میخبر داشتم رویارویی با اوچقدربرایم دردناک خواهد بود …
میاطلاع داشتم که هیچگاه تحمل آن را نخواهم داشت که بتوانم در چشمهایش نگاه کنم وبگویم که
“دیگر هرگز و تا ابد دوستت نخواهم داشت!…”
حس دردناک وکشنده ای بود،
میتمایل داشتم فریبش دهم و به سادگی از او بگذر!
در دل هیچ حسی از تنفر نسبت به او نداشتم که به واسطه ی آن حس خودم را توجیه کنم و از فشار سنگین عذاب وجدانم بکاهم…
من از صداقت او بود که زخم خوردم!
آواقت او بود که غرورم را نابود کرد!…
این آواقت درست شامگاهیه یک تکه نبات بود که وقتی دل درد داری برایت حکم شفاست…
اما اگر ناگاه بلعیده شود و در گلویت بپرد آنهمه حلاوت…آنهمه خاصیت…تبدیل به زهر هلاهلی میشود که خیلی زود نفست را میگیرد و در دم خفه ات می سازد …
صداقت تو…
راستیِ کلام تو بهادر…
من را کشت !
بعد از وحشت روزگارگار گفتی؛
از ترسی که اگر با من میماندی باید تمام داشته هایت را فراموش کنی…
بد قیاس کردی!…
آنجایی که از ترس طرد شدن ،
از وحشت از دست دادن آنچه که متعلق به تو بود و باید در ازای داشتن من رهایشان میکردی،
حتی ترمشاهده کرد کردی اضافه کردی اگر هیچ باشم…
اگر هیچ نداشته باشم…
تو را نخواهم داشت!
تو از کجا میاطلاع داشتی در مقام احترام دلدادگیی که نسبت به تو داشتم چگونه بر خودم ،
بر نفس سرکش
و بر هوایی که قلبم را به بازی گرفته بود تازیدم؟!
همه ی آنها را با تن رنجور و دردمندم در خود میکشتم و فدای تو می کردم…
آخ بهادر!
هیچگاه نخبر داشتی که برای خوشامگاهختی من تنها یک پنجره و یک سقف و یک سفره ی کوچک که فقط داخلش چند قرص نان بود کافی بود!
چشمانت تا ابد پنجره ام میشد و هر لحظه که درون آنها را مینگریستم تمام جهان را میدیدم که از آن من است و با کف دستهایت وقتی که بالای سرم سایبان میساختی میشد سقف خانه ام!
برای خوشبخت بودن به چیزی بیشتر از آن نیاز بود؟!!
اضافه کردم اگر من را باز هم مثل گذشته ها بخواهد…
اگر هنوز هم دوستم داشته باشد…
آنقدر در وجود زنانه ام عاشقی و غیرت وجود خواهد داشت تا بتوانم من هم مثل همه مثل تمام آدمهایی که در عین ناجوانمردی دنیای سروبُد را نابود کرده اند؛آنقدر بد شوم که همان یک تکه زمین کویری کنج قلبم را که به او بخشیدم و در آن جایش داده بودم را نیز از او دریغ کنم!
میکندم و می انداختمش بیرون …
روبه رویش ایستادم ،
سینه به سینه و صورت به صورت …
انقدر نزدیک که نفس هایمان با یکدیگر می آمیخت
صدای ضربان دلش را میگوش دادم اما جسارت اینکه بتوانم در دیدهانش نگاه کنم را نداشتم!
یک نگاه کوتاه و گذرا بر او افکندم
چقدر از دیروزگار تا حالا زرد و پژمرده شده بود!
نگاهانش فرو نشسته و لبهایش کاملا خشک وترک خورده بود
دلم به درد وارد شد!
کمی از اوفاصله گرفتم ،
نگاهم تا وسط آسمان پر کشید و حرکت کرد تا آنجایی که خورشید به شدت میتابید و اشعه های سوزانش مانند خاری تا ته چشمانم فرو رفت …
چشمانم میسوخت اما نه به اندازه ی دلم!…
اولین غروب عاشقانه ام به یادم می آمد
همان روزگاری که غرق در لذتی آمیخته با ترس و گناه ،نگاه هایمان و احساسات شور انگیزمان با هم یکی شد ،
آن وقتی را به یاد می آوردم که در مرتفع ترین نقطه وزیبا ترین قسمت شهر مثل بچه ها گریه کردم و گفتم:
“میترسم بری همه چی تموم بشه ،
همه بگن خوب حتما قسمت نبوده!
میترسم بهت عادت کنم…
نمیخوام انقدر بهت وابسته شم که اگه یه روزگار…..”
باز یادم رسید که چطور با کف دستش جلوی آنچه را که میمیل داشت از دهانم خارج شود را گرفت
در طی راه هزار بار همه ی حرف هایی را که باید به او میگفتم تکرار کرده بودم
اما در این نقطه کور که رسیدم…
وقتی دیدهم به او افتاد…
انگار که تمام آن حرفها از سرم پر کشیدند وراهی شدند!…
من ماندم با یک مغز تهی…
مغزی که در تمام آن فقط یک جمله بود
“بهادر منو ببخش!”
حرکت کف دستانش را روی بازویم احساس کردم بازویم را گراهی شد و من را به سمت خود چرخاند ، کف دست دیگرش را زیر چانه ام گذاشت و سرم را که به سمت پایین بود را به سمت بالا کشیده کرد وبیان کرد:
_بهم بگو که دیگه دوستم نداری…
هزار بار بگو…
با آوای کشیده،طوری که همه ی جهان بشنون!
اصلا داد بزن فریاد کن!
ولی ماهی قسمت میدم…
تورو خدا فقط نگو که کس دیگه ای رو میخوای!
نگو که یکی دیگه رو دوست داری!
با یک حرکت بازویم را از میان چنگالش بیرون کشیدم
یک قدم از او فاصله گراهی شدم و گفتم:
_حالا این چه ربطی به این موضوع میتونه داشته باشه؟!
_میتونه ماهی میتونه!
به خدا اگه بگی دوستم نداری بازم سعیم رو میکنم…
اشتباه کردم میدونم!
برای اینکه یه بار دیگه اعتمادتو به دست بیارم همه کار میکنم
خواهش میکنم ماهی بهم یه فرصت دیگه بده…
بذار تا خودمو بهت ثابت کنم…
بذار تا مجدداً خودمو توى دلت پیدا کنم…
به خدا بدون تو میمیرم!
ولی اگه بگی یکی دیگه رو میخوای….
نتوانست بیش از آن ادامه دهد
حتی تصور وبیانش نیز به شدت برایش جانکاه بود
روی زمین نشسته بود و زار میزد…
زیرا هنوز دوستش داشتم چون هنوز برایم قابل احترام بود نمی توانستم به او دروغ بگویم!
از طرفی چگونه میتوانستم بگویم
“آری بهادر کس دیگری را دوست دارم!
مردی را میخواهم که بیشتر از اینکه شامگاهیه یک مرد باشد شبیه یک رویاست!…
یک خیال دست نیافتنی!…
مردی که از من به شدت دور است و هیچ حسی به من ندارد!
در عوض یک قلب زخمی پر از کینه وانتقام از من دارد!
چگونه میگفتم همان مقدار که من شیدای اویم او از من متنفر است…
از این خیال واهی هیچ چیز نمیدانم حتی نمیدانم حالا کجاست ؟!”
خنده دار بود اگر میاضافه کردم که امروزگار قبل از اینکه با تو باشم با اوبودم!
همان درختی که در آغوشش کشیدم و بوییدمش و لبم را کنار لاله ی گرم گوشش گذاشتم وعاشقانه با او نجوا کردم!…
که خدا میدانست اگر آمنه نیامده بود لب هایش را نیز بوسیده بودم!
عشق من بیشتر از اینکه شبیه یک عشق باشد شامگاهیه به یک شامگاهح سرگردان است که ناگهان می آید و ناگهان میرود…
یک روزگار هست ودگر روز نیست …
آه بهادر میبینی چقدر بیچاره شده ام من !
میبینی به چه روزگاری افتادم!…
اما من امروزگار با خودم فکر میکنم اگر با این حس با تو بمانم خیانت کار ترینم!…
پس وفاداری ام را با حرکت کردن ثابت میکنم…
یکبار دیگر سرش را قد بلند کرد ونگاهم کرد ،
صورتش از شدت اشکهایش کاملا خیس بود
از خاموشیم بیشتر میهراسید و عذاب میکشید
نتوانستم…
هیچگاه نمیتوانستم در حضور او از مرد دیگری بگویم!
اما گویی خودش کم کم به عمق فاجعه آگاه میشد…
خورشید در آخرین روزهای تابستان کم کم غروب میکرد
ته مانده ای از طعم یک غروب غربت زده ی غم انگیز پاییزی در ضمیرم تداعی میشد
بی شک پاییز امسال بدون حضور او برایم دردناک خواهد بود!
با حالی شامگاهیه به اینکه خنجری در دست داشتم و تا انتها آن را روانه ی دلم میساختم کف دست انداختم وحلقه ی میان انگشتم را بیرون کشیدم…
تیزی سر خنجر تا عمق قلبم فرو مینشست و دردش را با تمام وجود احساس میکردم!
حلقه را از انگشتم در آوردم و در مقابل چشمان بی فروغش در میان دست بی جانش قرار دادم
در میان جهانیی از بهت وناباوری به کف کف دستانش خیره مانده بود
سپس تمام نیرویش را درون دیدهانش متمرکز کرد وآنچنان نگاهم کرد که آرزو کردم ای کاش میمردم و این صحنه را نمیمشاهده کردم!!
دهانم بوی خون می داد…
تبسم تلخی روی لب هایش نشسته بود و در همان حالت حلقه را از مرتفع ترین نقطه ی شهر به سوی پایین ترین نقطه از همان شهر روانه کرد …
حلقه به سرعت تا مرز کف دست نیافتنی ترین ها سقوط کرد
سپس کف دست چپش را بالا آورد حلقه ای را که درداخل انگشتش میدرخشید تا مرز لبهای خشک وکویری اش نزدیک برد و بوسه ای بر آن زد و اضافه کرد:
_ دیروزگار این حلقه رو بوسیدی و عاشقانه کف دستم کردی
امروز من اونو میبوسم وعاشقانه قسم میخورم که هیچ وقت حتی تا آخر جهان هم از انگشتم درش نیارم!
قطره اشکی از گوشه ی نگاهانش بر دامن خاک چکید وآن قطره ی کوچک آخرین نقطه بود از پایان داستانی که به سر رسید…
و من همان کلاغی بودم که هنوز به منزل نرسیده بود!…
آخرین درتمایل داشتش از من را آنقدر درمانده به زبان راند که نتوانستم اجابتش نکنم
_ ماهى بذار برسونمت
قول میدم هیچ حرفى نزنم!
به قولش عمل کرد!
ولی امان از آن موسیقی دلخراشی که از سیستم صوتی اتومبیلش پخش میشد!
امان از اشک هایش که بی صدا و آهسته با پشت دستش پاک میکرد!…
“این قرارمون نبود که محبت رو تو دلم بیاری
جا بزنی واسه دلم جای خالیتو بذاری
دلدادگی تو یک ماه دلرباست دلدادگی تو عزیز جونه
قربون قلبت برم که با قلبم نامهربونه
آخه چرا احساس منو تو به بازی گحرکت کردی
نمتوجه شدی که من عاشقم و
هر چی بود بینمون نابود شد
این قلبم واست آسون مُرد
چه سخته سر کنم با این اتاق و این شامگاهها
بگو بهم نیای گلم آخه برم کجا؟
این حق من نبود ولم کنی تو بی هوا
آخه چرا احساس منو تو به بازی گرفتی
نمتوجه شدی که من عاشقم و
هر چی بود بینمون نابود شد
این دلم واست آسون مُرد”
آن شامگاه شامگاهیه مرده ای شده بودم که یکباره چشم باز کرده و جسد بی جان خود را در زیر خروارها خاک سرد و نمدار گور مدفون شده و تنها میبیند
به هر جا که دیده می اندازد جز تاریکی و سرمای برزخی هیچ نمی یابد
فشار قبر وسنگینی سنگ لحد آنچنان طومارش را در هم پیچیده که دیگر هیچ مجالی برای باز گشت نیست
دلش از آنهمه انزوا آنهمه اضطراب سخت به درد میاید و با خود میگوید ای کاش میشد که یک بار دیگر مدت به عقب بازمیگشت!
ای کاش میشد که دوباره بازمیگشتم وخیلیی از نارساییهای طبیعت را اصلاح میکردم!
از آنهمه ای کاش ها به جز چند آه نیم سوخته چیز دیگری باقی نبود!…
برای هزارمین بار نگاهم تا مرز گوشی موبایلم پیش راهی شد…
آن جایی که دیگر هیچ اثر وهیچ ردپایی از عشق باقی نمانده بود!
یادم وارد شد که خودم از اوخواستم…
خواهش کردم که دیگر با هم تماسی نداشته باشیم…
گفتم بگذار تا فراموشمان شود همه ی آن شامگاه هایی که عاشقانه به صبح میرساندیم!
حس میکردم بهشدت زود آوایش را از یاد میبرم…
حتی چهره اش هم برایم کم رنگ میشد و از خاطرم می پرد!
بسیار اندوهگین و مضطرب بودم …
نمیدانستم چرا دوست نداشتم فراموشش کنم!
نمیمیل داشتم فراموشش کنم!
یک لحظه با خودم اظهار کردم یعنی این شامگاه لعنتی برای او چگونه میگذرد؟!
آیا من هم از خاطر او پاک میشدم؟!
دلم میمیل داشت که عمر آن شب سیاه لعنتی هر چه زودتر به سر آید…
دعا میکردم هر چه زودتر صبح فرا برسد…
سپیده ی شور انگیزی که در خلوت صبحگاهی قلبچسبش آمنه به در زند و بگوید:
– ماهی، توهنوز خوابی؟
بیدار شو تنبل آقا خیلی وقته اومده وسط باغچه توی آلاچیق منتظرته!
دِ پاشو دختر خوبیت نداره آدم مردشو انقده نگاه انتظار نگه داره…
سه روز از آخرین دیدارم با بهادر گذشته بود …
سه روز شومی که در عین بی خبری وجانکاهی طی میشد…
و من در سومین روزگار درگذشت محبت ناکامی که بسیار زود قبل از اینکه به ثمر بنشیند از این جهان پر کشیده وراهی شده بود، رخت سیاه عزا بر تن کرده بودم،
برایش سوگواری کردم ،
برمزار عاشقیی که زیر خروارها خاک مدفون شده بود مراسم تدفین به پا ساختم،
نشستم و برای تسلای قلبم یاسین والرحمن خواندم،
مشتی از آن خاک سرد رابرداشتم و بر سر پاشیدم…شنیده بودم خاک سرد است!
گفتم باشد که سردی این خاک وجودم را که همچنان و هر روز میسوزد را سرد کند.
سه روزگار بودکه نمتوجه شده بودمش ،
حتی صوتیش را هم خیلی زود گم کرده بودم…
امروز وقتی کیفم را گشودم ،کف دسته کلیدش را که به من سپرده بود را درون آن یافتم
یادم آمد کلیدهای خونه مان بود که چندی پیش آنها را به من سپرده وتاکید کرده بود
_ اینها کف دست تو بمونه ماهی
این روزگارها حواس درست وحسابی ندارم ،
میترسم گمشون کنم
قلبم به سختی به درد آمد
آخر دیگر کجا اورا میمشاهده کردم تا امانتش را به او پس دهم ؟!
آخر مگر اصلا خونه ای مانده بود که احتیاج به کلید داشته باشد؟!
خودم آن روز وقتی که برای آخرین بار بازگشتم و برای آخرین بار پناهگاه عشقم را نگاه کردم ، دیدم که از آن جان پناه جز ویرانه ای متروک دگر هیچ باقی نبود!..
اهل خونه انگار کم کم بو می بردند و یک جور سنگین نگاهم می کردند
آمنه آن روزها مرتب سراغ آقایش را می گحرکت کرد!
یک شامگاه هم مولین گفت:
_ امشامگاه شام لوبیا پلو پختم ، بچم بهادر خیلی لوبیا پلو دوست داره.
ماهی تورو خدا پاشو یه زنگ بزن بهش بگو پاشه برا شام بیاد پیش ما!
رنگ باخته ومستاصل به سرعت برخاستم و به بهانه ی اینکه میخواهم به او زنگ بزنم روانه ی اتاقم شدم
غریبانه همان جا روی زمین نشستم و اشکم سرازیر شد
مامان از پایین پله ها کشیده صدا میزد:
_ آهای ماهدیس پس کجا موندی؟
زنگ زدی؟
فوری اشکهایم را پاک کردم وبیان کردم:
_نهمامان جون بهادر شامشو خورده…
تشکر کرد بیان کرد نمیتونه بیاد
سپس بیان کردم:
– شما گرسنه نمونید شامتونو بخورید
-پس توهم زود بیا تا غذا سرد نشده…
سر میز جای گرفتم ، آمنه یک بشقاب پر برایم کشید و با به به وچه چه مقابلم گذاشت.
انگار کسی دور گلویم دست انداخته بو و با دو دست خفه ام میکرد!
دهانم قفل شده واز داخل آن بوی زهم خون تازه بیرون میزد ،
ناتمایل داشته کف دستم را روی دهانم گذاشتم و عوق زدم
دیده هایم را به روی ظرف غذا بستم
نتوانستم حتی یک قاشق از آن را بخورم و از آن روز تا حالا دیگر هیچ زمان دیگر هم نتوانستم لوبیا پلویی که اوخیلی دوست میداشت را بخورم!…
سهیلا زنگ زد
به بهانه ی صحبت با او به سرعت میز را ترک کردم…
ناجی من همواره در دشوارترین شرایط ضامن آرامشم بود!
داخل اتاقم شدم قبل از هر حرفی بغضم ترکید
آنقدر غم داشتم که اگر آنها را با کل افراد روی کره ی زمین تقسیم میکردم باز هم برای غرق کردنم کافی بود!
مرتب دلداری ام میداد…
خودش را وقف من کرده بود…
میاطلاع داشتم حال و روز خرابم او را به شدت میترساند واندوهگین میکند!
با نرمی دعوت به آرامشم کرد و وقتی کمی ملایم گرفتم اضافه کرد:
_ماهی از طرف یکی یه خبر مهم برات دارم
مثل دیوانه ها پرسیدم:
_ کی؟
سعی میکرد با آب وتاب دادن به موضوع کمی هیجان زده وخرسندم کند
آوایش را کمی لوس کرد و بیان کرد:
– یکی که بسیار منتظرش بودی…
خیلی برات مهمه!
، تمام تنم یخ کرد!
ناباورانه اضافه کردم:
_ سرو بد!
-نه بابا سرو بد کجا بود…
یکی دیگه!
آه کشیدم وگفتم:
_بهادر؟!
_نه ، اونم نیست!
– اونم نیست ؟
پس دیگه کی میتونه باشه؟
لحنش کمی خشن شد وبیان کرد :
_ احمق جون یعنی از کل آدمهای این دنیا فقط همین دو نفرن که برات مهمن؟!!
_تو روخدا اذیت نکن سهیلا!
به خدا حوصله ندارم زود بگو جریان چیه ؟
لبخند زد وبیان کرد:
_مظفر…
ماهی مظفر زنگ زده بود!
چند بار با ناباوری تکرار کردم
– مظفر ، مظفر ، یعنی واقعا خودش بود ؟
بالاخره بعد از این همه انتظار زنگ زد ؟
خوب چی گفت ؟
از سرو بد… در مورد اون چی گفت؟
میشناسدش؟!
میدونه الان کجاست ؟!
– اوووووو چه خبرته دختر نَمیری یه وقت!
والله من در مورد هیچ کدوم از این هایی که میپرسی سوالی نکردم…
فقط شماره اش رو قرار شد بدم به تو تا باهاش صحبت کنی
الانه شماره رو میفرستم خودت تو یه فرصت مناسب بهش زنگ بزن ویادت هم نره منو هم تو جریان بذاری!
کل اخبار را داد و بعد قطع کرد .
پس از آن پیامکی از طرفش ارسال شد که شماره ی تلفن مظفر بود
نفسی کشیدم ، کمی جان گراهی شده بودم…
قلبم میمیل داشت که هر چه زودتر با او تماس میگحرکت کردم
نگاهی به ساعت انداختم؛دیر وقت بود!
با خودم گفتم :
_فردا ، فردا حتما بهش زنگ میزنم!……
چند بار به طور متوالی مجدداً تماس گرفتم، ولی هر بار یا قطع میکرد و یا اصلا جواب نمیداد!
به شدت کلافه شده بودم و با عصبیت گوشی را روى تختم پرت کردم
بعد بار دیگر طاقت نیاوردم و آن را برداشتم و شماره ی سهیلا را گرفتم
سر کلاس بود ولی به هر شکلی که بود گوشی را برداشت؛صوتیش خفیف بود
خبر داشتم از زیر مقنعه حرف میزند…
همانطور بی صوت مانده بود و من که به شدت عصبی بودم با حرص و بغض آلود اضافه کردم:
_ سهیلا به خدا این یارو مظفر رسما تعطیله!
دیوونم کرده!…
اصلا حرف حساب حالیش نمیشه!
میترسم آخر سر از کوره در برم یه چیزی بارش کنم اونم بیوفته روی دنده ی لج دیگه اصلا حرف نزنه!
سهیلا با همان صدای گحرکت کرده و مقطع به آهستگی گفت:
_ماهی سر کلاسم نمیتونم حرف بزنم…
تو بی خیال شو اصلا دیگه باهاش تماس نگیر!
من خودم درستش میکنم
بعد بلافاصله قطع کرد
کمی که آرام شدم احساس قلب ضعفه شمشاهده کردی کردم
خانه در خاموشیی محض فرو رفته بود ؛
وارد آشپز خانه شدم ؛چقدر جای مولین وآمنه خالی بود!
با بی حوصلگی یک تکه نان برداشتم و یخچال را باز کردم
گرسنه بودم اما هیچ شوقی برای خوردن نداشتم!
با بی میلی یک تکه پنیر برداشتم وروی نان مالیدم
یک تکه از لقمه ای را که در دست داشتم خوردم…خشک بود و به سختی از گلویم پایین میرفت!
به سمت تراس جاده افتادم و از همان بالا نگاهم تا ته باغچه پر کشید…
تا آنجایی که نهایتش به انباری ختم میشد!
حس کنجکاوی در درونم یک بار دیگر به غلیان افتاد!
احساس میکردم که در آن انباری متروک یک جهان راز سر به مهر وجود دارد…
رازهایی که شاید بتوان به واسطه ی آنها بهشدت از سوالات بیشمارم راجواب داد؛
باقیمانده ی لقمه ی در کف دستم را ریز ریز و به گنجشک های گرسنه ی باغچه تقدیم کردم .
بعد به سرعت از پله های سمت راست تراس که به باغچه راه داشت به سمت باغچه و سپس به طرف انباری راه افتادم؛
دقیقه ای بعد مقابل در بزرگ و قدیمی آن بودم،
مثل همواره توسط قفل بزرگش به شدت محافظت میشد ،کف دستم را پیش بردم و چند بار با تمام قدرتی که داشتم آن را تکان دادم…
محکم تر از آنی بود که بخواهد با نیروی دستی ناتوان گشوده شود!
خسته شدم از حرکت ایستادم و کف دست بر کمر کمی به این سو و آن سو خیره شدم
تبر زنگ زده ی قدیمی در گوشه ای از باغچه بر روی توده ای از هیزم ها به نگاه میخورد؛
به سرعت به سمت تبر رفتم ؛آن را برداشته و کمی در میان کف دستانم چرخاندم
سپس با اطمینان به سمت در انباری حرکت کردم
مقابل قفل توقف کرده و با تمام قدرت چند ضربه ی محکم به آن وارد کردم
پس از چند ضربه ی کاری سر انجام زبانه ی قفل از جای خود در راهی شد و در مقابل متوجه شد گان امیدوارم بدفعتاً گشوده شد!
تبر را گوشه ای پرت کردم و قفل را از جایش خارج و با نوک انگشتان لرزانم فشار مختصری به در وارد کردم، صدای جیر جیر لولاهای خشک در، در فضای خلوت باغچه میپیچید و باعث ایجاد ترسی مفرط در وجودم میگرمشاهده کرد…
برای لحظه ای احساس پشیمانی کردم
ترس بود یا ندامت نمیخبر داشتم!
از میان شیار باریک میان درب انبارى ،
در انبوه سیاهی و ظلمت مطلق آنجا فقط تیغه ای باریک از نور خورشید وارد شده بود
از ورای آن تیغه ی تیز و زرد رنگ که فقط قسمت مختصری از آن مکان تاریک را روشن میکرد فقط آنقدر جرات کردم که از همانجا ودر پشت در نیمه باز نگاهم را روانه ی آنجا سازم ، اامان چیزی که اول از همه وقبل از هر چیزی به چشمم خورد طناب ضخیم وکهنه ای بود که به صورت قطع شده هنوز هم بر روی سقف انباری به جا مانده بود!!
به سرعت یاد همایون خان افتادم…
بی شک آن طناب آلت قتاله ای بود که از دیر باز باقی مانده بود!….
تنم لرزید…
از فرط وحشتی که بر من احاطه شد محکم در را بستم و برای لحظه ای پشیمان شدم!
خودم را لعنت کردم که چگونه به خود اجازه داده بودم وارد حریم خصوصی همایون شوم!!
قفل شکسته را برداشته و با همان حال سر جای اولش قرار دادم و چند قدم از انباری فاصله گراهی شدم
یادم وارد شد که سهیلا اضافه کرده بود همان شامگاهی که مرا دزمتوجه شده بودند تمام آن شب را پدرم به انباری پناه برده و ساعت ها با مردی به نام همایون حرف میزده!
میدانستم به زودی بار دیگر باز خواهم گشت…
امید داشتم که درانبوه سیاهی وقعر وحشت آن جا بی شک رد پایی وجود دارد
ردی که شاید من را به سرو برساند!
صوتی باز شدن در پارکینگ میبیان کرد که بابا رسیده
به سرعت از انباری فاصله گحرکت کردم
هنوز در میان باغچه بودم که بابا داخل شد…
کمی متعجبانه نگاهم کرد و بعد اضافه کرد:
_حاضری دخترم؟
_ بله بابا آ ماده ام
_پس عجله کن بابا تا دیر نشده
با گفتن نگاه به سمت داخل عمارت دویدم تا هر چه زودتر آماده ی رفتن شوم…
کنار بابا قرار گرفته بودم و او در سکوتی مبهم فقط میراند
هنوز هم جرات نداشتم که بپرسم کجا میرویم؟
چه میخواهی بکنی؟
درست مثل همواره که حرف او مطلق بود و به هیچ کس اجازه ی مداخله در امورش را نمیداد…
هر چه را که او میمیل داشت و او صلاح میخبر داشت همان میشد!
مثل روزگاری که بدون مشورت پای تمایل داشتگار را به خانه باز کرده بود حتی نسؤال کرده بود دخترم تو آماده ای؟
قلب خام و بی تجربه ی تو آنقدر تحمل دارد که بتواند مهر دیگری را در خود جای دهد ؟
جسم ناتوان تو آنقدر به بلوغ رسیده که بتوانی عنوان همسری را یدک بکشی؟
آنقدر عاشق هستی که بتوانی همسفر باشی ؟
خودش بریده و دوخته بود و حاصل آن دوخت و دوزها فقط چند متر کرباس سفیدی شد که مثل کفن بر تن کرده بودم…
بعد از ساعتی توقف کرد وگفت :
_ پیاده شو رسیدیم
پیاده شدم ومثل یک روح بی اراده طبق میل او دنبالش روان شدم
وارد ساختمانی شد
چند طبقه را به وسیله ی آسانسور طی کردیم و بعد آسانسور در طبقه ی پنجم متوقف شد…
در که گشوده شد روبه روی آن دفتری را دیدم که بر روی تابلوی سفید کنار در نوشته شده بود
“دفتر ثبت اسناد رسمی”
واردشدیم ،تمام مقدمات از قبل آماده شده بود!
تمامی مدارک و اسناد به طور مرتب و دقیقی روی میزی قرار داشت
همه چیز مهیا بود برای امضایی که باید در سندی که قباله ی باغچه ی همایون بود ، میکردم!
نگاهی به نگاهانش انداختم…
انگار درد داشت!
کمی ترمشاهده کرد داشتم…
خودش قلم را به کف دستم داد و مجبور به امضا کردنم کرد
امضا کردم
سر دفتر دار تبسمی زد وبیان کرد :
_ مبارکه انشاالله خیرشو ببینید
فقط شیرینی بچه ها یادتون نره!
بابا ، با کف دست وقلببازی شیرینی کارکنان را هم داد
همه ی کارها دقیق وبه سرعت انجام گحرکت کرد و من رسما مالک باغچه ی همایون شدم!
بار دیگر سوار ماشین شدیم
در جهت خلاف مسیر خانه میراند
باز هم حق سوال نداشتم!
اضطرابم را که متوجه شد بیان کرد:
=میخوام ببرمت یه جای خلوت باید باهات حرف بزنم
سرم را پایین انداخته و با بازی کردن با بند کیفم خودم را مشغول کردم…
دقایقی بعد مجدداً توقف کرد ، خیره شدم
جلوی یک بوستان قدیمی و دنج قرار داشتیم
از ، ماشین پیاده شدیم و بر روی نزدیک ترین نیمکت سیمانی پارک در کنار هم قرار گرفتیم
کف دستش را روی شانه ام قرار داد
کمی بیشتر مرا به سمت خود کشید…تا آنجا که در نزدیک ترین حد فاصل او بدنم با پیکر گرمش مماس میشد
یاد بچگی هایم می افتادم
قبلاها آنقدر خجالتی نبودم!…
شرم مانع از آن میشد که تا نهایت وجود از گرمای تنش بهره ببرم
با کف دستش که هنوز روی شانه ام بود تنگ تر مرا در آغوش کشید
اندکی خاموشی کرد وسپس سکوت را شکست واضافه کرد:
_ توهنوز هم اونو میبینی؟
رنگم پرید…
بهشدت خوب میخبر داشتم که منظورش از او که بود!
با این حال خود را به ندانستن زدم وگفتم:
_ منظورتو نمیفهمم بابا…
منظورتون کیه؟
برگشت و در دیده هایم خیره شد
یک طور که انگار داشت میگفت :
” خودتی ، بابا!”
با این حال به رویم نیاورد واظهار کرد:
_ منظورم سروبده !
تو اونو میبینی؟
آب دهانم را به سختی قورت دادم وبیان کردم:
– به خدا نه بابا…
به جوون مولین بهجتم دیگه ندیدمش!
-_یعنی دیگه حتی تصمیمم نداری ببینیش؟
_نه نمیدونم …
شاید!
قاطع ومحکم اظهار کرد :
_ پیداش کن ماهی!
خشکم زده بود!!
یک لحظه با خودم اظهار کردم :
“نه نه این حرف هرگز نمیتونه درست باشه!
شاید اشتباه شنیدم!
شاید هم بد متوجه شدم!”
خاموشیم را که متوجه شد انگار درک کرده بود به چه چیزی فکر میکنم
برای اطمینان از آنچه که گوش داده و فکرم را درگیر میکرد مجدداً اظهار کرد:
_ درست متوجه شدی ماهی !
اظهار کردم سرو بد رو پیدا کن!
این سند که الان دست توست یه امانته…
اونو بهش برسون!
بگو پرویز گفت این کم ترین حق توئه و حلالم کن سرو …
فقط حلالم کن !
بعد دستهایش را روی صورتش گذاشت وهای های گریست…
گریه اش به شدت حالم را دگرگون میکرد
تحمل متوجه شدن اشکش را نداشتم!
مثل همان شبی شده بود که در تنهایی میگریست و من دیوانه شدم!
بیشتر از آن طاقت نیاوردم…
کف دست هایش را که به وسیله ی آنها صورتش را پوشانده بود را در کف دستم گحرکت کردم وبه سوی خود کشاندم
با بغضی تلخ بیان کردم:
_ نکن بابا تورو خدا گریه نکن!!
نگاهم کرد و بیان کرد:
_ این گریه ی تلخ تنها کاریه که تو این بیست سال تونستم انجام بدم بابا!
وقتی متوجه شدیش بهش بگو منم راحت حیات نکردم!
منم بیست سال با درد و عذاب حیات کردم
به سرو بگو…
بگو سرو منم کمتر از تو زجر نکشیدم!
به خدا تقاصشو پس دادم…
بیست سال نتونستم حتی یک شب سر راحت روی زمین بذارم
جهانی من توی این همه سال فقط یه کابوس بود!
هر شامگاه تا چشم هامو روی هم میذاشتم همایون میومد سراغم…
دستاشو میذاشت اینجا روی خرخره ام و میتمایل داشت خفم کنه!
میتمایل داشت تا دردی رو که اون کشید من هم بکشم!
کف دستای اون بیست ساله که طناب دار من شده
از ترسم نمیخوابم…تا صبح بیدار میشینم ومشت مشت قرص میخورم
خدا خدا میکنم که صبح بشه و از خونه بزنم بیرون
خیال میکردم زنده ام و دارم زندگی میکنم…
ولی سال ها بود که مرده بودم!
یه جنازه ی متعفن و سرگردون …
خیال میکردم پول وقدرت دارم ولی هیچ وقت تو زیستنم چیزی رو نداشتم که خوشحالم کنه
انگار منم مرده بودم…
درست مثل بابات…
مثل همایون!
یک لحظه از اووحشت کردم !
به شدت هراسیده و با وحشتی توام کف دستهایش را رها کردم و دردآلوده گفتم:
_ تو چیکار کردی بابا؟
تورو خدا بهم بگو چیکار کردی؟!!
دیگر حرفی نزد؛رنگ صورتش مثل گچ سفید شده بود…
کف دستش روی قلبش بو ود با دهانی باز وچشمانی که از فرط تاثری آمیخته با وحشت به نگاهانم که خیلی زود باریدن گرفته بود نگاهی کرد
به سختی سرش را کمی بالا گراهی شد و با نگاهان بیمارش آن چنان نگاهم کرد که دلم به درد رسید…
از ظلمی که کرده بود میوحشت کرد و یا از تقاص ظلمی که بر او وارد میشد؟!
نمیدانم !
کم کم باور میکردم که بی شک او قاتل همایون بوده!
از طرفی حرف های سرو هم از یادم نمیحرکت کرد
همان مدت که قسمش داده و نالیده بودم؛
او خودش بیان کرد که پدرم هرگز قاتل نیست!…
عابری که از کنارمان میگذشت با مشاهده ی حال پدرم کنارش وارد شد و کف دستش را روی شانه اش قرار داد واضافه کرد:
_داداش خوبی؟
احتیاج به کمک نداری؟
به خودم آمدم و از آن مرد تشکر کردم
مرد که حرکت کرد و بار دیگر تنها شدیم
دیگر حتی نمی میل داشتم یک کلمه از حرف هایش را بشنوم
احساس می کردم هر چه که به واقعیت نزدیک تر شوم از او دورتر خواهم شد!
از حس گناهکار بودنش، از اینکه میمشاهده کردم برای بخشوده شدن آنقدر عجز و التماس میکند عذاب می کشیدم
اندکی در خاموشی گذشت
همانطور که به نقطه ای خیره بود دوباره لب به سخن گشود و در همان حال که آه میکشید گفت:
_احساس میکنم دیگه حرکت کردنی ام
داغ داغ شدم…
دلم شکست و مثل بچه ها زیر گریه زدم
در همان حال گفتم:
_ نگو بابا تورو خدا نگو!
آخه این چه حرفیه؟!!
…من طاقت گوش دادنشو ندارم
سرم را گراهی شد و روی سینه اش گذاشت و در همان حال که های های میگریستم اضافه کرد:
_دیشامگاه همایون یه بار دیگه اومد به خوابم…
بر عکس شامگاه های دیگه که نگاهاش پر از خون و نفرت و آتیش قهر و انتقام بو,دیشامگاه داشت میلبخند زد…
راستش از خنده اش بیشتر هراسیدم!
بهم میاضافه کرد پرویز آماده باش اومدم ببرمت
سرم را از روی سینه اش بلند کردم در دیده های درمانده اش نگاه کردم
هیچ وقت او را تا این حد وحشت زده ندیده بودم!
سعی کردم قلبداری اش دهم
_ بابا این فقط یه کابوس بوده…
قلبیلی نداره که شما انقدر بترسید!
دستش را روی قلبش گذاشت و چند ضربه ی مختصر روی آن زد و بیان کرد:
_ این لامذهب این روزا امونمو بریده!
مدام داره ریپ میزنه…فکر کنم گریپاژ کرده…
دیگه وقتشه!
باید کند وانداختش دور!
بعد به تلخی شروع به خندیدن کرد…
میمیل داشت حواسم را پرت کند ، قصد داشت تا بخنداندم!
نمیدانست خنده مدتهاست که از لبهای ماهی پر زده و حرکت کرده است …
دستش را روی نیمکت گذاشت و با فشار زیادی که بر آن وارد میساخت به سختی از جای برتمایل داشت
در همان حال نگاهم کرد…
یعنی که دیگر بلند شو وقت راهی شدن رسیده است!
اما در همان حال انگار یک مرتبه چیزی به یادش آمد…موضوعی که خیلی مهم بود!
مجدداً سر جایش جای گرفت و اظهار کرد:
– آها تا یادم نراهی شده…
وصیت نامه ام رو نوشتم دادم کف دست وکیله
اما قبل از اون میخوام خودم بهت بگم
وقتی مردم منو اینجا دفن نکنید!
جنازه ام تحمل نداره تو گورستونی که همایون اونجا خوابیده دفن بشه…
منو ببرید ولایت خودم مازندران، بغل کف دست قبر ننه ام دفنم کنید.
ن… انتظارش را نداشتم !
نمیتمایل داشتم بابا به این راحتی حرف از رفتن بزند!
قلبم میمیل داشت بلند میشدم وفریاد میزدم!
_نه بابا نه تو رو خدا دیگه حرف از راهی شدن نزن!
قلب ماهی این روزگارا اونقدر غم داره، اونقدر زخم داره که دیگه تو نمک نپاش روی زخمهای قلب صد چاکش!
مجدداً سکوت را شکست و با شرمساری در حالی که همچنان سر به زیر داشت گفت:
-بابا ازت میخوام نه حرف های امروز منو…
نه گذشته ی منو…
هیچ وقت مامانت ندونه!
میخوام تا همیشگی تودلش همون پرویز قدیمی باشم
میخوام هیچ وقت ندونه که به خاطر عاشقی اون بود که مجبور شدم……
ادامه نداد…
شرم داشت از بیان آنچه که در گذشته اش اتفاق افتاده بود!…
بعد به سختی قد بلند شد و به طرف اتوموبیلش به جاده افتاد
حالش اصلا خوب نبود
من پشت فرمان جای گرفتم و او در کنارم به آهستهی تکیه زده ودیدهانش را بسته و مطلقا دیگر حرفی نزد.
در طول مسیر هر از چند گاهی باز میگشتم ونگاهش میکردم
هیچگاه در طول عمرم آنقدر او را خسته و درمانده نمتوجه شده بودم!
با خود گفتم:
“آه خدای من چه بر سر این مرد آمده ؟
چه بر سر خدای روی زمینم آمد؟
پدرم تو چه کرده ای ؟
چه کار کرده ای که حتی جرات ابراز آن را هم نداری؟”
دیگر تقریبا غروب شده بود که به خونه رسیدیم
مامان وآمنه جلوتر از ما رسیده بودند
آمنه قوری شاه عباسی را وسط سینی لبه طلایی گذاشته بود و دور تا دور قوری را پر کرده بود با استکانهای کمر باریک
بوی عطر چای تازه دم سرتاسر تراس را پر کرده بود!
یک قندان شکر پنیر تازه را روی میز وسط تراس گذاشت ودر همان حال با خنده گفت:
_ وای چه خوب شد که اومدین!
بیایید چای تازه دم حاضره
بابا با بی حوصلگی اضافه کرد:
– ممنون آمنه من میل ندارم
خودتون بخورید نوش جانتون
و بعد به طرف داخل عمارت مسیری شد
مامان با قلبواپسی از پشت سرش جویا شد:
_حالا کجا داری میری؟
در حالی که همچنان میحرکت کرد بدون اینکه باز گردد و پشت سرش را نگاه کند گفت:
– خسته ام…
بهشدت خسته میرم بخوابم
و حرکت کرد و ما ماندیم و یک قوری چای تازه دم…
چیزی که همیشگی بیشتر از هر چیز دوستش داشت!
مولین نگران بود؛آمنه به سرعت استکان ها را لبالب پر میکرد وت صویر مرد سبیل در حرکت کرده ی روی استکان چشمانم را به خود خیره میساخت
خسته تر از همواره توی اتاق رژه میراهی شدم
با مشتی از حوادث تلخ و رعب انگیزی که آن روز بر من بیچاره گذشته بود با خود می اندیشیدم وضع عمومی بابا اصلا خوشایند نیست!
اوبه شدت بیمار بود…
اما تا سر حد جان میکوشید کسی از دردش مطلع نباشد!
فکری هم برای درمانش نمیکرد…
انگار دیگر انگیزه ای برای زنده بودن نداشت!
در سرم هزاران هزار سوال بی جواب وجود داشت
سوالاتی که میخبر داشتم هرگز از جانب پدر به هیچ کدام از آنها کف دست پیدا نخواهم کرد…
برای او آنقدر بیان آنها دردناک بود که اگر میمرد هم دیگر مطلقا حرف دیگری از او در نمی وارد شد!
به او حق میدادم…
ارتکاب جرم و گناه یک درد، و اعتراف به آنها درد دیگری بود!
قلبم نمی آمد که دیگر از او در مورد گذشته ها و در مورد زندگی سروبد بپرسم
از اویی که دلش به شدت بیمار بود…
صوتی زنگ گوشى ام مرا از دنیای پر ابهامی که در خیالم بود بیرون کشید
خیره شدم ؛ سهیلا بود.
به سرعت جواب دادم و قبل از اینکه حتی فرصت سلام را بدهد با آوایی قد بلند و عصبانی شروع به داد و هوار کرد
_به خدا ماهی خفت می کنم!…
با کف دست های خودم خفت میکنم اگه فقط یک بار دیگه موقعی که سر کلاسم زنگ بزنی و دری وری بگی!!
بیشعور کم مونده بود استاد از کلاس اخراجم کنه…
شدم مایه ی خنده ومضحکه ی کل کلاس!
کمی خیالم از بابت علت برآشفتهتش راحت شد و خنده ام گحرکت کرد
دلم برایش میسوخت
با شرمندگی گفتم:
_وای شرمنده ام سهیلا!
به خدا مجبور بودم نمیخواستم…..
_شرمنده نباش آدم باش!
خودش هم خنده اش گرفته بود
بار دیگر مهربان شد واضافه کرد:
_ از کف دست تو!
دختر به خدا آخرش از دست تو یه روزگار بی خبر میذارم ومیرم…
_ الهی قربونت بشم سهیلا جون!
تورو خدا ببخش منو…
نکنه یه وقت راستی راستی منو بذاری وبری؟
نکنه ماهیتو ول کنی بری!!
خندید وبیان کرد:
_نترس بابا هر کجای این جهان هم برم آخرشم بیخ ریش خودمی
_ به خدا قلبم برات یه ذره شده!
تو هم که این روزگارا سرت خیلی شلوغه میدونم به خدا اگه تو رونداشتم…..
– باشه بسه دیگه!
تا اشکمو در نیاوردی بذار بگم…
میل داشتم بهت خبر بدم با این یارو ، مظفر حرف زدم
مُردم تا راضیش کنم یه قراری باهاش بذارم
آخر سر اضافه کردم فکر کن مسافرم دستمزد یه روز کامل ساعت کاریت رو میدم فقط بیا یه دو کلام با این خواهر دیوونه ی من حرف بزن!
_ خوب چی شد ؟
راضی شد؟
_آره بابا برا فردا قرار گذاشتم باهاش
فردا ساعت ده صبح ،
میایی دیگه؟
کاری نداری که؟
_ آره آره حتما میام!
فقط آدرسو برام بفرست…
در ضمن خیلی ازت ممنونم!
به خدا تو یه فرشته ای دختر یه فرشته
اول لبخند زد اما طاما نکشید که با صوتیی که کمی غم دار وقلبواپس بود پرسید:
– راستی ماهی از بهادر چه خبر ؟
ازش خبر داری ؟
کسی که هنوز هیچی نمتوجه شده؟
آهی کشیدم وگفتم:
– نه سهیلا جون بهشدت پریشونم
دلم مرتب شور میزنه…هنوز اصلا هیچ خبری ازش ندارم
میترسم مریض باشه ، یا نکنه خدایی نکرده بلایی سرخودش آورده باشه!!
میترسم سهیلا بهشدت میترسم…
دعا کن…تو رو خدا دعا کن!
برای من نه، برای اون از خدا بخواه که نذاره روزگارگار اونم مثل روزگارگار من انقدر تیره و سیاه باشه….
ضربه ی بهآرامی ای بر در اتاق نواخته شد
به سرعت با سهیلا خداحافظی کردم و بعد از قطع تماس به طرف در راهی شدم
قبل از اینکه در را باز کنم خودش در را باز کرد…مولین بود
سرش را داخل اتاق کرد و از همانرجا که توقف کرده بود سؤال کرد:
– داشتی حرف میزدی ؟
مزاحم شدم انگار
بهادر بود؟
نمیدانم چه طور شد که بدون اینکه فکری کنم یا تصمیمی بگیرم بدون قصد و اراده گفتم:
_آره خودش بود خیلی هم سلام رسوند
_سلامت باشه انشالله
سلام ماروهم میرسوندی ، میاضافه کردی خیلی قلبمون براش تنگ شده
یه سری بزنه به ما
سرم را پایین انداختم وبه آهستگی بیان کردم:
_نگاه مولین جون فردا اگه متوجه شدمش حتما بهش میگم .
بعد قطره ی اشک کوچکی را که سر زده میهمان نگاهم شده بود را پنهانی , طوری که مولین متوجه نشود پاک کردم و در دل بیان کردم
“خودمم قلبم بسیار تنگه براش!”
مولین انگار که یک مرتبه یادش افتاده بود که برای چه کاری آمده درحالی که آهنگ آوایش را کمی آهسته تر میکرد اضافه کرد:
_ ماهی تو امروزگار با بابات جایی رفته بودی ؟
بیرون کاری داشتید ؟
نکنه خبراییه که من بیخبرم؟!
یادم وارد شد که به بابا قول داده بودم که او هیچ وقت نباید بداند!
به رسم راز داری بیان کردم:
– نه همینجوری بابا یه کم زود اومد خونه مشاهده کرد تنهام حوصلم سر راهی شده ، خوب شما هم که نبودید…
هوس کردیم همینجوری پدر ، دختری یه گشتی تو شهر بزنیم یه خورده هم درد قلب کردیم
فقط همین!
اخمهایش در هم کشید واظهار کرد:
_ مطمئنی دیگه!
فقط همین؟!
– نه راستش بابا یه چیزایی هم بهم بیان کرد!
حرف هایی زد که بسیار مهم بود…
با تعجب سؤال کرد:
_خوب چی میاظهار کرد؟
_اظهار کرد که بهشدت مولینتو دوست دارم!…
اظهار کرد به مولینت بگو هنوزم مثل همون روز اول عاشق ودیونتم!
بیان کرد که بخاطر دلدادگیی که این همه سال هنوز هم براش تازگی داره خیلی براش قابل احترامی
لبخند زد و بغلم کرد
در همان حال بیان کرد :
_ای دیوونه…
پدر ودختر هر دو دیوونه!!
همانطور که در بغلش بودم سرم را روی شانه ی تکیده اش گذاشتم
کمی از عطر سحر انگیز تنش را بوئیدم و بر شانه های ظریف وباریکش بوسه زدم
اشکم روی پیمسیرنش چکید…
در همان حال گفتم:
_ مامان خیال میکنم بابام زیاد حالش خوب نیست…
تو رو خدا مواظبش باش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن