رمان آناشید پارت ۲۰۷

فصل سوم

خورشید بالا رسیده‌بود که از تاکسی بیرون آمد و حالا مقابل خانه‌ی ویلایی ایستاده‌بود. نگاهش را از دیوارهای آجری‌ جدا کرد و با ترس و لرز دور و اطراف را بررسی کرد.

جز پیرمردی که با نان سنگک در کف دستش سمت خونه‌ای می‌رفت کس دیگری در کوچه نبود.

یزدان بیدار شده‌ و خیسی پوشکش باعث شده‌بود سر به گریه بگذارد.

هول و شتابزده در را باز کرد و داخل شد. نه به حیاط بزرگ و خاک گرفته و حوض وسطش دقت کرد و نه به درخت‌های خشک شده.

می‌خواست فقط داخل برود و پسرش را آرام کند و‌ شاید اندکی، فقط اندکی احساس آرامش و غلبه بر ترس.

ورق جمشاهده کردی از زندگی پیش رویش بود و باید با ترس‌ها و احساسات و تصمیم‌های مختلفی که گحرکت کرده‌بود، کف دست و پنجه نرم می‌کرد و کنار می‌آمد.

از سه پله‌ی میان حیاط که به منزل منتهی می‌شد بالا رفت و کنار گوش یزدان گفت:

– آروم باش مولینی، دیگه جامون امنه، من مواظبتم پسرم.

* * *

محدثه سعی کرد کمکش کند تا راحت‌تر قدم بردارد و سوار ماشین آژانس شود، جویا شد:

– بسیار می‌سوزه؟

«هوم» آهسته و پر از دردی از میان لب‌هایش خارج شد. دکتر صبح زود رسیده و ویزیتش کرده‌بود، اظهار کرده‌بود زخم باید به خوبی و درستی شست‌وشو داده شود، بهتر است کمی دیگر بماند، اما با رضایت شخصی ترخیص شده‌بود.

قلبشوره امانش را بریده‌بود، از شب قبل هرچه با گوشی آناشید تماس گحرکت کرده خاموش بود، به تلفن منزل زنگ زده و علی‌رغم انتظارش که منتظر بود زهره جواب بدهد، فخرالملوک پاسخ داده‌بود.

هول شده و وقتی پرسیده‌بود:

– کجایی تا این وقت شامگاه؟!

تنها آرام جواب داده‌بود:

– مجبورم پیش‌ یکی از دوستام بمونم، از آنا خبر داری مولین؟!

فخرالملوک در چندکلمه خلاصه اظهار کرده‌بود:

– بالا با بچه‌اش سرگرمه، زود برگرد.

و تماس را قطع کرده‌بود، همین!

ولی قلب حانیه عجیب به شور افتاده‌بود، چرا زهره جواب تلفن را نداده‌بود؟! چرا گوشی آناشید خاموش بود؟! چرا دیگر با او یا محدثه تماس نگحرکت کرده‌بود؟!

هیچ جوابی برای سؤال‌هایش نداشت. برای همین ترجیح داده‌بود که زودتر به منزل برگردد.

کسی جز محدثه و آناشید خبری از اتفاقی که برایش افتاده‌بود نداشت.

مقابل در پیاده شدند، محدثه کلید در قفل در انداخت و چرخاند، حانیه لنگ لنگان به کمکش داخل رفت.

عرق از پشت گردن تا تیره‌ی کمرش مسیر گرفته‌بود. با تبسمی تصنعی گفت:

– رسیدیم دیگه. این چند قدمم بریم…

نگاهش به عمو فضلی افتاد که گوشه‌ای توقف کرده و همان‌طور که باغچه را آبیاری می‌کرد با غرغر بیان کرد:

– هیچ معلوم نیست چه‌خبره تو این خونه!

#part511

آنــــــاش‍ــــــــید

دلشوره‌اش با شنیدن حرف او بیش‌تر شد. از همان فاصله پرسید:

– سلام عمو، چی شده؟!

یک نگاه به حانیه کافی بود تا بفهمد به سختی ایستاده و یک‌جای کار می‌لنگد. بدون این‌که شیر آب را ببندد شیلنگ را در باغچه رها کرد و خودش را با گام‌هایی شتاب‌زده به آن‌ها رساند.

– چی شده باباجان؟ کجا بودی تو؟

حانیه مکث کرد و محدثه با دلخوری زودتر از حانیه جواب داد:

– خدا بهش رحم کرده، اسید ریختن رو پاش!

عمو فضلی با یک دست روی دست دیگرش کوبید.

– ای وایِ من! الان چه‌طوری؟! چرا بلا و بدبختی از این خونه و خونواده دور نمی‌شه؟!

حانیه چپ‌چپی نگاه به محدثه انداخت و اضافه کرد:

– خوبم عمو، بهترم می‌شم، اتفاقه دیگه! شما چرا می‌گفتی معلوم نیست توی این خونه چه‌خبره؟!

سر تکان داد و بیان کرد:

– کاش اتفاق بود، عمداً دارن‌ بلا سرتون می‌آرن.

آهی کشید و ادامه داد:

– باباجان دیشامگاه زهره یه گل‌گاو زبون به من داد، خوابی منو گحرکت کرد دور از جون شماها، عین خواب مرگ! پاشدم متوجه شدم خونه سوت و کوره هیچ‌کسم نیست انگاری! خانم که تو اتاقه، شماها که نبومتوجه شد خیال کردم رفتید پی درس و دانشگاه، آوای گریه‌ی بچه هم نمی‌آد، کلافه شدم تو این سوت و کوری! خل شدم باباجان بس که با دار و درختا حرف زدم، کاش لااقل حاجی زودتر برگرده.

تبسمی کمرنگ به صورت پیرمرد با آن غرغرهای زیرلبی‌اش زدند.

جلوتر که حرکت کردند آوای خفه‌ی زهره به گوششان رسید. بدون این‌که بدانند آوای کیست هرسه متعجب به هم نگاه کردند. عموفضلی هم تا آن موقع متوجه صدا نشده‌بود.

زیرلب گفت:

– یا امام زمان! صدای کیه؟!

اضطراب حانیه با شنیدن صوتی نامفهوم بیش‌تر شد. رو کرد به محدثه و اضافه کرد:

– من آروم می‌آم داخل، می‌شه زود بری بالا ببینی چه خبر شده؟!

فخرالملوک با دیدن حانیه از پشت پنجره که لنگ‌زنان مسیر می‌‌رفت طاقت نیاورده و از اتاقش بیرون وارد شد. صدایش می‌لرزید وقتی که گفت:

– حانیه؟! چی شده مادر؟!

اضطراب داشت و قلبخوری از مادرش باعث شد بغض در گلویش بنشیند و با صوتیی لرزان جواب داد:

– مگه برات مهمه مامان؟! هرچی که شده‌باشه چه اهمیتی داره؟! اصلاً بد نیست الان اتاقت و خلوتت‌و ترک کردی و اومدی بیرون؟! حانیه کیه؟! بچه‌هات کی‌ان؟! ما ارزشی داریم برات؟! بابا که نداریم، مادرمونم خودش‌و ازمون دریغ کرده.

فخرالملوک تکیه زده به عصا در خاموشی نگاهش کرد. چیزی ناظهار کرد، جوابی نداد و نفسش را پر از درد و غصه بیرون داد.

محدثه و عموفضلی بالا رفته بودند، صوتی داد محدثه که آمد حانیه نگاه از چهره‌ی مغموم مادرش گحرکت کرد.

– زهره توی اتاق آناشیده! آوای زهره‌ست، در اتاق قفله!