– حنانه کجاست؟
مولین کف دستی به روسریاش کشید و جوابش را داد.
– اول علیک سلام، دوم اینجا خوابیده سلطانبانو!
مهیار الکی لبخند زد و جلو وارد شد، نایلونها را دوباره برداشته بود.
– سلام، ندیدمتون ببخشید… شام آوردم البته نمیدونستم چی دوست دارین خودم انتخاب کردم.
مامان رویش را برگرداند و زیرلب غرغر کرد.
– نصفهشامگاهی شام بخوریم؟ رو قلبمون میمونه که!
چیزی ناضافه کردم، مهیار احمق که میاطلاع داشت امیر منتظر من است چرا حرفی نمیزد که کمکم کرده باشد؟
حنانه بالش را از روی نگاهش کنار زد و با ناز صدایش زد.
– مهیار، سالاد سزار من کو؟
ناامید روی مبل نشستم، قلبم برای امیر تنگ شده بود ولی نمیاطلاع داشتم به چه بهانهای بیرون بزنم.
– تو ماشین مونده عزیزم، الان میرم میارم.
فکم را روی هم فشردم، چهقدر گیج بود این بشر!
مولین سفرهی پارچهای جهیزیهی حنا را پهن کرد و نایلونها را برداشت.
– لازم نکرده تو بری پایین! این میزو وردار جابهجا کن. این دختره که یه کمکی به ما نکرد. کمر لاله بچهم برید بسکه زور زد.
دلنشین معلوم بود که مهیار استرس دارد، میترسید کار اشتباهی کند و مجدداً مولین لج کند.
– کدوم میزو روحیخانم؟
هنوز مامان جوابش را نداده حنانه نالید:
– مامان من سالادمو میخوام، بره بیاره بعد جابهجا کنه خب!
بهترین موقعیت بود برای فرار از سینجیم مولین! از جایم بلند شدم.
– من میرم مهیار، کلید ماشینتو بده.
مولینروحی مجدداً اخم کرد.
– کارد بخوره شیکمتو حنا! خودت پاشو برو، این بچه رو خورد کردی امروزگار تو!
– اشکال نداره مولین، یه هوایی به سرم بخوره، هوای خونه دم کرده انگار!
مهیار که تازه حالیاش شده بود امیر منتظر من است دخالت کرد.
– آره… برو یه هوایی بخور عزیزم واست خوبه.
مولین چپ نگاهش کرد و حنا قد بلند لبخند زد.
– مامان اینا همکارن گیر نده بابا!
میان حرفهایشان ساکت از در خارج شدم، دکمهی آسانسور را فشردم ولی بالا نیامد.
پلهها را سهتا یکی پایین حرکت کردم… هم برای متوجه شدن و بوییدن تنش بیقرار بودم هم میدانستم اگر ذرهای دیر برسم عصبانی میشود.
– کجا خانوم؟
صدای خودش بود، در محوطهی تاریک آپارتمان کنار شمخوشحالها.
جایی از حرکت ایستاده بود که تاریکی اجازه نمیداد چشم خوب ببیندش.
– امیر… سلام، چرا اینجا وایسادی توی این سرما؟
– هوا خوبه فرفری، بیا اینجا ببینم.
دور و برم را پاییدم، محوطه خلوت بود و ملایم.
تک و توک چراغهای خانهها روشن بود و نسیم خنکی میوزید… بوی بهار همهجا میوارد شد حتی از برگهای تازه جوانه زدهی شممسرور.
نفسی از عطرش گراهی شدم و صورتم را به سینهاش فشردم.
– بهشدت بیمعراهی شد شدی امیر.
سینهاش ملایم بالا و پایین میشد، تیشرت خردلیرنگش را عاشق شدم. اصلا هرچه میپوشید به او میوارد شد.
– چه خوشگل شدی پدرسوخته! بنفش بهت میاد.
خندیدم، خدا میخبر داشت چهقدر دلم میمیل داشت باز هم اجبارم کند که حتما باید به منزلاش بروم.
آن دو شبی که در آغوشش خوابیدم بهترین خواب زیستنام بود.
– شال حناست، من بنفش ندارم.
– پس واجب شد بخری!
ساکت لبخند زدم ولی از ته قلب، این هوا با بوی وارد شدن بهار و تن یار… محشرترین حس جهان را داشتم.
کف دستهایش کمرم را لمس کرد و جانم برای لبخند زدنش در حرکت کرد.
– چیه؟ میخندی چرا؟
– آخه تا حالا بهم نبیان کرده بودی چی بپوشم.
نفسی گرفت و موهای بیرون آمده از شالم را بوسید.
– خب اشتباه کردم نبیان کردم! حالا میخوام بگم.
پر از عاشقی خیرهی نگاهانش شدم، این روزگارها که کمتر میمشاهده کردمش به این نتیجه رسیده بودم که بی او زنده نخواهم ماند اما…
ای کاش این قصدش از این عقد را میدرک کردم. بیخبری داشت اذیتم میکرد.
– خب بگو، من دوس دارم بگی امیر.
چانهام را بوسید، گونهام را نگاههایم را.
ته محبتش یکجور برآشفتهت موج میزد. خشمگینتی که نمیمتوجه شدمش… گنگ بود!
– واسه عروسی مهیار، لباس چی خریدی؟
گونههایم گل انداخت… چهطور رویم میشد بگویم هیچ نخریدهام؟
نگذاشته بودم هیچکدامشان بفهمند تمام حقوقم را برای قسط وامی دادهام که کیسان به اسم من گحرکت کرده و چند قسطش را پرداخت نکرده بود.
– یه چیزی میپوشم، لباس نو دارم.
به مولین بیان کرده بودم پولم را برای خریدن النگوها دادهام ولی امیر را نمیخبر داشتم چه کنم.
– حسابت خالیه، حرکت کردی وام این مرتیکه رو پرداخت کردی؟
حس خوبم پرواز کرد، او از کجا درک کرده بود؟
آنقدر پیامک و تماس از بانک داشتم که کلافه شدم. میاطلاع داشتم وام را کیسان برای چزاندن من پرداخت نمیکند…
دستش را از کمرم برداشت و گوشیاش را از جیب شلوارش بیرون کشید، کمی با آن ور راهی شد.
– تو نفس بکشی من خبر دارم بچه!
– من… یعنی اگه پرداخت نمیکردم زیادتر میشد، آخه اون… اون سر لج با من…
– هیش! گوش کن!
– وام چی عزیزم؟ زن سابقم خودش پرداخت کرده بود. خوشم میاد خودش بلده کیسان آدم باج دادن نیست!
صدای کیسان بود! خود خودش! بدون اینکه معلوم باشد چهطور به دست او رسیده.
– این چهطوری برای تو اومده؟ یعنی آخه من…
دوباره در آغوشم کشید، نمتوجه شدم آخر از دستم برآشفته است یا نه! سرم را به سینهاش چسباند.
– همهی پولاتو پس میگیرم، هرچی تا حالا قسط دادی! دفعهی آخرت باشه پنهان از من یه کاری میکنی! تو متاهلی و شوهرتم منم. فهمیدی؟
متوجه شدم آن هم چه درک کردنی! چه لذتی بالاتر از شوهر بودن او؟
ادای شوهرهای تعصبی درآوردنش آنقدر شیرین بود که تمام حرصم از کیسان را فراموش کنم.
– متوجه شدم آقای شوهر! متوجه شدم. فقط، شوهر اخمو و بداخلاق من نمیخواد بگه این ویس چهطوری براش اومده؟
پیشانیام را بوسید.
– اگه میمیل داشتم بداخلاقی کنم واسه این پنهونکاریت و حرفای مفت این مرتیکه میکشتمت!
– آخه چهجوری فهمیدی من که…
– تو که ناضافه کرده بودی! اما عوامل نفوذی من وسط زیستن اون ابله زنباره جولون میدن.
سرم را از روی سینهاش برداشتم و بهتزده نگاهش کردم.
– نفوذی؟
گوشهی لبش را جوید و بیهوا لبهایم را گاز گحرکت کرد.
– بامزه نباش بچه! نباش! وسط این محوطهی کوفتی من بدبخت چه خاکی به سرم میتونم بریزم آخه؟
فهمیدم چه میگوید، گناه داشت اینقدر به او میچسبیدم.
– ببخشید.
– ضعیفهی خوشمزه! همین روزگارا باید کبابت کنم بخورمت!
سرخ شدم، از تصور اینکه برای من تب میکند دلم تپیدن گرفت اما حرف را عوض کردم.
– بهم نمیگی داری چیکار میکنی؟
سرش را به نفی تکان داد و گونهام را نوازش کرد.
– برو بالا دیر کنی مشکوک میشن.
نمیدانم چه دروغی به مامان گفتم که کف دستخالی بالا حرکت کردنم را باور کند ولی تنها این در ذهنم جولان میداد که چهقدر پسر اخمو و لجوج شهناز را دوست دارم.
چهقدر میپرستمش و چهقدر بودن کنارش را دوست دارم…
مثل یک رویا یا یک قصهی قدیمی که شهرزاد قصهگو در گوش ملک جوانبخت زمزمه میکرد.
– لاله؟
سرم را به چپ و راست تکان دادم که از فکر بیرون بیایم.
– جانم مهیارجان؟
زیردیدهی تینا را پایید و دستش را جلویم آورد. صدایش را آرام کرد.
– بگیرش، اینو حسین داده بدم به تو!
به کارتی که بین انگشت و کف دستش قایم کرده بود خیره شدم.
– این چیه؟
– بگیرش بابا تا این وروره جادو ندیده! بهت میگم!
کارت را از دستش گرفتم، کارت قرمز رنگ بانک ملت که رویش اسم قشنگی امیرحسین را نوشته بودند. امیرحسینِ بردبار!
– کارت واسه چیه؟
تبسم مهربانی زد.
– بخدا هیچ زوجی اندازه شما دوتا به هم نمیان. دوتا دیوونهی قشنگ!
– مزه نریز مهیار، اینو واسه چی داده بهت!
اخمهایم از اول صبح در هم بود. وقتی تینا را با مهیار دیدم انگار تیری از غیب به قلبم خورد و خون پاشید.
چه کسی از هوو خوشش میآید که من دومیاش باشم.
– اضافه کرد لباس سنگین و پوشیده بخر، رنگشم جیغ نباشه!
اخم کردم، دوست نداشتم فکر کند حالا که پولهایم را پی بدهی کیسان دادهام منتظرم او خرجم کند.
– نمیخوامش مهیار، برش میگردونی بهش؟
نچی کرد و لباس عروسها را از نظر گذراند.
– ول کن دختر! این روزا سگ سگه! پاچهمو میگیره! جرات داری خودت پس بده!
– وا داداش! با اون یکی خواهر اومدی لباس عروس ببینی یا با این یکی پچپچ کنی؟
قلبم میمیل داشت خفهاش کنم، خودش را در آرایش خفه کرده بود که مثلا بگوید از من و خواهرم یک سر و گردن بالاتر است!
دوست داشتم به او بگویم برود اتاقش را در هتل پدرش ببیند! شلختهی ظاهرنما!
– تینا! گفتی بیام دهنمو میبندم! کو؟ از وقتی اومدی همش داری به این و اون تیکه میندازی!
صاف ایستاد و مغرورانه نگاهمان کرد.
– اینا در حدی نیستن که بهشون تیکه بندازم. من حرفمو رک میزنم.
افاده و غرورش من را یاد جولیا میانداخت. دختر باریک و کشیده موطلایی در کارتن بابا لنگدراز!
– اومده با من پچپچ کنه. خب که چی؟
– لاله؟ میای تنم ببینی لباسو؟
قبل از آنکه دهان گمسرورش را باز کند و حرفی بزند کارت امیر را در جیب پشتی کیفم سراندم و قد بلند شدم.
– اومدم آبجی! تو هرچی بپوشی بهت میاد!
چپ نگاهش کردم و سمت پرو قدم برداشتم.
خواهر جذابیم در آن لباس عروس پفدار مثل عروسک شده بود. زیبا و طناز!
– بیا اینور منم ببینم لاله!
حنانه هراسیده نگاهم کرد و جیغ کشید:
– نیا! شگون نداره مهیار!
مهیار متعجب گفت:
– مسخره! حرف مفت میزنی چرا؟ بذار ببینم تنت!
نگذاشتم بیاید، مولین میگفت شگون ندارد داماد ببیند.
راست هم میگفت… من و کیسان دونفری به دنبال لباس عروس راهی شدیم و او برایم پسندید. آخرش هم که…
– لالهخانم شما ایشالا کی میپوشید؟ شنیدم خبراییه!
اینها را تینا کنار گوشم گفت و پوزخند زنان به اتاق پرو سرک کشید.
قطعا از کیسان متوجه شده بود ازدواج من و امیرحسین را.
– وا! این چیه پوشیدی حنانه؟ این که شامگاهیه گلابیت کرده!
مهیار دیگر تلاش نکرد برای مشاهده کردن حنا، حنا هم دندان به هم سایید و به تینا دهنکجی کرد.
– تینا! حنانه خوش سلیقهست. خودش بلده چی به تنش میاد، بیا اینور!
من ولی خاموشی کردم، نگاههای تینا پر از انتقامجویی بود.
فقط میخواست کاری کند که من به او بپرم و کمکش کنم قلبش خنک شود.
من که به این بخشندگی نبودم! این یک کمک از کف دست من ساخته نبود!
زن صاحب گالری چانه بالا انداخت و متعجب تینا را نگاه کرد.
– خانم این آخرین مدلیه که خیاطام دوختن انگار واسه تن این دختر آماده شده!
تینا حقبهجانب کناری ایستاد و دیگر به هیچکداممان محل نداد.
مهیار رو به خانم جعفری مهربانانه لبخند زد.
– ولش کن شما خواهر منو، اگه همینو خانمم پسندیده فاکتورش کنید!
خانم جعفری نگاه چپی به تینا انداخت و پشت میزش قرار گرفت.
– با تاج و تور میبرین؟
– آره فقط حنانه بیاد تاج انتخاب کنه بعد قیمت بدین بهم.
سعی کردم وجود این زن را در نظر نگیرم، کیفم را باز کردم و بار دیگر کارت امیر را چشم دوختم. دروغ چرا یکجورهایی قلبم غنج رفت برای به فکر بودنش.
کاش خودش هم بود، کاش بود و گیر میداد به لباسهای لختی…
– سلام دخترعمو! سلام شوهر دخترعمو!
خود کثافتش بود، اینقدر عمهفرح را واسطه کردم که وامش را بپردازد، جواب نداد و حالا سر و کلهاش اینجا پیدا شده بود!
تینای عفریته!
– گیریم که علیک! یادم نمیاد کسیو دعوت کرده باشم باهام بیاد خرید!
مهیار اظهار کرد و چپچپ تینا را چشم دوخت.
مانده بودم تینا چهجور جانوری است که هیچکدام از بختیاریهای گردنکلفت زورشان به او نمیرسد!
حنانه درحالی که دکمههای مانتوی کوتاهش را سریع تند میبست بیرون رسید و با توپ پر به کیسان توپید:
– تو اینجا چه غلطی میکنی؟ ناضافه کردم دور خواهرم بیای تیکهتیکهت میکنم؟
تینا در خاموشی مغرورانهاش پوزخند زد و کیسان احمقانه لبخند زد:
– اندیشیدم جای داداشتم، وردارم بیام واسه آبجیم نظر بدم. هوم؟
با تاسف سر تکان دادم تینا فقط هدفش خراب کردن روزگار من بود و بس!
مهیار کنار خواهرش ایستاده بود و چیزهایی را با تشر میاضافه کرد که نمیگوش دادمش و تینا هم با پوزخندی بیتفاوت کیسان را نگاه میکرد.
حنانه ملایم اظهار کرد:
– کیسان گمشو برو تا همینجا خونتو نریختم.
خانم جعفری با اخم و ترشرویی تندشتابزده چیزهایی که حنا کف دستش داده بود را فاکتور میکرد و کیسان… با پررویی به من زل زده بود و مستانه نگاهم میکرد.
– قربونت برم… یادته چه لباسی واست خریدم؟ مثل ماه شده بودی!
داغ کردم، از نفرت. یادم وارد شد شامگاه ازدواجمان چهقدر خسته بودم… آن شب در عروسی هم مست بود مثل همین حالا.
من را نمیتمایل داشت، مست کرده بود که با من به تخت بیاید…
– حنانه من میرم خواهری. مواظب خودت باش!
باید از آنجا بیرون میزدم، حالم داشت به هم میخورد.
یادآوری شامگاه زفافم بغض به گلویم آورده بود. چه یادی تلخ و غریبانهای…
– واستا لاله! واستا قربونت برم… من هر کاری کردم گه خوردم!
جوابش را ندادم، تنها قدم سریع کردم که خودم را به تاکسی، اتوبوس یا ایستگاه مترو برسانم.
– مستم لاله، نمیتونم درست راه برم واستا!
توقف کردم، درست در پاگرد طبقهی همکف.
– چی از جونم میخوای؟
– خودتو! نمیدونی از اینکه بعضی شامگاها ندارمت که…
از حال و روزش معلوم بود نمیفهمد چه از دهان کثیفش بیرون میآید.
اصلا نمیدانم چهطور پشت ماشین جای گرفته و اینجا وارد شده بود.
– برو خونتون پسرعمو، اینجا جاش نیست!
دستی به چشمان سرخش کشید، تعاقلبش هم بد نبود ولی لحن حرف زدنش شدیدا مستانه بود.
– چرا زنش شدی؟ زن اون مرتیکه شدی که منو بچزونی نه؟ اون بچه پیزوریِ دوزاری که حتی پول نداره واست یه روسری بخره؟
پوزخند زدم. امیر حتی اگر اندازهی او پول نداشت شخصیت مردانهاش چهلتا مثل او را میارزید!
– باشه شما راست میگی، کف دست از سرم وردار پسرعمو!
– ازم آتو داره وگرنه به همه میاظهار کردم چه غلطی کردی!
خندهام گراهی شد، پسرعمویم واقعا یک مرد روانی بود، یک عقدهای به تمام معنا!
– ببین تو چه غلطی کردی که آتو دادی کف دست مردم!
نمیاطلاع داشتم امیر چه آتوی بزرگی از او دارد که دهانش را بسته ولی با این حرف دوپهلو میل داشتم بترسانمش.
میل داشتم فکر کند میدانم و تهدیدش میکنم.
خندهی کریهی کرد، انگشتان کف دستش را به قصد لمس کنار صورتم آورد.
– باشه عزیزقلبم، تا میتونی بتازون! نوبت منم میشه!
صورتم را کنار کشیدم و با نگاهی نفرتبار به او از پاساژ بیرون وارد شدم.
دیگر لازم نبود برای پیدا کردن تاکسی عجله کنم. نگاهم را به مغازههای شلوغ خیابان طالقانی دادم.
مانتو فروشیهایی که لبالب از خریدار بودند یا تریای کوچکی که بخار از ظرف ذرتش کشیده میشد و ویترینش پر از پرتقالهای نارنجی بود. شهر پر از جنب و جوش رسیدن سال نو را دوست داشتم…
شیراز برایم بهترین جای دنیا حساب میشد. پر از حسهای ناب!
– خانم؟ خانم جوراب نمیخرین؟
دختربچهی مظلوم من… فکر کردم چهطور مادرش راضی شده بچهاش بهجای درس و مشق در خیابان جوراب بفروشد.
به جورابهای سفید و صورتی روی میز خیره شدم.
دخترک بهشدت وقت بود حرکت کرده و من با لیوان ذرت مکزیکی در دستم ور میرفتم.
تماس دریاخانم حسابی به همم ریخته بود.
کدام زن طبعش اینقدر قد بلند است که خواهش کند زنی که یکجورهایی رقیبش محسوب میشود برای ملاقات شوهرش به بیمارستان برود.
بدشانسی پشت بدشانسی!
چه غلطی میکردم؟ کافی بود امیرحسین یک درصد بفهمد ملاقات کسی رفتهام که از من میل داشتگاری کرده است! آنهم برای اینکه زن دومش شوم!
– چیز دیگهای نیاز ندارین خانم؟
سری به نشان نفی تکان دادم. دیگر حوصلهی حرف زدن با احدی را نداشتم.
قلبم چکهای امیرحسین میتمایل داشت.
جورابها را در کیفم چپاندم و بلند شدم.
میمیل داشتم با امیرحسین هم بیخودی سرسنگین شوم. قلبم میل داشت به رستوران بروم و ببینمش ولی با خودم گفتم اگر او میخواست من را ببیند حداقل یک زنگ میزد!
بی آنکه بخواهم انگار پاهایم من را سمت بیمارستان کوثر میکشاند.
تا یک جاهایی با خط واحد حرکت کردم و بقیهاش را هم پیاده. شاید دریا و اسماعیل حرفهایی داششتابزده که باید میگوش دادم.
– ببخشید آقا، میشه ملاقات کرد؟
مرد حراستی نگاه اخمآلودی تحویلم داد.
– نه خانم! زنگ بزن همراه مریضت بیاد دم در خودت جاش برو!
ابرویم از بداخلاقیاش بالا پرید. اامانبار بود گذرم به این بیمارستان میخورد.
این برخورد در اولین رسیدن به نوبهی خودش جالب بهنظر میرسید.
– اگه زعفرون دارید بریزید تو چاییتون. واسه آهستهش اعصاب خوبه!
پوفی کشید و روی صنقلبی در اتاقک نگهبانی جای گرفت.
– به قلب نگیر کاکو شما فکر کنم نفر صدمی هستی که میپرسی. خب کار مام خستگی داره!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن