قلبم برایش میسوخت، ولی با لحنی شماتت بار گفتم:
–ترانه به نظرت حقت نبود؟ من منتظر بودم بگی یه دونهام زده تو گوشت! پاشدی تنهایی از اینجا تا تبریز حرکت کردی، اونم بیخبر و اون وقت شامگاه، به مهران گفتی گوشیت رو ازت زدن؟
صدایش از ترس کمی اوج گحرکت کرد:
–مگه از جونم سیر شدم، الکی اظهار کردم گوشیم مونده خونه، آمال یه وقت سوتی ندی! حالا شانس آوردم پاما که داشتم منو تا خونهی عزیز آورد، البته اینم بگم یه مقدار به راننده تاکسی که از ترمینال باهاش اومدم قرض موندم.
با تاسف سرزنشش کردم:
–به خدا حقت بود چالت کنه، بدون اینکه حساب جیبت رو کنی پاشدی رفتی؟!
با لحن مظلومانهای اظهار کرد:
–گفتم که خر شدم، بلیط اتوبوس رو گحرکت کردم و گفتم اونجا یه تاکسی میگیرم تا جلو خونهی عزیز، اگر کم داشتم اونجا حساب میکنم، چه میدونستم هیچ کس رو خونه پیدا نمیکنم!
وارد سالن رستوران شدم و به سمت پلهها حرکت کردم:
–بیفکری دیگه، اگر راننده آدم ناتویی بود، اگر بلایی سرت میاومد چه غلطی میمیل داشتی بکنی ترانه؟!
با برآشفتهت اظهار کرد:
–بابا میفهمی میگم خر شدم، مولینم دیونهام کرده، این همه مدت صبر کردم، هر چی اضافه کرده گفتم نگاه که خانم دلش نرم شه و رضایت بده، اونوقت برگشته بسیار راحت و ریلکس بهم میگه قید مهران رو بزن بیا پسر خل مشنگ خواهر من برو آلمان عشق کن!
وسط پلهها از حرکت ایستادم. فقط پسر یکی از خالههایش دو سال از ترانه بزرگتر بود و به درد ازدواج با ترانه میخورد. میخبر داشتم مادرش کدام پسر خالهاش را به او پیشنهاد داده؛ ولی باورش برایم سخت بود:
–پسرِ خاله نسرینت؟!
” بله ” ی پر حرصش را که گوش دادم وا راهی شدم. خاله نسرینش نامزد سابق بابا بود.
از سر درماندگی پوفی کشیدم و بیان کردم:
–من از درک مولینت عاجزم ترانه! شاید مولینت یه چی اظهار کرده تا عکسالعمل تو رو ببینه، اگر خالهات تو رو واسه پسرش میخواست چرا تا الان حرفی نزده بودن؟
–میگه دفعهی آخری که حرکت کردیم تبریز خالهات اضافه کرد ” سپهر از ترانه خوشش اومده، ببین مزهی دهن ترانه چیه؟ ” بهش میگم تو چرا نزدی تو دهنش بگی ترانه یکی دیگه رو دوست داره؟ تو مگه احساس من به مهران رو نمیدونی؟ به من چی بگه خوبه؟!
ادامهی پلهها را بالا راهی شدم و او هم با خاموشیم نفسی گراهی شد و با بغض ادامه داد:
–میگه من راضی نیستم، توام بری خوشامگاهخت نمیشی، همیشگی نفرین من پشت سرته. آمال منو روانی کردن که از خونه میزنم بیرون، مولینم که اینه، بابامم که صبح میره شب میآد و هر چی هم میشه میگه ” تو احترام مولینت رو نگه دار، هیچی نگو، خودش کمکم راضی میشه ” کو راضی شده؟ هر روزگار بدتر از دیروز! کلا درگیره با خانوادهی بابا!
با آوایی که دستخوش گریه شده بود ادامه داد:
–مگه خرم از خوشی و ساکتش فرار کنم؟ منی که تا اینجا اومدم نمیتونستم برم جای دیگه؟ من به خاطر مهران اومدم، الان قهر کردنش و قیافه اومدنش تو این وضعیت برای چیه؟! دیشامگاه ازش معذرت خواهی کردم، از صبح ده دفعه زنگ زدم، میدونه منم جواب نمیده!
وارد آشپزمنزل شدم. هنوز کسی نیامده بود. حرفها و گریهی ترانه باز هم قلبم را سنگین کرده و حالم را گراهی شده بود!
–عزیز دلم من بهت حق میدم از کف دست مامانت ناراحت باشی و از شرایط سختت شکایت کنی، اما خب مهرانم حق داره، آزردهش کردی، مهران میدونه تو، توی چه شرایطی هستی و مطمئن باش بهت حق میده، منتها این راهی شدارش هم واسه اینه که تو تنبیه بشی، هم خودش آروم بشه و دیگه بهت پرخاش نکنه. بعدم تا شب کلی وقت هست، خیالت راحت دلش طاقت نمیآره، یا میآد میبینتت یا بهت زنگ میزنه قربونت برم. اصلا شاید یکی دو ساعت دیگه عمه بیاد اونجا، میخوای به عمه زنگ بزنم معین بیاد فیلم ببینید با هم یا باهاش بری بیرون؟
–دلت خوشهها، مهران دیشب گفت از در حیاط بیرون برم گردنمو میشکنه.
هنوز بغض داشت و دلم از گوش دادن صوت و لحن افسردهش مچاله میشد.
–پس میگم معین بیاد چند تا فیلم توپم بیاره با هم ببینید، فقط دیگه گریه نکن باشه؟ تو رو اینجوری میبینم قلبم میگیره!
با حسرت بیان کرد:
–چی میشد منم خواهر تو بودم؟ همیشگی به آیه و آرش حسودیم میشه، همواره!
بعد از قطع تماس روی یکی از صندلیهای جای گرفتم. سرم را بالا گحرکت کردم و چند بار عمل دم و بازدم را انجام دادم. هر چه تلاش کردم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و آخر سر قطره اشکی با سماجت از دیدهم پایین چکید. همین یک قطره، برای قطرههای بعدی مجوز صادر کرد و بقیه به سرعت پشت سرش روانه شدند. قد بلند شدم و خودم را با گامهایی بلند و شتاب زده خودم را به انبار پشت آشپزخونه رساندم. در را پشت سرم بستم و چند قدم جلوتر توقف کردم. با این بغض گلوگیری که داشتم، نمیتوانستم به عمه عاطی زنگ بزنم. گوشیام را بالا آوردم و وارد پوشهی پیامهایم شدم و معین را پیدا کردم و برایش نوشتم:
« سلام، چطوری؟ چندتا فیلم خوب و ترجیحا طنز بردار و برو خونهی عزیز، ترانه تنهاست حوصلهاش سر میره، ایشاا… عروسیت جبران میکنم ورزشکارِ خوشتیپ! »
کلمات پیش دیدهانم میرقصیدند؛ پلک زدم تا اشکهایم پایین بریزند و نگاهانم شسته شوند. پیام را یک بار دیگر خواندم و وقتی از تایپ صحیح کلمات مطمئن شدم، علامت ارسال را لمس کردم. همین که صوتی تایید ارسال پیامم آمد، در باز شد و من به هول، گوشی را پایین آوردم و با گوشهی روسریام گونههایم را پاک کردم.
–آمال!
چه شانس گندی داشتم من! همین کم بود که هامون من را در حال گریه ببیند! به عقب برگشتم و لبخند تصنعی روی لبهایم نشاندم و سلام زیر لبی اظهار کردم. با نگاه موشکافانهای به صورتم زل زد و جویا شد؟
–داشتی گریه میکردی؟!
نگاهم را به جای دیگری معطوف کردم و ” نه ” آرامی گفتم. خودش را کنار کشید و با اخم کم رنگی که میان ابروانش جا خوش کرده بود اضافه کرد:
–بیا بیرون.
بیرون حرکت کردم و او کف دست به سینه مقابلم ایستاد:
–دروغ نگو معلومه داشتی گریه میکردی، ابوجهل ما چیزی بهت گفته؟
تا دیروزگار شمر بن ذلجوشن بود، حالا شد ابوجهل! با لحن جدی و محکمی اظهار کردم:
–نه!
–پس کی ناراحتت کرده؟ بگو برم سرشو برات بیارم! خدایی اگر ابوجهل ماست بگو به فروغ بگم یه گوشمالی بهش بده من کیف کنم.
میل داشتم بگویم اتفاقا کسی که تو ابوجهل خطابش میکنی حالم را بهشدت هم خوب کرده بود، منتها …
اینبار تبسمی که تحویلش دادم واقعی بود:
–کسی حرفی نزده، با دوستم حرف زدم ناراحت بود منم قلبم گراهی شد، با اجازه من برم کارمو شروع کنم.
کیفم و گوشیام را روی کانتر گذاشتم و پیشبندم را از روی چوب رختی که به دیوار آویزان بود برداشتم و بند بالاییاش را از سرم رد کردم و بندهای کناریاش را پشت کمرم بستم. هامون وارد انبار شد و بعد از چند دقیقه با چند قلم خرت و پرتی که دستش بود از آشپزخونه بیرون راهی شد؛ ولی خیلی زود برگشت. به طرفم وارد شد:
–یه پیشنهاد ویژه!
در جواب نگاه منتظرم، با لحن شوخی ادامه داد:
–شمارهی دوستت رو بده به من، جیم ثانیه چنان دلشو سرخوش کنم که آوای خندههاش گوش فلک رو کر کنم.
در حال چیدن وسایل مورد نیازم روی میز بودم. کره را از یخچال بیرون آوردم و با خنده گفتم:
–شمارهی غریبه بیافته رو گوشیش شوهرش جواب میده مشکلی نداری؟
ابروهایش بالا پرید و با قیافه و لحن بامزهای بیان کرد:
–شوهر داره؟! اونوقت غصه و آزردهیش برای چیه؟! من گفتم شاید سینگله، واسه همین غصه میخوره، تمایل داشتم فداکاری کنم.
قلبم میمیل داشت جدی باشم و نخندم، ولی هر چه کردم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. تا آمدن دخترها آنقدر حرف زد و شوخی کرد که به کل ترانه و تماسش از یادم رفت. لا به لای حرفهایش گریزی هم به کمیل و خانوادهاش زد و من توانستم از طریق او به جواب برخی سوالاتم برسم.
آخر وقت بود و کارمان تقریبا تمام شده بود. امروز از آخر هفتهها هم شلوغتر بود و مجبور شدیم تایم استراحتمان را در آشپزمنزل کار کنیم.
دو سینی دیگر از کوکی باقی مانده بود که منتظر بودم فرها خالی شود تا نوبت به آنها برسد. در حال ریختن مارمالاد آلبالو روی خامهی کاپ کیکها بودم که با صدای زنگ گوشیام کف دست از کار کشیدم. به طرف کیفم حرکت کردم و گوشی را که بعد از رسیدن دخترها داخل کیفم گذاشته بودم بیرون آوردم. کمیل بود. چند قدم از دخترها فاصله گحرکت کردم و جوابش را دادم. بدون اینکه جواب سلامم را بدهد با لحن جدی و آمرانه اضافه کرد:
–بیا اتاقم کارت دارم!
–نیم ساعت دی…
حرفم را برید:
–همین الان آمال! تعطیل کن بیا پایین!
مجال نداد حرف دیگری بزنم و گوشی را قطع کرد. بیادب! عجلهاش برای چه بود؟ خودش که رسیده و مشاهده کرده بود چقدر سرمان شلوغ است! حقش بود آن روی خیرهام را نشانش میدادم و نمیراهی شدم!
از دخترها عذرخواهی کردم و بقیهی کار را به آنها سپردم. به مرضیه سفارش کردم بهشدت حواسش باشد و با خداحافظی سرسری از آشپزخانه بیرون زدم.
همین که در زدم، سریع خودش در را باز کرد. با تعجب وارد اتاقش شدم:
–پشت در بودی؟!
در را بست و مقابلم از حرکت ایستاد، دستانش را در جیب شلوارش فرو برد و خوب که در صورتم دورهایش را زد، کمی خم شد و به نگاهانم زل زد:
–برای چی تو انبار گریه میکردی؟!
هامونِ دهن لق! نگاهانم را بستم و در دلم هامون را مستفیض کردم. تا پلک باز کردم، مچم را گحرکت کرد و به سمت مبلها کشید. روی مبل دونفره قرار گرفت و من هم را هم کنارش نشاند. کمی خودم را کنار کشیدم و کیفم را میانمان گذاشتم. دست به سینه شد و با اخم گفت:
–منتظرم!
لبم را با زبانم تر کردم و خیره به گلهای درشت و گلبهی رنگ دامن لباسم، همان جوابی که به هامون داده بودم برای او هم تکرار کردم. با این تفاوت که به جای دوستم اضافه کردم ترانه.
–تو نگاههام نگاه کن و یک بار دیگه حراهی شدو تکرار کن!
نگاهم را به نگاهش وصله زدم و اخم کردم:
–من دروغ نمیگم!
–من بیان کردم دروغ میگی؟!
–منظورت همین بود!
بار دیگر و این بار با لحن مهربان و آهستهی، سوالش را تکرار کرد:
–چرا گریه میکردی؟
–خوشم نمیآد قسم بخورم، اما به خدا قسم قلبیلش همونی بود که اضافه کردم، ترانه برای من مثل آیهاس، خیلی دوستش دارم، ناراحتیش و غمش اذیتم میکنه.
سرش را بالا و پایین کرد و چند ثانیه به دیدهانم خیره شد و گفت:
–الان خوبی؟
تبسم زدم:
–بله خوبم.
–خوبه!
کیفم را گوشهی انتهایی میز گذاشت و خودش جای کیف را پر کرد. موهای روی پیشانیاش را عقب راند و اضافه کرد:
–قرار بود امروز حرف بزنیم، چی میخواستی بهم بگی؟ از دیشامگاه ذهنم درگیره.
–میشه بعدا در موردش حرف بزنیم؟
ابروهایش را بالا انداخت و با تخسی اظهار کرد:
–نه نمیشه!
نفسم را رها کردم و کف دستی به صورتم کشیدم. میاطلاع داشتم چه میخواهم بگویم و از چه چیز میخواهم بگویم؛ ولی خستگی جسمم، روی کارایی ذهنم تاثیر گذاشته بود؛ نمیدانستم از کجا و چطور شروع کنم.
با قد بلند شدنش، نگاهم با او قد کشید و به صورتش رسید.
–برم بالا یه چیزی بیارم بخوریم و حرف بزنیم.
به نشان موافقت سرم را تکان دادم و تبسم عمیقم از لبهایم پا گحرکت کرد و به چشمانم رسید.
برگشتنش نزدیک یک ربع طول کشید و من در این یک ربع توانستم حرفهایم را سبک و سنگین کنم و به ذهن شلوغم سر و سولین بدهم. با خروجش از اتاق، قد بلند شده و کنار پشت پنجره از حرکت ایستاده بودم؛ همین که وارد اتاق شد از پنجره فاصله گرفتم و سر جای قبلیام نشستم. از اینکه برای دقایقی تنهایم گذاشته بود، حس خوبی داشتم.
سینی را روی میز گذاشت و کنارم قرار گرفت. دو لیوان از شربتهای مخصوص کافه با خودش آورده بود. لیوانی به دستم داد و گفت:
–حالا هر چه دل تنگت میخواهد بگو.
با تبسم، تشکر زیر لبی کردم و لیوانم را میان دستانم نگه داشتم؛ دمای بدنم همیشه پایین بود و خنکی اتاق از یک طرف و از طرفی خنکی بیش از حد لیوان شیشهای لرز به تنم انداخت. لیوان را به روی میز و برگرداندم و دستانم را روی پاهایم در هم پیچیدم و اظهار کردم:
–امروزگار به خاطر تو شومیز و دامن تنم نکردم، ولی حس خوبی از این کار ندارم.
ابروهایش به سمت یکدیگر دویدند:
–چرا؟ قلبیل حس بدت رو بهم توضیح بده!
صبح، موقع آماده شدن، دقایق طولانی جلوی در باز کمدم از حرکت ایستاده و به لباسهایم زل زده بودم. بین پوشیدن شومیز کرمی و دامن کلوش طوسی قلببری که به تازگی به جمع لباسهایم اضافه شده بودند و مانتو دامنی کشیدهم مردد مانده بودم. در آخر خواست خودم را نادیده گراهی شدم و به خواست او مانتو دامنی کشیده حریرم را که زمینهی کرم با گلهای رنگارنگ داشت، انتخاب کردم.
اتصال نگاهمان را قطع نکردم و بیان کردم:
–من طوری بزرگ شدم و زیستن کردم که به خواست و خوشامد دیگران زیستن نکنم. تو بهم میگی شومیز و دامن نپوشم زیرا بهشدت تو نگاه هستم و شاید جنس نگاه دیگران روی من بد و هرز باشه، من حساسیتهای تو رو درک میکنم، ولی دلم نمیخواد به خاطر نگاه دیگران از خودم و چیزهایی که بهم حس خوب میده اما برای دیگران خوشایند نیست قلب بکنم. موضوع بعدی اینه که وقتی میگی خیلی حسود و انحصار طلبی، میترسم.
مکث کوتاهی کردم و ادامه دادم:
–منکر این نمیشم که همهی ما آدمها درونمون یه منِ حسود و انحصار طلب داریم، ولی انگار این دو خصلت در تو ورای اون چیزی که در درون همهی ما هست، تو الان باهام خوب حرف میزنی؛ برای خواستههات ازم خواهش میکنی و من بهشون احترام میذارم؛ اما …
به گوشهی مبل خزیده و متفکرانه و با اخم نگاهم میکرد.
–ادامه بده لطفا!
گوشهی روسریام را دور انگشت اشارهام پیچیدم و اظهار کردم:
–میترسم بعدها پشت این حساسیتها و میل داشتهها اجبار بیاد و من به خاطر میل داشت تو، به مرور وقت از خودِ واقعیم، از دختری که دوستش دارم و ازش راضیام دور بشم، من از اینکه چند سال دیگه دیده باز کنم و خودمو نشناسم میترسم. نمیخوام حساسیتهات باعث بشه میل داشته و ناتمایل داشته یا به اجبار، خودم رو محدود کنم. یکی از همکارهای من به خاطر همین موضوع تو زیستنش به بن بست رسید و از همسرش جدا شد.
اگر میجویا شد کدام همکار هیچ جوابی نداشتم؛ دروغ ناظهار کرده بودم، اما هیچگاه نمیتونستم برایش بگویم منظورم از همکار همان افسانهی همواره بیحوصله و گوشهگیر کافه است! شاید بخشی از این ترسها و نگرانیهایم به خاطر حرفهای افسانه بود؛ به تازگی درک کرده بودم که به خاطر بدبینی و حساسیتهای همسرش کارشان به جدایی و طلاق کشیده. وقتی متوجه شدم باورم نمیشد؛ افسانه سنی نداشت و من تا به آن روزگار فکر میکردم مثل مرضیه و خودم یک دختر مجرد است. افسانه میبیان کرد در دوران مجردیاش بسیار دختر آزاد و مستقلی بوده، ولی بعد از ازدواج به خاطر حساسیتها و حسادتهای همسرش، حتی از راهی شد و آمد با فامیل و دوست و آشنا هم منع شده بود.
میاطلاع داشتم همهی آدمها مثل هم نیسسریع؛ ولی مطمئن بودم که مردها در برخی حرکت کردارها وجه مشترک صد در صدی دارند؛ میهراسیدم کمیل هم مثل همسر افسانه شود، چراکه همسر او هم در ابتدا ارام و با زبان خوش درمیل داشتهایش را به او دیکته میکرده، ولی به مرور کار به پرخاش و دعوا و خشمگینت هم رسیده. به خاطر همین بود که دلم میتمایل داشت در همین آغاز مسیر از ترسها و دلواپسیهایم برای کمیل بگویم و به قول معروف ” سنگهایم را وا بکنم و اتمام حجت کنم “.
–به نظرت من میتونم همچین آدمی باشم؟ آدمی که با زور و اجبار تو رو به چیزی که دوست نداری مجبور کنه؟ من نه میخوام عوضت کنم، نه محدودت کنم؛ ولی ازم نخواه در مورد حساسیتهام بهت حرفی نزنم. بعد از ازدواج خواه ناخواه محدویتهایی برای هر دو طرف به وجود میآد و هیچ کدوم دیگه نمیتونیم اون آدم سابق باشیم و باید یه جاهایی برای ملایمش همدیگه از تمایل داشتههامون بگذریم.
مکثش باعث شد قلب به دل نگاهش دهم. لبخند کم جانی زد و پرسید:
–تو کتاب بعد از عاشقی رو خوندی؟
–نخوندم! اسم کتاب رو شنیدم و میدونم نویسندهاش الیف شافاکه، چطور؟!
–من قبل از آشنایی با تو خوندمش، یه جایی از کتاب رو خوب یادمه، چون تا خوندم یاد مولینم و نسا افتادم، نوشته بود اگر می خوای چیزی رو نابود کنی، اگر می خوای بهش صدمه و آسیب برسونی، کافیه محدودش کنی، اون وقت می بینی که خود به خود خشک میشه، پژمرده میشه و می میره!
یاد معصومیت نسا افتادم و قلبم گرفت. بلند شد و لیوان شربتم را برداشت و کمی آن طرفتر، کنار لیوان خودش گذاشت و روی میز چوبی وسط مبلها جای گرفت. زانوی چپش با فاصلهی بسیار کمی کنار زانوی مخالفم بود و من در این فکر بودم که پایههای نحیف میز، طاقت وزن سنگینش را خواهند داشت یا نه؟
کف دستش را به طرفم دراز کرد و گفت:
–کف دستت رو بده.
مکث و ترمتوجه شدم باعث شد، خودش اقدام کند. انگشتانش را دور مچم پیچید و دستم را توی کف دستش نگه داشت و بیان کرد:
–ببین آمال، تو درست میگی و من هم منکر این نیستم که زیادی حسود و انحصار طلبم و روی هر چیزی که دوستش دارم حساسم و میخوام فقط و فقط مال خودم باشه، ولی قرار نیست اگر با هم به نتیجه رسیدیم و تو قبول کردی که باقی موندهی روزگارهای زیستنمون رو کنار هم باشیم، من به خاطر خودخواهی و خواستههای خودم با زور و اجبار و محدود کردن، روح تو رو بکُشم؛ اصلا قلبم نمیخواد تو بشی یکی مثل مولینم و نسا.
انگشت اشارهی کف دست آزادش را به سمت خودش گراهی شد و ادامه داد:
–من دیگه یه پسر نوجون نیستم و چیزی به پر شدن ظرف سی و سه سالگیم نمونده، الان هر کاری میکنم، هر حرفی میزنم و هر قاما که میدم، هیچ کدوم از سر احساسات و هیجاناتم نیست، مطمئن باش هر حرف و حرکتم با عقل و منطقم سبک و سنگین شده.
کف دست آزادش را روی دستم گذاشت. حالا دستم میان کف دستان گرم و مردانهاش محصور بود. گرمای قلبچسبی که از دقایقی پیش سر انگشتان سردم را دچار کرده بود، با این حرکت به سرعت خودش را به دل تپندهام رساند.
–نمیخوام بهت قول الکی بدم، شاید یه روزگارهایی به خاطر همهی اون خصلتهایی که تو رو میترسونه خلقم تنگ بشه، من تمام تلاشمو میکنم تو رو آزار ندم و به خودم یادآور بشم که چه کسی رو، با چه خصوصیاتی انتخاب کردم، اگر بعضی چیزها رو در وجودش نمیپسندم این مشکل منه، ولی اگر کنار هم موندگار شدیم و یه روزگاری نامیل داشته بهت سخت گراهی شدم تو جریمهی سختی برام در نظر نگیر خانم معلم!
از حرفهایش غرق لذت شده بودم؛ اگر ته تمام ترسها و مضطربیهایم ختم میشد به حرفهای دلنشین و منطقی او، من دلم میمیل داشت تا ابد برایش از دغدغهها و مضطربیهایم حرف بزنم. احساس میکردم از همین لحظه میتوانم بیشتر از قبل دوستش داشته باشم؛ اما ” اگرِ ” میان جملههایش ته دلم را خالی میکرد. به ماندگار شدنمان کنار هم اطمینان نداشت یا به خاطر اینکه هنوز رابطهمان شکل رسمی به خود نگراهی شده و من جواب قطعی نداده بودم اینطور میاظهار کرد؟ شاید در هیچ کدام از راهی شدارها و حرفهایم اطمینان لازم وجود نداشت؛ ولی قلبم ماندنش را میتمایل داشت و به ماندگاریاش اطمینان داشت! اگر غرورم اجازه میداد، سوالی که در ذهنم وول میخورد روی زبان میقرار گرفت!
لبخند زدم و کف دستم را به ملایمی از میان دستانش بیرون کشیدم و بیان کردم:
–من واسه هر مسئلهی پیش پا افتادهای جریمه و تنبیه در نظر نمیگیرم، ممنونم که درکم کردی و منطقی جوابم رو دادی، همیشه همینجور خوب بمون.
با نگاه خاص و غریبی به دیدهانم زل زد. آنقدر به نگاه کردنش ادامه داد که با خیره شدن به ساعت مچیام، از زیر نگاه خیرهاش فرار کردم.
پوفی کشید و کشیده شد و به سمت میزش حرکت کرد:
–پاشو بریم برسونمت.
–لطفا زنگ بزن آژانس، اینجوری من معذب میشم.
سوئیچ و گوشیاش را از روی میز برداشت. به سمت در اتاق راهی شد و بعد از قفل کردنش، به طرف من که هنوز قرار گرفته و مات حرکاتش بودم برگشت:
–پاشو و هر دفعهام با من سر رسوندنت چراکهه نزن!
بدون حرف قد بلند شدم و کیفم را روی دوشم انداختم. کنار پنجره از حرکت ایستاد و کف دستش را روی کلید برق گذاشت و با خنده بیان کرد:
–یه کاری کردی کلمهی آژانس به گوشم میخوره کهیر میزنم.
کشیده ریز خندیدم و نگاه خیره و مات او تا وقتی از کنارش بگذرم، هممسیریام کرد.
* * *
زیر اجاق را کم کردم و از آشپزمنزل بیرون زدم. به سمت اتاق خوابها رفتم و جلوی در حمام ایستادم. اتاق من و آیه حمام نداشت، در عوض بزرگتر بود. ما از حمام اتاق بابا که یک در آن به داخل اتاق و در دیگرش به سالن کوچک جلوی اتاقها باز میشد، استفاده میکردیم.
به خاطر صوتی شرشر آب چند ضربهی محکم به در زدم و و قتی صدای ” جانم ” آیه را متوجه شدم، جویا شدم:
–چیزی لازم نداری؟
–نه دیگه تمومه.
با لحن لوتی مأبانهای افزود:
–اومدم بیرون چاییت حاضر باشه!
ریز خندیدم و با ناز اضافه کردم:
–نگاه آقا شما امر کنین کنیزتون هر ثانیه آمادهی خدمت گذاریه.
صدای آب قطع شد و بعد از چند ثانیه از میان در سرک کشید و با لحن شیطنت آمیزی گفت:
–هر خدمت گذاری؟
نیش باز و نگاه شیطانش جیغم را درآورد:
–بهشدت بیشعوری آیه! گمشو!
در حمام را بست و صوتی خندهاش در فضای حمام پیچید.
قدمی به سمت اتاق خودمان برداشتم، اما با گوش دادن آوای زنگ تلفن خانه، به سمت سالن راه کج کردم. با متوجه شدن شمارهی عمه عاطی، گوشی را برداشتم و تماس را وصل کردم:
–سلام عمه، خوبی؟
–سلام عزیزم، خوبم تو چطوری؟ آیه و آرش خوبن؟ قلبم براتون خیلی تنگ شده!
روی کاناپه جای گرفتم و بیان کردم:
–قربون دلت، خوبیم به خوبی شما، ما هم قلب تنگتون هستیم، چه خبر؟ کجایین؟
–تازه اومدم خونه، خبرم زیاده از کجا بگم برات؟
با خنده اضافه کردم:
–از هر جا دوست داری بگو، فقط جامع و کامل باشه، طاها اومد؟
–آره اومد، عصری با عموت اومدن.
با تعجب سؤال کردم:
–عمو هم اومده؟ زن عمو چی؟
–نه بابا، سیما اصلا خبر نداره، اینا الکی بیان کردن: ” به پلیس خبر دادیم، خودمونم میریم تبریز شاید راهی شده اونجا بهمون ناظهار کردن “. صبحم سیما زنگ زد انقدر داد و هوار کرد که قطع کردم و گوشی رو از پریز کشیدم و حرکت کردم خونهی عزیز.
–چی اظهار کرد بهت؟!
–هر چی که لایق خودش بود، میگه از تو و پسرت شکایت میکنم، شما دخترمو دزمتوجه شدین.
–جوابشو ندادی؟
با لحن غمگینی اظهار کرد:
–چی میاضافه کردم عمه، هر چی بگم تف سر بالاست، دیروزگار پدر و مادر محمودم باهامون بودن، خوب شد قبل از رسیدنمون مهران زنگ زد و بیان کرد چه خبره، اگر نمیبیان کرد و بیخبر میاومدیم خونه بهشدت بد میشد، مهران که قطع کرد تند بهش پیام دادم تا ترانه رو ببره خونهی عزیز، فامیلای محمود آدمهای بدی نیستن، اما بالاخره فامیل شوهرن دیگه، به گوش خواهرشوهرام میرسید فردا روز واسه مهران و ترانه بد میشد.
پوفی کشیدم و با دلخوری بیان کردم:
–عمو و طاها چی بیان کردن؟ طاها به آرش گفته بود میآد که ترانه رو بیاره پیش خودش.
با حرص و به جانبداری از ترانه اضافه کرد:
–چی میتونستن بگن؟! هر چی از دهنم در میاومد بار عطا کردم، حرص سیما رو هم سر اون خالی کردم، خودش میدونست چی کار کرده جیکشم در نیومد.
–حالا ترانه میره یا میمونه؟
با لحن ساکتی بیان کرد:
–هر چی محمود قسم و آیه آورد و زبون ریخت قبول نکردن بمونه، قرار شد فعلا بره پیش طاها تا عطا با سیما صحبت کنه، اگر راضی شد که هیچ ما میآییم اونجا و رسم و رسومو به جا میآرییم و عقدشون میکنیم، اما اگر نتونست که مطمئنم نمیتونه و سیما از خر شیطون نمیآد پایین، با رضایت عطا کارو تموم میکنیم.
با ناامیدی پرسیدم:
–یعنی زن عمو راضی نشه عمو رضایت میده؟
با قلدری و لحن اطمینان بخشی بیان کرد:
–میتونه نده؟! جلوی این همه آدم قول داده.
با ذوق اضافه کردم:
–واقعا؟! پس همه چی تمومه! بگم مبارکه؟!
به ذوقم ریز خندید و اضافه کرد:
–بگو قربونت برم.
تا وقتی نام ترانه و مهران را در شناسنامهی هم نمیمشاهده کردم، باور این که ترانه عروس مهران شده برایم سخت بود؛ ولی ذوق و شادیام، به بدبینیهای ته دلم، اجازهی ابراز وجود نمیداد. از ذوق بغضم گرفته صدایم میلرزید:
–الان حال ترانه خریدنیه عمه!
او هم سر ذوق وارد شده بود:
–آره، نمیدونی چقدر خودشو برای عطا لوس کرد و قربون صدقهاش حرکت کرد. خوب شد پسرا نبودن، وگرنه تا مدتها سوژه میشد بچهام.
صبح به خاطر ناراحتی ترانه اشکم دروارد شده بود و حالا دیدهانم برای خرسندیاش بارانی بود.
–وای عمه بسیار شادم، نذر میکنم همه چی خوب پیش بره چهل بار دعای توسل میخونم براشون.
از ته قلب بیان کرد:
–الهی من فدای اون اشک شوقت و قلب مهربونت بشم عزیز قلب من، ایشاا… عروس شدن تو رو ببینم، گرچه هیچ کس رو لایق تو نمیدونم.
.میان بغض و گریه لبخند زدم:
–باید دید نظر بقیه چیه؟ شما صاحب مالی و هیچ وقت ایرادشو نمیگی.
با مهربانی گفت:
–من همیشگی و همه جا گفتم، خاندان رستگار از دار جهان سه تا دختر داره که گل سرسبدشون آماله. هیچ کسم حق نداره رو حرف من حرف بزنه!
به قربان محبت و قلدریاش رفتم و بعد از چند دقیقه خداحافظی کردیم. همین که گوشی را قطع کردم، به سمت حمام دویدم و با ضربههای پی در پی که روی در میزدم اضافه کردم:
–آیه چرا گیر کردی؟ بیا بیرون دیگه!
در را به هول باز کرد و تن پوش به کف دست در چهارچوب در ظاهر شد:
–چته؟! قلبم افتاد کف حموم!
نگاهم را از تن برهنهاش گحرکت کردم و اظهار کردم:
–بپوش اونو بیحیا!
–خوبه همه چیمون مشترکه اونجوری نگاه میگیری!
و بعد با خونسردی و به ملایمی تن پوش را به تن کرد و پرسید:
–حالا چی شده اینجوری ذوق کردی؟!
به سمت سالن حرکت کردم:
–عروسی افتادیم، عروسی! لباس بپوش بیا برقصیم که خیلی مسرورم!
پشت سرم وارد شد و کنار گوشم، با آوای نازک و ظریفش جیغ کشید:
–جان من؟! کی گفت؟! کِی؟!
دستم را روی شانهاش گذاشتم و کمی به عقب هلش دادم:
–پردهی گوشم پاره شد! عمه زنگ زد، سرما میخوری، برو لباس بپوش بیا بقیهاشو بگم.
فلش آیه همیشه به تلویزیون وصل بود. صبح تا شامگاهی که تنها میماند، با متوجه شدن فیلم و گوش کردن آهنگ سرگرم میشد. چند روز بیشتر به اتمام آخرین روزگارهای تابستان نمانده بود و فقط همین چند روزگار آیه را کنار خودم داشتم. از اینکه تبریز قبول شده خیلی شاد بودم، از جا و مکانش مطمئن بود و نگرانی نداشتم؛ اما از تصور تنهایی و دلتنگی خودم و سوت و کور شدن خانهمان قلبم میگرفت!
آهی کشیدم و از میان آهنگهای فلش که اکثرشان سرخوش بودند، یکی از سرخوشترینشان را پلی کردم تا شاید فکر نبودن آیه را بشوید و با خود ببرد.
هر دو روی کاناپه ولو شدیم و نفسمهای خستهمان را از جاده دهان بیرون فرستادیم. سرهایمان به سمت هم چرخید و صوتی خندههایمان با ریتم تند و شاد موسیقی در هم پیچید. تبحر خاصی در رقصیدن نداشتیم، البته آیه وضعیت بهتری داشت؛ من کار بلد نبودم و همیشه هم زود خسته میشدم.
–وای خدا بسیار چسبید! زمزم از دماغمون در نیاره صلوات کشیده ختم کن.
لحن آیه شوخ بود؛ ولی من واقعا از ته قلب صلوات فرستادم و دعا کردم شادی و ذوقمان زائل نشود.
* * *
به پهلو روی صنقلبی نشسته و با نگاهم دور تا دور محوطهی حیاط را رصد میکردم. امروزگار تابستان تمام میشد و فردا پاییز با قلببریهایش به مهمانی لحظههایمان میآمد. امروزگار عمر جای گرفتن من هم روی این صنقلبی و لذت بردن از چشم انداز بینظیرش به پایان میرسید. دیگر نمیتوانستم هر روز ساعتها در آشپزخونه، میان عطر قلبانگیز وانیل، کاکوئو و قهوه با پختن انواع کاپ کیک و شیرینی و کوکی، غمها و مشتاق دیداریهایم را گُم کنم.
دم عمیقی از هوا گحرکت کردم و بازدمم را به ساکتی رها کردم. آرنجم را روی میز ستون چانهام کردم و زل زدم به ورودی کافه رستوران و رزپیچهای قرمز رنگ و قلببرش! امروزگار برایم روزگار قلبگیری بود؛ صبح آیه و آرش را راهی تبریز شدند. من هم گوشهای از بغضهای تلنبار شدهی این چند روز را بر سر در و دیوار خانهمان آوار کردم و مسیری کافه رستوران شدم. امروز آخرین روز کاریام در کافه رستوران بود؛ جایی که برای من فقط یک محل کار ساده نبود. از همان اامان روزگار حس خوبی از فضا آدمهایش گحرکت کرده بودم. از همه مهمتر اینجا در کنار نوشیدنیهای بینظیرش، دو فنجان قهوهی گرم چشیده بودم که مختص خودم بود و فقط برای من سرو میشد. اینجا بخشی از گم شدههای روحم را پیدا کردم و درک کردم که هنوز هم میتوانم کسی را غیر از آدمهای ثابت و انگشت شمار حیاتام دوست داشته باشم.
نگاهی به ساعت مچیام کردم و کشیده شدم. حدود نیم ساعت تا قرارم با کمیل وقت داشتم. امروزگار تایم استراحتم را هم در آشپزخانه مانده بودم تا همهی کارهایم را زود تمام کنم؛ برای ساعت هفت شامگاه بلیط داشتم. دیروزگار همه چیز را برای کمیل اضافه کرده بودم. او هم امروزگار صبح پیام داده بود که خودش من را تا ترمینال میرساند.
با احتساب ترافیک و خداحافظیام با بچهها، به موقع، شاید هم یک ربع زودتر به ترمینال میرسیدیم. قرار بود برای ثبت نام آیه و کارهای دانشگاهش من و آرش هر دو همجادهش باشیم و با هم به تبریز برویم؛ اما از یک طرف جواب انتخاب رشته کمی دیر اعلام شد و از طرف دیگر آرش آنقدر کار داشت و سرش شلوغ بود که نمیشد قبل یا بعد از این تایم آیه را هممسیری کند؛ راضی هم نشد من و آیه تنها به این سفر برویم؛ میخبر داشتم حساسیتش به خاطر حضور ارسلان است، برای همین اصرار و پافشاری نکردم. امسال دوقلوها هم به پیش دبستانی میراهی شدند و من بهشدت وقت پیش قول داده بودم روزگار اول کنارشان باشم، حالا موظف بودم به قولم عمل کنم!
با همه خداحافظی کردم و هممسیر هامون از پلهها پایین حرکت کردم. به حتم یک روزگارهایی به اینجا سر میزدم، پس نیازی به خداحافظی پرسوز و پر ملاتی نبود. به روی خودم نمیآوردم و مثلا حفظ ظاهر میکردم؛ ولی در واقع به طرز تابلویی دمغ و بیحوصله بودم! از دیروزگار سنگینی یک کوه روی دلم جای گرفته و یک توپ بزرگ در گلویم گیر کرده بود. قلبم میخواست به منزلمان برگردم و با خیال راحت، یک قلب سیر گریه کنم! گرچه میخبر داشتم اشک ریختن در خونهمان، به جای اینکه سبکم کند، سنگینترم میکند؛ وقت میبرد تا به دوری و نبود آیه عادت کنم.
هامون ساکت و آهسته تا در حیاط همجادهیام کرد.
بیرون از حیاط، روی سنگ فرش پیاده رو، کنار هم ایستادیم. با لحن مهربان و شوخی اظهار کرد:
–من که میگم معلمی رو بیخیال شو و همین جا پیش ما بمون.
تبسم کم جانی زدم و گفتم:
–علاقهام به معلمی به همهی علاقههای شغلیم غالبه.
به طرفم چرخید و با خنده اظهار کرد:
–پس سر و کله زدن با پسر بچههای تخس و کله شق رو دوست داری، فروغ که همیشگی میناله.
–همهاشون تخس و کله شق نیستن، اگر رگ خوابشون دستت بیاد میبینی درونشون چه جهانی زیبای دارن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن