رمان آس کور پارت ۱۴۱

حامی وا حرکت کرده کف دست روی صورتش گذاشت و زیر لب نالید:

_ بابا زنمه، میخوام پیشش باشم چرا نمیفهمین؟

بردیا وارد اتاق شد و رها بازوی حامی را چسبیده او را روی صنقلبی نشاند. کف دست دور گردنش انداخت و با لحن شوخی اضافه کرد:

_ خبه حالا، زنم زنم… زن ذلیل بودنتو جار نزنی ام قبولت داریم!

کف دستش را به موهای حامی رساند و با محبت بهمشان ریخت.

_ وروجک تا دیروز حرف نمیتونست بزنه، همش اَدَ بَدَ میکرد… حالا زنم زنم میکنه.

نگاه به هیکلت نکنی بزرگ شده ها، هنوز مثل همون وقتاتی… لجباز و خودسر، خودتو میکشی تا حراهی شد به کرسی بشینه.

میتمایل داشت با حرفهای بی ربطش کمی حواس حامی را پرت کند و او را به گذشته بکشاند ولی تمام جان حامی روی تخت بود و مگر حواسی هم برایش مانده بود که کسی پرتش کند؟

خودش را از حصار دست رها بیرون کشید و بی حوصله پچ زد:

_ بیخیال خاله.

رها که تیرش به سنگ خورده بود آهی کشید و مانند حامی به مقابلش زل زد.

_ حالشون خوب میشه، نگران نباش.

حامی غصه دار و گرفته سر پایین انداخت.

_ چرا دیدهاشو باز نمیکنه؟

رها که از شنیدن حرفهای دکتر دود از سرش کشیده شده بود، لب گزید و ترجیح داد همان ها را برای حامی تکرار نکند.

میاطلاع داشت اگر بشنود که همسر حامله اش را چندین روزگار، با دوز بالایی از دارو بیهوش کرده بودند و خودش و جنینش در خطر هسشتاب‌زده، دیگر نمیتوانند کنترلش کنند.

لبخندی تصنعی زد و متوجه شد که حاج خانم و حاج آقا سمتشان می آیند.

کف دستش را قد بلند کرد تا آنها را ببینند و در جواب سوال حامی اظهار کرد:

_ میدونه جونت براش در میره، داره خودشو لوس میکنه…

مونده ما زنا رو بشناسی بچه جون!

#پارت_۵۲۴

صبح شده بود که بردیا با خبرهای خوشش، روی خوش زندگی را نشانشان داد.

هم سراب و هم کودکش، با توجه به آزمایشات سالم بودند اما باز هم باید منتظر به هوش رسیدنشان میماندند تا دقیق تر معاینه شوند.

برای حامی همین که میمتوجه شد خطری جانشان را تهمشاهده کرد نمیکند، کفایت میکرد.

حاج آقا ذکر میگفت و حاج خانم در آغوش رها اشک میریخت.

نیمی از فشارهایی که این مدت رویشان بود برداشته شد. بی توجه به خطر بزرگی به نام راغب که هنوز آن بیرون بود، تبسم میزدند.

حامی که داشت برای مشاهده کردن سراب بال بال میزد، دم اتاق رفته و بی قرار این پا و آن پا کرد.

_ فقط یه لحظه عمو، زود برمیگردم.

بردیا که پریشان حالی اش را مشاهده کرد، از موضع خود کوتاه آمده و با پلک زدن موافقتش را اعلام کرد.

_ کشتی ما رو، میتونی بری فقط مواظب باش به‌شدت ضعیفه ممکنه بهش آسیب بزنی.

چانه ی مردانه اش از بغض لرزید. بغضی مخلوط از غم و مسروری…

هم برای بار دیگر داشتنش خدا را شاکر بود و هم از متوجه شدن سراب ضعیف و رنجور دلش کند میزد.

به آهستهی وارد اتاق شد و چند لحظه همان جا مقابل در توقف کرد. حسی که داشت را نمیدرک کرد…

اینکه بعد از تمام آن ماجمسیرا، قلب شکستن ها، حرفهایی که زده بودند، رازهایی که از پس پرده بیرون وارد شده بودند و هزاران هزار مسئله ی دیگر، دوباره کنار هم بودند حس عجیبی داشت.

دوباره مانند سابق میشدند؟

چیزهایی که فهمیده بودند زندگیشان را تغییر نمیداد؟

آوای سراب که میبیان کرد حتی لحظه ای عاشقش نبوده در سرش پخش شد و شقیقه اش نبض گحرکت کرد.

_ دروغ بودن دلدادگیم، مگه نه؟

#پارت_۵۲۵

چشم بست و نفس پر حرارتش را بیرون داد، سمت تخت وسط اتاق حرکت کرد و از دیدن صورت پر از زخمش به خود لرزید.

چقدر پس فطرت و بی رحم بود که حتی بارداری سراب هم قلبش را نرم نکرده و خوی وحشی اش را نخوابانده بود.

بالای سر سراب ایستاد و خیره به ماسک اکسیژنی که از نفس هایش پر و خالی میشد پچ زد:

_ نمیدونی چی کشیدم بدون تو، تو و دلدادگیت تنها چیزایی بودین که سرپا نگهم میداشت…

تو نبودت پشتم خم شد، کمرم شکست، زمین خوردم…

نوک انگشتش را ملایم به پلک های سراب کشید و لبهای لرزانش را روی پیشانی اش گذاشت.

_ میدونستم برمیگردی که کف دستمو بگیری و کشیدهم کنی، تو که حامیتو ول نمیکنی… بلد نیستی انقدر بد باشی…

انگشتان لرزانش را به چند تار مویی که روی پیشانی اش افتاده بودند رساند و هق آهستهی زد.

_ خیلی کم داشتمت دردونه، دیگه با خودت امتحانم نکن…

دیدهاتو باز کن و ببین منِ بازنده رو، ببین چطوری تو این امتحان رد شدم… ببین عاشقیم، ببین و دیگه خودتو ازم نگیر…

دست زیر چشمان ترش کشید و رو به سقف سعی کرد نفس هایش را منظم کند.

باید بغض و گلایه هایش را میگذاشت برای بعد…

حالا فقط وقت جشن و شادی بود. لبخندی به لبش سنجاق کرد و پر از بغض خندید.

_ خوب با اون توله سگ سرت گرم بود منو حواله کردی به چپتا، فکر نکن نفهمیدم!

قدمی برداشت و مقابل شکم سراب توقف کرد. شکم تختش را با احتیاط لمس کرد و تکه تکه خندید.

از همان لحظه که خبرش را متوجه شد حس پدر بودن داشت ولی این لمس، این واقعی شدن حسش زمین تا آسمان فرق داشت با چیزی که قبل از این حس میکرد.

کف دستش را روی همان نقطه فشرد و نتوانست مقابل آن سیل عظیم اشک شوق سد شود.

_ بهترین بابای جهان میشم برات بچه، قول…

#پارت_۵۲۶

همه در حرکت کرد و آمد بودند جز حامی که لحظه ای از مقابل در اتاق سراب کنده نمیشد.

چند باری در طول روز به هوش رسیده بود ولی به حدی دوز داروها بالا بودند که فقط چند دقیقه گیج و منگ به اطراف نگاه میکرد و باز نگاهانش بسته میشدند.

تنها نگرانی پزشکش اختلال در عملکرد حافظه اش بود و احتمال میداد عوارض داروها جایی از مغزش را نشانه راهی شده باشند.

به درمیل داشت بردیا قرار شد فعلا تا قطعی شدن موضوع، در این مورد هیچ صحبتی با هیچکس نکنند.

نیمه های شب بود و به جز حامی و بردیا کسی در بیمارستان نبود. همه برای استراحت و مهمان نوازی از یاشا حرکت کردند و بردیا مضطرب از شرایط سراب، کنارشان ماند.

_ من میرم یه قهوه بگیرم، چیزی میخوای؟

حامی نگاه به خون جای گرفته و خمار از بی خوابی اش را به بردیا دوخت و بی جان سر تکان داد.

_ هر چی خودت میخوری، فرق نداره.

بردیا سری به تاسف تکان داده و کش و قوسی به تنش داد.

_ خونه که نمیری، حداقل برو چند ساعت تو اتاق من بخواب تلف میشی اینجوری حامی. میدونی چند وقته نخوابیدی؟

_ خوبم، چیزیم نمیشه.

خوب نبود، از همان لحظه که عکس تن زخمی و برهنه ی سراب را متوجه شد خوب نبود و خواب از دیدهانش پر کشید.

حالا سراب را داشت ولی تا او را صحیح و سالم نمیمشاهده کرد خیالش راحت نمیشد، وقت برای خواب بسیار بود.

بردیا که رفت کمی دیدهانش را مالید و راهروی خلوت بیمارستان و سکوتش بهانه ای شد برای سر زدن به سراب.

رخوت و سستی تمام تنش را در برگحرکت کرده بود و با قدمهایی نا متعاقلب سمت اتاق رفت.

از میان دیدههای نیمه بازش سراب را مشاهده کرد که روی تخت قرار گرفته و به نقطه ای زل زده، دیدهانش تا آخرین حد ممکن گشاد شد و ناباور صدایش زد.

_ سراب!

#پارت_۵۲۷

به هوش وارد شدنش قلبیل شگفتی اش نبود، اینکه بدون کمک روی تخت جای گرفته بود را باور نمیکرد.

در تمام دفعاتی که نگاه باز کرده بود جز سر و گردنش جایی از بدنش را تکان نمیداد و این فکر که شاید دیگر حرکت نکند، مثل خوره به جان حامی افتاده بود.

اما حالا با چیزی که چشمانش میمشاهده کرد انگار جانی بار دیگر درون تنش دمیدند که سراب گویان سمتش پرواز کرد.

جسم نحیف شده و زخمی اش را به نرمی میان آغوشش کشید و با اینکه میتمایل داشت او را درون خود حل کند، اما باید مراعات حالش را میکرد.

_ من به فدای اون نگاهای زیبات، بیدار شدی حیاتم؟

نه حرکتی، نه حرفی، مطلقا هیچ چیز…

یکه خورده کمی عقب کشید و صورت رنگ پریده ی سراب را با دستانش قاب گرفت.

نگاهش روی تمام اجزای صورتش چرخید. لبهای خشک و زخمی، گونه های خراش برداشته، گوشه ی ابروی شکسته و در آخر دیدهان گود راهی شده اش.

_ سراب، آوامو میشنوی؟

دلواپسی زهر شد و تمام جانش را به کام خود کشید. کمی خم شد و هراسان نگاهش را به نگاهان او دوخت.

_ نگام کن، میبینی اصلا منو؟

چه بلایی سرش آمده بود؟ هیچ اثری از آن سراب سابق را درون نگاه خالی و پوچش نمیدید…

دلهره ی بلاهایی که بر سر سرابش آمده بود و هنوز متوجهش نشده بودند باعث شد ذهنش از کار بیفتد.

دیگر مراعات کردن را از یاد برد و صورت سراب را به شدت تکان داد و آوایش از شدت استیصال و درماندگی لرزید.

_ سراب چت شده؟ چرا هیچی نمیگی؟ ببین منو، چت شده؟ حرف بزن، نگام کن… سراب…

آنقدر خودش را به هر دری زد که بالاخره سراب پلکی زد. نگاه تیره و بی حسش ملایم بالا آمد و همین که حامی را متوجه شد، ترس و وحشت درون نگاهش هویدا شد.

#پارت_۵۲۸

انگار صاعقه خورده باشد، به یکباره تکانی خورد و با حرکاتی هیستریک روی تخت عقب راهی شد.

حامی برای لحظاتی ماتش برده و با دهانی باز داشت دخترک عجیب و غریب مقابلش را تماشا میکرد.

سراب که با صدای بدی از سمت دیگر تخت پایین افتاد، به خودش رسید و با عجله سمتش دوید.

همین که نوک انگشتش به تن سراب برخورد کرد، دخترک بی وقفه و با کشیدهترین صوتیی که تاکنون متوجه شده بود شروع به جیغ زدن کرد.

کف دستانش قبل از اینکه مغزش کف دستوری صادر کند، سمت گوش هایش حرکت کرده و چند قدمی از سراب فاصله گرفت.

از آوای جیغ هایش اخم کرده و گوشش را میفشرد. درمانده و گیج از نمتوجه شدن ماجرا وسط اتاق ایستاده و زیر لب نالید:

_ چرا اینجوری میکنی؟

خواست دوباره نزدیکش شود که سراب شروع به خودزنی کرده و دل حامی از دیدن صحنه ی وحشتناک مقابلش رسما در دهانش میزد.

کف هر دو کف دستش را بالا برده و روی دو زانو قرار گرفت. چهره ی ماتم زده اش مزین به اشک شد و ملتمس سرابش را صوت زد.

_ نکن سراب، نکن خانمم، همه چی تموم شده نگاه کن… من پیشتم، نترس از چیزی من اینجام… بذار بیام نزدیکت، نزن خودتو لامصب… نکن سر جدت نکن…

اسید معده اش جوشیده و تا دهانش بالا رسید.

حس میکرد هوایی برای نفس کشیدن ندارد، دست روی گلویش گذاشت و مردانه زار زد.

چه بر سرشان آمده بود؟

_ سراب نکن، غلط کردم نکن با خودت اینکارو… خدایا چه غلطی کنم؟

چند نفر همزمان داخل اتاق شدند و انگار هر روزگار چنین صحنه هایی را میبینند، کاملا عادی سراب را مهار کردند.

با تزریق آرام بخش او را روی تخت خواباندند و حامی هنوز از پس پرده ی اشک به رد سرخ خودزنی هایش نگاه میکرد.

_ چه گوهی خوردی؟ چیکارش کردی؟ زر بزن ببینم!

#پارت_۵۲۹

بردیا بازویش را چسبید، او را کشان کشان بیرون برده و ضربه ای به سینه اش کوبید.

_ چیکارش کردی؟ یالا حرف بزن.

حامی هنوز در شوک چیزی که متوجه شده بود، گیج میزد و همه چیز برایش گنگ و ناملموس بود.

تکان خوردن لبهای بردیا و خشم و عصیان نگاهش را میدید ولی متوجه حرفش نمیشد.

از میان در نیمه باز گردن کشید تا سراب را ببیند اما دست مشت شده ی بردیا روی یقه اش، مانعش شد.

اوی سست را با حرص روی صنقلبی پرت کرد و توی صورتش براق شد. کف دستانش را تکانی داده و همجاده با دستانش سر حامی هم تکان خورد.

_ چه غلطی کردی که داشت خودشو میکشت؟ بچتو حاملست احمق، میفهمی؟

دیگه حق نداری نزدیکش بشی، گمشو از جلوی چشمام.

حساسیت بردیا نه به حالا و سراب، بلکه به گذشته برمیگشت. وقتی که حاج آقا پی به ارتباط حاج خانم و یاشا برده و همسر باردارش را تا سر حد مرگ کتک زده بود!

با دیدن وضعیت سراب و یادآوری گذشته، خون به مغزش نرسیده و یک لحظه به جای سراب حاج خانم را متوجه شد که این چنین به هم ریخت.

حامی انگشتان لرزانش را میان زانوانش فشرد و با مظلومیت خاصی زمزمه کرد:

_ به خدا هیچی… کاریش نکردم…

آن دخترک دیوانه و افسارگسیخته اصلا شامگاهیه سراب نبود. کاش میمرد و نمیمتوجه شد که جانش به این روزگار افتاده…

حتما زیر شکنجه های دیوانه دار آن مردک رذل عقلش را از کف دست داده بود…

با تصور اتفاقاتی که برای سراب افتاده بود بغض کرد و بی پناه در خودش جمع شد.

_ یهو زد به سرش… هیچکاریش نکردم… یهو… نکردم، کاری نکردم… چش شده عمو؟ چرا اینجوری شده؟

#پارت_۵۳۰

از شوک دیده هایش میلرزید و بردیا نادم و پشیمان کف دست داخل موهایش برده و حرصش را سر آنها خالی کرد.

کف دستانش را پشت گردنش در هم قفل کرده و عرض مسیررو را چند باری بالا و پایین کرد.

پزشکش اضافه کرده بود که ممکن است دچار اختلال در حافظه شده باشد.

شاید حافظه اش را از کف دست داده و حامی را نشناخته بود که آنطور جنون زده رفتار کرد.

نمیخبر داشت گفتن این موضوع به حامی درست است یا نه، فعلا در شرایط تصمیم گیری نبود و نیاز داشت با بقیه مشورت کند.

پزشک و پرستاران که بیرون وارد شدند، بردیا با عجله سمت همکارش رفته و مردمک لرزان نگاهانش را به او دوخت.

_ درست حدس زده بودیم؟

امید داشت یک «نه» قاطع و محکم بشنود. اختلال در حافظه و ذهن سراب آخرین چیزی بود که در این وانفسا نیاز داشسریع.

پزشکش من و منی کرده و با نگاه کوتاهی به حامی که با استرس بالایی حواسش به آنها بود، پچ زد:

_ دچار حادثه شده؟ تجاوز، مرگ عزیز، تصادف… از این قبیل اتفاقات براش افتاده؟

حامی با متوجه شدن حرفش، به ضرب از حرکت ایستاد و با فکی قفل شده کنارشان رفت. از پشت دندان های چفت شده اش به زحمت صوتیش را به گوش دکتر رساند.

_ چطور مگه؟ چه بلایی سرش اومده؟

هر چه کرد نتوانست بگوید که به خاطر بی عرضگی او، همسرش اتفاقاتی بدتر از تجاوز و مرگ را تجربه کرده بود.

منتظر به دهان او زل زده بود که بردیا نوچی کرده و همکارش را همجاده خود برد ولی صوتیشان به گوش های حساس حامی رسید.

_ متاسفانه یه مجموعه ی کامل از این اتفاقا رو پشت سر گذاشته، توام داری به همون چیزی فکر میکنی که من فکر میکنم؟

_ بله، به احتمال زیاد دچار PTSD* شده… باید هر چه زودتر تحت نظر روانپزشک قرار بگیره.

با چیزی که من الان مشاهده کردم، ممکنه به خودش یا بچش آسیب بزنه…

* یک وضعیت سلامت روان است که توسط یک رویداد وحشتناک ایجاد می‌شود.

#پارت_۵۳۱

چند روزگاری در بیمارستان تحت نظر ماند و خیالشان از سلامت جسمی اش که راحت شد مرخصش کردند.

چند باری هم روانپزشک با او ملاقات کرده و تشخیص اولیه ی بردیا و همکارانش را تایید کرد.

قرار شد بعد از ترخیص، جلسات هفتگی درمانش را شروع کند و به همین سادگی خوشی همه نابود شد.

حاج خانم داشت لباس های سراب را با لباس بیمارستان تعویض میکرد و از متوجه شدن کبودی ها و زخم های تنش بی آوا اشک میریخت.

_ این چه کاری بود با خودت و ما کردی مادر؟ ببین چه بلایی سرت آوردن… خدا ازشون نگذره…

تیشرت راحتی را که تنش کرد، هممسیر با پایین کشیدن لباس کف دستش تا روی شکم سراب پایین وارد شد.

انگشتانش همانجا متوقف شده و لبهایش را روی هم فشرد تا صوتی گریه اش بلند نشود.

به آرامی مشغول نوازش شکم کوچک سراب شد و به پهنای صورت اشک ریخت.

_ تو الان مادری سراب، باید مواظب این بچه باشی.

اون بچه جز تو کسی رو نداره، همه ی امیدش تویی.

تو دیگه اشتباه منو تکرار نکن مادر، از کف دستش نده…

روزگارگاری خودش هم در این شرایط بود و حیف که آن روزگارها آینده را نمیدید و نمیاطلاع داشت با کف دست خودش کودکش را از بین می برد.

میتمایل داشت کنار سراب بماند و تا جای ممکن برای بهبودش کمک کند که او دیگر طعم تلخ و گزنده ی فقدان فرزند را نچشد.

نگاه خیس و پر آبش را روی صورت سراب چرخاند. از دیدن نگاه بی روح و ماتش کُپ کرد و به خود لرزید.

نگاهش عاری از حس زندگی بود و همین هم حاج خانم را میترساند. انگار که سراب برای مرگ لحظه شماری میکرد…

صوتیش مانند تنش میلرزید ولی گمان میکرد که آن کودک میتواند سراب را به زیستن برگرداند که پچ زد:

_ این کوچولو منتظره که بیاد تو بغلت، ناامیدش نکنی دخترم…