من توزیستنم اشتباهات زیادی کردم اما آمنه همه زندگی منه.. چرا پدرت رو شکنجه میکنی؟
_پدر؟ کدوم پدر؟ توچه پدری درحق من کردی؟
مادربچه ی تو همون زنیکه ی خرابه و بچه ات همون حرومزاده اس که ادعا میکنن تو پدرشی! شکنجه ات میکنم؟
مگه دروغ میگم که شکنجه بشی؟ مگه غیراز اینه که مامان بادرک کردن گند کاری هات و خبر دار شدن از زن وبچه ی جمتوجه شدت به این روزگار افتاد؟ غیر از اینه؟
قلبم به حال ارسلان میسوخت.. هرچی باشه آرش پسرش بود و اون یه پدر بود..
من اعتقاد داشتم پدر ومادر اگه بدترین دنیا هم باشن احترام بهشون واجب بود..
ولی نمیدونم چرا قلبم نمیمیل داشت جلوی آرش رو بگیرم..
دلم نمیتمایل داشت مانعش بشم که نسبت به پدرش این همه بی احترام نباشه
خدا منو ببخشه ولی حس میکردم ارسلانی که میشناختم خیلی بیشتر از اینها حقش باشه..
مخصوصا درمقابل ظلم هایی که درحق آرش شده بود..
ظلم کردن که فقط شکنجه و کتک کاری نبود.. بی محبتی.. تنهایی.. نامشاهده کرده گحرکت کردن فرزند و تموم حرفایی که آرش واسم تعریف کرده بود تمامن شامل ظلم میشد و واسه همونم مصمم شدم تو بحث شون شرکت نکنم
_من اشتباه کردم آرش اما اگه بهم اجازه بدین و فرصت دفاع کردن بمتوجه شد بهتون توضیح میدم که بعضی دامن زدن به بعضی اشتباهاتم اجبار بوده و مجبور به ادامه دادن بودم..
_نمیخواممممم… بسه…. هیچی نمیخوام بشنوم.. فقط میخوام دست از سر من ومادرم برداری و بری باهمون زن وبچه ات زندگی کنی.. من خودم از پس مادرم بر میام.. فقط برو و راحتمون بذار
ارسلان اومد چیزی بگه که آرش دستش رو به حالت خاموشی بالا گحرکت کرد واضافه کرد:
_نمیخوام چیزی بشنوم.. حتی… حتی دیگه نمیخوام ببینمت..
پشت بند حرفش ازجاش بلندشد و باقدم های بلند اونجارو ترک کرد…
ارسلان بانگاهی شرمسار به من نگاه کرد و گفت:
_من اونقدرا که آرش فکر میکنه آدم بدی نیستم.. قلبم میخواد حداقل یک نفر تواین کره ی خاکی حرفمو باور کنه.. خواهش میکنم حرفاشو باورنکن
تا قلبیل کارمو نشنیدی وندرک کردی قضاوتم نکن..
دلم واسش سوخت.. قلبم نمیتمایل داشت کسی رو تااین اندازه خجالت زده ببینم..
سری به نشونه ی نفی تکون دادم و گفتم:
_خواهش میکنم این حرفارو نزنید آقای پندار
من کی باشم بخوام آدم هارو قضاوت کنم.. قاضی خداست وفقط خدا میتونه بنده هاشو قضاوت کنه وتصمیم بگیره.. من چیکاره ام که قضاوت کنم
یاد خودم افتادم.. یاد روزگارهایی که هیچکس حرفامو نگوش داد و به ناحق قضاوتم کرد.. یاد روزهای سختی که حتی بابای خودم قضاوتم کرد..
_من… یه اون شب لعنتی تو حال خودم نبودم.. با آمنه بحثم شده بود و اونقدر حالم خراب بود که تا خرخره زهرمار خورده بودم.. بخدا من اون شامگاه حتی اسم خودم هم از یاد برده بودم..
اون شامگاه فقط میمیل داشتم یه جوری خودمو آروم کنم.. من فقط یک شامگاه حماقت کردم وفرداش درک کردم غلطی کردم وبایکی از پرسنل های کارخونه گند زدم به زیستنم…
انگار توضیح دادن برای من که جای دخترش بودم واسش سخت بود و به سختی نفس میکشید.. من هم دلم نمیتمایل داشت بیشتر از اون خجالت بکشه و شرمنده باشه..
قلبم نمیتمایل داشت درباره ی این مسائل بامن حرف بزنه.. چراکه واقعا به من ربطی نداشت.. واسه همونم کف دستمو بالا بردم وگفتم:
_خواهش میکنم توضیح نمشاهده کرد و برای من….
حرفمو قطع کرد وگفت:
_گوش کن! الان تنها کسی که به آرش نزدیکه تویی ودلم میخواد به عنوان یه پدر مسئامات اضافه کردن این حقیقت رو به تو بسپارم..
_آخه آقای پندار من نمیتونم….
بار دیگر توحرفم پرید و حرفمو قطع کرد
_گوش کن دختر جان… حالا که دوتا گوش واسه متوجه شدن حرفام وجود داره این فرصت رو ازمن نگیر ..
فردای اون شب که متوجه شدم چه غلطی کردم به لیلا بیان کردم بسیار پشیمونم
وازش میل داشتم اون شب لعنتی رو برای همواره فراموش کنه..
حتی اونقدر شرمنده بودم وخجالت میکشیدم توی کارخونه خوب واسش کار پیدا کردم و از کارخونه خودم اخراجش کردم که دیگه نبینمش!
ولی بعداز دوماه سر وکله اش با یک برگه ی آزمایش لعنتی پیدا شد که نشون میداد بارداره…
هرچقدر التماسش کردم و به پاش افتادم که بچه رو از بین ببره قبول نکرد
نه تنها قبول نکرد بلکه تهمتوجه شدم کرد اگه مسئولیت کاری که کردم رو به عهده نگیرم هم میره همه چی رو به خانواده ام میگه هم شکایتم میکنه و آبرومو می بره
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن