نزدیک اتاق که شد سرعتش را ناخودآگاه کم کرد. واکنش سراب در دفعات قبلی که قصد نزدیک شدن به او را داشت از ذهنش پاک نمیشد.
یک لحظه هراسید که بار دیگر تمام آن لحظات وحشتناک تکرار شوند و حرکت کرده راهی شده جان از پاهایش پر کشید.
حالا قدم هایش سست تر شده بود و مقابل در بسته ی اتاق که ایستاد، نفس کشیدن از یادش رفت.
کف کف دستش را روی در گذاشت و چند باری نفس داغش را بیرون داد تا پریشانی ذهن و قلبش را کمتر کند.
_ میخوادت حامی، خودش گفته میخوادت… از چی میترسی؟
آروم باش پسر، بهت احتیاج داره… باید کنارش باشی…
انگشتان کشیده اش را میان موهای بلندش برد و همه شان را به عقب راند.
کف دستی به صورت بی روحش کشید و از زبری ریش های نامرتبش اخم کرد.
_ چی به سرت اومده؟ کجاست اون پسر قبلی؟
دلش برای حامیِ سراب، آن پسر شیطان و خندانی که با حوصله و دقت، ساعتها وقت برای آراستن خود صرف میکرد تنگ شد.
آن وقتها برای جذاب به نظر رسیدن در نگاه سراب از هیچ کاری دریغ نمیکرد و محال بود اینطور داغان و شلخته مقابلش قرار بگیرد.
اما حالا نه او آن حامی بود و نه سرابش همان سراب…
هر دویشان فرسنگ ها فاصله داششتابزده با خودِ قبلیشان.
دم عمیقی از هوا گرفت و بعد از مرتب کردن سرسری لباس هایش، کف دستگیره ی در را پایین کشید.
برای جلوگیری از بروزگار هر اتفاقی، با احتیاط سرش را داخل برد و با آن دیدهان ریز شده سراب را مشاهده کرد.
روی تخت و چسبیده به تاجش، پاهایش را در آغوش کشیده و چانه اش را روی زانوانش گذاشته بود.
چهره اش آرام به نظر میرسید و خیره به دیوار مقابلش در فکر فرو حرکت کرده بود.
#پارت_۵۶۹
چقدر در گذشته، بی آنکه بدانند تمام زندگی شان روی آب بنا شده، خوشحال بودند.
بغضی بزرگ و لاکردار گلوی حامی را خش انداخت و لبهای لرزانش را روی هم فشرد.
شک و ترمشاهده کرد دوباره داشت به جان ذهن و دلش می افتاد که پلک هایش را محکم روی هم انداخت و به خود تشر زد:
_ اون سرابه، سراب خودت… لیمو خانمت… حق نداری بهش شک کنی…
کمی خودش را با این حرف ها آرام کرد و چشم گشود.
به جثه ی کوچک و قشنگی سراب زل زد و از آرامشش آهسته شد.
قلب و جرات پیدا کرد و اامان قدم را داخل اتاق گذاشت که سراب متوجه حضورش شده و سرش را به ضرب سمتش چرخاند.
دیدهان سراب که در نگاهش قفل شدند، نفس در سینه اش حبس شد.
دیگر آن ترس و وحشت را در نگاهش نمیمشاهده کرد و حتی نمیدانست بابت این موضوع مسرور باشد یا دلخور!
هنوز منشأ آن ترس برایش مبهم بود و پر کشیدن دفعتاً اش هم حس خوبی به قلبش منتقل نمیکرد.
باید قلبیل رفتارهای سراب را میمتوجه شد اما فعلا وقتش نبود.
_ حا… می…
ناباور پلکی زد و با دیدهان درشت شده اش لبهای سراب را شکار کرد. لبهایش از هم فاصله داشسریع و کمی می لرزیدند.
آوای سرابش را شنیده بود؟ حرف میزد؟
یادش نمی رسید آخرین بار کی این آوا به گوشش خورده بود، چقدر بیقرار گوش دادن نامش از زبان او بود…
آنقدر شوکه و مبهوت بود که وقتی حاج خانم گفت سراب او را میخواهد، اصلا به قسمت صحبت کردن سراب فکر هم نکرد و حالا متوجه شدن صدای لرزانش، دل خسته و بی رمقش را به تپش انداخته بود.
درست همان لحظه ای که حامی غرق شیرینی اش بود، سراب جلو نراهی شدن حامی را بد تعبیر کرده و چانه اش از بغض لرزید. خودش را محکم تر در آغوش کشید و زیر لب نالید:
_ دوستم نداره…
#پارت_۵۷۰
دیدهانش را با حرص به استخوان زانویش فشرد و از دردی که تخم دیدهانش را می آزرد هم حذر نکرد.
وقتی قصد گرفتن جان خودش و کودکش را کرده بود، حامی او را مشاهده کرده و حق داشت دیگر دوستش نداشته باشد…
حق داشت از او متنفر باشد…
اصلا بابت بهشدت چیزهای دیگر در گذشته هم حق داشت از سراب بیزار باشد و اما حامی مهربان تر از این حرف ها بود که او را پس بزند.
حامی بعد از تمام متوجه شده ها و متوجه شده هایش باز هم از سراب کف دست نکشید و حتی بعد از پیدا شدنش، عشق را در تک تک حرکاتش میشد متوجه شد.
ولی این بار موضوع فرق میکرد. سراب میزان محبت و علاقه ی حامی به پدر شدن را میخبر داشت و دیده شدنش در آن شرایط حتما حامی را قلبزده کرده بود.
تمام این افکار در سرش چرخ میخوردند و خودش را لعن و نفرین میکرد که مسئول و مقصر قلب بریدنِ حامی است.
در حال سرزنش خودش بود که پایین رفتن تشک تخت را حس کرد و به محض قد بلند کردن سرش، در سینه ی حامی فرو راهی شد.
دیدهانش درشت شد و دلش برای لحظاتی از حرکت توقف کرد. همه چیز شبیه یک رویا بود و دستانی که دور تنش حلقه شدند را باور نمیکرد.
آن همه احساسی که پشت نوازش انگشتان حامی بود و از مرز پوست نازک و زخمی اش رد شده و به تمام تنش تزریق میشد هم غیر قابل باور بود.
تا ساعاتی پیش تنش زیر دست و پای حامی درد میکشید و حالا داشت همان نقاط را نوازش میکرد.
حامی را تمایل داشته بود ولی در بهترین حالت هم تصورش را نمیکرد این مهر و محبت را از سمت او دریافت کند.
منتظر خشم او و بازمیل داشت شدن بابت کار احمقانه اش بود و حالا برخلاف تمام تصوراتش، بهشت را کنارش داشت.
_ یه بار دیگه بگو حامی، صدام کن…
صوتم کن تا باورم نشه که از زور دلتنگی توهم زدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن