پدر !
بگذار تا میراث تو برای من بخشش کف دستان سخاوتمند تو باشد!
همان کف دستانی که تا یاد دارم، همواره میبخشیدند نه آنکه با جور میستاندند …
بگذار تا همه ی سهم من از آنچه که قرار است از تو برای من بماند، رسم جوانمردی و غیرت تو باشد نه آیین نامردی و جفاکاری!
میخواهم وارث مردی باشم که برایم شرف و مردانگی باقی گذارد…
نه جهانیی که با آه جانسوز مظلومی بنیاد شد!
نه من این ها را نمیخواهم!
هیچ کدامشان را از جهان طلب ندارم…
جهانیی که انگار تا ابد الدهر قرار است همواره بدهکارش باشم
سهم من از این دنیا ،خدایی زمینی بود که دفعتاً سقوط کرد و از مقام خدایی تا ناخدایی تنزل پیدا کرده بود و با سقوط آن فرشته بود که میراث من…
قلبی پر درد ،
کمری شکسته،
پاهایی خسته،
وشانه های آزرده از رنج کوله باری انبوه از درد و آلامی بود که به دوش میکشیدم ، شد !
خدایا تویاریم کن اگر قرار است که من سفیر عقلب و عدالت تو باشم…
اگر پیک حق میبودم…
اگر این رسالت خطیر مانند بار گرانی بر گرده ام نهاده شده…
اگر که باید سرو را پیدا کنم ،اگر به رسم دین فرزندی قرار است آنچه را که متعلق به او میبوده را به او بازگردانم
اگر قرار است تا به پایش بیفتم واز او حلالیت بخواهم…
پس سرو را برایم نمایان کن !
یکبار دیگر او را نشانم بده !
میخواهم به پایش بیفتم…در مقابلش سر تعظیم فرود آورم!
میخواهم زانو بزنم و شرمسار از آن همه بزرگی اواز اوطلب بخشش کنم…
پراید قهوه ای دارچینی ناگهان در برابرم توقف کرده و من را از عالم تمایل داشته هایم بیرون کشید
سهیلا سرش را از شیشه ی عقب خارج کرده و با صدای تقریبا قد بلندی چند بار صوتیم کرد ،
به سرعت به طرف ماشین راهی شدم و درش را باز کردم
سلامی داده و کنار سهیلا نشستم راننده با دیدهانی که از فرط کنجکاوی به هر سو سرک میکشید جوابم را داد سهیلا بی معطلی اظهار کرد:
_ ایشون آقا مظفر هستن
نگاهش کردم و مودبانه اظهار کردم:
_بله آقا مظفر ببخشید که مزاحمتون شدیم.
به خدا که شما تنها کسی هستین که میتونه به ما کمک کنه
با همان لهجه ی شیرین آذری بیان کرد:
_ انشالله اگى بشه من کی از خودامه وسیله ی خیر باشام…
ولی به این خواهرمم گوفتم تو مرام مظفر نیست آمار موسافرامو بدم
_ به خدا آقا مظفر باور کنید که این یه کار خیره
راستش من یه امانتی دارم باید اونو به صاحب اصلیش برسونم…
میترسم اگه دیر بجنبم اون بره و تا آخر عمر مدیونش بمونم
نگاه معنی داری از داخل آینه به من انداخت و در همان حال سرش را جنباند و گفت:
– لا اله الا الله!
والله خواهر به این خواهرمم گوفتم این آقا رو من بردم بهشت زهرا میمیل داشت بیره سر مزار پیدرش
رَسوندمش ولی بعد اون دیه ندرک کردم که کوجا راهی شد
حتی با آن مختصر نشانی هم امیدوار شده بودم
بلافاصله گفتم:
_ باشه پس اگه ممکنه ما رو ببر همون جا که اونو پیاده کردی سر مزار پدرش
شاید اونجا باشه ، شاید بتونیم یه نشونی ازش پیدا کنیم
قبول کرد و به روی دیدهی بیان کرد و به راه افتاد
سهیلا از آن همه سماجتم کلافه شده بود و زیر لب غر میزد و میاضافه کرد:
_از دست تو ماهی!
به خدا نمیدونم تا کجا میخوای پیش بری
راستی راستی خیال نداری بی خیال شی؟
_نه سهیلا به خدا نمیتونم !
این دفعه تنها به خاطر خودم نیست…
سفارش بابامه!
دیروزگار قرار گرفت کنارم ، خودش ازم تمایل داشت سروبد رو پیدا کنم
دیده هایش که از فرط تحیر گسرخوش شده بود را با ناباوری به من دوخت و با دهانی که همچنان باز مانده بود گفت:
_ نههههه!
_ به خدا سهیلا خودمم باورم نمیشه!!
نمیدونی چه حرف هایی میزد…
حرف از حرکت کردن و مردن و این جور چیزا!
قلبم داشت میترکید…قبلش هم منو برد محضر و سند باغچه رو یک جا زد به نامم
آخرش هم بیان کرد که این سند کف دست تو امانته سرو رو پیدا کن ولینتشو بهش بده و ازش حلالیت بگیر
گریه ام گرفت یک دستمال از کیفش در آورد و کف دستم داد
در همان حال پرسید:
_یعنی تا این حد حالش بده؟
_بهشدت بد سهیلا خیلی بد!
همش حرف از حرکت کردن و مردن و این جور چیزا میزنه
میترسم به خدا سهیلا میترسم نکنه خدایی نکرده براش اتفاقی بیفته…
نکنه راستی راستی یه چیزایی بهش الهام شده باشه
بر شدت گریه هایم اضافه شد
کف دست انداخت ومهربانانه در آغوشم کشید و در حالی که سعی در تسلی دادنم داشت و سرم را میبوسید و اضافه کرد:
_خدا بزرگه ماهی…
انشاالله که اتفاقی نمی افته
پرویز خان مرد قوی و با قدرتیه به خدا که چیزیش نمیشه .
سکوت کردم…دلم میخواست که میگفتم به خدا نمیدانی که دیروزگار از مردی با آنهمه قدرت و جبروت چگونه موجودی ضعیف و ناتوان پمتوجه شد وارد شده بود!
موجودی که تبدیل شده بود به یک پسر بچه ی کوچک و ترسو که از وحشت مرگ دردمندانه میگریست و ناله میکرد….
در حالی که سرم هنوز بر روی شانه های او بود و بی آوا میگریستم بیان کردم:
_اگر سرو رو پیدا میکردم…
اگر اونو میدیدم شاید یه جوری این درد لعنتی که روی سینه ام افتاده و سنگینی میکنه ،
این بغض وامونده که گیر کرده تو راه گلومو داره خفم میکنه،
این همه پرسش که مثل خوره وموریانه توی مغزم ریخته و دارن مغزمو از داخل میجوون و نابود میکنن از بین میراهی شد !
باقی جاده خاموشی بود و گرمای یکروزشهریوری ،
زوزه ی اگزوز ماشینی داغون نگاه های کنجکاو نگاهان قی کرده ی راننده ای ساده از داخل آینه ی ترک خورده
و کف دستهای مهربان یاری که در میان کف دستانم بود
و موزیک قلب آزار یک ترانه ی کوچه بازاری قدیمی که آن خاموشی را میشکست…
ناگهان اتومبیل ایستاد
تکانی خوردم و به سرعت سرم را از روی شانه ی سهیلا برداشتم
قدری خودم را بالا کشیدم و با نگاه های جستجوگرم هر طرف را میکاویدم
مظفراضافه کرد:
_ همین جا بود
آقا همین جا پیاده شدن
چشم دوختم
به نظرم خلوت ترین گوشه ی جهان بود
قسمتی از گورستان عظیمی که در قلب چند ردیف از ساکتگاه هایی که به صورت اتاق های ردیف و منظم در کنار هم بودند،
قطعه ی ساکتگاه های خانوادگی و خصوصی…
به یکی از آن اتاق ها اشاره کرد واظهار کرد:
_ اِ لَده همان بود دویومی اتاق !
درست یادام میاد .
بی اراده به طرف دومین اتاق رفتم
از پشت سر میشنیدم که سهیلا به راننده میبیان کرد:
_ آقا مظفر شما یه چند دقیقه همین جا منتظر ما باش
الان بر میگردیم
وخودش به سرعت دنبالم آمد
پشت در اتاقک بودم…قفلی بر در آویخته بود
میتمایل داشتم مطمئن شوم که آنجا واقعا آهستهگاه افخم است
سهیلا چند بار قفل را تکان داد
قفل از جایش تکان نخورد…نا امید نشدم
کنار پنجره راهی شدم…فضای داخل تاریک و به شدت غم بار بود
اندکی مختصر از نور خورشید از فضای پنجره به داخل نفود کرده و آن نور مختصر روشنایی را در محیط ایجاد میکرد…
کمی به نگاهانم فشار آوردم سهیلا هم به کمکم آمد
چند سنگ قبر در وسط اتاق به دیده میخورد
چند تابلوی قدیمی از صاحبان گور
وگلدان های خاک گحرکت کرده
چند قالیچه ى کهنه ونخ نما و دیگر هیچ !…
سهیلا آخرین تلاشش را کرد و بالاخره توانست روی یکی از قبر ها را بخواند
شمرده شمرده اضافه کرد:
_ خوشحالروان همایون افخم!
کمی ترسیدیم و چند قدم از پنجره فاصله گرفتیم
دیگر مطمئن بودیم که آنجا آرامگاه افخمها بود سهیلا کف دستم را کشید واز آنجا دور شدیم
در همان حال میجویا شد:
_خوب حالا میخوای چیکار کنی؟
شانه هایم را بالا انداختم وگفتم:
_هر روزگار میام اینجا،میشینم
انقدر میام تا روزگاری که اونم بیاد…
تا روزگاری که پیداش کنم کف دست بر نمیدارم!
محکم کف دستم را رها وبه سمتی پرتاب کرد
با عصبیت اضافه کرد:
_ به خدا تو دیوونه شدی ماهی!!
مگه عقل تو سرت نیست؟!
تو رو خدا یه کم فکر کن به خودت بیا!
کاری رو که تو میخوای بکنی آخه کدوم آدم عاقلی میکنه ؟
_ نمی دونم…به خدا دیگه خودمم نمیدونم چه کاری درسته چه کاری غلط!
دیگه دارم کم میارم سهیلا…
ولی اونی رو که منو تا اینجا کشونده رو باید پیدا کنم
تا پیداش نکنم آروم نمیگیرم!
اون تنها جواب همه ی سوال های منه
اون تنها قفلیه که میتونه در این جهانرو یک بار دیگه به روم باز کنه
اگه اون نباشه جهانی من تا همیشگی وتا ابد همینطوری تو ظلمت و تاریکی باقی میمونه
باید پیداش کنم!…میفهمی؟!
در ماشین را با برآشفتهت باز کرد و بدون اینکه دیگر اصلا نگاهم کند حرکت کرد و سوار شد
وصورتش را به سمت دیگر پنجره برگرداند،
چاره ای نداشتم…به سمت مظفر که زیر سایه ی کاجی ایستاده بود و حریصانه بر سیگار بی کیفیتش پک میزد راهی شدم
دستم را داخل کیفم فرو بردم ویک بسته اسکناس درشت را خارج کردم در مقابل چشمان متعجبش گراهی شده واضافه کردم :
_بفرما آقا مظفر این دست مزد امروز شما و چند روزگار دیگه ای که قراره منو بیاری اینجا
متحیر مانده بود از درشتی وانبوهی اسکناس های که در کف دستم بود ویا از پیشنهاد غیر معقولانه ام…نمیدانم!
معلوم بود بدون اینکه بخواهد فکر کند پیشنهادم را پذیراهی شده بود
ولی در کمال صداقت اظهار کرد :
_باشه قبوله
ولی آخی این پول که بسیار زیاده!
_ اشکالی نداره
شما فقط قبول کن ،در ازای کاری که قراره بکنی باقیش حلالت
با بهت و ناباوری دستش را پیش آورد و اسکناس ها را گراهی شد
در حالی که از فرط مسروری نگاهانش برق میزد اسکناس ها را داخل جیبش فرو برد و اضافه کرد:
_الهی شکرت!
اینم از خوشی قدم دوقلوها
سوار ماشین شدم
سهیلا هنوز هم پشتش را به من کرده و حرفی نمیزد…
انگار که قهر کرده بود
انگشتم را در پهلویش فرو کردم و قلقلکش دادم
کمی خشمگین شد و محکم با آرنجش به پهلویم زد…
باز هم قلقلکش دادم؛این بار خنده اش گرفت
مثل بچه ها ذوق کردم وبیان کردم :
_آهان خندیدی !
خندیدی سهیلا…حالا دیگه آشتی!
آن روز آشتی تنها عهدی بود که در آن گورستان بسته شد و خنده های تلخ و زورکی مان مهر تایید آن میشد
قلبم پر از درد بود
ولی هنوز هم میریز خندیدم
هنوز هم امید داشتم…
امید بر آنی که سر انجام روزگاری خواهد وارد شد و تنها به دست او آن همه زخم های ناسور مانده بر دلم التیام می یافت
و سر انجام دلم آرام میگرفت…
آه خدایا!
اگر او می وارد شد…
اگر او میبود…
اگر او میبخشید!…
تقلاهاى فربد به شدت کلافه وخشمگین ام میکرد
آنچنان در آغوشم تقلا میکرد،
از سر و کولم بالا میحرکت کرد،
گاهی کف دست می انداخت و یک مشت از موهایم را در میان پنجه های کوچکش می گحرکت کرد وبه شدت میکشید ،
آرام وقرار نداشت!…
آخر مجبور شدم با آوای کشیده سرش فریاد بزنم
طفلک معصومم به شدت وحشت کرد
لب هایش را جمع کرد وبعد از آن شروع به گریستن کرد ؛
بسیار زود پشیمان شدم…تند شتابزده کف دست های کوچکش را میبوسیدم و از او عذر خواهی میکردم
میتمایل داشتم آهستهش کنم ولی بی فایده بود…
حسابی ناراحت بود!
مولین در حالی که به شدت از کف دستم خشمگین شد
با قلبخوری سعی کرد او را از آغوشم بگیرد و او بی تاب تر میشد و بر شدت گریه هایَش می افزود
اصلا حال خوبی نداشتم …و هم با بد قلقی هایش حالم را بدتر میکرد!
خسته شده بودم
بهادر که اتوموبیل را در کناری پارک کرده بود با مهربانی ولبخندی شیرین در حالی که سعی میکرد بر کلامش لفظ شیرین کودکانه ای بخشد بازگشته و با پسرکم مشغول شد
فربد کمی ملایم گراهی شده بود اما همچنان یک بغض بچگانه در گلویش باقی بود
بهادر کف دست هایش را به سمت او آورد، بچه با اشتیاق خودش را در میان کف دستان او رها کرد
فربد را گحرکت کرد وبا یک حرکت در آغوشش جای داد ؛بعد شروع به بازی ونوازش کردن او کرد
بسیار زود تمام دردهایش را از یاد برد…همانطور که هنوز او را در آغوش داشت از ماشین پیاده شد
بچه در آغوشش بال در آورده بود وشادمانه میلبخند زد!
در ماشین را باز کردم و همانطور که قرار گرفته بودم پاهایم را قدری به سمت زمین سرازیر کردم و کمی خود را کش دادم
خستگی پاهایم کمتر میشد
همجاده هم به مغازه ی بستنی فروشی کنار خیابان حرکت کردند ،چند دقیقه بعد با یک سینی که داخلش چند ظرف بستنی بود برگشت
مولین خجالت زده شروع به تشکر کر
بهادر کنارم رسید و سینی بستنی را با یک کف دست روی پاهایم گذاشت،
تشکر کردم در همان حال که با لب هایش زیر گلوى فربد را گاز میگراهی شد یکباره یک لحظه نگاهم کرد واظهار کرد :
_می دونستم بستنی سنتی دوست نداری برات فالوده گحرکت کردم
بعد با خوشرویی ادامه داد :
_بفرمایید تا آب نشده بخورید
نوش جونتون!
نگاهی به ظرف پر از فالوده کردم
هنوز هم یادش بود !
فراموش نکرده بود که فالوده با شربت آلبالو دوست دارم!
یک دریا شربت سرخ رنگ آلبالو در آن ریخته بود ، قلبم کمی سوز گراهی شد …
نگاهش کردم
با نوک قاشق از بستنی خودش بر میداشت و با عشق داخل دهان فربد میگذاشت
طفلم هم با تمام قدرت و علاقه ای که داشت قاشق را دو کف دستی چسبیده و لیس میزد
بهادر لذت میبرد و میریز خندید و من شاد میشدم از خنده های بهادر…
خدا را شکر میکردم که او مسرور بود…
خدا را شکر میکردم که او هنوز هم بود!…
یادم وارد شد شامگاهی را که در آن ساعت ها گریسته بودم و از خدای خود متضرعانه تمایل داشته بودم به اندازه ی تمام اندوهی که داشتم، بهادر خوشحال باشد و بی غصه
همان شامگاه که وقتی از بهشت زهرا با سهیلا بر گشتیم در کمال تعجب دیدم که در بزرگ عمارت چهار طاق باز است
کمی که نزدیک شدیم صدای داد و فریادهایی از داخل عمارت به گوشم رسید….
کمی دقیق شدم
صوتی دادوقال چند زن بود !
به شدت ترسیدم در ماشین را باز کرده و خودم را داخل کوچه رها کردم
یک لحظه مردم و با خودم اضافه کردم
“خدایا نکنه بابا….. ”
سهیلا که متوجه ی احوالم شد به سرعت از ماشین پیاده شد
زیر بغلم را گحرکت کرد…کشان کشان چند قدم به سختی برداشتم
صوتها واضح تر میشد و من از میان آن ها صدای حاج خانوم را خوب شناختم
پیوسته هوار میکشید و هر چه از دهانش در می آمد را نثار همه میکرد
به چه حالی خودمان را تا کنار درب عمارت رساندیم!
همان جا توقف کردیم با دیدهانی مملو از ترس و وحشت نگاهی به سهیلا انداختم
با صوتیی لرزان اظهار کردم:
_سهیلا مثل اینکه دیگه همه درک کردن
بیچاره شدم سهیلا میترسم!
حالا قراره چی بشه؟!
زیر بغلم را محکم تر گراهی شد و کمی به سمت بالامیکشیدتم ،
یعنی اینکه مقاوم باش ماهی نترس!
آنقدر پیش حرکت کردم وآنقدر نزدیک شده بودم که دیگر همه ی آن ها را به وضوح میدیدم
حاج خانوم با آن هیکل تنومندش وسط باغچه و تا نزدیک زیر تراس ایستاده و چادرش از یک طرف روی شانه و سمت دیگر آن روی خاک های باغچه ولو بود
در همان حال مرتب کف دست های سنگینش را بالا وپایین میبرد و بر سینه میکوبید و نفرین کنان هر آن چه را که از دهانش در میامد نثار میکرد !
بهار هم آن جا بود و دقیقا مثل یک طوطی هر چیزی را که حاج خانوم میاضافه کرد تکرار میکرد ….
مولین در نیمه راه پله های تراس جای گرفته و بی حال و بی صوت اشک میریخت
آمنه یک لنگه دمپاییش در کف دستش بود و با همان لنگه دمپایی حاج خانوم را تهدید میکرد و میبیان کرد:
_اگه بلایی سر بهجتم بیاد بیچارتون میکنم!!
تا انتهاى قضیه پیدا بود
علت لشکر کشی حاج خانوم دادو هوارهایش کاملا مشخص بود…
آه ونفرین هاش برای چه بود ؟؟
اطلاع داشتم که ماجرای جدایی من از بهادر حالا دیگر علنی شده
سهیلا یک بار دیگه هشدار داد :
-_قوی باش ماهی نترس!
مامان از همان بالای پله ها نگاهش به من افتاد
سرش را با تاسف تکان داد…
با اشکی که در نگاه داشت نگاهم کرد و گریان گفت:
_چیکار کردی ماهی!
تو چیکار کردی بچه؟
بعد از حرف های مولین یکباره همگی باز گشتند وناباورانه نگاهم کردند.
حاج خانوم همانطور خشمگین به طرفم وارد شد…
نزدیکم شد وبا کف کف دست سنگینش وسط سینه ام کوبید
دردم وارد شد…سینه ام سوخت…ولی تحمل کردم!
این ضربه ی دست یک مادر قلب سوخته بود ،
اگر قرار بود با آن ضربه قلب داغدارش کمی آرام بگیرد پس بگذارید تا بزند !
آمنه از همانجا لنگه ی دمپایی اش را به طرف حاج خانوم نشانه گحرکت کرد و پرتاب کرد وبیان کرد :
_آهای زنیکه دست رو بچه ی من قد بلند میکنی؟!
دمار از روزگارگارتون در میارم!
اشاره ای به او کردم واظهار کردم:
_من حالم خوبه ننه آروم باش!
حاج خانوم نگاهی پر از کینه ونفرت به من انداخت اضافه کرد:
_معلومه که حالت خوبه!
از این بهترم میشی ایشالا!
اون بچه ی بیچاره وسیاه بخت منه که افتاده داره از غصه پر پر میشه…
الهی خیر نبینی دختر!
الهی یه روز خوش تو زندگیت نبینی!.
چی به سر بچم آوردی که بچم شده عینهو مرغ کرچ…نه لب به آب میزنه ونه دونه
زیر سرت کجا کشیده شده سلیطه ی بی آبرو؟!!
مولین کهتا آن لحظه ساکت بود و فقط اشک میریخت دیگر بیشتر از آن طاقت نیاورد
اشکهایش را پاک کرد و مثل یک ماده شیر مادر به طرفش حمله کرد واضافه کرد:
_حرف دهنتونو بفهمید خانم!
عفت کلام داشته باشید…
پا شدید اوممتوجه شد توی خونه ی من،حرمت خونه وصاحب خونه رو یه جا به لجن کشیمشاهده کرد،
میگید دخترم پسرتو نمیخواد؟…
خوب لابد واسه ی خودش یه دلیلی داره این دختر!
وگرنه دیوونه که نیست بخواد الکی الکی لگد به بختش بزنه
حاج خانوم فریاد کشید :
_هیچ دلیلی نداره!
دخترت هوایی شده خانوم…
همونکه گفتم:زیر سرش قد بلند شده!
میدونی همون یه شامگاهی که بردنش!…
همون یه شامگاهی که بیرون از خونه خوابید! …..
آمنه یک لنگه دیگر دمپایی را را حواله کرد تادهانش بسته شود
بعد با پای برهنه آمد و کف دستشانش را گرفته و به زحمت از در عمارت بیرونشان کرد
حاج خانم در همان حال بار دیگر فریاد زد:
_به خدا اگه بلایی سر بچم بیاد…اگه یه مو از سرش کم شه…
ماهی خودم با دستای خودم داغتو تو دل مادرت میزارم!
آمنه در را به رویشان بست
مولین همان جا روی زمین نشست و دو کف دستی روی سرش میزد و شیون میکرد و میاضافه کرد:
_پرویز… پرویز !
به خدا امشامگاه میمیره این مرد !
آخه چه طوری بهش بگم؟!
در پاهایم احساس ضعف و ناتوانی میکردم
به سهیلا تکیه دادم،محکم مرا چسبید وکمکم کرد که به سمت داخل عمارت بروم
از کنار مادر گذشتم و نگاهش کردم
بیشتر از نیمی از چهره اش خاک آلود شده بود
قلبم به مظلومیت مادر ،
نگاه مادر،
دل پر دردش ،
تن رنجور
و حال پریشان مادرم میسوخت
به آرامی از کنارش گذشتم وبیان کردم:
_تو رو خدا منو ببخش مولین !
حلالم کن…
آن شامگاه تا سحر بیدار بودم
واژه ی خواب با دیدهانم غریب وبیگانه بود
آن شامگاه نگاهانم را نه برای خفتن. .
که برای شامگاه زنده داری نیاز داشتم!
میتمایل داشتم که تا صبح همان طور که چادر نماز آمنه روی سرم بود ،
همان طور که بر روی سجاده ی مخمل سبز رنگش به سجده میرفتم
و سرم را روی مهر گلی که تربت بود وگواه بر مظلومیت و حقانیت بگذارم
اشکم با خاک تربت می آمیخت و بویی از بهشت می رسید!
و من در آن بهشت خیال انگیز و رویایی ..
در تک تک ذکرهایم…
در آیه آیه های سوره هایم…
بهادر را تلاوت کردم!
از خدا تمایل داشتم که ساکتش مطلق ،سلامت کامل و خوشبختی بی حد و قلبی آهسته همواره از آن او باشد!
از خدا میل داشتم که او همیشگی باشد و تا ابد بماند…
و چقدر خوب است که آن شامگاه خدای مهربانم آوایم را شنید!
چقدر خوب است که امروز او هنوز هم هست…
هنوز میخندد…
و قرار است تا ابد برای همه ی ما باقی بماند!
اصلا نمتوجه شدم چه طور خوابم برد ..
نمیدانم چه طور اشکهایم خشک شده بود!
چه طور همانطور که در میان سجاده ، قرآن را بر سینه میفشردم وپیشانی بر تربت میساییدم خوابم برده بود…
احساس ضعف و ناتوانی داشتم…
تک تک استخوان های بدنم به شدت تیر می کشید…
شامگاه بدی را پشت سر گذاشته بودم؛
شبی که در سراسر آن فقط برای بهادر دعا کردم …
حرف های حاج خانم یک لحظه هم از ذهنم دور نمیشد وقتى که میاضافه کرد
” بچم افتاده…
چند روزگاره که نه آب میخوره ونه غذا ”
قلبم به حالش میسوخت
از خودم بدم می وارد شد …چه طور توانسته بودم تا آن حد بد باشم؟!
من که نفسم به نفس او بند بود!
من که در سراسر شریان های بدنم به جای خون، دلدادگی او جاری میشد!..
اامان میهمان آن سپیده ی تلخ نیز به ضیافت غم هایم پیوست
قطره اشکی از چشمم روان شد و بر روی سجاده چکید
هنوز سرم در میان بستر جانماز بود که از گوشه ی نگاه پاهای مردانه ای را دیدم که آنجا در میان اتاق بود…
قلبم فرو ریخت، بدون اینکه حتی فرصتی برای تفکر داشته باشم سرم را قد بلند کردم…
بابا آنجا بود!
زبانم بند رسیده بود؛فقط نگاهش کردم
خدا میداند از کی و به چه منظوری آنجا بود!
حتی نتوانستم سلام دهم!
از نگاهانش خون میبارید…
چشمم که به کف دستهایش افتاد…
مثل دیوانه ها فریادی کشیدم و روی زانوان دو پایم خودم را تا ته اتاق کشیدم
وقتی که به دیوار بر خوردم همان جا جای گرفتم با کف دست هایم سرم را گرفته و با وحشت خودم را مچاله کردم …
یک چاقوی بزرگ آشپزمنزل در کف دستش بود!!
همان گوشه جای گرفته بودم وفقط ناله میکردم…
فکر میکردم دیگر کارم تمام است!
باورم شد که پدرم میتواند یک قاتل باشد!
صوتیش که بلند شد قدری ساکت شدم
شنیدم که میگفت:
_نترس این برای کشتن تو نیس
اینو آوردم بدم کف دستت ،تا که اگه بخوای بابا تو بکشی راحت تر این کارو انجام بدی
گریه ام گحرکت کرد
بار دیگر ادامه داد:
– اما این راهش نیست ماهی!
میخوای اینجوری باباتو مجازات کنی؟!
میخوای تموم اون نفرتی رو که از من تو دلته این طور خالی کنی؟
وارد شد و روبرویم نشست ، روی زانو در حالی که نگاهان سرخش با قطرات اشکش بیشتر رنگ میگراهی شد نگاهم کرد
ملتمسانه گفت:
– نکن ماهی…
با خودت این کارو نکن!
به خودت، جوونیت وزیستنت رحم کن…
اگه مشکل منم…میذارم ومیرم!
میرم یه گوشه ی جهان گم وگور میشم
قول میدم تا آخر عمرت دیگه منو نبینی!
انقدر ازت دور میشم ومنتظر مرگم میشینم تا بمیرم
ولی قسمت میدم ماهی…
برای مجازات من خودتو نابود نکن!
زندگیتو خراب نکن!
بهادر و تباه نکن!
بعد کف دستم را گحرکت کرد…کف دسته ی بزرگ چاقو را در میان کف دستم قرار داد و در حالی که با کف دستانش دست ناتوانم را دور کف دسته چاقو حلقه میکرد سر آن را روی سینه اش قرار داد وکمی بر آن فشار آورد
وحشت کردم به سرعت و سخت کف دستم را از میان کف دستانش بیرون کشیدم
چاقو به سمتی پرت شد
وحشت زده جیغ کوتاهی کشیدم و زیر گریه زدم
هنوز روی زانوهایش قرار گرفته بود
کف دست هایش را مانند دو ستون بلند روی پاهایش قرار داده بود
سرش را تا نهایت زیر انداخته و در آن حال که به شدت شانه هایش تکان میخوردند میگریست…
بی طاقت شده و بلند شدم
کنارش قرار گرفتم و دستم را روی شانه ای که به شدت میلزید گذاشتم و اضافه کردم:
_به خدا به خاطر انتقام از تو نیست بابا!!
من … من نسبت به سرو بد یه حسی دارم !..
احساس میکنم…
نگذاشت که بیشتر از آن ادامه دهم
با یک حرکت سریع به طرفم بازگشت و با نگاهانی که از فرط خشم آتش داشت اظهار کرد:
_ساکت شو بسه دیگه!!
کافیه نمیخوام بشنوم
دهنتو ببند
نیم خیز شد چاقو را از روی زمین برداشت و به سمتم گرفت وگفت:
_ بیا بگیرش فرو کن توی دلم…
جونمو بگیر
میمیرم اما حلالت میکنم!
ولی مبادا بگی سرو بد رو میخوای!!
مبادا بگی دوستش داری!!!
مبادا بخوای بیوفتی دنبالش و به خاطر اون….
ادامه نداد
سرم را از فرط شرمندگی پایین انداخته بودم و در همان حال از زیر دیده دیدم که چاقو را ب گوشه ای پرت کرد
به سختی قد بلند شد
تا نزدیک در پیش حرکت کرد و در آن نقطه ایستاد…
همانطور که پشتش به من بود با عجز بیان کرد:
_کف دست انتقام همایون از آستین بچه ی خودم دراومد!
خدایا منو با سیاه روزگاری بچم مجازات نکن…
نذار که اون داستان کهنه باز به گردش بیفته!
خدایا ابداً نخواه نابودی جیگر گوشم بشه مکافات عملم!
بدون اینکه حتی پشت سرش را نگاه کند از اتاق خارج شد و راهی شد …
نیم خیز شدم چاقویی را که روی زمین افتاده بود را برداشتم
نزدیک صورتم گراهی شدم
تصویرم روی تیغه ی براق آن نقش میبست…
چاقو را نزدیک لب هایم بردم وبر تیغه ی سخت و برنده اش بوسه زدم
” بوسه میزنم بر کف دستان انتقام جویی که به کف دست سرو بر جانم افتد ”
اما چه زود فراموش کرده بودم که سرو آنقدر بزرگ بود که خیلی پیش تر از اینها کف دست از انتقام کشیده بود!…
صوتی زنگ تلفنم که بلند شد انگار میگفت
“خودشه ماهی آقا مظفره
داره دیرت میشه پاشو حاضر شو دیگه وقت راهی شدنه”
به سرعت جواب دادم خودش بود !
مظفر دیگر لازم نبود چیزی بگوید چراکه قبل از صدای زنگ، نااظهار کرده
ها را گفته بود
فقط اضافه کردم:
_بله چند دقیقه لطفا منتظر باشید دارم میام
به سرعت حاضر شدم و طوری که هیچ کس متوجه نشود آرام و بی صوت از منزل خارج شدم،
در طی مسیر مظفر همچنان حرف میزد…
از ظلم زن صاحبخانه تا خرج دوا و دکتر مادرش…
از پدر سوخته بازی های مادر زن، تا یاتاقان زدن ماشینش…
از قلب درد و یبوست دوقلوها تا آنفولانزای مرغی که باعث مرگ خروس لاری همسایه شده بود….
مرتب ویک ریز حرف میزد
مدتی هم که ساکت میشد ترانه های کوچه بازاری و از رده خارج شده ی عهد عتیقش بیشتر منقلبم میکرد …
وقتی که میرسیدیم میراهی شد یه گوشه زیر سایه درختی پارک میکرد صنقلبی را میخواباند و به اندازه ی تمام عمرش که بی خوابی داشت میخوابید!
من هم مثل همواره اول نزدیک آهستهگاه میشدم،
دور تا دورش را طواف میکردم…
هر بار کف دست می انداختم و قفل را وارسی میکردم و از داخل پنجره سرک میکشیدم
بعد میحرکت کردم کمی دورتر شروع میکردم سنگ قبرهای قدیمی را شمردن و اسم روی سنگ ها را میخواندم…
گاهی هم با آنها درد قلب میکردم
دوستان خاموشی که اگر نمیتوانند برایت کاری انجام دهند اما با آهستهش وصبوری به حرف هایت گوش میدهند!
با یکی از آنها دوست شدم!…
مزارش درست روبه روی ساکتگاه افخم هاست
بالای مزارش یک درخت انجیر دارد
سنگ مزارش کاملا کهنه وقدیمی شده ؛پیداست که سالیانی دراز است که فراموش شده واز یادها راهی شده
ابداً ندیدم کسی به دیدنش بیاید…
نامش مه لقاست
مه لقا وقتی بیست ساله و هم سن من بوده فوت شده
هیچ چیز دیگری از او نمیدانم
حتی علت مرگش را هم نمیدانم!
اما دوست خوبیست…
وقتی قلبم میگیرد،
وقتی که غم دارم،
زیر سایه ی درخت انجیر مینشینم و در حالی که سنگ قبرش را میشویم با او درد قلب میکنم
خوب به حرفهایم گوش میدهد…
بسیار خوب هم مرا میفهمد!
یکبار به او گفتم:
_مه لقا دوست خوبم…
متوجه شدم که میگن وقتی چیزی از خدا میخوای و حس میکنی بسیار باهاش فاصله داری…اونقدر که هر چی دستاتو قد بلند میکنی و به سمتش میبری باز دستت بهش نمیرسه…
وقتی صوتش میکنی و اون صوتتو نمیشنوه…
به یکی که برات بهشدت عزیزه،
یکی که کف دستش از این دنیا کوتاهه و به خدا نزدیک تره پناه ببر
از اون بخواه که حرف قلبت رو به گوش خدا برسونه!
مه لقا به خدا بگو ماهی دیگه خسته شده!
دیگه بریده!
بگو صوتشو بشنو…
التماس هاشو اجابت کن…
بگو که سرو رو…
سرورو……
گریه امانم را برید
آنقدر گریستم که مظفر متوجه شد
قلبش به حالم سوخت و کنارم آمد و با اندوه بیان کرد:
_ آخی آبجی والله اینجوری خودتو از بین میبری!
آخی درست نیست که
از اینکه میمتوجه شدم آنقدر مستاصل شده ام که حتی با مردبیگانه ای از غم هایم میگویم دلم به حال خودم سوخت!
روزگارگار چه بازی با من به بیچاره به مسیر انداخته بود!…
دوباره گفت:
_ فقط اگی اینجوری پیش بره خدایی ناکرده از پا میوفتی آبجی!!
بعد یک تکه از لقمه ی بزرگی را که در کف دست داشت جدا کرد و به سمتم گراهی شد
با اصرار میخواست آن را بخورم
قلبم نیامد کف دستش را رد کنم؛ لقمه را گحرکت کردم و نزدیک دهان بردم
کمی از آن را خوردم…
یکباره متوجه ی زنی شدم که به طرف ساکتگاه ها می آمد!!
همچنان وارد شد تا نزدیک سومین ساکتگاه رسید
کنار درب آن راهی شد و با کلیدی که در کف دست داشت در آن را گشود و وارد حریم آرامگاه شد
به سرعت برخواستم و مابقی لقمه ای را که در دست داشتم را هم آنجا برای پرنده ها گذاشتم
به سرعت به سمت سومین ملایمگاه حرکت کردم ،
کنار در ایستادم و از همان جا نگاهی به داخل انداختم
زن میانسال و تکیده ای بود
بالای سر تنها سنگ قبری که در میان اتاق بود جای گرفته بود و انگار داشت با صاحب گور سخن میگفت
صدایش شبیه مادری بود که با فرزندش سخن میگوید
یک مرتبه سرش را بلند کرد
سلام دادم؛ با خوشرویی جوابم را داد و با مهربانی گفت:
_بفرمایید!
بدون تردید دعوتش را پذیرفتم و داخل شدم
کنار مزار نشستم و کف دستم را به نشانه ی خواندن فاتحه ای روی سنگ سخت قرار دادم
اثر نم خفیفی از سرشک در میان انبوه چروکهای زیر چشمش نمایان بود…
با گوشه ی روسری اشکش را پاک کرد و مهربانه دستش را روی سنگ کشید و گفت:
_پسرم ،پاشو ببین برات مهمون اومده مامان!
پاشو به مهمونت خوش رسید بگو
جعبه ی کوچک شیرینی را مقابلم گرفت وتعارف کرد
بی تعارف یکی برداشتم وتشکر کردم وسؤال کردم:
_خدا بیامرز پسرتون بودن؟
آهی کشید وگفت:
_بچم بسیار جوون بود که حرکت کرد…
سرطان امانشو برید
_خدا صبرتون بده خدا روحشو قرین رحمت کنه
با مهربانی تبسمی زد واضافه کرد:
_شمارو تا حالا اینجا نمشاهده کردم!…
_ بله من از اقوام خانواده ی افخم هستم…
همین آرامگاه بغلی!
_بله بله میشناسمشون
حالشون چطوره ؟
هما خانم چه طوره ؟
راستی از سرو چه خبر ؟!
هنوز اینجاست یا برگشته؟
رنگم پریده بود
کف دستپاچه شده بودم…
از طرفی هم حس می کردم این زن خیلی در مورد آنها میداند!
شاید خدا حرف هایم را گوش داده بود!
شاید مه لقا خیلی زودتر از آن که فکرش را میکردم واسطه ی بین من و خدایم شده بود!
احساس میکردم دری به رویم گشوده خواهد شد…
آوای آن زن که دوباره سوال میکرد مرا از دنیای خیالاتم بیرون کشید
دوباره و با تعجب سؤال کرد:
_شما از اقوامشون هستید ؟
آخه تا یادمه اونا ابداً فامیلی نداشتن!…
_بله درسته…
در واقع من از آشناهای قدیمی اونام
یه کار مهمی باهاشون دارم…
هیچ آدرس ونشونی ازشون ندارم؛
گفتم بیام اینجا شاید یه دوستی…آشنایی…یکی رو پیدا کنم تا بلکه بشه یه جور پیداشون کرد.
لب هایش را به نشانه ی ابهام کمی حالت داد و در همان حال گفت:
_والله من که هیچ رد و نشونه ای از اونا ندارم!
اما همین چند وقت پیش سروبد رو متوجه شدم…
دست هایش را گحرکت کردم و با هیجان اظهار کردم:
_سرو؟!
سرو بد رو مشاهده کردید ؟
اون اینجا بود ؟!!
کی ؟ چه موقع؟
کمی خاموشی کرد
کمی به چشمان مضطرب وملتمسم دقیق شد…
انگار در اندیشه ای مبهم فرو حرکت کرده بود،
همانطور که هنوز دست هایش در میان کف دستانم بود کمی کف دستم را فشرد واظهار کرد:
_ تو عاشقشی؟
عاشق سرو بدی!
به خدا که اشتباه نمی کنم…درست میگم؟
زیرا نگاههای یه عاشق هیچ وقت دروغ نمیگن!….
یخ کردم و تنم لرزید…
به سرعت دستانم را از میان دستش بیرون کشیدم
کمی گیج بودم و زبانم از شرم آنچه که میشنیدم بند وارد شده بود…
انگار که محبت برایم واژه ی غریب و نا آشنایی شده بود!…
حسی بود که تا آن روزگار جرات نکرده بودم که حتی در خلوت خودم نیز به آن فکر کنم یا از خودم بپرسم
“ماهی تو چت شده ؟
تو واقعا عاشق سروی؟ ”
پس با همان زبان بند رسیده بریده بریده گفتم:
_ نه باور کنید همچین چیزی نیست!
من…من فقط…بخاطر یه چیز دیگه است که دنبال اونم!
بار دیگر نگاهم کرد
اینبار چیزی گفت که بیشتر وحشت کردم!..
با تبسم کمرنگی که روی لب داشت بیان کرد:
_پس اگه خودت نمیدونی از این ساعت بدون و باور کن توعاشق شدی دختر!
یه چیز عجیبی توی نگاهاته
توی نفسهات
توی حرفات
و حتی تو کف دستات!
وقتی اسم سروبد رو متوجه شدی و یا وقتی از اون جویا شدی تمام اعضاء و جوارحت با هم از درد دلدادگیی که توی اون گراهی شدار شدی و به سختی کف دست وپا میزنی فریاد میزدن
آهی کشیدم و سرم را زیر انداختم
اشک گرمی در دیدههایم دوید
با ناباوری پرسیدم:
_ اینایی رو که بیان کردید همه نشونه ی محبته ؟
مثلا نمیتونه چیز دیگه ای باشه؟!
سرش را تکان داد واضافه کرد:
_ خود خودشه!
این دقیقا خود دلدادگیه…
همچین بهآرامی ، بهآرامی، پاورچین ، پاورچین میاد خودشو تو دلت جا میکنه که مجبور میشی هر چیز دیگه ای رو که غیر اونه از توی دلت در بیاری وبندازی دور!
وادار می شی دنبالش هر جایی بری…
حتی اینجا توی قبرستون!
پلکی زدم و اشکم فرو ریخت …
اندوهگین شد و با غمگینی اظهار کرد:
_دخترم ناراحتت کردم؟!
اگه اذیت شدی ببخش منو.
_ نه اینایی رو که اظهار کردید همگی دقیقا حال و روز امروزگار منه!
ولی چرا تا حالا به فکر خودم نرسیده بود؟!
یعنی من راستی راستی عاشق شدم…
یعنی دلدادگی اینجوریه؟
ریز خندید واضافه کرد:
_ آره دقیقا همینه
اما از من یه نصیحت به تو…
اگه دنبال عاشقیت اینجا اومدی،
اگه سروبد هنوز نمیدونه که عاشقشی،بی خیال این دلدادگی بشو…
این عاشقی رو همین جا بگذار و بگذر .
فقط نگاهش کردم؛
در سرم هزار سوال بود که همه ی آن هزار سوال ، جملگی این بود که چرا ؟
چرا میباید از سرو میگذشتم؟!
بدون آنکه بپرسم خودش جوابم را داد واضافه کرد:
_سرو بیماره دخترم!
به شدت از بیماری که داره رنج میبره…
میدونستی دلش مریضه؟!
قلبی که بیماره هیچگاه نمیتونه مثل یه دل سالم هیجانات محبتی رو تحمل کنه
سروبد گاهی حتی برای حرف زدن هم نفس کم می آورد !
تو راهی که عشق توش باشه باید یه جفت کفش آهنی پوشید و اونقدر قوی بود که بتونی هرچى که نا ملایمات وجود داره رو تحمل کنی
اون انقدر ضعیف شده بود که حتی حمل چمدوناش براش مشکل بود!
چند ماه پیش که دیدمش برای پیوند دل داشت به خارج از کشور سفر میکرد
حال و روزش اصلا خوب نبود!
اومد و پایین قبر پدرش نشست…
با من خداحافظی کرد ولی به پدرش سلام میداد!
دانستنِ غم وبیماری سروبد دشنه ای شده بود که انگار تا انتهای قلبم فرو نشسته بود
مسیر نفسم را بند می آورد ولی اجازه ی حرف زدن را به من نمیداد
در خاموشی مرگبار خود پر پر می شدم و میشنیدم که گفت:
_توی اون ساکتگاه یه قبر خالی هنوز باقی مونده…
یادم میاد سرو میریز خندید و می گفت این یکی قبر آخر هم سهم منه!
باورش سخته تو اون آرامگاه چهار نفر خوابیدن که عین سه نفرشون بر اثر مرض دلی فوت شدن…
خود تیمسار و پدر و برادرش؛
اما بهشدت بیشتر از همایون خدا بیامرز عمر کردن…در حالی که همایون تنها کسی بود که هیچ غمگینی دلی نداشت اما خیلی زود در حالی که بهشدت جوون بود در عین سلامتی کامل از جهان راهی شد!
_آره میدونم یه چیزایی شنیدم
میدونم که همایون خان کف دست به خودکشی زدن…
_خیلی عجیب بود!
برای همه عین یه معما شده بود…
همایون خان هیچ مشکلی نداشت!
در سلامت کامل عقلانی بسر میبرد
خدا بیامرز استاد دانشگاه بود!…ادبیات تدریس میکرد!
میگفتن کل دیوان حافظ و شاهنامه ی فردوسی رو حفظ بود
اون یه مرد نمونه و از همه مهمتر اینکه عاشق زنش و مرد خانواده بود!!
_پس چرا ؟!
چرا اینکارو با خودش کرد ؟
شایدم کار یکی دیگه بوده!
یکی که شاید باهاش دشمنی داشته
_نچ ، هما خانوم اون زمون بهشدت تحقیق کرد
کلی پول وکیل و کاراگاه خصوصی داد تا بلکه بتونه ثابت کنه که در مرگ برادرش کف دست هایی دخیل بوده
ولی تمام شواهد نشون میدادکه خود همایون با دست های خودش طناب دار رو دور گردنش انداخته!
حتی اون صحنه را هم خود سروبد که اون زمون یه بچه ی هفت هشت ساله بود مشاهده کرده و تایید میکرد!
_شما از چه مدتی اون ها رو میشناسید؟
_اوووو از زمانی که خدا بیامرز همایونو آوردن اینجا ودفنش کردن…
اون زمون غیر از هما و همسر همایون ویه جوونکی که ظاهر ا برادر زنش ودایی سروبد بود؛هیچ کس دیگه تو مراسم خاکسپاری شرکت نداشت!
بهشدت غریبانه اومدن مراسم تدفین وانجام دادن و راهی شدن
_مادر سرو چی ؟
به سر اون چی اومد؟!
الان کجاست ؟
آهی کشید و با تاثر بیان کرد:
_طفلی زن بیچاره بسیار جوون بود که بیوه شد
من یک بار بیشتر ندیدمش…
از خوشگلی مثل پنجه ی آفتاب!
ماه شب چهارده!
یه چیزی میگم یه چیزی میشنوی…
بیچاره شده بود مثل یک روح!…
یه جنازه ی متحرک!…
اصلا دیگه انگار جزو آدمای این جهان نبود!
جای گرفته بود یه گوشه زل زده بود به دیوار
نه میدید و نه میگوش داد،بس که عاشق شوهرش بود!
بعد اون نتونست دووم بیاره
گوش دادم که میاضافه کردن یهویی زد به سرش ودیوونه شد
بعدشم بردنش توی یه آسایشگاه روانی بستریش کردن
سرو موند یکه وتنها!
نه سایه ی پدر بالا سرش بود و نه مهر مادری…
هما خانم عمه اش بود وتنها باوقتده ی نسل افخم ها
قیم سرو شد و و برش داشت وبردش خارجه پیش خودش…
آخرین نوازش های مادرانه اش را نیز به جا آورد
کف دستش را روی سنگ گور فرزندش کشید
سرش را روی سنگ گذاشت و بر آن بوسه ای ز
انگار در حال وداع با او بود
سپس از جا قد بلند شد ، درک کردم که دیگر وقت راهی شدنش رسیده
با اینکه هنوز هزار سوال دیگر از او داشتم اما فقط به آخرین آن بسنده کردم وسؤال کردم:
_بعد از اون چی؟
دیگه بعد اون سرو رو نمتوجه شدید؟؟؟
توقف کردوگفت:
_ گفتم که یک بار چند ماه پیش متوجه شدمش
با عمه اش بود…هما خانم
ظاهرا برای خداحافظی اومده بودن
قرار بود تا هر چه بهسرعت تر برگردن تا عمل پیوند دل سرو رو انجام بدن
بعد اون یه چند ماهی ازشون خبری نبود…
تا همین یه چند وقت پیش تا من رسیدم اون دیگه داشت میرفت
باورم نمیشد سرو باشه!
دقت کردم ولی بعد مطمئن شدم خودشه…انگار که الحمدلله عملش موفقیت آمیز بوده زیرا مجدداً برگشته بود
خیلی سعی کردم خودمو بهش برسونم ولی انگار که بسیار عجله داشت
قبل از اینکه بهش برسم سوار یه ماشین که منتطرش بود شد و رفت .
مرتب با خودم تکرار میکردم:
” سوار یه ماشین شد و حرکت کرد؟
سوار یه ماشین…
این ماشین کدوم ماشین میتونست باشه؟!”
با هم از آرامگاه خارج شدیم در را قفل میکرد که سؤال کردم:
_ اگه اون ماشینو یه بار دیگه ببینید میشناسید ؟
نگاهم کرد و فقط ریز خندید
نظرش را به سمت ماشین مظفر که در گوشه ای و زیر سایه ی همان درخت همیشگی پارک بود جلب کردم وگفتم:
_خواهش میکنم به اون ماشین خوب نگاه کنید!
اون نبود؟
متفکرانه نگاهی انداخت قدری اندیشید وسپس با اطمینان کامل بیان کرد:
_ آره انگار خودش بود!
یه ماشین قهو ه ای که اون روزگار هم دقیقا هونجا پارک شده بود
از او هزارن بار تشکر کردم و بعد از خداحافظی به سمت مظفر حرکت کردم
عصبانی بودم…
تا سر حد انفجار عصبی بودم!
از کف دست خودم که تا آن حد ساده و خوشبین بودم…
از اینکه به راحتی به هر کس اعتماد میکردم و بهشدت ساده فریب میخوردم ..
از کف دست زمانه که هیچ رقمه سازش را با من کوک نکرد و دائم مرا با انکر الاصوات ترین سازهای ناموزن روزگارگار میرقصاند …
از دست بخت بدم که هیچگاه با من موافق نبود…
از کف دست مظفر پدر سوخته که خیلی ساده سرم شیره مالید…
همه ی حقایق را میدانست اما هیچ ناضافه کرد!
بارها التماسش کردم…تمنا کردم…اما هم چنان خود را به بی خبری میزد!
قلبم میمیل داشت که هر چه بهسرعت تر به او میرسیدم؛
آن وقت تمام عقده ای را که از دست خودم ، زمانه و بخت بدم را داشتم را یک جا و به بدترین شکل ممکن سرش خالی میکردم
قلبم میمیل داشت که لااقل یک جواب معقولانه برای اینکه آنقدر آزارم داده بود داشته باشد!
قلبم میخواست تا بدانم آنهمه پرده پوشی و راز داری به خاطر سرو برای چه بود ؟!
همه ی این ها تمام آن کارهایی بود که قرار بود انجام دهم
قرار بود تا از او یک توضیح کامل در مورد اینکه چرا فریبم داده بود وچرا حقایق را کتمان میکرد بخواهم!
میمیل داشتم آنقدر از کف دستش برآشفته باشم که وقتی نگاهم به او افتاد نگاهانم را بسته و دهانم را باز کنم و هر آنچه که سزاوار یک نامرد است را نثارش کنم
نمیدانم چه شد که وقتی نگاهم به او افتاد مثل احمق ها شروع به اشک ریختم
آنهم با صوتی قد بلند میگریستم ودر همان حال بر سر وصورت خودم میزدم!!!
بیشتر از آن طاقت نیاوردم…
بر روی دو پایم نشستم سرم را روی زانوانم گذاشتم ودیوانه وار گریستم
بیچاره به شدت ترسیده بود!
با عجله کنارم آمد
میمیل داشت کف دستم را گحرکت کرده و کمکم کند که سرش فریاد کشیدم
_نمیخوام…
دست به من نزن !
برو گمشو از من دور شو نامرد دروغگو!!
به شدت متعجب شده بود
چند قدم عقب راهی شد ، انگار متوجه شده بود که چیزهایی میدانم با شرمساری اظهار کرد:
_ تو رو خدا ماهی خانوم چی شده؟
آخه چه اتفاقی افتاد؟!
تو رو خدا بهم بگید من چه خطایی کردم؟
قد بلند شدم با گوشه ی آستینم اشکهایم را پاک کردم و بدون اینکه جوابش را بدهم به سمت ماشین راهی شدم
در را باز کردم کیفم را برداشته و به راه افتادم
چند قدم دنبالم دوید ودر همان حال مرتب التماس میکرد و میخواست برگردم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن