نزدیک اتاق که شد سرعتش را ناخودآگاه کم کرد. واکنش سراب در دفعات قبلی که قصد نزدیک شدن به او را داشت از ذهنش پاک نمیشد.
یک لحظه هراسید که مجدداً تمام آن لحظات وحشتناک تکرار شوند و راهی شده رفته جان از پاهایش پر کشید.
حالا قدم هایش سست تر شده بود و مقابل در بسته ی اتاق که ایستاد، نفس کشیدن از یادش رفت.
کف کف دستش را روی در گذاشت و چند باری نفس داغش را بیرون داد تا پریشانی ذهن و دلش را کمتر کند.
_ میخوادت حامی، خودش گفته میخوادت… از چی میترسی؟
آروم باش پسر، بهت احتیاج داره… باید کنارش باشی…
انگشتان کشیده اش را میان موهای قد بلندش برد و همه شان را به عقب راند.
کف دستی به صورت بی روحش کشید و از زبری ریش های نامرتبش اخم کرد.
_ چی به سرت اومده؟ کجاست اون پسر قبلی؟
دلش برای حامیِ سراب، آن پسر شیطان و خندانی که با حوصله و دقت، ساعتها وقت برای آراستن خود صرف میکرد تنگ شد.
آن وقتها برای جذاب به نظر رسیدن در نگاه سراب از هیچ کاری دریغ نمیکرد و محال بود اینطور داغان و شلخته مقابلش قرار بگیرد.
اما حالا نه او آن حامی بود و نه سرابش همان سراب…
هر دویشان فرسنگ ها فاصله داششتابزده با خودِ قبلیشان.
دم عمیقی از هوا گحرکت کرد و بعد از مرتب کردن سرسری لباس هایش، دستگیره ی در را پایین کشید.
برای جلوگیری از بروزگار هر اتفاقی، با احتیاط سرش را داخل برد و با آن دیدهان ریز شده سراب را مشاهده کرد.
روی تخت و چسبیده به تاجش، پاهایش را در آغوش کشیده و چانه اش را روی زانوانش گذاشته بود.
چهره اش آرام به نظر میرسید و خیره به دیوار مقابلش در فکر فرو رفته بود.
#پارت_۵۶۹
چقدر در گذشته، بی آنکه بدانند تمام زیستن شان روی آب بنا شده، مسرور بودند.
بغضی بزرگ و لاکردار گلوی حامی را خش انداخت و لبهای لرزانش را روی هم فشرد.
شک و ترمتوجه شد مجدداً داشت به جان ذهن و دلش می افتاد که پلک هایش را محکم روی هم انداخت و به خود تشر زد:
_ اون سرابه، سراب خودت… لیمو خانمت… حق نداری بهش شک کنی…
کمی خودش را با این حرف ها آرام کرد و نگاه گشود.
به جثه ی کوچک و دلربای سراب زل زد و از ملایمشش آهسته شد.
قلب و جرات پیدا کرد و اامان قدم را داخل اتاق گذاشت که سراب متوجه حضورش شده و سرش را به ضرب سمتش چرخاند.
چشمان سراب که در نگاهش قفل شدند، نفس در سینه اش حبس شد.
دیگر آن ترس و وحشت را در نگاهش نمیمشاهده کرد و حتی نمیدانست بابت این موضوع مسرور باشد یا ناراحت!
هنوز منشأ آن ترس برایش مبهم بود و پر کشیدن ناگهان اش هم حس خوبی به دلش منتقل نمیکرد.
باید دلیل راهی شدارهای سراب را میفهمید ولی فعلا وقتش نبود.
_ حا… می…
ناباور پلکی زد و با نگاهان درشت شده اش لبهای سراب را شکار کرد. لبهایش از هم فاصله داشتند و کمی می لرزیدند.
آوای سرابش را شنیده بود؟ حرف میزد؟
یادش نمی وارد شد آخرین بار کی این آوا به گوشش خورده بود، چقدر دلتنگ گوش دادن نامش از زبان او بود…
آنقدر شوکه و مبهوت بود که وقتی حاج خانم اظهار کرد سراب او را میخواهد، اصلا به قسمت صحبت کردن سراب فکر هم نکرد و حالا متوجه شدن صدای لرزانش، دل خسته و بی رمقش را به تپش انداخته بود.
درست همان لحظه ای که حامی غرق شیرینی اش بود، سراب جلو نحرکت کردن حامی را بد تعبیر کرده و چانه اش از بغض لرزید. خودش را محکم تر در آغوش کشید و زیر لب نالید:
_ دوستم نداره…
#پارت_۵۷۰
دیدهانش را با حرص به استخوان زانویش فشرد و از دردی که تخم دیدهانش را می آزرد هم حذر نکرد.
وقتی قصد گراهی شدن جان خودش و کودکش را کرده بود، حامی او را مشاهده کرده و حق داشت دیگر دوستش نداشته باشد…
حق داشت از او متنفر باشد…
اصلا بابت بسیار چیزهای دیگر در گذشته هم حق داشت از سراب بیزار باشد و اما حامی مهربان تر از این حرف ها بود که او را پس بزند.
حامی بعد از تمام متوجه شده ها و گوش داده هایش باز هم از سراب کف دست نکشید و حتی بعد از پیدا شدنش، عاشقی را در تک تک حرکاتش میشد دید.
ولی این بار موضوع فرق میکرد. سراب میزان عشق و علاقه ی حامی به پدر شدن را میخبر داشت و دیده شدنش در آن شرایط حتما حامی را قلبزده کرده بود.
تمام این افکار در سرش چرخ میخوردند و خودش را لعن و نفرین میکرد که مسئول و مقصر قلب بریدنِ حامی است.
در حال سرزنش خودش بود که پایین حرکت کردن تشک تخت را حس کرد و به محض قد بلند کردن سرش، در سینه ی حامی فرو حرکت کرد.
دیدهانش درشت شد و دلش برای لحظاتی از حرکت ایستاد. همه چیز شبیه یک رویا بود و کف دستانی که دور تنش حلقه شدند را باور نمیکرد.
آن همه احساسی که پشت نوازش انگشتان حامی بود و از مرز پوست نازک و زخمی اش رد شده و به تمام تنش تزریق میشد هم غیر قابل باور بود.
تا ساعاتی پیش تنش زیر کف دست و پای حامی درد میکشید و حالا داشت همان نقاط را نوازش میکرد.
حامی را میل داشته بود ولی در بهترین حالت هم تصورش را نمیکرد این مهر و محبت را از سمت او دریافت کند.
منتظر خشم او و بازتمایل داشت شدن بابت کار احمقانه اش بود و حالا برخلاف تمام تصوراتش، بهشت را کنارش داشت.
_ یه بار دیگه بگو حامی، صوتم کن…
صدام کن تا باورم نشه که از زور بیقراری توهم زدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن