نزدیک ماشین شدند و قبل از اینکه آناشید کف دستگیرهی در را بگیرد، امیرحافظ در عقب را برایش باز کرد و خیره به نیمرخ آناشید که نگاهش نمیکرد ماند و آرام اظهار کرد:
– سلام آنا خانوم، صبحت بهخیر خوبی انشاالله؟
مقاومتش در هم شکست، سمت او چرخید و خیرهی نگاههای مردانهی مهربان، آشنا و غریبهاش بزاق دهان بلعید و پاسخ داد:
– سلام، ممنونم.
سنگینی نگاه حانیه باعث شد رو سمت او بکند و با تبسمی که نمیخبر داشت چه معنیای دارد روبهرو شود!
خیلی عاشق شد به حانیه بگوید «لطفاً نیشتو ببند» ولی سوار ماشین شد و در را بست و عمداً درست پشت سر امیرحافظ، تقریباً چسبیده به در جای گرفت. طوری که نه نگاهش به امیرحافظ بیفتد و نه او بتواند نگاهش کند.
تا میانههای راه تنها کسی که حرف میزد حانیه بود. آناشید و امیرحافظ چیزی نمیگفتند آناشید سر پایین انداختهبود که از هر نگاه تصادفیای جلوگیری کند و امیرحافظ هم اگر چه خودش را شماتت میکرد اما شدیداً دلبسته شد کمی خیرهی آناشید شود!
با این فکر کف دستش را دور فرمان محکم فشرد و سعی کرد این را از سرش بیرون کند.
آناشید در لحظهای احساس کرد گرمای بخاری، بوی چرم صنقلبیهای ماشین، عطر امیرحافظ و فضای خفقانآور ماشین، همه و همه باعث شد که معدهاش در هم پیچ بخورد. حس کرد نمیتواند راحت نفس بکشد و کمی شیشه را پایین کشید.
حانیه چرخید و فوراً گفت:
– وای آناشید سرده!
و با متوجه شدن رنگ پریدهی آناشید دلواپس بیان کرد:
– خوبی؟
آناشید کف دست روی دهانش گذاشت، سرش را به چپ و راست تکان داد.
حانیه تقریباً با جیغ اضافه کرد:
– داداش بزن کنار، تهوع داره!
امیرحافظ چنان برای این مسئلهی ساده، هول شد که بدون زدن مسیرنما ماشین را سمت راست اتوبان کشاند و صدای بوق ممتد ماشینهای دیگر را بلند کرد.
به محض توقف، آناشید در را باز کرد و پایین دوید.
آناشید فوراً خودش را کنار درِ راستِ ماشین کشید و به محض توقفش پیاده شد. سمت گاردریل دوید، دو دستش را روی آن قرار داد و خم شد.
عق زد و همهی محتویات معدهاش را بالا آورد.
میان سر و صوتی ماشینها در اتوبان، صدای باز و بسته شدن در ماشین را شنید. سرگیجه داشت و دوست داشت روی زمین بنشیند.
به خیالش حانیه از ماشین پیاده شدهبود ولی کف دستی که ناگهان پشت کمرش قرار گرفت، درشتتر از آن بود که بتواند متعلق به حانیه باشد.
پلک بست، ابداً دوست نداشت در چنین شرایطی امیرحافظ شاهد عق زدن و دیدن استفراغش باشد.
بدون اینکه رو سمت او بکند کف دستش را به شانه امیر حافظ زد و بیان کرد:
– لطفاً… لطفاً برید کنار حاج آقا.
اما امیرحافظ حتی یک سانت هم جابهجا نشد و با قلبواپسی به آناشید خیره ماند.
نمیخبر داشت و نمیمتوجه شد چرا میان عق زدنهایش ناگهان یک بغض وسط گلویش سبز شد.
امیرحافظ دست در جیب کرد، دستمال بیرون آورد و سمتش گرفت. آناشید صورت و اطراف دهانش را که پاک کرد، سمت او چرخید و اضافه کرد:
– من نمیخوام شما اینجا باشید حاج آقا.
امیرحافظ سؤالی نگاهش کرد.
بغض کار خودش را کرد و ترکشهایش را به دیدههای آناشید رساند که اشک ریخت و لب زد:
– فاصلهتونو با من رعایت کنید من نمیخوام نزدیکم باشید.
امیرحافظ ولی قدمی دیگر نزدیک شد و به ملایمی شانههای او که حالا خمتر شده بود را ماساژ داد و اضافه کرد:
– پذیرش کمک بد نیست.
هق زد و نالید:
– کمک نمیخوام.
– ولی من میخوام کنارت باشم آنا خانوم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن