امیرحسین نگاه ریز کرد و جویا شد:
– باور کنم مشکلت همیناست؟!
آناشید فین فین کرد، بینیاش را بالا کشید و کف دست پشت کمر دردناکش گذاشت و سعی کرد او را کنار بزند تا سمت اتاق برود و گفت:
– چیز دیگهای هم میتونه باشه؟!
فکری که به ذهنش رسیدهبود چنان به غیرتش فشار وارد کرد که باعث شد یک کف دستش را مشت کند و با دست دیگرش چانهی آناشید را در کف دست بگیرد و از پشت دندانهای بر هم کلید کردهاش پرسید:
– یا مثلاً قلبت سُریده؟!
با چشم اشاره به در بستهی اتاق امیرحافظ و شیما کرد و گفت:
– مثلاً برای اون حامیای که جای خالی بقیه رو برات پر کرده، ها؟!
آناشید حس کرد کف دست و پایش دارد یخ میزند.
امیرحسین چه میاضافه کرد؟! چه احساساتی؟! دیوانه شدهبود؟! او فقط یک حامیِ قابل احترام بود، همین! احساسی هم اگر بود، تنها قدرشناسی بود و بس!
با طعنه ادامه داد:
– بالاخره شرایطت سخت بوده، پشتت خالی، زیر پات خالی، حاجی یه تنه شده ابر قهرمان و تو موقعیت سخت دستتو گرفته. بهت قول آزادی داداشتو داده، هواتو داشته هوا برت داشته؟!
فشار کف دستش ناتمایل داشته بیشتر شدهبود و عصبی نفس نفس زد:
– هوم؟! دل دادی به قلب مردِ زندار؟!
صدای باز شدن در اتاق هممدت شد با صوتی «آخی» که از گلوی آناشید خارج شد!
امیرحافظ پیجادهنی روی رکابیاش پوشیده و در حال تا زدن آستینهایش بود که وضو بگیرد و نماز شب بخواند.
لحظهای با دیدن صحنهی پیش رویش، خون به مغزش نرسید.
توجهی به پوشش آناشید نداشت ولی متوجه شدن چانهاش در کف دستان امیرحسین و گوش دادن صدای «آخ» او باعث شد با چندگام بلند خودش را به امیرحسین برساند. چند ثانیهی کوتاه بیشتر طول نکشید. طوری به شانهی امیرحسین کوبید که کمرش محکم به دیوار خورد و امیرحافظ توپید:
– چه گهی داری میخوری بیشرف بیغیرت؟! کف دست رو زن حامله قد بلند کردی؟!
آناشید هین کشیدهی کشید و کف دستش را روی دهانش گذاشت و ناباور صدایش زد:
– حاج آقا؟!
سر بالا نیاورد ولی نگاه آناشید با ناراحتی روی بینی کبود و ورم کرده و کبودی زیر نگاههایش ماند. این دو برادر با هم چه کردهبودند؟!
امیرحافظ دو دستی یقهی پیمسیرن امیرحسین را که بدون گارد و تنها با پوزخندی به دیوار چسبیدهبود را گرفت و باری دیگر به دیوار کوبیدش، دیدههای امیرحسین از درد روی هم فشرده شد.
امیرحافظ فریادش را فرو خورد ولی با تمام حرصش گفت:
– این همه زنم زنم کردی، اینه زنداریات نامرد؟!
آناشید زیر گریه زده آوایش زد:
– حاج آقا ولش کنید.
نگاه امیرحافظ بدون اختیار خودش سمت آناشید چرخید و لب زد:
– شما دخالت نکن آنا خانوم، میخوام بفهمم این مرتیکه با خودش چند چنده!
امیرحسین کف دست بالا آورد و صورت او را محکم گحرکت کرد، طوری که چهرهی امیرحافظ از شدت درد در هم جمع شد و بیان کرد:
– اولاً خانداداش، نگاهتو از رو ناموس من بردار، نمیبینی حجاب نداره؟! حالا نه که من روسری سر کردن و نکردن کسی که از خودش عقل و اختیار داره چپم باشهها، نه! واس خاطر خودت میگم نه که میتمایل داشتی مهیای نماز شب بشی، خوبیت نداره زل بزنی به زن من.
صورت امیرحافظ را رها کرد و خیرهی دیدهانش شد و خطاب به آناشید گفت:
– برو تو اتاق، یه چیزی بپوش یا یه چادر بنداز سرت بعد تشریف بیار بیرون. از نگاه این حاجی ماجیا بیشتر باید وحشت کرد! حالا داداش من باشه یا هفت پشت غریبه فرقی نداره!
امیرحافظ کفری شده «استغفرالله» را زمزمه کرد.
آناشید در خاموشی اشک میریخت و نگاهش را میان آندو جابهجا میکرد که امیرحسین بدون جدا کردن نگاههایش از دیدههای پر از خشم امیرحافظ توپید:
– با تو نیستم مگه آنا؟!
آناشید سنگین نفس کشید، خودش را داخل اتاق انداخت و چادر نماز حانیه را روی سرش انداخت.
امیرحسین با تبسمی که امیرحافظ را کفریتر میکرد گفت:
– تکلیف من با خودم روشنه، زنمو میخوام، پای خودش و بچهام میمونم، ناتمایل داشته بوده، یهویی بوده، الان نمیمیل داشتمش؟! دیدهم کور و دندم نرم، حالا که هست، حالا که هستم و دارم خودمو از منجلاب نجات میدم میمونم بالاسرش و واسش پدری میکنم. تو چی واسه من میگی این وسط حاج آقا؟! ها؟! حرکت کردار من با آنا به تو چه؟! تو رو سننه! چیکارشی؟! برادرشوهرا از کی تا حالا انقد صاحب اختیار شدن؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن