرفتر است اضافه کرد:
– نه فدات شم فعلاً که هیچی. چایی میخوری برات بریزم؟
لبخندی کمرنگ زد و با خودش در ذهنش گذراند نوشیدن چای شاید کمی حالش را بهتر کند تا آن بوی آزاردهندهی سوپ و خورشت کرفس کمتر اذیتش کند.
محدثه سه لیوان چای ریخت و روی میز غذاخوری کنج آشپزخونه گذاشت.
هرسه قرار گرفتند و چندثانیه بیشتر میانشان به خاموشی نگذشتهبود که آناشید نتوانست به کنجکاویاش غلبه کند و جویا شد:
– اینجا چندنفر ساکن هستن؟ یعنی چون شما دو نفر هستید… حتماً شلوغه و…
محدثه با خنده حرفش را قطع کرد و گفت:
– نه دخترجون، اسمت آناهیتا بود؟
– آناشید.
– آها، آناشید، راستش ما هم اینجا اضافیایم!
زهره برایش چشم و ابرو حرکت کرد تا او بسیار زود با آناشید صمیمی نشود.
ولی او بیتوجه به زهره، مقابل نگاه منتظر آناشید ادامه داد:
– تا قبل از جریانایی که پیش بیاد، این خونه هرروزگار هفته پر از مهمون بود. حانیه، دختر فخرالملوک خانوم که کف دست به سیاه و سفید نمیزنه، خانومم که نمیتونه زیاد، عروسشونم که هیچی، نگم برات! ما دوتا وقت سر خاروندنم نداشتیم. منتظر بودیم همینروزگارا عذرمونو بخوان، تو اومدی تعجب کردیم!
آناشید کمی از چای را مزه کرد و پاسخی نداد. حرفی برای اضافه کردن نداشت و خوشحال شد که باز هم خودِ محدثه حرف زد.
– این طفلیا یهو زندگیشون از این رو به اون رو شد. اون از شیماخانوم، زنِ حاجی!
آناشید گر گرفت.
– اونم از آقاامیرحسین که…
زهره از زیر میز پایش را به پای او کوبید و باعث شد خاموشی کند و برای تغییر بحث اضافه کرد:
– ایشالا شیماخانوم همین روزگارا برمیگرده. حاجی بهشدت خاطرشو میخواد، بیخیالش نمیشه.
نمیمیل داشت بیشتر بشنود. از گوش دادن در مورد امیرحسین میهراسید، وحشت داشت که نکند کسی از نگاهش آنچه میان او و امیرحسین اتفاق افتاده بود را بفهمد! از گوش دادن نام شیما بیشتر هراس داشت! خودش را جای او میگذاشت و… نه نه نمیتوانست تصور کند که شیما با فهمیدن ماجرا ممکن است چه حسی به او پیدا کند. تنها چیزی که باعث میشد کمی از آن احساس عذابآورش کم شود، فکر کردن به آزادی افشین بود.
*
وقتی به بیمارستان رسید، به بخش ICU راهی شد، پرستار محترمانه با او احوالپرسی کرد و اظهار کرد:
– جناب کُهبُد خوب شد تشریف آورمتوجه شد، دکتر فرموده بودن باهاتون تماس بگیرم.
یکباره قلبشوره به جانش افتاد و ناخودآگاه سر سمت شیشهی مستطیلی چرخاند و پرسید:
– حال پدر خوبه؟
پدرش خوب نبود و میخبر داشت سوالش مسخره است. ولی مسخرهتر از آن پاسخ خانم پرستار بود که گفت:
– بله بله، نگران نباشید، بفرمایید پدرتون رو ملاقات کنید، آقای دکتر تا یک ساعت دیگه توی بیمارستان تشریف دارن، میتونید برید با خودشون صحبت کنید.
سر تکان داد و تشکر کرد.
گان پوشید، روکشهای روی کفش را به پا کرد، ماسک زد و دستهایش را آغشته به الکل کرد و وارد شد.
دستگاههایی که اطراف پدرش بودند و فشارخون و ضربان دل و سطح اکسیژنش را نشان میدادند، مانند خاری در نگاههایش فرو میحرکت کردند. کنار پدرش ایستاد. موهایش بلند شدهبود و به فکرش زد که باید بیاید و کوتاهشان کند. لولهای که متصل به ونتیلاتور بود در گلویش بود و دیدن پدرش در آن حال و احوال میتوانست تیر خلاصش باشد.
ولی او باید محکم میماند. خم شد و پیشانی پدرش را بوسید و کمی دیگر ماند. پرستار که گفت باید برود، به طبقهی پایین رفت و چندتقه به در اتاق پزشک معالج پدرش زد.
– بفرمایید.
– سلام آقای دکتر.
او به احترامش از روی صنقلبی نیمخیز شد و احوالپرسی کردند.
– بفرمایید آقای کُهبُد.
– ممنونم، گویا میخواستید بنده رو ببینید.
– بله باید درمورد وضعیت پدرتون صحبت کنیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن