به قلم رها باقری
با دستهای یخزده چارقد را از سر برداشتم. بدون نگاه به من، لیوان را برداشت و گراهی شد طرفم.
– لبی تر کن، رنگ به رخسارت نیست.
– شما بخور.
محکمتر بیان کرد:
– بیان کردم بخور، هول داری.
لیوان را گحرکت کردم، کمی خوردم و میان دو دستم نگه داشتم. از دستم گحرکت کرد و سر کشید.
– از من خوف داری؟
مردد نگاهش کردم. خیره بود به من و موهایم.
– نه.
خوف داشتم، غریبی میکردم. معذب بودم. فکری نگاهم کرد، طولانی و کشدار.
– آق بانو؟!
دامنم توی مشتم فشرده میشد، کف دست برد زیر چانهام.
– وقتی صوتت میکنم نگاهم کن، قلبت باهاش بود؟
شاهین را میبیان کرد. شاهین مادرمرده را که روزگار قبل خانوم جان لتش کرده بود و جانش را تهدید کرده بود، شاهین کلهشق و خوشزبانی که قلبم را نرم کرده بود.
دلم با او بود؟ چه میخبر داشتم؟ آن وقت شامگاه در آن اتاق، ترسم بیشتر از جانش بود تا قلبدادگی. ترس داشتم از غیظ و تلافی بارمان.
– من محرمت شدم بارمان. به زودی عقد میکنیم، هر چی بود خاک شد. دیگه تو حیاتم نیست.
نفس عمیقی کشید.
– قشنگتر شدی با سرخاب و سفیداب!
رخت جنگ و دعوا را درآورده بود؟! صامت، فقط تبسم کنج لبم لرزید.
– دیشامگاه پلک روی هم نذاشتم، هلاک خوابم.
با خیالی آسودهتر نگاهش کردم.
– برو بخواب زودتری.
تبسم کجی زد.
– زن گرفتم که اولین روزگار محرمیت بگه برو بخواب؟! چه وقت خوابه الان؟!
قد بلند شد و از بالا نگاهم کرد.
– قد بلند شو آق بانو.
مردد توقف کردم. کف دست گذاشت روی سرم، بینرمش، مشغول نوازش موهایم شد.
– چه بعد از عقد چه از الان به بعد بیاذن من نه جایی میری، نه با مردی به جز مردهای عمارت همکلام میشی. متوجه شدی؟
جاده نفسم گراهی شده بود، فقط سر تکان دادم. سرم را جلو کشید و به سی*ن*هاش چسباند.
– هر چی بود خاک کن تا من هم هر چی بود خاک کنم بانوی نورانی من!
واقعش گذشت کرده بود؟! تهماندهی دلواپسی و بغضم را با نفس بیرون دادم.
– دیده! فقط… .
سرم را جدا کرد و خیره به دیدهانم شد.
– الان دیگه وقت هیچ حرفی نیست، میدانی خلوتی که به صد زور بازو صاحب شدم رو به هیچی از کف دست نمیدم.
با اضطراب لب زدم:
– بارمان من… .
نگاهش به روی لبهای لرزانم ثابت شد.
– من محرمتم!
***
صوتیی گنگ در اطرافم میشنیدم و با تکانتکانی که تنم را میلرزاند نگاه ماتم زدهام را به نگاهان نگران شکوفه دوختم.
– یهو کجا حرکت کردی سیر کنی دختر؟! جویا شدم آبستنی؟
سر تکان دادم. ناباور خندید.
– جون شکوفه؟! ایول بابا!
زود خندهاش هم راهی شد.
– آبستنی و اون نامردا زدن ناکارت کردن؟! بچهت چیزیش نشده؟
چیزی از حرفهایش حالیام نمیشد تنها کف دستم، به روی شکمم خشک شده بود و نکند واقعاً… ؟!
باز هم صوتیم زد.
– آق بانو با توام، میخوای ببرمت دکتری چیزی؟
گیج و گنگ شانه بالا انداختم.
– نمیدونم.
مجدداً چانهاش لرزید و نگاههایش پر آب شد.
– ویار داری؟ چی دلت میخواد؟
به دیدهان اشکبارش خیره شدم و لب زدم:
– نمیدونم… من مطمئنم نیستم ولی… .
ولی امکانش بود! بارمان بود، من بودم، محرمم بود، هر چیزی امکانش بود.
***
شکوفه همانند ساعتی پیش که با هزار فکر و خیال و اشک گذرانده بودم برای بار چندم چانهاش لرزید و نگاههایش پر آب شد.
– میگما… ویار داری؟ چی قلبت میخواد؟
نگاهش کردم، بیحالتر از هر موقع دیگری، حس میکردم دیگر توان ادامه این حیات پر هیاهو را ندارم.
– نمیدونم.
– ویارونه چی هوس داری؟
پوزخند زدم.
– اصلاً فرصت نکرده بودم بفهمم.
– جون شکوفه بگو دیگه… بهشدت برات ذوق دارم.
بیاختیار لب از هم باز کردم.
– خانومجانم هندونهی خنک که میآورد، قلبم ضعف میراهی شد.
با همان چشمهای خیس روی کندهی زانو جلو رسید و کف دست پیش آورد تا شکمم ولی پشیمان شد.
– خدا حفظش کنه.
با ذوق ریز خندید.
– الانه میگم آقغلام بره واسهت هندونه بگیره.
میل داشت کشیده شود کف دستش را گرفتم.
– نمیخورم، کف دستت درد نکنه، هوس ندارم.
میان خنده و گریه اضافه کرد:
– آبجیمم آبستنه… ننهم خبرشو آورد واسهم، اما خب نمیشه تو زیستنش آفتابی بشم… باعث آبروشم. ویارونه واس تو تیار میکنم جا اون.
با کف دست دماغش را بالا کشید و توقف کرد.
– اَی خدا! مرامتو دلدادگی که آرزو به دلمون نذاشتی.
***
هندوانهی سرخ و شیرینی که آورد، خنک نبود ولی با عطرش به حیاط عمارت خانومجان حرکت کردم و بوی خاک نم خورده. هندوانه را گذاشت توی دوری و بُرش زد.
آب دهانم جمع شد. یک قاچ گحرکت کرد طرفم.
– بخور نوش جون خودت و بچهت.
بچه؟! غم عالم و آدم به دلم سرازیر شد؛ حس و حال غریبم را درک نمیکردم، اگر واقعاً این امکان یقین پیدا میکرد چطور باید سر میکردم؟ بدون خان، بدون بارمان!
چشم بستم. بعد از چند روزگار، داشتم بیخیال به قاچ هندوانه گاز میزدم و لذت میبردم. با خنده و محبت به خوردنم نگاه میکرد. نصف هندوانه را برداشت و کشیده شد.
– اینم تخس کنم بین دخترا، یه وخ دلشون نخواد.
تا برگردد چند قاچ دیگر خورده بودم. دو مشتش را پیش رویم گحرکت کرد و گفت:
– ببین چی واسهت آوردم.
از انگشتهای کاسه شدهاش آب میچکید.
مشتش را کنار دوری خالی کرد.
– تتمهٔ آلبالوهای درخت کنج حیاطه، زری نمیذاره کسی ناخونک بزنه ولی امروز زیادی خوشخوشانش شده با کاسبی من.
کم آلبالو خورده بودم.
– توی شهر ما زیاد درخت آلبالو نیست، ولی تا بخوای پسته و بادام داریم.
خنده کرد که:
– اعیونین دیگه! بزن روشن شی.
آلبالوها طعم بهشتی داششتابزده. ترش و تازه، یک آلبالو برداشت، آبش را به لپهایش مالید.
– بخور بچهت لپاش گلی بشه.
خندهام گرفت. چه نرسیده و نیامده با بچهای که بودن یا نبودنش معلومی نمیکرد اُخت شده بود.
– بزکت (آرایش) خراب شد که!
یک آلبالو گاز زد و آب سرخرنگش را به لپهای من هم مالید.
– فدا سرت دختر!
بشکن زد و ابرو بالا انداخت.
– لُپات گُلیه گوجهفرنگی! جونم عزیزم، چقده زیبای! داداشت سفیده، تو چرا سیاهی؟ سیاها مثل تو نمیرن الهی!
صدای خندهام اتاق را پر کرده بود. با بشکن و رنگ، اطوار میکرد و میخواند.
خودش هم خندهاش را رها کرده بود.
– جونم عزیزم! بخند آها! بیخیال غم جهان!
تقهای به در اتاق خورد و صدایی زنانه وارد شد.
– شکوفه! لال نمیری! چرتمون پرید.
شکوفه نفس قد بلندی کشید و خندهی هردویمان تهنشین شد. باز یله شد روی مخده و راحت گفت:
– دلم یه ریزه شده واسه آبجیم. اونم عین تو قنبرک که میزد، عنتربازی میکردم بخنده.
باور نمیکردم خنده مجدداً روی لبهایم وارد شده باشد. حیف بود شکوفه آنجا باشد و آنطور بیقرار خواهرش.
– چرا از اینجا نمیری؟
کف دستی در هوا جنباند.
– من ول مَعطلم آبجی، کجا برم؟ چیکار کنم؟ نه هنری، نه سرپناهی… .
بیفکر اضافه کردم:
– با من بیا نائین.
لحظهای مات من ماند و بعد خندهاش هوا حرکت کرد.
– تو خودت آوارهای جونم، بذار راه برگشتت صاف و صوف شه بعد مهمون وعده بگیر.
درست میبیان کرد، خودم هنوز آواره بودم. زد به پایم.
– عه… ناظهار کردم که باز بری تو لک! پاشم واسهت قر بدم؟! لپات گلیه گوجهفرنگی! خداییش خیلی قشنگیها!
تبسمزنان روی دو زانو قرار گرفت.
– بیا کف دست و رومونو بشوریم، امشب به عشق خودت به هیشکی تاکس نمیدم، راحت استراحت کن همینجا.
***
از حیاط، صدای تنبک و دایرهزنگی میرسید، صوتی خندههای مستانه و بشکن، صدای رفت و آمد. کز کرده بودم کنج رختخوابم.
شکوفه اضافه کرده بود در اتاق بمانم، پردهها را کشیده بود و وقتی زریخانوم از حیاط صدایش کرده بود “شکوفه خوشگله”، دست کشیده بود به سرم.
– باس برم به قاعدهی یه قر و قمبیل خودمو آفتابی کنم.
دو ساعت میشد راهی شده بود، پر ترمشاهده کرد قد بلند شدم و تا پشت پنجره حرکت کردم؛ خوف داشتم از نبودن شکوفه، آهسته گوشهٔ پرده را کنار زدم و به حیاط سرک کشیدم.
حیاط عین روزگار روشن بود؛ روی تختها، چند مرد یله شده بودند. یکی قلیان میکشید، یکی با می و مزه سرگرم بود، زری کنار تخت نشسته بود تنبک میزد و دو سه دختر با لباسهای پر چین و موهای افشان، میرقصیدند.
شکوفه دایرهزنگی را میجنباند و فارغ از دنیا میریز خندید.
پرده را رها کردم و باز به کنج دنجم برگشتم، گهگداری از بیرون اتاق هم صوتی مردانه میآمد.
ملحفه را روی سرم کشیده و دو کف دستم را روی گوشها گذاشته بودم تا کمتر بشنوم و کمتر هراس کنم.
درد زانوهایم از مچاله شدنم بار دیگر شدت گراهی شده بود، زخم گردنم از شوری عرقم میسوخت و قلبم ترسزده میتپید.
صدای تنبک و کف دست قطع شده بود، احساس میکردم میان جهنم اسیر شدهام. در و دیوار اتاق، هی تنگتر و تنگتر میشد.
در که باز شد، نفس راحتی کشیدم و ملحفه را کنار زدم و بیان کردم:
– رسیدی شکوفه… .
مردی درشتهیکل، با کت سیاهی که روی شانه بند کرده بود، میان درگاهی مات من بود. لبخند زد و کف دستش را که دور انگشتهایش پیچیده بود به دهانش کشید.
به دیوار پشتم چسبیدم و سعی کردم فریاد بزنم ولی مسیر نفسم هم بسته شده بود، وای به صدا!
تکیه از درگاهی گحرکت کرد و قدمی سست به جلو برداشت که شکوفه میان در ظاهر شد.
– مگه اینجا طویلهس یارو؟! بلانسبت گاو، سرتو انداختی زیر، نه یااللهای، نه اِهنی… .
مرد چشمهایش گرد شد.
– زری محبتی آساشو تو پستو قایم کرده؟
نگاهش را از سر تا پاهایم گرداند و لب زد:
– عجب آسی هم هست! حیفه قایمکی تنها بمونه.
شکوفه رسید میان من و مرد ایستاد.
– هری عمو… بزن به چاک!
مرد یک نگاه خسته به شکوفه انداخت و یک نگاه خمارم به من، بعد بیتعادل با قدمهای ناهماهنگ بیرون راهی شد.
شکوفه در را پشت سرش بست، پشت دری را انداخت و آمد کنارم.
– هراسیدی آق بانو؟! خدا مرگم بده ببین چه ریختی میلرزه.
یک لیوان آب ریخت و به خوردم داد.
– نترس، دیگه تا فردا از کنارت جُم نمیخورم، به مولا عین شیر مواظبتم آبجی… بخواب، مرگ شکوفه نمیذارم کسی کف دست بهت بزنه.
سر در متکا فرو بردم و بغضم را رها کردم؛ اگر پای پیاده و با اتول بارکش هم مسیری ولایتم میشدم، بهتر از ماندن در آن خانه بود.
***
انگار با شروع سفر، خواب بر من حرام شده بود. هراس نمیگذاشت راحت و بیفکر بخوابم، انگار جهان با یک تیزی بیرحم، پشت پلکهایم بود و قصد جانم را داشت.
تا سحر حتی هراسیده بودم به مستراح بروم. شکوفه کنارم روی قالی دراز شده بود و هر بار میقرار گرفتم، کف دستم را میگراهی شد و لب میزد: “بخواب آبجی، هیچی نیس.”
هوای پشت پنجره گرگ و میش شده بود که نشستم و باز شکوفه دیده باز کرد.
– آق بانو، به چی قسم بخورم هواتو دارم؟ بخواب، درب و داغونی، باس استراحت کنی جون بگیری. فکر بچهتم باش.
با شنیدن اسم بچه ناخودآگاه دستم به سمت شکمم حرکت کرد و بغضی غریبانه به گلوی خشکم حملهور شد.
با چانه لرزانم نگاهش کردم و شرمم شد از زابهجاده کردنش.
– میخوام نماز بخونم.
تبسم زد و گفت:
– پاشو بریم پایین کف دست نماز بگیر.
نگاه ترسانم را به در بسته اتاق دوختم.
– کسی نیست؟!
پلکی به روی هم فشرد و مطمئن سر بالا انداخت.
– هر خبریه تا نصفه شامگاهه، بعدش همه میرن لونهشون.
سری تکان دادم و با قدمهای ساکت و بدون کوچکترین آوایی هممسیرش تا حیاط رفتم.
تنم کوفته و بیجان بود و زیر قلبم تیر میکشید؛ عجیب گیج بودم از بابت این درد و عادتی که چندی عقب افتاده بود.
از حرکت ایستاد تا به مستراح راهی شدم، بعد کنار پاشیر دست نماز گراهی شدم و به اتاق برگشتیم.
بار دیگر دراز شد و من روی همان رختخواب، به نماز از حرکت ایستادم.
سلام دادم و نگاهم افتاد به شکوفه که با تبسمی آرام، مات من بود.
– حلال کن نذاشتم دیشامگاه بخوابی.
یله شد روی آرنج و سرش را به کف دستش تکیه زد، چشم داد به نقش قالی.
– من فقط تمایل داشتم مواظبت باشم. فدا سرت، راحت و آسوده تا ظهر خواب جا میکنیم.
گرهٔ چارقد زیر گلویم را باز کردم و پاهای دردناکم را دراز کردم.
– نه، آفتاب بزنه من میرم.
سرش بیهوا بالا وارد شد.
– کجا؟!
شانه بالا انداختم و کف دست بردم لای سجاف لباسم و آخرین اندوختههایم.
– ولایتم، پیش خانومجان و قوم و خویشم… هنوز اینقدر پول برام مانده.
نگاه به اسکناس تا خورده کرد و باز سر بالا گراهی شد.
– امنیت نیس آق بانو، یه زن جوون با یه بچه تو شیکم، چه ریختی میخوای بری؟ یه نگاه به کف دست و پات بکن، ببین دیروزگار چه بلایی سرت آوردن؟
کلافه کف سرم را خاراندم.
– اینجا هم جای من نیست، مدام خوف دارم.
– اینجا جات نیس ولی کجا بری غیر اینجا؟! فکر برگشتنو الان نکن که کشتیارت میشم، دو روز طاقت بیار بلکه محمود یه اتول و شوفر دُرُس درمون جُست.
به صورتش نگاه کردم و پر تردید اضافه کردم:
– اینجا پر از گناهه شکوفه. همین نان و نمکی که اینجا خوردم.
سرش را پایین انداخت و من پول را جلوی پایش گذاشتم.
– به اون آقا بگو این همهی پولیه که دارم، برادری کنه منو راهی کنه، برسیم نائین خانومجانم از خجالتشان در میاد.
اسکناس را در مشتم گذاشت و بینگاه به نگاهانم، ملایم گفت:
– تا هوا روشن بشه بخواب، امروزگار از اینجا میبرمت، بهم اطمینون کن آق بانو.
با بسته شدن چشمها و به خواب رفتنش آهی کشیدم و ناچار سر گذاشتم روی متکا و به سرنوشت تیره و تارم در ذهنش گذراندم.
میشد هیچ پیشامدی رخ نمیداد، بارمان میخوش میماند از خبر پدر شدنش، خانومجان قلبمضطرب ویارم میشد و سفارش گهواره و قنداق و کهنهی بچهام را میداد.
کف دستم به روی شکم صافم لغزید و مگر خودم هم باورم شده بود؟ قبولش کرده بودم؟ بچهای از وجود خودم و بارمان را.
خودم هم از آفتاب پهن تا شامگاه، فکر و ذکرم میشد خیالبافی زاییدن و بزرگ کردن فرزندی که هنوز وجودش را احساس نمیکردم ولی دلم را لبریز کرده بود، اما حالا… !
نگاه کردم، به اویی که صدای سریع نفسهایش نوید بیدار بودنش را میداد.
– شکوفه؟
– جون دل شکوفه؟
ساکت زمزمه کردم:
– از اینجا کجا برم؟ گِلهای از تنهایی ندارم اما… غربته و سختی دیگه.
چشم باز کرد و پر شرم نگاهم کرد.
– فقط یه نفرو میشناسم که میتونه عین چشاش مواظبت باشه، یه چُرت بزن بعد میریم.
***
با روشن شدن هوا، انگار قلبدلواپسی و هراس هم کم شده بود. خاموشی منزل، خیالم را راحت کرده بود خطری اطرافم نیست.
خوابیدم و وقتی بیدار شدم، شکوفه با چشمهای سرخ به من تبسم زد.
– سلام به روی ماه نشُستهت آبجی! پاشو ناشتایی رو بزن که نون خشک شد.
جای گرفتم و به نگاهان سرخش نگاه دوختم.
– هیچ خوابیدی؟
نگاه دزمشاهده کرد و دوری نان و پنیر را جلوی رختخوابم کشید.
– مشغول شو برم واسهت چایی هم بیارم… بخور بعدش بریم.
بیمیلتر از روزگارهای گذشته، دو لقمه خوردم و چای تلخ را سر کشیدم.
– میتونی برام چادر و روبنده مهیا کنی؟
بدون چادر معذبم، ارزان و نامرغوب هم باشه راضیام.
لحظهای در ذهنش گذراند، بعد دوری را برداشت و بلند شد.
– گمونم بتونم یه نیمدار واسهت دست و پا کنم.
راهی شدش و چند دقیقه نکشید که برگشت؛ با چادری مچاله شده و لبی پر خنده.
چادر را روی سرش کشید و دور خودش گشت.
– شکوفه خانومو نگاه! خانوم شده!
تبسم زدم.
– بسیار بهت میاد.
پر چادر را جلوی دهانش کشید و غشغش خندید.
– خاله قزی شدم! خاله قزی کفش قرمزی، چادر یزدی… اُغوربهخیر!… بخند جون سوری… چادر جُستم ولی روبنده رو نه.
ادا و اطوارش که تمام شد، چادر را به من داد و چارقد خودش را سر کرد.
در حیاط، دختر جوانی داشت جارو میزد و زنی هم در تشت، رخت میشست.
به دختر جوان اضافه کرد: “به زری خانوم بگو یه تُک پا میرم و برمیگردم.”، بعد کف دستی برای مردی که روزگار قبل در را به رویمان باز کرده بود و داشت زیر سایه چرت میزد تکان داد و به بیرون هدایتم کرد.
عقبش لنگانلنگان از کوچههای تنگ و باریک گذشتم و به خیابان رسیدیم. درشکه گراهی شد و اظهار کرد: “برو بهارستان!”
تهران شلوغ بود؛ پر از اتولهای رنگ به رنگ و درشکه و مردمی که انگار به شلوغی عادت داششتابزده، به اجنبیهای تفنگ به دوش و کف دستفروشهای پرهیاهو.
درشکه که توقف کرد، کف دستم را گرفت و کمک کرد پیاده شوم، بعد همچنان بیحرف مرا عقب خودش برد.
تمام مدت ساکت مانده بود، دلم میتمایل داشت کلامی برای قلبداری بزند تا قلبم آرام بگیرد.
جلوی دکانی بزرگ ایستاد و به داخلش سرک کشید و بعد چادرم را گحرکت کرد و داخل شدیم.
دکان پر از کتاب و صفحههای گرام بود، با ردیف جعبه رادیوها و گرامافونهایی با چوبهای براق.
– سلام عرض شد آقا سهراب!
حواسم جمع شکوفه و سهرابی شد که از پشت دخل قد بلند شده بود و متعجب نگاهمان میکرد.
سری تکان داد و نگاهش راهی شد پی لنگیدن پای من، بعد اخم درهم کرد.
شکوفه صندلی بغل میز سهراب را نشانم داد و خودش هم کنارم جای گرفت.
– بیوقتی مزاحم کسبت شدیم.
اخمهای سهراب همان قسم (جور) درهم بود.
– نه، سرم خلوت بود… شما بهتری؟
آرام زمزمه کردم:
– الهی شکر.
شکوفه نگاهی به من انداخت و بعد چرخید طرف سهراب.
– سهراب، این دختر توی خونه زری معذبه، از پسش بر میاومدم اما خودش راغب نبود بمونه. میخواد زودتر برگرده شهرش، محمود پیجو شد برای اتول؟
سهراب دو انگشتش را کشید دو کنج لبش.
– نقداً نمیشه راه به جایی برد… دیروز هم اظهار کردم، تا اون وقت مهمون ما… .
شکوفه میان کلامش پرید:
– به شرطی که اول بری آبجیتو یه چند روزی بیاری خونهت، اونم مهمونت باشه.
سهراب خواست جواب بدهد که شکوفه امان نداد.
– نه آق سهراب! حساب این دختر سوای ماس… حالیمه حرمت مهمونو نگه میداری، اگه ملتفت نبودم کف دستشو نمیگحرکت کردم بیارمش پیش تو، ولی آبجیمون مریضاحواله.
نگاهش را به من دوخت و ادامه داد:
– باس با خیال تخت استراحت کنه، هی تنش نلرزه پشت در، کدوم گرگی واسهش دندون تیز کرده.
سهراب ناراضی نگاهم کرد.
– شما از اینکه چند صباحی مهمون ما باشی معذبی؟! من هیچ مزاحمتی واسه شما درست نمیکنم خانوم.
سر پایین انداختم.
– شکوفه اضافه کرده من رو جای بدی نمیبره… ولی…
شکوفه نرمتر از قبل اظهار کرد:
– حرف من دخلی به مزاحمت نداره سهراب، شرم و حیا داره تو خونهای باشه که چند تا نامحرم هستن.
چند تا؟! پر ترمتوجه شد به سهراب نگاه کردم که تبسم آرامی زد.
– مضطرب نباش، تلفن میکنم مریم بیاد هم مراقبت باشه هم راحت باشی، خودم صبح تا شب خونه نیستم، پدرم هم مزاحمتی نداره.
سر به زیر گفتم:
– خدا خیرتان بده، من میخوام زودتری راهی بشم شهرم.
شکوفه کف دستم را گحرکت کرد.
– خیالت تخت آبجی، سهراب و محمود وختی قول میدن، پاش هستن.
بعد برگشت طرف سهراب.
– جبران میکنم آق سهراب… پس آبجیمون کف دستت امانت، من باس برگردم خونه، زری پا بشه ببینه نیستم خلقش سگی میشه.
ای کاش شکوفه هم همراهم میوارد شد! هراس داشتم از تنهایی مجدداً.
سهراب قد بلند شد و بیان کرد:
– صبر کن اینجا رو به بچهها بسپرم، بعد بریم.
وقتی رفت، شکوفه کف دستم را فشرد و آهسته و پر مهر نگاهم کرد.
– نترس آق بانو، سهراب بهشدت مَرده. بسیار آقاس! با همهٔ مردایی که متوجه شدم، تومنی هف صَنار توفیر داره.
نگاهم نَم اشک زد.
– دلم برات تنگ میشه.
تبسمی زد و ناگهان به آغوشم کشید.
– تو دیگه خواهر منی، اگه میل داشتی بیام بهت سر بزنم بهش بگو، خودش خبرم میکنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن