قبل از اینکه آوایی از میان لب های نیمه باز سراب بیرون بزند و با آن چشمان گرد شده مجبورش کند تا پته ی قلبش را روی آب بریزد، از رویش کنار حرکت کرد.
خودش را به آن مسیر زده و بی توجه به حرفی که زده بود، موضوع بحث را سمت دیگری سوق داد.
_ این دکتره داشت میاظهار کردا چیا میتونی بخوری، من حواسم نبود نمتوجه شدم چی گفت.
برم یه زنگ بزنم از رسا بپرسم اون همیشگی حواسش جمع تره!
به هوای تماس با رسا، خودش را داخل اتاق سعید انداخت و نفس حبس شده اش را بیرون داد.
یک دستش را به کمرش گحرکت کرد و دست دیگرش را روی گردنش فشرد. عرض اتاق را بالا و پایین و مدام حرفی که زده بود را برای خود تکرار میکرد.
_ چراکه برام مهمی؟ از کی تا حالا کسی برات مهم شده؟
هنوز هم نمیخواست چیزی را که به آن اعتراف کرده بود باور کند. سراب برایش مهم نبود… نه نبود!
اصلا همان که خود سراب میگفت، جز عذاب وجدان حس دیگری نداشت!
_ آره عذاب وجدان دارم، فقط همینه…
اصلا جز این چیز دیگه ای نمیتونه باشه، یعنی… یعنی نباید باشه…
فقط عذاب وجدان…
پیشانی اش را به دیوار چسباند و صورتش از برگشت نفس های داغش که به دیوار میخورد، گر گراهی شد.
از دست قلب زبان نفهمش شکار بود. او را چه به این کارها؟ او را چه به لرزیدن برای کسی؟
پیشانی اش را چند بار آهسته به دیوار کوبید و انگشت اشاره اش را روی دلش گذاشت.
دندان هایش را روی هم فشرد و خطاب به دلش، بدون ذره ای رحم و مروت غرید:
_ عین بچه ی آدم میشینی سرجات و فقط اون کار کوفتیت رو انجام میدی، زر اضافه بزنی خودم از کار میندازمت…
مشتی به سینه اش کوبید و چشم بست.
_ نباید واسه کسی بِسُری*…
*سُریدن، کنایه از عاشق شدن!
برای او مهم بود؟ چرا؟
مگر چه چیزی داشت که به نگاه پسری زیرا حامی بیاید؟
دختر بی کس و کاری که با وصله پینه کردن پارچه ها به هم، زندگی می گذراند چه جذابیتی برای او داشت؟!
کارهای این چند روزگار اخیر حامی را که مرور کرد، حسی خوشایند دلش را به تپش وا داشت.
بیشتر که دقت کرد، به این نتیجه رسید که توجه هایش رنگ و بوی عذاب وجدان و احساس دین نداشت.
شاید واقعا برایش مهم شده بود…
دل کوچکش از شدت هیجان تند میزد و لبهای خشک و ترک خورده اش، میرفت تا به تبسمی ذوق زده مزین شود که در اتاق باز شد.
نوک انگشتش را روی لبش کشید تا طرح خنده را از رویش پاک کند که حامی سمت در خروج حرکت کرد.
گردن کشید و او را مشاهده کرد که قصد خروج از خونه را دارد. زبانی روی لبهایش کشید و گلویی صاف کرد.
_ کجا میری؟
حامی به عقب برگشت و حالا دیگر از آن نگاه خاص و گیرا خبری نبود. همان نگاه منفور روزهای اول بازگشته بود…
_ از کی تا حالا باید بهت جواب پس بدم؟!
سراب یکه خورده و تپش های شتابزده دلش حرکت کرده حرکت کرده خاموش شد.
_ جواب؟ نه… فقط تنهایی…
حامی پوزخندی زده و گوشه ی دیدهانش چین خورد.
_ چیه؟ میترسی؟ کل عمرت تنها حیات کردی چند ساعتم روش!
فکر کن راهی شدی خونه ی خودت، حامی ای ام نیست که لی لی به لالات بذاره!
با صوتی کوبیده شدن در، تکانی خورد و دیدهش به اشک قرار گرفت. کف دست دراز کرد و یکی از کوسن های پایین مبل را برداشت.
بی توجه به تیر کشیدن زخمش، سمت در پرتش کرد و با حرص و غصه جیغ کشید:
_ آشغال عوضی!
دست روی زخمش گذاشت و نفس عمیقی کشید.
_ گاگول، ساده ی خوش باور! این آدم عوض بشو نیست، قلبتو به چی خوش کرده بودی؟!
خودش هم از کارهای خودش در عجب بود. این حد از مضطربی و ارزشی که برای سراب خرج میکرد را حتی خرج مادرش هم نکرده بود.
اصلا رفتن سراب به او چه ربطی داشت؟
میرفت که میرفت، چرا کاسه ی داغ تر از آش شد که حالا گحرکت کردار پرستاری از سراب شود!
صدایی در سرش تلنگر میزد که سراب برایش فرق دارد با دیگران، ولی آوا را در دم خفه کرده و اجازه ی عرض اندام به او نمیداد.
آنقدر با خود کلنجار راهی شد که جز سردرد چیزی عایدش نشد و تصمیم به برگشت گراهی شد.
پلاستیک های خرید را مقابل آشپزخانه گذاشت. آستین لباسش را بالا زد و سعی کرد بدون نگاه انداختن به سراب به کارهایش برسد.
ولی تمرین ها و خط و نشان کشیدن هایش همه رنگ باخشتابزده وقتی نگاهش به جسم کوچک سراب افتاد.
مگر میشد دوری کند وقتی حتی متوجه شدنِ از دورش هم دلش را متلاطم میکرد؟!
چه معصومانه به خواب راهی شده بود. ملایم نزدیکش شد و دید که ساعد دستش را روی دیدهانش گذاشته و لب های آویزانش…
امان از لبهایش!
خنده ی تو گلویی کرد و آرام دستش را به کف دست سراب رساند. دستش را از روی دیدهانش برداشت و زیر لب بیان کرد:
_ اگه نور اذیتت میکرد میاضافه کردی برقو خاموش میکردم وزه ی لجباز!
سر بلند کرد و با چشمان باز و نگاه طلبکار سراب مواجه شد. همانطور نیم خیز خشکش زد که سراب دیده غره ای حرکت کرد و عصبی اظهار کرد:
_ متوجه شدن قیافه ی تو اذیتم میکنه!
حالا که بیان کردم میتونی از جلو نگاهام گم شی؟!
تلخی و سریعی زبانش، ابروهای حامی را بالا انداخت ولی بیخیالی طی کرده و صاف ایستاد.
_ نوچ، باس بهم عادت کنی لیمو خانم!
از شانس خوبت، از این به بعد بیشتر قراره صورت قشنگمو ببینی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن