رمان آرزوی عروسک پارت ۱۰۰

این بار نوبت من بود که نیشخند بزنم..
_هشت سال عاشقی ارزش یک اعتماد ساده رو نداشت؟ ارزش باورکردن دختری که دیوانه وار عاشقت بود؟

بغض لعنتی به گلوم چنگ زد و باعث شد صوتم بلرزه…
_چی میشد بخاطر تموم اون هشت سال هم شده یه کم صبوری میکردی بعدش به تاراج میذاشتی تن وبدنت رو؟
اومد نزدیکم و کف دستم رو گرفت و بابغض اظهار کرد:

_غلط کردم سارا.. حماقت کردم قدرتو ندونستم.. سوتفاهم تمام ذهنم رو دربر گرفته بود.. بهم فرصت بده.. جبران میکنم.. بدون تو نمیتونم سارا.. نذار بمیرم…

اشک هام روی گونه ام میچکید وبازهم نگاه هام آبرو داری نکرده بود…

کف دستمو محکم از دستش کشیدم وتوی صورتش توپیدم:
_خب بمیر.. مگه وقتی داشتی منو میکشتی قلبت واسه من یه ذره هم به رحم اومد؟
_ساراا….

_من همون روزگار که اومدم واست همه چی رو تعریف کنم و تو بجای گوش دادن به حرف هام ازم قیمت یک شامگاه اجاره کردنم رو میگرفتی ، همون روز سارا توی همین ماشین مرد…
باپشت کف دستم اشکمو محکم پس زدم وادامه دادم:

_واون روزگار هیچکس قلبش برای سارای بیچاره نسوخت.. توی تنهایی وبیکسی خودم جون دادم… دیگه سارایی وجود نداره کوهیار.. برو.. خواهش میکنم بروووو

_باشه میرم.. ولی راهی شدنم به این معنا نیست که ازت میگذرم.. ازدلدادگیت نمیگذرم سارا.. تا روزگاری که خون توی رگ هام جریان داره باهر نفس عاشقتم.. اونقدر صبرمیکنم تا منو ببخشی و دوباره دوستم داشته باشی…

پوزخندی زدم و هممدت که به سمت در میحرکت کردم اضافه کردم:
_مهم نیست.. وقتت رو تلف میکنی..
کلید به در انداختم و وارد خونه شدم.. صوتشو شنیدم..
_محبت تو ارزشش رو داره.. دوستت دارم..

بی جواب در رو بستم و گوشه ی حیاط قرار گرفتم.. قطره های اشکم باشدت بیشتری شروع به باریدن و نوازش گونه هام کردن..
من فقط وانمود میکردم که کوهیار رو ازقلبم بیرون انداختم…

انگار باخودمم صادق نبودم.. دیگه نمیدونستم از زیستن چی میخوام.. هردفعه با مشاهده کردن کوهیار قلبم بی قرار میشد و این نشون میداد هنوز نتونستم فراموش کنم..

اون محبت بچگیم بود.. عاشقی اولم.. تنها مردی که بعداز بابام عاشقش شدم.. ضربه خوردن از کسی که یه روزگاری همه جهانم بوده به‌شدت سخته وفراموش کردن زمان میخواست..

خسته بودم.. خیلی خسته.. دلم آرامش میمیل داشت.. دیده هام از باریدن خسته بود و به سختی بازنگهشون داشته بودم.. تصمیم گرفتم دوش بگیرم وتا برگشتن اهالی خونه یه کم بخوابم واستراحت کنم

بعداز یه دوش آب داغ نیم ساعته لباس های راحت پوشیدم و بدون خشک کردن موهام خوابیدم…
وقتی بیدارشدم ساعت از ده شب هم گذشته بود ولی هنوزم خبری از ارسلان و آرش نبود..

دلم به شور افتاده بود.. داشتم پرپر میزدم تا خبری از حال آمنه بگیرم ولی روم نمیشد به هیچکدومشون زنگ بزنم…
واسه همونم سجاده ام رو پهن کردم وسعی کردم از روش های مولین واسه آروم شدن استفاده کنم

وسط های نمازم حس کردم از بیرون صوت میاد..
بافکراینکه ارسلان یا آرش برگشتن خونه باعجله نماز رو تموم کردم و باهمون چادرم راهی شدم بیرون..
اما انگار توهم زده بودم و گوش هام زیادی متوجه شده بود..

خونه بزرگ بود و بخاطر ویلایی بودن و حیاط بزرگش همواره توی ذهنم ترسناک بود..
ترسیده بودم و از شانس دلنشینمم تموم وسیله ها شروع به لقنج شکوندن کرده بودن..

باقدم های لرزون به طرف پنجره راهی شدم و حیاط رو خیره شدم.. بیرون بادشمتوجه شد میومد و درخت ها تکون میخوردن..
به خودم نهیب زدم.. چه خبره سارا بچه ‌شدی مگه؟
پرده رو کشیدم و برگشتم توی اتاقم!

اما بازم میترسیدم.. اینجوری فایده نداره باید به یکیشون زنگ بزنم.. پرستار آمنه هستم نگهبان خونشون که نیستم!
کف دستم رفت تا شماره ی آرش رو بگیرم اما پشیمون شدم وبه ارسلان زنگ زدم!

_بله؟
آواش خواب آلود بود..به ساعت خیره شدم نزدیک به یازده شامگاه بود..
_سلام آقای پندار خوب هستید؟ عذرخواهی میکنم مزاحم خوابتون که نشدم؟
_سلام دخترم نه خواب نبودم جانم بابا جان؟

اصلا یادم حرکت کرد چی میتمایل داشتم.. زشت بود اگه میگفتم وحشت کردم.. با من من اظهار کردم:
_من… مضطرب حال آمنه جون هستم و اینکه کسی خونه نیومد که ازش بپرسم مجبورشدم به شما زنگ زدم..

_خوب کاری بابا.. حال آمنه هم هنوز همونطوره تغییری نکرده.. مضطرب نباش انشاالله زودخوب میشه.. قلبم روشنه!
_انشاالله..
_ آرش نیومده؟ خیلی وقته از بیمارستان حرکت کرده!