* * *
گوشیاش زنگ خورد. پشت چراغ قرمز بود و در ترافیک چهارمسیر گیر افتاده بود.
دیده به صفحه دوخت. مادرش بود. تماس را وصل کرد و جواب داد:
– سلام مادرم، جانم؟
– سلام حاجی، جانت بیبلا، نمیخوای بیای؟ سر سال تحویل خونه باش حداقل.
نگاه به ساعت انداخت و جواب داد:
– چرا مادر، دارم میآم، هنوز که دو ساعت و نیم مونده به سال تحویل. گالری رو بستم، پاساژم تعطیل شد، توی مسیرم منتها ترافیکه.
– میخواستم بگم سر مسیر یه ماهی برا سر سفرهی هفتسین بخر. این ماهیه که فضلی خریده بود لاجون بود، مرد.
– به دیده، امر دیگه؟
آهی کشید و جواب داد:
– چشمت پرنور، با حانیه حرف بزن بهش بگو خوش یمن نیست موقع تحویل سال بمونه بیمارستان. راضیاش کن بیاد خونه.
اینبار امیرحافظ آه کشید و جویا شد:
– شما باهاش صحبت کرمشاهده کرد؟ چی اضافه کرده؟
– آره، خیرهسر شده. حرف گوش نمیده که. اظهار کرد اون دختره تنهاست ولش نمیکنه بیاد. حانیه شده لَلهی اون. رسماً پرستارشه دیگه.
– مادر، چه ایرادی داره؟ خب اون بندهی خدا هم توی بیمارستان تنهاست، حانیه هم که خودش باهاش راحته.
– حالا بهش بگو برگرده شاید رو حرفت نه نیاره.
سکوت کرد، نمیخواست قول بدهد، راستش این بود که ترجیح میداد حانیه کنار آناشید بماند.
خداحافظی کرد و تماس را که قطع کرد، کمی جلوتر، در حاشیهی پیاده رو دیدهش به بساط سبزه و ماهی افتاد.
جای پارک پیدا نمیشد، ماشین را دوبله در حاشیهی خیابان پارک کرد و فوراً پیاده شد.
دو تنگ ماهی خرید و یک سبزهی کوچک.
صدای بوق ماشینهایی که او سد راهشان شدهبود، کشیده شد، کف دستش را به معنای عذرخواهی بالا برد، سوار شد و دلش را بعد از دو هفته به دریا زد و به جای خونه سمت بیمارستان راند.
#part257
آنــــــاشــــــــید
بیمارستان سمت کرج بود، با توجه به ترافیک یقیناً با تأخیر به خونه میرسید اما برای حرکت کردن مصمم بود. ذهنش اصرار به انکار هر گونه احساسی نسبت به آناشید داشت ولی… ولی با پای دلش انگار مسیرش را سمت بیمارستان کج کردهبود.
* * *
پرستار اضافه کرد:
– مولین خانوم، ببین دو هفتهست طولانیترین مسیری که رفتی از تختت تا سرویس بهداشتی بوده، کاری به این که عضلات پاهات هم ضعیف شدن ندارم ولی خانوم دکتر تأکید کردن که اصلاً واینستی.
حانیه ریز خندید.
– خانوم رشیدی باور کنید حواسم بهش هست.
سرم آناشید را بست، چسب روی آنژیوکتش را عوض کرد و با خنده اضافه کرد:
– دیگه عزیزم جون خودت و جون مامان خانوم ما، خدایی نکرده یه وقت چیزیاش نشه، اونم توی شیفت من، بعداً پشیمونی به بار نیاد و بگم کاش نذاشته بودم بره بیرون از اتاقش.
آناشید آهسته روی ویلچر جای گرفت و تبسم زد.
– نیم ساعت دیگه بالاییم.
پرستار دلواپس نگاهش را میان آن دو جابهجا کرد و ملحفهی نازکی را روی پاهای آناشید انداخت.
– توروخدا نرید توی محوطه بچرخیدا، سرما نخوره به شکمت دخترم.
درحالیکه آرام به دلواپسیهایی که فرای مسئولیتپذیری بودند و رنگ و بوی محبت مادرانه گرفتهبودند، تبسم میزدند و او را خاطر جمع کردند، از اتاق خارج شدند.
آناشید با خنده اظهار کرد:
– خروج از زندان رو به خودم و پسرم تبریک میگم.
حانیه توقف کرده منتظر بالا آمدن آسانسور، نرم فشاری به سر شانهی او وارد کرد و اضافه کرد:
– این روزا هم میگذره، بعداً برای جوجه خاطراتشو تعریف میکنی.
در نهایت ناامیدی و استیصال، سر بالا گرفت، با تک خندهای ناباور گفت:
– مگه میشه؟
نگاههای حانیه برق زد و شانه بالا انداخت.
– خدا بخواد باباش که داره میآد، چرا نشه؟
#part258
آنــــــاشــــــــید
کنار هفت سینی که در لابی بیمارستان چیده شدهبود، از حرکت ایستادند.
آناشید تلخندی زد و گفت:
– پارسال شامگاه عید…
دمی که گحرکت کرد انگار جگرش را سوزاند و تمام تنش را به آتش کشید. بازدمش را بیرون راند و هممسیرش قطره اشکی از دیدهش سرازیر شد.
– بابام بود، افشین بود، مولینم حرف میزد و ما… ما یه خانواده بودیم. حتی تصورشم نمیکردم که سیصد و شصت و پنج روز بعد، با چه شرایط و موقعیتی، توی بیمارستان باشم، سردرگم و با یه جهان فکر و خیال.
حانیه روبهرویش از حرکت ایستاد و او هم پر از غم لبخند زد.
– بابای منم پارسال بود آناشید، امیرحسینم بود، بزرگترین مشکلی که اون موقع داشتیم، قهر شیما بود و اینکه چمدون بسته بود و راهی شدهبود خونهی دایی و چند روزگار بعدش احضاریهی دادگاه برای داداش اومد.
شانه بالا انداخت و ادامه داد.
– منم فکر نمیکردم سال بعد بدون بابام باشم، بدون امیرحسین، اینجا توی بیمارستان. ولی خب، حیات همینه دیگه، غیرقابل پیشبینی و پر از فراز و فرود.
جنینش لگد زد، کف دست روی شکمش گذاشت و اینبار تبسمش واقعی شد و کمی جان گراهی شد و زمزمه کرد:
– در عوض امسال این کوچولو رو دارم و…
بغضی ادامه داد:
– یه دوست فوقالعاده.
نگاههای حانیه هم پر از اشک شد اما با خنده گفت:
– عه چرا فیلم هندیاش کردی؟
آناشید اشکهایش را پاک کرد و زیر خنده زد.
– بهشدت احساساتی شدم، امیدوارم بعد از زایمان هورمونام برگردن به حالت طبیعی.
حانیه در حالیکه دوربین سلفی گوشی را روی خودشان طوری تنظیم میکرد که هفتسین هم در کادر باشد بیان کرد:
– حالا تو حاملهای، من چمه؟
هر دو لبخند زدند و حانیه چند عکس انداخت.
– ممنون که موندی پیشم حانیه، میدونم مولینت دلخور شدن من راضی نبودم به دلخوریشون ولی… ولی ممونم ازت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن