رمان آموت

معرفی رمان آموت :

رمان آموت به قلم ملیکا شاهوردی، در روستایی دور افتاده اتفاق می‌افتد و داستان دختری به اسم مرجان است که توسط عمویش، به مردی سن بالا در قبال ازدواجش فروخته می‌شود.
رمان آموت به قلم ملیکا شاهوردی، روایت درد، رنج و غم دختری شانزده ساله است.
و در عین حال مردی به اسم نوحا که تشنه‌ی انتقام دوازده سال تبعیدش است و بعد از سال ها به آنجا برمی‌گردد.
فقط برای انتقام از خانواده‌اش!
مرجان و نوحا، اتفاقی باهم برخورد میکنن و مرجان برای فرار از ازدواج کف دست به کاری می‌زند که دنیایش سیاه می‌شود.
رابطه با نوحا، رابطه‌ای نامشروع برای فرار از ازدواجش ولی…

مقدمه رمان آموت :

فریاد می‌زند!
ولی کسی آوایش را نمی‌شنود.
فریادش از جنس خاموشی است و رنگ و بوی خفقان دارد!
شکنجه می‌شود؛ فقط به جرم دختر بودن.
تازیانه می‌خورد؛ به گناهِ ضعیف بودن.
ولی جا نمی‌زند، تا استخوان‌هایش شکسته نشوند.
می‌جنگد برای دل شکسته‌اش…
با او و مردانگی‌‌هایش که برایش حکم بهشت را داشت و برای دخترک جهنمی سوزان!
می‌جنگد با سرنوشت سیاهی که با زغال نوشته شد.
با مردمی که حکم کردند و روح پاک او را به دار آویختند.

خلاصه رمان آموت :

رمان آموت به قلم ملیکا شاهوردی، روایت گر دختری شانزده ساله به اسم مرجان است که عمویش او را به مردی سن بالا می‌فروشد.
مرجان برای فرار از ازدواج، مجبور به رابطه با نوحا می‌شود.
پسر خان که بعد از دوازده سال تبعید برای انتقام به روستایش برگشته.
ولی همه چیز، با وارد شدن عموی کم سن و سال نوحا عوض می‌شود و مرجان میان آن ها گیر میفتد….

مقداری از متن رمان آموت :

کف دست نوازش گر کسی را روی صورتش حس می‌کرد.
مهم تر از آن، سنگینی پتو روی بدنش و گرمایی بیش از حد.
بدنش خیس از عرق بود.
داشت می‌سوخت…
انگار که در آتش گراهی شدار شده بود.
نفس عمیق و کشیدهی کشید و چرخید.
چرا انقدر گرمش بود؟
حس می‌کرد کسی بدنش را به بخاری چسبانده…
آب دهانش را قورت داد و از سوزش گلویش ناله کرد.
طوری می‌سوخت که انگار با چاقو خراش داده شده بود.
– مرجان؟
گوش دادن اسمش از زبان آن شخص، برای گوش‌هایش غریبه بود.
– بیدار شو دیگه کوچولو! خیلی خوابیدی.
خودش هم می‌میل داشت بیدار شود؛ ولی بدنش یاری نمی‌کرد.
بیش از حد خسته بود و روی هر پلکش، سنگینی بیش از حد حس می‌کرد.
انگار که وزنه‌ی صد کیلویی رویشان قرار گراهی شده بود.
– دارم می‌سوزم…
زمزمه‌اش زیادی آهسته بود.
ناله کرد و به خودش پیچید.
بسیار گرمش بود.
بیش از حد!
– هنوز تبت پایین نیومده.
زبان روی لب‌های خشک شده‌اش کشید و به سختی چشم باز کرد.
متوجه شدش تار بود و همه چیز را ناواضح می‌دید.
چند بار پلک زد تا در نهایت متوجه شدش واضح شد.
گیج و منگ و بی‌حال به اطراف خیره شد.
اینجا کجا بود؟
سر که چرخاند؛ مجدد با همان دو نگاه سیاه رنگ روبه رو شد.
با همان لبخند!
– بالاخره بیداری شدی؟
ابروهایش در هم کشیده شد و عمیق و طولانی نگاهش کرد.
در ذهنش جستجو کرد که او را از کجا می‌شناسد.
به‌یک‌باره همه چیز یادش وارد شد.
هین کشیدهی گفت و خواست نیم‌خیز شود که درد عجیبی در قفسه‌ی سینه‌اش پیچید.
ناله کرد و مجبوری در جایش دراز کشید.
– نباید قد بلند شی مرجان. استراحت کن تا خوب شی. همین الانش داری تو تب می‌سوزی!
نفس عمیقی کشید و با مکث سرش را به سمتش چرخاند.
– تو…تو همونی…
موهای پریشان و خیس روی صورتش را کنار داد و باز هم لبخند زد.
– همونیم که اون شب از کف دست نوحا نجاتت داد.
نگاهش، باعث شد خجالت بکشد.
خصوصا که فاصله‌یشان بسیار کم بود و درست کنارش، روی تخت یک نفره‌ای که او رویش بود، قرار گرفته بود.
– این شد دفعه دوم که نجاتت میدم‌ها… مواظب باش دفعه سومی در کار نباشه.
کف دست پشت گردنش کشید و کمی به سمتش خم شد.
– حیفه این نگاهای خوشگله که بخواد بسته شه.
گونه‌هایش به سرعت رنگ گحرکت کردند.
به خاطر تب قرمز شده بود؛ اما بیشتر سرخ شد.
همانند انار و جلوه‌ی عجیب و زیبایی را به نمایش گذاشسریع.
‌- تو کی هستی‌؟
خاموشی مطلقی بین‌شان برقرار شد.
منتظر به نگاهانش نگاه کرد تا در نهایت دهان باز کرد.
– من عموی نوحام. اصلان!
نگاهانش همانند دو گوی درشت شدند و مات ماند.
شخصی که دو دفعه، او را از مرگ نجات داده و برای زنده نگه داشتنش تلاش کرده بود؛ عموی نوحا بود؟

دفعه‌ی قبل و دیدار اولشان در ذهنش آمد.
با آن شرایط عریان، او را متوجه شده و از کف دستان نوحا نجاتش داده بود.
پلک بست.
شرم با تمام قدرت، به وجودش وارد شد.
در وضعیت بسیار بدی او را دیده بود.
حرف‌هایش….
این که از او پرسیده بود چرا باکره بودنش را به نوحا نگفته
جویا شده بود که به پولش احتیاج داشته که این کار را کرده…
اشک‌هایش همانند سیل روی صورتش فرو آمد.
تا به حال انقدر خجالت نکشیده بود.
سنگینی نگاهش را حتی با دیدهان بسته هم حس می‌کرد.
خیره، بدون پلک زدن داشت نگاهش می‌کرد.
– چرا گریه می‌کنی چشم جنگلی؟
چرا او را دیده جنگلی آوا می‌کرد؟ به خاطر رنگ سبز چشمانش؟
اصلا چرا انقدر ملایم و با محبت بود؟
نمی‌دانست…
در گیجی مطلق داشت به سر می‌برد و خجالت و شرم اجازه نمی‌داد پلک باز کند.
جدای آن، حیرت زده مانده بود که این مرد چطور می‌توانست عموی نوحا باشد.
در صورتی که حتی یک تار موی سفید هم نداشت و ظاهر و قد و قواره‌اش نشان میداد که همسن نوحا است.
– گریه نکن. چشمات اذیت میشه!
پلک‌هایش را محکم روی هم فشرد و لب گزید.
تا به امروز، تمام اطرافیانش…
به هر طریقی که بود؛ اشکش را در آورده بودند.
گاهی اوقات بدون میل داشت خودشان و بیشتر وقت‌ها هم از قصد…
حتی گاهی پیش خودش فکر می‌کرد که اشک و بدبختی او، بقیه را مسرور می‌کند.
درواقع روحشان را ارضا می‌کند.
اما حالا….
حالا یکی پیدا شده بود که می‌اظهار کرد:
” گریه نکن! ”
غریبه‌ای که جان خودش را به خطر انداخته و دخترک را از مرگ نجات داده بود.
حالا هم نگران اذیت شدن دیدهانش بود.
شاید…
شاید که نه!
قطعا اگر او نبود؛ تا الان مرده بود و احتمالا افراد روستا مشغول بیرون آوردن جسدش از آب بودند.
ولی به لطف او داشت نفس می‌کشید.
بار دیگر فرصت زندگی داشت.
هرچند مطمئن نبود که با وجود بهرام میشد زندگی کند یا نه!
آب دهانش را پر سر و صوت بلعید.
گلویش شمتوجه شدا سوخت و صوتی ناله‌اش را بلند کرد.
– آخــــخ!
بلافاصله دستان یخ زده‌اش، در کف دستان اصلان قرار گراهی شدند و صوتیش به گوشش رسید.
– چی شد مرجان؟ خوبی؟
خوب‌؟ خوب نبود…
از یک طرف بدنش داشت در آتش می‌سوخت و از طرفی دیگر لرزش کرده بود.
گلویش به قدری درد می‌کرد و زخم بود که حس می‌کرد تیغ قورت داده.
– گلوم…
نفس عمیقی کشید و کف دستش را روی پیشانی‌ عرق کرده‌اش گذاشت.
داشت در تب می‌سوخت و صورتش حسابی قرمز شده بود.
‌‌- تبت بسیار بالاست…

نحوه تهیه و مطالعه رمان آموت :

https://t.me/+tteLan9Fvgc2ZDlk

بیوگرافی ملیکا شاهوردی :

آثار ملیکا شاهوردی :

رمان آموت