بینی اش تیر کشید و کاسه ی چشمانش به آنی پر شد. برای سراب آنقدرها هم آزرده نبود.
چرا که او را نامرد میدانست و به خاطر ضربه ای که به حامی زده بود دیده دیدنش را نداشت.
حتی گاهی در خلوت خود آرزوی گم و گور شدنش را هم میکرد.
ولی بچه… بچه فرق داشت. بچه ای از جنس خود حامی، بچه ای که متعلق به خود حامی بود و حالا معلوم نبود به چه سرنوشتی دچار شود.
غمی سنگین روی دلش قرار گرفت و نفس کشیدن برایش سخت شد. اویی که بیرون ماجرا بود و هیچ نسبت خونی ای با آن بچه نداشت، از تصورش آتش گراهی شد.
وای به حال حامی که پدرش بود…
چند باری آب دهانش را قورت داد تا بغضی که بیخ گلویش چنبره زده بود را پایین بفرستد.
خم شد و دست حامی را میان هر دو دستش گراهی شد. هر چه کرد نتوانست جلوی اشکی که از هر دو نگاهش چکید را بگیرد.
_ غمت نباشه ها داداش… میشکونم گردن کسی که بخواد به توله سگ عمو چپ نگاه کنه…
اشک حامی هم که دیگر دم مشکش بود. آنقدر بیچاره و عاجز بود که حتی گریه هم ملایمش نمیکرد.
_ سعید… اگه دیگه نبینمشون… به خدا میمیرم…
در ظاهر فقط دوست هم بودند ولی فقط خودشان میدانستند که رابطه شان فراتر از یک رفاقت ساده است.
با تمام کل کل ها و دعواهایشان، خار به انگشت یکیشان که میحرکت کرد آن یکی بیشتر درد میکشید.
سعید روی صورتش خم شد و برادرانه دیدهان خیسش را بوسید. لحنش بیشتر از سرزنشگری، درمانده بود.
_ گوه نخور مرتیکه، چرا نبینیشون؟
دو روز دیگه باز با اون زن عتیقه ات خراب میشین سرم حرصم میدین.
جمع کن خودتو پسر، میخوای با این حال بری پیش زن و بچت؟ خجالت بکش، پاک کن اشکاتو…
#پارت_۵۰۰
با درد دیده باز کرد. هر چه پلک زد تاری متوجه شدش رفع نشد.
دهانش خشک بود و مزه ی زهرمار میداد.
دستانش نبض میزدند و سوزش و دردی بی انتها درونشان حس میکرد.
یکی از کف دستانش را قد بلند کرد و با دیدن سفیدی رویش، نگاه تنگ کرد. آنقدر دقت به خرج داد که پس از لحظاتی پانسمانش را تشخیص داد.
حیرت زده و کنجکاو تکانی به گردنش داد و سرش را بلند کرد. نگاهی به خودش که لباس پوشیده روی تخت خوابیده بود انداخت.
_ قبلا نسبت به درد مقاوم تر بودی!
طبق معمول آوای راغب سوهان روحش شد. با افسوس چشم بست و سرش را روی متکا رها کرد.
_ بابا حامی!
با یادآوری آخرین کلماتی که قبل از بیهوشی از دهان راغب متوجه شده بود، چشمانش تا آخرین حد ممکن گشاد شد.
به دفعتاً سیخ نشست و تمام تنش که به درد افتاد، آخ کشداری اضافه کرد.
_ میل داشتم گرگ بار بیای، شامگاهیه گربه های لوس و وابسته شدی!
هنوز هم واضح نمیمتوجه شد اما سر و وضع آشفته ی راغب را تشخیص داد.
موهای ژولیده، تیشرت ساده، چهره ای که مانند همیشه قرص و محکم نبود.
_ کف دست… از… سرش… بردار…
انگار گلویش زخم شده بود، آوایش در نمی وارد شد و تمام حلقش میسوخت. خشکی دهانش هم امانش را بریده بود.
دهانش یک جور و دیدهانش هم یک جور دیگر.
کلافه از نگاهان احمقش که بازی در می آوردند، پلک هایش را محکم روی هم فشرد.
بی حواس کف دستانش را قد بلند کرد تا دیدهانش را بمالد که با تیر کشیدنشان، دلش ضعف حرکت کرد.
_ آروم باش، داری به خودت صدمه میزنی.
آوای خش خش لباس های راغب را گوش داد و پایین رفتن تخت را حس کرد. جسم خنکی به لبهایش چسبید که وحشت زده عقب کشید.
#پارت_۵۰۱
_ آبه، بخور صدات باز شه. گلوت داره از بی آبی میناله.
هنوز شوری آن بطری آب لعنتی را با پوست و استخوانش به یاد داشت.
چشم که باز کرد تاری دیدش رفع شده بود. نگاه مشکوکش را به نگاه بی انگیزه و تیره ی راغب دوخت.
راغب تکخند بی رمقی زد و ابرو بالا انداخت.
_ اوه عزیزقلبم، من یه ایده رو دو بار اجرا نمیکنم!
دوباره سر بطری را به لبهای سراب چسباند و با خوردن اامان قلپ از آب، تشنگی اش بیشتر نمایان شد.
سر جلو برد و با ولع تمام آب بطری را یک نفس نوشید. راغب با لبخندی محو تماشایش میکرد که نفس زنان عقب کشید.
لبهای خشکش را داخل دهانش برد و با خنکای زبانش خیسشان کرد. آنقدر به این آب محتاج بود که یک آن موقعیتشان را فراموش کرد و صادقانه پچ زد:
_ بسیار بهش احتیاج داشتم… واقعا به موقع بود، مرسی.
حالا حرف زدن برایش راحت تر شده بود. راغب کف دست پشت کمرش برد و ساکت مشغول نوازشش شد.
_ استراحت کن، به اونم احتیاج داری.
راغب یک طور عجیبی شده بود، هیچوقت او را این چنین از هم پاشیده و شکسته نمتوجه شده بود.
به دفعتاً یادش رسید که حالا زمان اندیشیدن به احوالات راغب نیست و تمام زخم های جسم و روحش را همین مردِ مهربان شده ی آشفته زده!
خودش را عقب کشید و مضطربی اش برای حامی، شد صدا، شد فریاد. فریادی عاجزانه و ملتمس که بر سر راغب زد:
_ چرا راحتش نمیذاری؟ چرا… بهش دروغ گفتی… عوضی؟
اون نگاه نمیکنه به راست و دروغ حرفات، باورش میکنه… میاد دنبالم… میمیره، تو میکشیش…
ولش کن، ولش کن راغب…
_ دروغ نگفتم!
ولی حقشون نبود اینجوری بفهمن پدر و مادر شدن…🥲💔
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن