–قبوله اما اگه هفتهی بعدم مارو نبری، میریم پیش مامان مهری دیگهام نمیاییم پیش شما.
هر دو را بوسیدم و گفتم:
–قول میدم اما دونه دونه، همه با هم نمیشه. قهر و انتصاب و غرغرم نداریم.
صدای “باشه”ی محکمشان در صوتی زنگ آیفون گم شد.
در حال مرتب کردن موهایم بودم که آیه در چهارچوب در ظاهر شد و با تعجب بیان کرد:
–طاها میگه بری پایین کارت داره!
موهایم را رها کردم و به طرفش برگشتم. من هم با تعجب گفتم:
–چرا نمیآن بالا؟!
وارد اتاق شد:
–نمیآن! مگه چند نفرن؟ به نظرم تنها بود.
–تو جاده بهم زنگ زد گفت با ترانه میآد!
چانهاش چین خورد و شانهای بالا انداخت:
–چه میدونم! اینم انگار یه چیزیش میشه.
بدون حرف از اتاق بیرون حرکت کردم. آیه برای دوقلوها میوه اسلایس کرده و به کف دستشان داده بود. با ولع مشغول خوردن و پچپچ بودند. شیرینی پیروزگاریشان را میخوردند. به قول خودشان “انتصاب “شان جواب داده بود.
مانتو و شال را از کمد جا کفشی برداشتم و با عجله پوشیدم و از خانه خارج شدم.
از آسانسور که خارج شدم آقای شریفی، همسایهی طبقهی بالاییمان را متوجه شدم. هر وقت او را میدیدم به یاد اامان باری که او را دیدم میافتادم. سیبیل کلفت و ابروهای پر و همیشگی درهمش باعث شده بود فکر کنم او مرد بداخلاق و خیلی خشنییست. همسن و سال بابا بود و زیاد به مغازهی بابا سر میزد. با هم عیاق شده بودند. رفته رفته متوجه شدم آقای شریفی بر خلاف تصور من نه خشن است نه بداخلاق. پشت آن چهرهی عبوس یک دل مهربان بود که به آدمها تبسم میزد و کرور کرور محبت و خوشرویی هدیه میداد.
با خجالت سلام کردم و او مثل همیشه با خوشرویی جوابم را داد:
–سلام دخترم، خوبی، آرش جان خوبه؟
لبههای مانتویم را که روی تیشرت و شلوار بنفش رنگ خانگیام پوشیده بودم به هم نزدیک کردم و مؤدبانه جواب دادم:
–بله همه خوبن به خوبی شما.
با تبسم مهربانی که پشت سیبیلهایش به سختی قابل رؤیت بود بیان کرد:
–خدا حفظت کنه دخترم، همواره به ناهید خانم میگم خدا به همه یه همچین بچههایی بده تا اون جهانم که میره خیالش راحت باشه که بچههاش واسش رحمت میخرن نه لعنت. خدا پدرتو بیامرزه، خوش به سعادتش، هر وقت شماهارو میبینم میگم خدا رحمتت کنه.
به نگاه مهربانش لبخند زدم:
–شما لطف دارین، خدا حرکت کردگانتون رو بیامرزه و شمارو برای بچههاتون حفظ کنه.
آقای شریفی پر حرف بود و مطمئن بودم اگر کمی دیگر تعلل کنم تا صبح از بابا و خوبیهایش میگوید. برای همین بلافاصله ادامه دادم:
–به ناهید خانم سلام برسونید، با اجازهاتون.
با لحن مهربانی اضافه کرد:
–زنده باشی دخترم، به ما سر بزن.
” نگاه “ی گفتم و به سمت در راهی شدم. طاها داخل ماشین جای گرفته و دستانش را دور فرمان پیچیده و سرش را روی آن گذاشته بود. جلو حرکت کردم و قبل از اینکه به شیشهی ماشین ضربه بزنم خودش سرش را بالا آورده و در را برایم باز کرد.
کنارش جای گرفتم. بوی عطر خنکش تمام فضای ماشین را احاطه کرده بود. پیمسیرن جینی به تن داشت و مثل همواره موهایش را مرتب و رو به بالا شانه زده بود.
موهایم را زیر شال فرستادم و خودم را لعنت کردم که چرا جمعشان نکردم.
سلام کردم و گفتم:
–قرار بود با ترانه بیای.
صدای پخش ماشین را کم کرد، به در ماشین تکیه زد و به ساکتی جوابم را داد:
–حالش خوش نبود گفت نمیآد.
یک لحظه با خودم فکر کردم شاید هم او اصلا به دنبال ترانه نرفته باشد! به سمتش برگشتم و جویا شدم:
–دیشامگاه چه خبر شد؟
کلافه کف دستی به صورتش کشید:
–دیشامگاه که رسیدیم خونه بحث بالا گحرکت کرد، اونم زورش به هیچ کس و هیچی نرسید، چندتا ظرف و دکوری شکوند، گوشی ترانهام رو میز بود برداشت از پنجره انداخت بیرون.
نگاهانم گخوشحال شد و با دهان باز نگاهش کردم. باور این حجم از دیوانگی برایم سخت بود. آدم چقدر باید بیعقل باشد که یک کینهی کهنه و مسخره را انقدر بزرگ کند که حتی به بچههای خودش هم رحم نکند. اگر کسی میدرک کرد به خاطر چه موضوعی این کارها را میکند خندهاش میگراهی شد و به سلامت عقل او شک میکرد.
ناباوری و سکوت من را که مشاهده کرد سرش را تکان داد و نفس عمیقی کشید و با لحن گحرکت کردهای گفت:
–زیستن برامون نذاشته، خسته شدیم دیگه غیر قابل تحمل شده.
با لحن ناراحتی زمزمه کردم:
–اصلا درکش نمیکنم، آدم به خاطر یه کینهی قدیمی با بچهی خودش اینکارارو میکنه اخه؟! بابای من مرده راهی شده، خالهات ازدواج کرده حالا یا خوب یا بد، از کجا معلوم با بابای من که از قضا دوستش هم نداشت خوشبخت میشد؟
–بابامم یه بار حرف تو رو بهش زد، اونم جوش آورد و بیان کرد: ” دوستش نداشت از اول نمیاومد جلو اسم بزاره رو خواهر من” میگه: ” برادرت خواهر منو برد بالا بعد یهو از اون بالا پرتش کرد پایین”. خالهام باباتو بهشدت دلبسته شد، گوش دادم حتی وقتی بابا و مولینت جدا شدن منتظر یه اشاره از بابات بوده.
چند ثانیه فقط نگاهش کردم و بعد گفتم:
–این حرفا مال گذشتهاس، گذشته هم اسمش روشه، گذشتهای که هیچ کدوم از ما دخالتی توش نداشتیم ولی مولینت گذشتهرو به خودش وصل کرده و نمیخواد ولش کنه.
با دلخوری نالیدم:
–ترانه گناه داره، چرا باید تو آتیش کینهی مولینت بسوزه؟
نگاهش در صورتم چرخی زد و روی چشمانم مکث کرد:
–کینهی مولینم فقط ترانهرو نمیسوزونه.
صاف نشست و به جلو زل زد:
–من و ترانه با هم میسوزیم.
لحن دردمندش حال قلبم را دگرگون کرد. کاش میتوانستم دستم را به سرش بکشم و با محبت و اطمینان بگویم: ” درست میشود ” ولی نمیشد؛ من میوحشت کردم حتی از روی انسان رفاقت به طاها محبت کنم. طاها باید تا آخر عمر برای من پسر عمویی دور و غریبه میماند.
دوباره او بود که به حرف وارد شد:
–کاش میتونستم دردای قلبمو پیش یه نفر فریاد بزنم.
سرش را به طرفم چرخاند. آب دهانم را قورت دادم و موهای رها شده روی صورتم را بار دیگر داخل شال فرستادم. انتظار که نداشت آن یک نفر من باشم؟!
بیربط اضافه کردم:
–عمو به ازدواج ترانه و مهران راضیه؟
پوزخند محوی کنج لبانش نقش بست اما طرز نگاهش یک پوزخند بزرگ و عمیق بود. این یعنی انتظار داشت من اصرار کنم برایم حرف بزند.
نگاهش را از من گرفت و گفت:
–بابام به خاطر مولینم حرفی نمیزنه اما ته قلبش راضیه.
سرم را تکان دادم و اضافه کردم:
–میشه یه خواهش ازت بکنم؟
لبخند دلگیری زد:
–بگو.
نگاهم را به دستانم که روی پایم بود دادم:
–حرکت کردی خونه گوشیتو بده به ترانه باهاش حرف بزنم، امروزگار خیلی مضطربش شدم. دیشامگاهم کلا تو فکرش بودم اصلا نتونستم درست بخوابم.
–خوش به حال ترانه.
لحنش پر حسرت بود یا من اینگونه تصورم میکردم! نگاهم را به او دادم، از نگاهان پر حرفش گذشتم و با لحن خواهشی اضافه کردم:
–فقط مولینت نفهمه.
با تاسف بیان کرد:
–مولینم انقدر ترسناکه؟
انگشتانم را در هم قفل کردم و فشار دادم:
–مولینت از بچگی با من یه جوری حرکت کردار کرده که همیشه دلم میخواست ازش دور باشم و هیچ وقت هیچ برخوردی با هم نداشته باشیم اما نشد، نه ترانه تونست قید منو بزنه نه من دلم اومد بگم نباش، نیا. اما راهی شدارای این چند وقته اخیرش باعث شده ازش بترسم.
پوفی کرد و چشمانش را بست. بعد از مکث کوتاهی، ماشین را روشن کرد و به آرامی زمزمه کرد:
–میگم ترانه بهت پیام بده.
این حرف و به دنبالش روشن کردن ماشین، یعنی دیگر حرفی نمانده و من باید بروم. قبل از اینکه در ماشین را باز کنم ” خداحافظ ” آرامی زمزمه کردم و پیاده شدم.
به محض پیاده شدنم در چشم به هم زدنی پایش را روی گاز گذاشت و با سرعت دور شد.
چند لحظه همانجا از حرکت ایستادم و به جای خالی ماشینش زل زدم. از خودم غمگین بودم؛ نباید میگذاشتم با این حال برود. حداقل کاری که میتوانستم انجام دهم کمی انعطاف و محبت بود، میتوانستم بگویم: ” من همان گوش شنوا هستم، حرفهای قلبت را بگو تا سبک بشی “. نمیدانم چرا از همان بچگی همیشه فکر میکردم وقتی با ترانه حرف میزنم، زنعمو شخص سوم است که کنار ماست اما من او را نمیبینم. این حس را وقتی تازه به تهران رسیده بودیم و طاها به همجاده ترانه به خونهمان میوارد شد هم داشتم.
گاهی فکر میکردم با اینکه ما از بچگی حضور مادر را آنچنان که باید درک نکردهایم، اوضاع و احوالمان خیلی بهتر از ترانه و طاهاست که حضور مادرشان همواره پر رنگ بوده است.
* * * *
امروز همه در جنب و جوش و گوش به فرمان آمال بودند. به جز افسانه و مرضیه، دو خانم که یکی از آنها از آشپزهای رستوران بود به همراه یک آقا از پایین آمده بودند تا در تدارکات مهمانی امشب کمک کف دست آمال باشند. او هم بلافاصله بعد از تعطیلی کارمنزل خودش را به کافه رسانده و هر از گاهی گوشهای از کار را میگراهی شد. تمام کیکها و کاپها آماده بود. آمال سینی جلوی او گذاشته و با ساکتش و حوصله برایش توضیح داده بود که چطور فینگرفودهای آماده شده را داخل سینی بچیند. بعد از توضیحاتش هم یک جفت دستکش به کف دستش داده با لبخند شیطنت آمیزی بیان کرده بود: ” بهداشتی باشیم “.
از وقتی شروع کرده فقط توانسته بود یک سینی پر کند. آمال فرز بود و او با احتیاط و به کندی کار میکرد. آمال درست کنار کف دستش مشغول بود و با هر بار تکان خوردنش بوی عطر خنک و ملایمش زیر بینیاش میپیچید. بوی عطرش هم مثل خودش خاص بود طوری که هر بار دلش میتمایل داشت نفسهای عمیقتری بکشد تا بوی عطرش به عمق ریههایش نفوذ کند.
این بوی خوش زیادی خطرناک بود. آخرین فینگر فود را داخل سینی گذاشت و کمی از آمال فاصله گرفت.
نگاهی در آشپزخانهی بزرگ کافه چرخاند؛ همه مشغول بودند. دو پیشخدمت با دو ترولی خالی، از آسانسور داخل آشپزمنزل بیرون وارد شدند. وجود آسانسوری که آشپزمنزلهای هر سه طبقه را به هم وصل میکرد ایدهی خیلی جالب و خوبی بود چرا که در هنگام مهمانیها مجبور نبودند تمام غذاها، دسرها و شیرینیها را جلوی بقیهی مشتریها بالا و پایین کنند.
کارها سبک شده و تقریبا رو به پایان بود، نگاهش را از بقیه گراهی شد و نگاه گذرایی به افسانه کرد که طرف دیگر آمال توقف کرده و با قاشق روی یک سری از کاپها شکلات آب شده میریخت. نگاهش روی آمال مکث بیشتری کرد. روی میز خم شده و فارغ از اطرافش، مشغول تزئین کاپ کیک با خامه بود. با چنان مهارت و دقتی کار میکرد که گویی چندین سال است در این حرفه فعالیت دارد.
با خالی شدن قیفی که دستش بود کمر راست کرد، چرخش کوچکی به بالا تنهاش داد تا مجدداً قیف را از خامه پر کند که با دیدن او، نگاهی به سینی کرد و تبسم خجولی زد:
–ممنون از کمکتون.
نگاهش از روی شال لیمویی رنگش گذشت و روی گونههای گل انداختهاش مکث کوتاهی کرد. به این فکر کرد چطور میشود که یک آدم در هر رنگ و لباسی خوش بدرخشد؟!
پاسخ تبسمش را داد، کف دستان کف دستکش پوشش را بالا آورد و اضافه کرد:
–کار دیگه هست بدین انجام بدم. البته اگه میشه بدون کف دستکش، اصلا از این کف دستکشها خوشم نمیآد.
آمال ریز خندید ولی قبل از اینکه حرفی بزند خانم سپهری که از آشپزخانهی پایین آمده بود جلو رسید و اظهار کرد:
–من دیگه کارم تموم شده اگر کاری ندارین برم پایین.
حرفی نزد و چشمبهراه ماند تا آمال جواب دهد. افسانه سینی که آماده کرده بود را کنار گذاشت و از آنها دور شد.
آمال لبخند زد و مؤدبانه اضافه کرد:
–قربون کف دستتون، ممنونم، نه دیگه کار زیادی نمونده شما میتونید تشریف ببرید. ببخشید اگه من امروزگار همش امر و نهی کردما.
خانم سعیدی با مهربانی لبخند زد و گفت:
–خواهش میکنم عزیز قلبم، تو کی امر و نهی کردی؟ توام مثل دختر خودم، کلی کیف کردم از اینکه کنارت بودم.
آمال متواضعانه اضافه کرد:
–منم از مصاحبت با شما خرسند شدم، به گل دخترتونم سلام برسونید.
خانم سعیدی با تحسین به آمال چشم دوخت و لبخند پر مهری تحویلش داد:
–عزیز باشی گل دختر.
سپس رو به کمیل ” با جازه “ای بیان کرد و از آنها دور شد.
آمال در حالی که خامه را داخل قیف میریخت اظهار کرد:
–بسیار خانم خوب و خوشاخلاقیه، به قلبم قرار گرفت.
لبخند زد و اضافه کرد:
–قلب به قلب جاده داره معلومه شما هم به قلبش نشستی، با همه انقدر خوش اخلاق نیست.
آمال کف دست از کار کشید و با نگاه دقیقی به صورت او بیان کرد:
–جدیه و گاهی زیادی جدی بودن گاهی آدمارو بداخلاق نشون میده.
قیف را پر کرد و ادامه داد:
–بعدم من به شخصه معتقدم ما خودمون به دیگران یاد میدیم که چطور باهامون راهی شدار کنن.
دستکشها را از دستش در آورد و با اخم کمرنگی اظهار کرد:
–این حرف در مورد همهی آدما صدق نمیکنه، گاهیام تو خوب رفتار میکنی ولی طرف مقابلت به بدترین شکل ممکن جوابتو میده.
آمال در حالی که با همان دقت و ظرافت قبل کارش را انجام میداد اظهار کرد:
–خب استثنا تو همه چیز وجود داره، بعدم باید مشاهده کرد رفتاری که از نظر شما درسته از نظر طرف مقابلتونم درسته یا نه؟
سرش را تکان داد و گفت:
–گاهی از همه بهتر میدونه ولی نمیخواد قبول کنه و بفهمه.
حرکت دست آمال لحظهای متوقف شد ولی خیلی زود مجدداً کف دست به کار شد و اظهار کرد:
–آدمی که آگاهانه خودشو به نفهمی میزنه و نمیخواد حرف و راهی شدار درست شمارو بفهمه و قبول کنه، لایق مصاحبت نیست، من که ترجیح میدم از چنین آدمی دور بمونم تا خودم آروم باشم.
با جدیت اضافه کرد:
–گاهی نمیشه، شما دوری میکنین ولی اون آدم بیشتر سعی میکنه خودشو به شما وصل کنه.
آمال نگاهش کرد و با شیطنت بیان کرد:
–اون دیگه مشکل خودشه، وقتی نمیفهمه دیگه کاری از کف دست من بر نمیآد، اون موقع فقط رو خودم کار میکنم که صبر و تحملمو بالا ببرم که یه وقت خونش نیافته گردنم.
ابروهایش بالا پرید و با خنده گفت:
–خشونت بهتون نمیآد.
آمال کمر راست کرد. کارش تمام شده بود. تکهای از توت فرنگیهای اسلایس شده را برداشت و با دقت و حوصله روی خامهی کاپ گذاشت.
–خشونت نیست، بالاخره هر آدمی یه آستانهی تحملی داره دیگه.
با گفتن: ” درسته ” به بحث پایان داد. با خودش فکر کرد چه چیز میتواند روی صفحهی سفید صبوری و مهربانی او را خط بیندازد؟ قلبش نمیخواست تصویری که از او در ذهنش ساخته بود را به هم بریزد؛ آمال همیشگی در ذهن او همین قدر مهربان و صبور و با حوصله میماند. دختری که میشد راحت برایش حرف زد و کلی حس خوب از او گراهی شد. هامون با سر و آوا وارد آشپزمنزل شد و رو به همه بلند سلام کرد. همگی جوابش را دادند.
خم شد و یک دستش را روی سینهاش گذاشت:
–آقا همگی خسته نباشید، بهشدت زحمت کشیدین.
همه تشکر کردند. هامون جلوتر آمد و کنار او توقف کرد و خطاب به آمال که با لبخند نگاهش میکرد بیان کرد:
–خوبین شما، به شما ویژه خدا قوت میگم بانو. راهی شدم بالا دیدم چه کردین اصلا انگشت به دهن موندم.
با شیطنت بیشتری ادامه داد:
–راستش پیجتونو که نگاه میکردم، میاضافه کردم اینا کار خودش نیست، آخه من یاد گراهی شدم تا چیزیو با چشم ندیدم باور نکنم.
آمال لبخند زد و او با تاسف به پسر دایی لودهاش که یک ریز حرف میزد خیره شد. گرچه به هامون بابت ذوق و تعریف و تمجیدش از کار آمال حق میداد؛ خودش هم وقتی میوهآرایی و تزئینات میز را مشاهده کرد شگفت زده شد.
آمال گفت:
–پس خدارو شکر که این مهمونی برگزار شد.
هامون بیان کرد:
–آره خیلی خوب شد، نقشهها داشتم واستون ولی دیگه ایمان آوردم، در ولینید.
آمال بار دیگر خندید و با اظهار کردن: ” ممنون ” دوباره به کارش مشغول شد. لودگیها و شوخیهای هامون برای آمال هم عادی شده بود. گاهی به هامون حسودیاش میشد. فروغ همواره میاضافه کرد: ” شما جفتتونم مهرهی مار دارین ” اما خوب که دقت میکرد میمتوجه شد کسی که مهرهی مار دارد هامون است زیرا در بکف دست آوردن قلب دیگران همیشه چند قدم از او جلوتر بود. از اینکه هامون انقدر راحت و بیدغدغه با آمال حرف میزد بدون اینکه بترسد مبادا سوءتفاهمی برای او بوجود بیاید ته قلبش حسی هر چند کمرنگ از حسادت رخ مینمود.
آمال یکی از سینیها را برداشت:
–من برم بالا یه سر بزنم، یکیرو هم بفرستم بیاد بقیهی وسایلو بیاره.
هیچ کس در آشپزمنزل نبود. نگاهش را به آمال داد و جویا شد:
–پس بقیه کجان؟
به جای آمال هامون جواب داد:
–رفتن حاصل تلاششونو ببینن.
یکی از سینیها را برداشت و رو به آمال گفت:
–هممسیرتون میآم.
آمال سرش را تکان داد و تبسم زد. سپس رو به هامون بیان کرد:
–شما نمیآیین؟
هامون هم سینی دیگری برداشت و با شیطنت گفت:
–سواله میپرسین؟! اصلا بدون من میشه!
آمال جلوتر از آن دو راه افتاد. هامون با کف دست آزادش ضربهای به شکمش او زد و با نگاه معناداری ارام زمزمه کرد:
–حواسم هست از وقتی اومدی اینجا دخیل بستیا. اگه فروغو ننداختم به جونت هامون نیستم.
با اخم صورت هامون را کاوید و با اضافه کردن: ” برو بابا” به راه افتاد.
فقط به خاطر مهمانی مانده بود. اگر هامون خودش مسئامات همه چیز را به عهده میگراهی شد، امروزگار بعد از کارخونه قرار بود به کاشان برود اما هامون دیشب بیان کرده بود به تنهایی نمیتواند هم حواسش را به کافه بدهد و هم آشپزخانه و بچهها را مدیریت کند؛ حالا برای ماندنش او را تهمشاهده کرد میکرد که فروغ را جانش میاندازد!
همه چیز مهیا بود. آقای خلیلی، صاحب مهمانی، هم چند دقیقهای میشد که رسیده و مدام از آمال و بچهها تشکر میکرد. میز بزرگی که گوشهی انتهایی سالن قرار داشت، پر از خوراکیها و میوهها و دسرهای مختلف بود. نگاه دیگری به وسایل روی میز کرد. میوهها و هندوانههایی که آمال به طرز ماهرانهای حکاکی کرده هر بینندهای را وادار میکرد تا روی آن قسمت مکث بیشتری کند.
خیالش که راحت شد همه چیز مرتب است، به سمت جمع سه نفرهای که هامون و آمال و آقای خلیلی تشکیل داده بودند قدم برداشت. از این فاصله تبسم محجوبانهی آمال در نگاهش خوش درخشید. میتوانست قسم بخورد هیچ زنی را تا به حال در زندگیاش نمشاهده کرده که انقدر جذاب و واقعی لبخند بزند. باز هم لباسهایش مثل همیشه زیادی در نگاه بود. شومیز سفید و دامن لیمویی رنگ کلوشی به تن داشت. قد بلندی دامن، اینبار تا روی پاهایش میرسید و نوک صنقلب جیر و انگشتانش در معرض متوجه شد بود.
به آنها که رسید آقای خلیلی کف دستی به سیبلهای جو گندمیاش کشید و گفت:
–الکی نیست که هر کی میآد اینجا دیگه نمیتونه دل بکنه ماشاا… از آشپز و باریستا و مدیر و پیشخدمت بگیر تا اون نگهبان از دم همه چی تموم.
با تواضع گفت:
–ممنون شما همیشگی نسبت به ما و اینجا لطف دارین.
آقای خلیلی دوستی قدیمی و چندین سالهای با دایی صابر داشت. صرافی داشت و بسیار مرد با شخصیت و خوش اخلاقی بود. از داییاش شنیده بود از همان اولین روزگارهای افتتاح کافه رستوران او جزو مشتریان ثابت بوده و همیشه از کیفیت کار و زبده بودن پرسنل همه جا تعریف کرده است و بیشتر مشتریان به واسطهی او با اینجا آشنا شدهاند.
بعد از اتمام حرفش آمال مؤدبانه گفت:
–با اجازهاتون من مرخص میشم.
قبل از او و هامون آقای خلیلی اظهار کرد:
–شما تا شب هستین یا زودتر تشریف میبرین؟
آمال بیان کرد:
–تا یک ساعت دیگه هستم بعدش با اجازهاتون میرم.
آقای خلیلی با افسوس گفت:
–حیف شد قلبم میخواست با خانمم آشنا بشی.
نگاه معناداری بین او و هامون رد و بقلب شد. آمال تبسم کوچکی زد:
–به خانمتون سلام برسونید. انشاا… یه وقت دیگه.
از نگاه تحسین آمیز و خریدارانهی خلیلی اصلا خوشش نیامد اما از جواب آمال تبسم کمرنگی لبانش را نقش زد.
آقای خلیلی با لحن مهربان و قدرشناسانهای گفت:
–زنده باشی، خیلی زحمت کشیدین. مطمئنم همسرمم مثل من از دیدن اینهمه ذوق و هنر و سلیقه شاظهار کرد زده میشه.
هامون رو در رویش ایستاده بود که با حرف آقای خلیلی ابروهایش را به طرز نامحسوسی بالا انداخت و به خلیلی اشاره کرد، تبسم معنادار مسخرهای هم روی لبانش نشاند که باعث شد ابروهای کمیل بیشتر به هم نزدیک شوند. آمال گوشهی شالش را که از روی سر شانه سر خورده و چیزی به پایین افتادنش نمانده بود مرتب کرد و یکی از آن تبسمهای نابش که آدم هوس میکرد سیب گونههایش را بچیند پیشکش خلیلی کرد:
–ممنونم شما لطف دارین. امیدوارم شامگاه خوبی داشته باشین و بهتون خوش بگذره، تولد همسرتونم مبارک.
بعد از رفتن آمال، هامون هم از آنها جدا شد و به طبقهی پایین برگشت. امشب روزگاربه و اشکان مسئامات بار بالا را به عهده داششتابزده و سبحان کف دست تنها بود. به قلبیل شلوغی کافه خودش هم باید به کمک آنها میراهی شد. به همراه آقای خلیلی بار دیگر همه چیز را چک کردند. طبقهی بالا به شکل کلاب طراحی شده بود با این تفاوت که اینجا خبری از رقصنده و نوشیدنیهای غیر مجاز نبود. حضور دیجی و رقص و پایکوبی هم بستگی به میزبان داشت که آقای خلیلی تمایل داشته بود دیجی هم حضور داشته باشد چون در میان مهمانانش افراد جوان زیادی بودند.
دایی صابر و هامون برای گحرکت کردن مجوز برای جاده اندازی این جا کلی دوندگی کرده بودند و به شرط ها و شروطها مجوز صادر شده که یکی از شروط، خانوادگی بودن کلاب بود. یعنی حق برگزاری مهمانی ها و دورهمیهای مجردی و دوستانهی مختلط را نداشتند ولی هامون گاهی زیر سیبیلی رد میکرد.
هامون سینی که حاوی یه لیوان شربت گلاب و زعفران و چند برش از باقی ماندهی کیک شکلاتی بود را روی یک کف دستش نگه داشت و به آرامی لیوان هر کس را روی میز گذاشت. سینی را خالی را پایین آورد و مقابل پاهایش گرفت، کمی خم شد و اضافه کرد:
–چیز دیگه میل ندارین؟
دایی صابر نگاه چپ چپی نثار پسر همیشگی لودهاش کرد:
–بشین کم مسخرهبازی در بیار، هم سن و سالای تو دو تا بچه دارن.
کافه رستوران از ساعت یازده تعطیل شده و مهمانی تازه شروع شده بود. همه راهی شده بودند و تعداد انگشت شماری در کافهرستوران حضور داشتند. دایی صابر مثل همیشگی قبل از شروع مهمانی آمده و مجدداً خودش همه چیز را چک کرده بود. هامون سینی را روی میز کناری گذاشت و روی صندلی ما بین کمیل و پدرش نشست.
–همش دوتا؟! ملت به خاطر گرونی و تورم کم کار شدن! من اگه با اامان عشقم ازدواج میکردم الان حداقل یه جین بیشتر بچه داشتم.
هر دو به حرف هامون لبخند زدند. دایی اظهار کرد:
–ماشاا… اشتهاتم خوبه. همون بهتر که با اولین عاشقیت ازدواج نکردی.
هامون آهی کشید و با افسوس گفت:
–دلت میآد صابر؟ یادش بخیر پونزده سالم بود اگه بله میداد الان کلی نوه داشتی.
دایی هم قلب به دل پسر داد؛ دستش را روی شانهی هامون گذاشت و با غمگینی اضافه کرد:
–آره پسر بهشدت حیف شد، نوه که هیچ الان نتیجهام بغلم بود!
افسوس و دلخوری پدر و پسر نمایشی و محض خنده بود. لبخند زد ولی مثل همیشه حسرت ته قلبش لانه میجوشید. رابطه دایی با پسرانش همیشگی همین قدر صمیمی و نزدیک و البته هممسیر با احترام و رعایت حد و حدود بود. دایی قبل از پدر بودن برادر بزرگتر و رفیق پسرانش محسوب میشد.
نصف شربتش را سر کشید و بحث میان دایی و پسرش را کات کرد و خطاب به دایی گفت:
–شما دیگه هستین من برم.
دایی کف دستانش را روی میز گذاشت گفت:
–بمون فردا صبح راه بیفت. الان خستهای، شامگاهم هست خطرناکه.
انگشت اشارهاش را به لبهی لیوان کشید:
–جادهی قم کاشان همواره خلوته، مضطرب نباشید.
دایی سری تکان داد:
–پس پاشو راه بیافت دیگه دیرتر از نشه. به فریبا اضافه کردی امشامگاه میری؟
بلند شد:
–بله؛ ولی اضافه کردم دیر میرسم. من برم وسایلمو بردارم و دیگه برم.
دایی و هامون هم کشیده شدند. دایی اظهار کرد:
–تا پایین میآییم باهات.
لب تاپش را داخل کیف گذاشت. هامون جلو آمد و سوئیچ ماشینش را از روی میز برداشت:
–تا تو جمع و جور میکنی برم ماشینو بیارم جلو در.
سرش را تکان داد و با تبسم قدرشناسانهای تشکر کرد.
دایی به پهلو ایستاده و به لبهی میز تکیه زده بود. دستش را جلو آورد و برگههای سر رسید روی میز را میان انگشتانش گراهی شد و همه را با هم ورق زد.
–نسا هم درست مثل فریبا خودشو داغون کرد. درست مثل فریبا همیشه گوش به فرمان و مطیع.
دستش روی زیپ کیف متوقف شد و نگاهش را به دایی داد. دایی دست به سینه شد و با لحن ناراحتی ادامه داد:
–یه سال تابستون که اومده بودین خونهی عزیز، نسا تازه چهارده سالش تموم شده بود با شوخی به آلما اظهار کردم: ” نظرت چیه نسارو نزارم بره و نگهش دارم واسه هما؟” آلما خندید و اضافه کرد: ” من از خدامه اما بچهان، بزار یکی دو سال دیگه “. همواره حسرت میخورم که چرا همون موقع مطرح نکردم.
نام ” هما ” تبسم ناراحتی روی لبش نشاند. تنها کسانی که اجازه داشسریع
همایون را هما آوا بزنند نسا و دایی بودند. آن روزگارها اگر فقط کمی دقت میکرد و هوش و حواسش را به همایون میداد بسیار راحت میتوانست قبل از اینکه دیر شود حس همایون به نسا را بفهمد ولی آن روزگارها فارغ از آدمهای دور و برش در دنیای جوانی و شیطنتهای خاص خودش غرق بود. مطمئنا اگر دایی هم از حس و حال همایون باخبر میشد حالا بیشتر حسرت میخورد.
پوزخند زد و اضافه کرد:
–دیر و زودش چه فرقی داشت، کافی بود صادق لب تر کنه بابام نسا رو از سر سفرهی عقد برمیگردوند و دستشو میذاشت تو کف دست پسر برادرش.
دایی پوفی کرد و با تاسف اظهار کرد:
–بعد از عقد تو ریحانه این دومین شوک بود. باز تو خودت رضایت…
میان حرف دایی پرید:
–بیخیال دایی!
کف دستی به موهایش کشید:
–ببخشید.
دایی سری تکان داد و با هم از اتاق خارج شدند. یادآوری آن سالها درد داشت. یادآوری حس احمقانهای که با ناز و اداهای ریحانه به دلش ریشه دوانده و گمان برده بود دلدادگی است. او میتوانست همانطور عاشق بماند، میتوانست ریحانه را سپه سالار لشکری کند که در قلبش داشت؛ اما ریحانه به بدترین شکل باورش را شکسته بود. هیچ وقت از دوست داشتن کسی انقدر پشیمان و متنفر نشده بود.
از دایی و هامون خداحافظی کرد و سوار ماشین شد. صوتی آهنگ دیجی با جیغ و شادی مهمانان هممسیر شده بود. دایی سفارش کرد ساکت براند و وقتی رسید به آنها هم خبر دهد.
پایش را روی گاز گذاشت و با بالا بردن کف دستش از دایی و هامون دور شد.
ضبط را روشن را کرد آوای آهنگ را تا جایی که میتوانست بالا برد تا صوتی خواننده رسوخ کند در تمام تارهای مغزش و افکار آزار دهنده و خاطرات تلخ را بشوید. دلش میخواست ذهن و دلش به روزگارهایی برگردد که هیچ ردی از ریحانه در آنها نبود؛ ریحانه ذهن و دلش را لکه دار کرده بود. مادرش همیشه لباسهای سفید را توی مایع سفید کننده میریخت و در نگاه بر هم زدنی تمام لکهها از بین میراهی شد ولی گاهی بعضی لکه ها طوری بود که نه تنها پاک نمیشد بلکه با قدرت بیشتری به لباس میچسبید و رد کمرنگی از آنها برای همیشگی روی لباس میماند. درست مثل همان پیراهن سفید مردانهای که عزیز در بچگی برایش خریده بود و لکههای آبگوشتی که بر اثر بیاحتیاطی روی ان ریخته و هیچ وقت پاک نشده بود. جای پای اشتباه ریحانه روی دل و ذهن او درست مثل همان لکه بود؛ هیچ وقت از بین نرفت، هیچ وقت مثل قبل سفید نشد.
جادهها خلوت بود و بهشدت زودتر از آنچه انتظار میرفت به شهرش رسید و اولین چیزی که در قاب نگاهش جای گرفت، بیلبورد تبلیغاتی جمشاهده کرد کارخونه بود : ” کارخونهی فرش محتشم ” مثل همواره نوشتهی اریب و بزرگ گوشهی بیلبود خار شد و در نگاهش فرو حرکت کرد : ” با مدیریت صادق محتشم ” کار را و دوندگیها را پدرش و عموی هادی انجام میدادند، آن وقت همه چیز به نام عمو صادق تمام میشد. این کارخانه با پول و تلاش و زحمت هر سه برادر خریده شده بود، اینکه همه چیز به نام صادق محتشم باشد زور داشت.
ماشینش را جلوی خانه پارک کرد و با برداشتن کیف و گوشیاش پیاده شد. قلبش میتمایل داشت گشتی در شهر بزند و از شبهای آرام و دلربای شهرش لذت ببرد. شامگاه را همیشه دلبسته شد و شبهای کاشان را بیشتر. مادرش منتظرش بود و اگرنه تا صبح خیابانهای شهر را گز میکرد.
قبل از اینکه کلید را داخل قفل بیاندازد در کوچک آهنی که کنار در بزرگ پارکینگ قرار داشت با آوای ” تیک” بلندی باز شد. حتما مادرش مثل همیشگی پشت پنجره در انتظار آمدنش بوده است. در را بست و با قدمهای قد بلند طول حیاط بزرگ که خونه دو طرفش باغچه بود را رد کرد. به حوض همیشه محبوب وسط حیاط که رسید خم شد و کف دستش را درون آب فرو کرد. مشتی آب به روی شمعدانیهای مادرش پاشید. گلهای مادرش برعکس خودش همواره مسروراب و باطراوت بودند. سالها بود که گل و گلدان همدم تنهاییهای زن این خانه بود.
از پلههای عریض ایوان بالا رفت و خودش را به آغوش امن مادرش سپرد. خم شد و بوسهای به گونهی مادرش زد و آرام زمزمه کرد:
–بیان کردم که بخواب مولین.
مادرش هر دو گونهاش را بوسید:
–خوش اومدی مادر، خوابم نمیبرد قربون قد و بالات بشم من.
انگشت اشارهاش را روی بینیاش گذاشت و با خنده بیان کرد:
–یواش مولین الان بابارو بیدار میکنی.
مادرش با تبسم افسردهی اظهار کرد:
–نیست قربونت برم، رفته آران، راحت باش.
در شهر آران بیدگل نمایندگی فرش داششتابزده پدرش هر از گاهی برای سرکشی و رسیدگی به حساب و کتابها به آنجا میراهی شد. کف دست آزادش را دور شانهی مادرش حلقه کرد و با هم وارد منزل شدند.
–محمد کجاست مولین؟
مادرش وارد آشپزخونه شد و گفت:
–با دوستاش قرار داشت اضافه کرد دیر برمیگردم.
روی کانتر خم شد و با اخم اعتراض کرد:
–تو رو تنها گذاشته با دوستاش حرکت کرده یللی…
مادرش حرفش را برید:
–نمیمیل داشت بره مادر خودم اظهار کردم بره، منم خونه نبود….
مادرش یکهو حرفش را قطع کرد و با کف دستپاچگی کتری را روی گاز گذاشت. وارد آشپزخانه شد. بازوهای مادرش را گحرکت کرد و به سمت خودش چرخاند.
موشکافانه نگاهش کرد و جویا شد:
–کجا بودی مولین؟ چی شده؟
مادرش کف دستان او را کنار زد و مجدداً به سمت گاز چرخید و اضافه کرد:
–هیچ جا مادر منظورم عصر بود که رفته بودم ولیمزاده.
با حرص نام مادرش را صدا زد و اضافه کرد:
–مولین! مگه داری سر بچهی دوساله شیره میمالی؟! بهم بگو چه خبره؟ باز چی شده دارین از من مخفی میکنین؟!مادرش بازویش را گحرکت کرد و با اشاره به سمت سالن اضافه کرد:
–تازه از جاده رسیدی، برو آبی به کف دست و روت بزن لباس عوض کن حرف میزنیم.
داد زد:
–مولین بگو چه خبره؟
مادرش اخم کرد و تشر زد:
–سر من داد نزن، اظهار کردم برو لباستو عوض کن حرف میزنیم.
مکثی کرد و ابروهای نازکش را بیشتر در هم گره زد:
–واسه همین داد و قال کردنتونه که آدم جرات نمیکنه بهتون چیزی بگه! اگه با فریاد زدن مشکلات حل میشد من الان واسه خودم خانی بودم!
از آشپزمنزل بیرون رفت و با لحن جدی و محکمی افزود:
–پیش نسا بودم، هیچ سوال دیگهای رو جواب نمیدم. بقیهاش بمونه هر وقت لباستو عوض کردی مثل یه آدم متمدن میای میشینی حرف میزنیم.
میان قلب نگرانی و عصبیتش، تبسم کوچکی گوشهی لبش را بالا کشید. مادرش ” آدم متمدن ” را به طعنه بیان کرده بود. میاطلاع داشت اگر حالا از برآشفتهت بمیرد هم مادرش یک کلمهی دیگر نه حرف میزند و نه به حرفهایش گوش میکند. از بچگی این حرف مادرشان آویزهی گوششان بود که میگفت: ” گریه کنی و داد بزنی نه حراهی شدو گوش میکنم، نه چیزی بهت میدم”. مادرش هر چقدر جلوی پدرش مطیع بود و همیشه کوتاه میآمد، به یاد نداشت تا به حال جلوی گریه و داد و فریاد آنها هیچ وقت سر خم کرده باشد. همواره به این فکر میکرد که کاش مقابل پدرشان هم همین قدر محکم میاز حرکت ایستاد و از حق خود دفاع میکرد.
از پشت مادرش را در آغوش کشید و گونهاش را بوسید:
–یه بیتمدن ازت عذر میخواد فریبا قشنگه. خب قربون اون ریخت قشنگت بشم، آخه خونهی نسا راهی شدن پنهون کاری داره؟!
مادرش از او جدا شد و بدون حرف به سمت تلویزیون رفت. از چهرهی غمگین مادر و پنهانکاریاش مشخص بود که اخبار خوبی در انتظارش نیست اما باید تمام سعیاش را میکرد به خود مسلط باشد تا مادرش از حرف زدن پشیمان نکند.
لباسهایش را با یک تیشرت طوسی و شلوار راحتی مشکی عوض کرد و به سالن برگشت. در منزلی آنها هیچ مردی حق نداشت با رکابی و شلوارک بچرخد. نوجوان که بودند پدرشان به خاطر حضور نسا تمایل داشته بود رعایت کنند برای همین عادت کرده بودند.
مادرش جلوی تلویزیون نشسته و برنامهی مشاعره را تماشا میکرد. علاقهی مادرش به شعر تمام نشدنی بود. صوتی زمزمههای مادرش که همیشه شعری زیر لب زمزمه میکرد، جزو شیرینترین خاطرات بودنش در این خانه بود.
وارد آشپزخانه شد تا خودش چای را دم کند. صدای یکی از شرکت کنندهها گوشش را پر کرد:
–غم در دل روشن نزند خیمهی اندوه
چراکه بوم، که از منزلی آباد گریزد.
نفسش را فوت کرد و شعر را زیر لب زمزمه کرد. به این اندیشید که خانهی تاریک قلبش کی روشن خواهد شد تا تمام غمها که نه، حداقل بعضی از آنها را در حالهای از نور برای همیشه مدفون کند. برای چندمین بار داخل موهایش دست برد و آنها را عقب زد. به زودی چارهای برای موهای لخت و سرکشش میاندیشید.
مادرش چای را دم کرده بود. دو استکان چای ریخت و به سالن برگشت. سینی را روی میز گذاشت و کنار مادرش نشست.
مکث شرکت کننده طولانی شد، باید با ” خ ” شروع میکرد. مادرش با لحن غمگینی خواند:
–خوی شمع بیزبان دارد قلب افسردهام
سوزد ولی نالهی زاری نمیآید از او
یک وری و روبه مادرش جا به جا شد، کف دست مادرش را گرفت و با لحن نگرانی پرسید:
–نسا خوبه مامان؟
مادرش نگاهش کرد:
–تا خوب از نظرت چی باشه، نسا فقط زندهاس و نفس میکشه همین!
دست به سینه شد و اخم کرد:
–اگه نسا یه روزگار خوش نمتوجه شده، اگه الان فقط نفس کشیدنش نشونهی زنده بودنشه، اگه اعتماد به نفس نداره، اگه هیچ اختیاری تو زندگیش نداره، اگه اون شوهر بیغیرتش هر جور قلبش میخواد میتازونه و بسیار اگرهای دیگه، مقصرش اول باباست بعدم تو مولین!
–کدوم پدر و مادری راضی به بدبختی بچهاشه کمیل؟! اگه نسا قلبش با رضا نبود من هیچ وقت اجازه نمیدادم این وصلت سر بگیره، نسا دلش با رضا بود، حالا درست یا غلط خوشش اومده بود، اون وقت رضا به قلبش قرار گرفته بود.
گوشهی لبش بالا راهی شد:
–نسا مگه چند سالش بود؟ یه دختر هفده ساله که از قضا هیچ مردی تا اون زمان بهش توجه نکرده بود، خوب معلومه با اامان اشاره و با کوچکترین توجه یه مرد غریبه فکر کنه عاشق سینه چاک پیدا کرده!
مادرش سرش را تکان داد و با بغض گفت:
–از دیروز بارها و بارها گذشتهرو دوره کردم و با خودم گفتم کاش به جای اینکه به حرف دل نسا گوش کنم، به حرف دل خودم گوش کرده بودم و از همون اول مانع میشدم. اصلا دوست نداشتم نسا با رضا ازدواج کنه.
قطره اشکی از دیدهش پایین چکید و ادامه داد:
–اصلا شاد نیستم که بارداره، اگه زودتر میدرک کردم مجبورش میکردم بندازه. نه وضعیت روحیش درسته، نه از نظر جسمانی آمادهاس. دلم خوش بود حالا که خودشم راضی شده دیگه تموم میشه و میکنه از اون زندگی. به خودم قول داده بودم این بار هر طور شده بچهامو از اون خونه بکشم بیرون اما بارداریش همه چی رو بهم ریخت.
دیدن مادرش در این حال منقلب و عصبیاش میکرد. دستمال کاغذی از جعبهی روی میز بیرون کشید و به کف دست مادرش داد و با لحن جدی گفت:
–الان غصه خوردن و گریه و زاری فایده نداره مولین، الان باید حواسمون باشه بدتر از اینی که هست نشه.
مکثی کرد و افزود:
–نمیخوای بگی چی شده بود که تا این وقت شامگاه پیش نسا بودی؟
مادرش نم چشمانش را گراهی شد و اضافه کرد:
–دیروزگار صبح نسا زنگ زد اظهار کرد برم خونهاشون، رفتم مشاهده کردم تو خونه تنهاست و حالشم خوب نیست. بچهام از سر گیجه و سردرد نمیتونست سرشو تکون بده، میاظهار کرد: ” سرمو تکون میدم احساس میکنم همه چی با دور شتابزده دور سرم میچرخه “. مشاهده کردم نمیتونه تکون بخوره زنگ زدم محمد دکتر اوحدی رو آورد خونه، یه سرم وصل کرد.
برآشفته شد و اظهار کرد:
–شوهر بیغیرتش کجا بود؟! مادر و خواهر رضام مرده بودن؟! آدم زن حامله رو تو خونه تنها میزاره؟! چرا انقدر نفهمن؟!
مادرش با غیض اظهار کرد:
–رضا سه روزگاره حرکت کرده به نمایندگی تبریز سر بزنه. ریحانه و زنعموتم راهی شده بودن خرید! اومدن خونه متوجه شدن ما اونجاییم، زنعموت اومده با کنایه میگه، ما که میراهی شدیم حالت خوب بود!
با حرص گفت:
–به جز رضا کسی نبود بره خراب شدهی تبریز؟!
–چرا نبود بابات به صادق اضافه کرده بود بزار محمد بره، از خدا بی خبر اظهار کرده بود: ” اونجا کسی محمدو نمیشناسه، از اول رضا حرکت کرده باید الانم رضا بره “
–خب تو الان برای چی اومدی خونه؟ میموندی پیشش یا میآوردیش اینجا.
مادرش آهی کشید و با صدایی لرزان بیان کرد:
–خواستم بیارمش عموت نذاشت، اومد بردش طبقهی پایین، اضافه کرد ریحانه و طاهره بهش میرسن.
به زور آوایش را کنترل کرد که بالا نرود:
–اون گفت شما هم قبول کردین؟! به نظرت مادرشوهر و خواهرشوهری مثل ریحانه واسه دختر تو قلب میسوزنن؟!
مادرش با برآشفتهت اظهار کرد:
–چیکار میکردم تو خونهی طرف باهاش دعوا جاده مینداختم؟ اصلا با صادق میشه حرف زد؟!
به دفعتاً قد بلند شد و به سرعت به سمت اتاقش حرکت کرد:
–مگه صادق کیه؟ اگه بسیار غیرت داشت و دلش میسوخت، اون پسره بیهمه چیزشو نمیفرستاد تبریز، اگه خیلی آدم بود به پسرش میاضافه کرد بمونه بالا سر زن و بچهاش.
سوئیچش را از روی عسلی کنار تخت برداشت و از اتاق بیرون زد و سینه به سینهی مادرش که به دنبالش آمده بود شد. او را کنار زد و به سمت در حرکت کرد، مادرش با قدمهایی قد بلند خود را به او رساند و از پشت پیجادهنش را چنگ زد:
–کجا؟!
–ولم کن مولین، میرم نسارو بیارم اینجا.
مادرش با هر دو دست ساعد او را گرفت و با التماس گفت:
–نمیخواد بری، چرا شماها اینجوری میکنید؟ اون از محمد که دیروزگار با طاهره دهن به دهن گذاشت اینم از تو! من خودم اصرار نکردم، نمیخوام صادق فکر کنه حالا که نسا بارداره میتونه باج بگیره. نمیخوام فکر کنه اون بچه برامون مهمه.
با تعجب به مادرش خیره شد. مادرش ساعد او را رها کرد و مقابلش از حرکت ایستاد و با تاکید افزود:
–به محمد اظهار کردم، به توام میگم، حق ندارین دخالتی بکنین، مخصوصا تو! صادق منتظره فرصته تا پای دخترشو بکشه وسط معامله کنه.
–تو میگی بشنیم و تماشا کنیم تا هر کاری قلبشون خواست بکنن؟ الان نسا بیشتر از هر مدت دیگهای به ما احتیاج داره.
مادرش بازوی او را گرفت و هممسیر خود به سمت مبلها برد:
–من و بابات هستیم، شما دخالت نکنین.
پوزخند زد و با تمسخر گفت:
–عجب! بابا؟!
مادرش نشست و با اخم به کنارش اشاره کرد:
–بیا بشین. گلاره وکیل گرفته، میخواد هر طور شده صادقو مجبور کنه سهم هر کسیرو بزنه به نام خودش.
در دلش به جسارت زنعمویش آفرین بیان کرد و با لبخند رضایت بخشی نشست:
–زنعمو قصد کرده هر طور شده صادقو کله پا کنه، خوشم اومد، بالاخره یکی یه تکونی خورد.
نگاهی به مادرش کرد و ادامه داد:
–پس جریان تغییر یهویی و سینه سپر کردنتون اینه.
مادرش خودش را جلو کشید و استکانهایی که چایهای دست نخوردهاش سرد شده بود توی سینی گذاشت و نیم نگاهی از گوشهی دیده به او کرد:
–طعنه میزنی؟
به پشتی مبل تکیه زد و بیان کرد:
–بد میگم؟ شما اگه میخواستین میتونستین خیلی سال پیش مثل زنعمو گلاره یه تکونی به خودتون و این زندگی بدین. شاید الان خیلی چیزا فرق میکرد.
مادرش سینی را روی پایش گذاشت و خیره در نگاهان او بیان کرد:
–پدربزرگتون وقتی زنده بود مال و اموالشو بین پسراش تقسیم کرده بود. مبلغ هنگفتی نبوده اما اون مدت برای خودش ارزش زیادی داشته.
همون موقع پیشنهاد میده پولاشونو بزارن رو هم و به جای اینکه تو کارگاه دیگران کار کنن، خودشون یه گارگاه بافندگی بخرن. بابام با پدربزرگت دوست بود، آشنایی قدیمی داشتن. بابام میبیان کرد: ” فرشایی که بابا و مولین ابراهیم میبافتن تک بود “. میگه رو هوا میبردن فرشاشونو.
این یک قلم را خودش هم از حاج علی زیاد متوجه شده بود. سه تابلو فرش نفیس و قیمتی و یک فرش یک در یک و نیم تمام ابریشم یادگار پدربزرگ و مادربزرگش بود.
به هر کدام از پسرها یک تابلو رسیده ولی فرش ابریشمی که خیلی هم قیمتی بود، تحت تملک صادق محتشم بود چراکه مثل همیشگی وقتی پای منفعت و سود به میان میوارد شد صادق پسر ارشد و برادر بزرگ خانواده محسوب میشد.
مادرش آهی کشید و بعد از مکث کوتاهی در ادامه حرفهای قبلیاش گفت:
–صادق به بابام گفته بود یه کارگاه خوب براشون پیدا کنه، بابام تو خرید کارگاه بسیار بهشون کمک کرد، بعدشم که کار و بارشون گرفت کارخونهی کاشانو به قیمت خوب فروخت بهشون.
تازه ازدواج کرده بودیم که بابام به ابمسیریم گفت: ” مال جهان شیرین میشه و آدمو طمعکار میکنه، الان که اول مسیرین به برادرت بگو سهم تو هادی رو بزنه به نام خودتون. فردا روزگار که پول رو پول بیاد و داراییتون دو برابر بشه دیگه نمیتونین، یعنی بخوایین هم نمیشه، شیرینی پول زیاد زیر دندون صادق مزه میکنه و دیگه دلش نمیآد سهمتونو بده “. بابام صادقو میشناخت، همیشگی میگفت صادق دیکتاتورِ و طمعش زیاده. راستم میبیان کرد. ولی هر چی گفت به گوش بابات نرفت؛ گفت: ” داداشم خدا پیغمبر میشناسه حق برادراشو نمیخوره “.
چند بارم من بهش اضافه کردم ولی آخرین باری که حرفشو زدم تو چهار سالت بود، نذاشت حرف از دهنم بیافته زمین، تا از دهنم در اومد چنان سیلی زد تو گوشم و جنجال به پا کرد که دیگه توبه کردم حرف بزنم. از اون موقع هم با بابام سرسنگین شد.
مکثی کرد و با دلخوری افزود:
–خدا شاهده من همیشه قبل از هر چیزی به این اندیشیدم که محیط خونهرو آروم نگه دارم، نمیل داشتم همیشگی بحث و جنگ و جدل و تنش باشه، چراکه یادمه وقتی بابات جلوی چشم تو منو زد دو روزگار تب کردی، هراسیده بودی. من همیشگی به این در ذهنش گذراندم که جور محبت نکردنای ابراهیم و ابراز نکردن احساساتش به شمارو همه رو با هم خودم به دوش بکشم. نه اینکه بگم بابات دوستون ندارهها، نه، فقط بلد نیست بگه، بلد نیست ابراز کنه. تقصیری هم نداره بهشدت کوچیک بودن که مادرشونو از کف دست دادن و بابای خدا بیامرزشونم اخلاقش مثل عمو صادقت بود؛ خشک و دیکتاتور و مقرراتی.
نفسی گرفت:
–من نمیخوام مثل خیلیای دیگه این جملهی کلیشهای رو بگم که من هر کاری کردم به خاطر شما بوده، من خیلی جاها اشتباه کردم، باید بعضی وقتا برای بکف دست آوردن چیزی که میخوای پافشاری کنی، بسیار راهها هست ولی من همیشگی آسونترین و شاید بدترین راهو انتخاب کردم، سکوت کردن و کوتاه اومدن همیشگی هم راه درست و خوبی نیست. اگر من هم مثل گلاره از اول سفت و سخت روی خواستههام پافشاری میکردم و با اامان داد و تشر کوتاه نمیاومدم شاید الان همه چی فرق میکرد. من با یه بار اعتراض و ناراضایتی بابات اون همه سال درس و تلاشو نامشاهده کرده گرفتم و نشستم تو خونه. خوب معلومه دختر منم مثل خودم میشه دیگه.
تبسم کم جانی به نگاه کمیل زد، سینی را از روی پایش برداشت و کشیده شد. با لحن دلگیر و گراهی شدهای زمزمه کرد:
–من خودم به ابجادهیم اجازه دادم محدودم کنه اما پشت نسا وایستم و مجبورش میکنم واسه میل داشتههاش بجنگه، فقط جنگ و جقلب راه نندازین تا با آرامش و بدون استرس بچهاشو به دنیا بیاره بعد.
نفسش را رها کرد و با تمسخر اضافه کرد:
–چرا جنگ؟ مگه قرار نیست بعد از اومدن بچه همه چی گل و بلبل بشه و یهو همه چی تغییر کنه و همه خوب بشن!
نگاهش را بالا کشید و یک تای ابرویش را بالا داد:
–شما به پاقدم بچه اعتقاد نداری؟
مادرش همانطور که ایستاده بود اضافه کرد:
–تو این که بچه نعمته و وجودش خیر و برکته شکی نیست ولی این که با اومدنش همه چی گل و بلبل بشه بیشتر شامگاهیه شوخیه. حیات دو تا آدم که از هر طرفش بگیری طرف دیگهاش از کف دستت در میره، با اومدن ده تا بچهام درست نمیشه.
نظر خودش هم دقیقا همین بود. رسیدن بچه هیچ زندگی درب و داغانی را سر و سولین نمیداد، فقط ظلم به یک موجود بیگناه بود که با رسیدنش میان بلبشوی دو آدم بالغ، تا آخر عمر کف دست و پا میزد و مشکلاتشان گریبانگیرش میشد.
مادرش به سمت آشپزخانه جاده افتاد:
–انشاا… هر چی صلاحه همون میشه. یه زنگ بزن ببین محمد چرا نیومد؟ نصفه شامگاهه.
خندید و گفت:
–نکه همیشه سر شب خونه بوده! بیخیال مولین بزار لااقل او خوش باشه.
مادرش با صدای نسبتا بلندی بیان کرد:
–حالا یه زنگ بزن مادر، اخلاق ندارین که، اونم یکی مثل تو. از بس زود از کوره در میره و بیاعصابه، هر وقت دیر میآد تن و بدن من میلرزه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن