💕📚
* آرتان *
سرم به شدت درد میکنه…
هنوزم چیز زیادی از تصادف یادم نمیاد…
معلقم… انگار رو هوام… انگار هیچ حسی ندارم…
خیلیا اومدن عیادت و من بی حس و حال نگاشون کردم. .. سرم سنگینه…انگار به پاهام وزنه بسشتابزده… توان تکون دادنشون و ندارم…
حتی وقتی ارشام به مشاهده کردنم اومد قدرت نداشتم بگم مشاهده کردنت عذابم میده …
روز دومی که دیدهام و باز کردم و بدبختیامو یادم اومد. به همه چیز در ذهنش گذراندم و اول و اخر رسیدم به یه آدم.. به یه اسم… قلب آرام!
دل آهستهی که از دیروزگار تا الان نمتوجه شدمش… نه با پدر مادرش نه با آرشام… نه تنها… حتی نتونستم سراغشو بگیرم… هر چند که اون الان فقط یه نسبت باهام داره… زن داداش!
در باز میشه و مولین خندون و با شوق میاد سمتم…این دوروزگار و با نگاه دیدم مثل پروانه دورم می گرده …
لعنت به من که پیرشون کردم این مدت … راهی شدم سفر که تموم بشه … که فراموش کنم … که به خودم ثابت کنم زندگی نرسیده به تهش… اما رسیده بود… !
– خوبی قربون چشمات برم؟
تبسم میزنم… سرم تیر می کشه…
– خوبم مولین جان… چرا نمیری استراحت کنی آخه ؟
هنوزم واسم یکم سخته حرف زدن… ضعیف و بی حال حرف میزنم…
– اون قدر نذر و نیاز کردم چشمای دلبرتو باز کنی بعد الان برم؟
– من خوبم… برو یکم … برس …به خودت..!
لبمو از درد گاز می گیرم تا صدام در نیاد…
میخواد حرفی بزنه که در باز میشه و آرشام سلام میکنه…
به در تکیه میده و دل آهسته با تموم استرسش وارد اتاق میشه…
درد به نگاهام میرسه… به دلم میرسه… به گلوم میرسه…چشمامو می بندم…
صداش باعث میشه نگاش کنم… درست کنار تختم توقف کرده …آرشامم مثل نگهبان کنارش…
دسته گلو روی میز میزاره و میگه :
– سلام..!
آوای همه ی نوعروسا این قدر غم داره ؟
بغض داره ؟
درد داره ؟
مشتاق دیداری داره ؟
قلب بی صاحبم تنگ شد واسه بغل گراهی شدنش ولی…
ملحفه رو توی مشتم فشار میدم…
مولین جای من میگه: سلام قلب آرام جان… بهتری؟
چش بود مگه؟
آرشام دکمه ی اول پیرهنشو باز میکنه و دستی به گلوش میکشه…
بعد نگام میکنم:
– ناظهار کردن کی مرخصی؟
سخت و سرد و تلخ جواب میدم:
– نه!
دل ارام خیره و مبهوت نگام میکنه…حتی پلک نمیزنه…
می بینم که آرشام کف دستاشو فشار میده … از درد لبشو گاز می گیره و نگاهشو میگیره …
چرا نمیفهمم چه خبره …
آروم میگه:
– بهتری؟
نگاش میکنم…
چقدر باریکاندام و رنگ پرید شده …
زخم لبش واسه چیه؟
سرد میگم:
– بهترم!
نفس عمیقی می کشه و یکم عقب میره …آرشام کف دستشو دورش حلقه میکنه و اونو به خودش می چسبونه…
نم اشک و می بینم توی چشمای بی حس و بی فروغش…
قلب آهسته ، دل آرامِ همواره نیست یا من اشتباه میکنم؟
کو اون همه شیطنت؟ خنده ؟
شوخی؟
انرژی؟!
ولی سرشو که به شونه ی آرشام تکیه میده …
آرشام که تبسم میزنه میفهمم همه حالشون خوبه جز منه دربو داغون…
ضربه ای به در میخوره و نازگل وارد اتاق میشه…
با متوجه شدنش متعجب نگاش میکنم…قلب ساکت بازوی آرشامو چنگ میزنه…
ارشام نفس_نفس میزنه…
این دختر چه ربطی به من داره که اومده عیادت من؟
اونم این قدر زود و بهسرعت؟
با این کف دسته گل گرون قیمت؟
جلو میاد و رو به همه سلام میکنه…
ارشام عصبی میگه:
– بنده نسبت شما رو درک نمیکنم… و البته علت حضورتونو؟
مولین لبشو گاز می گیره و صوتش میزنه…
قلب ارام بازوشو می کشه…
این پسر هیچ وقت مودب نبود …
نازگل محکم نیست… اروم نیست… این واضحه… صوتش می لرزه وقتی میگ
_من دوست دل ملایمم… چندین سال خودشو نامزدشو می شناختم!
نگاهامو محکم روی هم فشار میدم…
این چی بود اضافه کرد این لعنتی…
ارشام عصبی میگه:
– حالا که نه رفیقی وجود داره نه نامزدی… هری!
سعی میکنم خون سرد باشم…
رو به آرشام میگم:
– چه خبرته؟ اومدن عیادت من.. من باید مشکل داشته باشن که ندارم!
نگا مات و مبهوت قلب ساکت هیچ حسی و بهم منتقل نمیکنه…
قلبم خنک نمیشه… آروم نمیشم…
نگاه عصبی آرشام عصبی ترم میکنه…
مامان جلو میره و بازوی آرشامو می کشه و به زور و حرف بیرون می برتش…
نازگل هراسیده اینو میفهمم از چشماش اما از دفاع من مات و گنگ سمتم میاد…
قلب آهسته هنوز خشکش زده… نگاهش اذیتم میکنه…
نازگل میگه:
– قابلی نداره !
گلو روی میز میزارم… چرا این دختر و نمیفهمم؟تشکر میکنم که میگه:
– بهتری؟
اروم میگم:
– ممنون!
قلب آرامونگاه میکنه و میگه:
– تو خوبی قلبی؟ چرا رنگت پریده این قدر؟ زندگی مشترک خوبه؟
حرص و خشمگینتو می بینم توی چشماش…
بهشدت واضح که این دو دیگه رفیق شفیق هم نیسشتابزده…
توی نگاهاشون نفرتِ… هه…
قلب ارام محبت نازگل دزمتوجه شد …آرشام عاشقی منو…
نه دلدادگی من دزمتوجه شد نشده…
خودش رفت!
صدای قلب آهسته رشته ی افکارم و پاره میکنه:
– ممنون اما انگار تو بهتری!
نازگل تبسم میزنه… اما زیاد دوستانه نیست…
– من چرا بهتر باشم عزیزم… تو کنار محبتت داری حیات میکنی!
چشمامو با درد می بندم و دل ساکت با بغض میگه:
– دو رو به تو میگن.. لطفا بس کن، آرتان حالش خوب نیست!
نگاش میکنم و میگم:
_برید بیرون میخوام تنها باشم!
بغض آوای دل ملایم قلبمو به درد میاره …
– ببخشید اذیت شدی… امیدوارم…
اشکش میباره … لبشو گاز می گیره … نگاش میکنم… نازگل جلو میاد…
– بهتره من برم امیدوارم زودتر سرپاشی… فقط یه کاری دارم که تلفنی بهت میگم، خدانگهدار!
با قلب ساکتم خداحافظی میکنه و بیرون میره …
قلب ارام نفس عمیق می کشه و میگه:
– مراقب خودت باش!
میخواد بره که میگم:
– قلبلل آهسته ؟!
می ایسته و سمتم برمی گرده…اشکاش میریزه :
– جانم؟
قلبم می ریزه … سخت… تلخ… بد … میگم:
– خوشبختی؟
اشکاش بیشتر می ریزه…جلو میاد… لب باز میکنه:
– آرتان؟
سرم تیر میکشه… دلم بد میزنه…. ضعیف میزنه
– چیشد؟
جلوتر میاد… نرده های تخت و توی مشتش فشار میده :
– آرشام…
نگاهاش… چشماش حالمو بد میکنه…
– چی؟
لب میزنه:
– من…
در باز میشه و آرشام میاد داخل…
با نگاهای عصبی…جوری بازوی قلب آرامو چنگ میزنه که قلب من از حال میره …
از درد صورتش جمع میشه…
عصبی میگم:
– چه خبرته؟
بی حوصله میگه:
– باید بریم!
قلب ارام اروم میگه:
– خدافظ!
بیرون میرن و در و که می کوبن دلم تیر می کشه!
*دل ملایم*
توی ماشین که می شینیم اون از خشمگینت منفجر میشه و من و از بغض…
چی کار کردم که سرنوشتم اینه؟ به کی بدی کردم؟
قلب کیو کجای قصه ی زیستن بی سر و تهم شکستم؟
خسته شدم از داد و بیداد این مرد… از زورگوییاش… از خودخواهیاش… از حسادتاش… از خودمم خستم… از خود ترسو و بزدل بی کف دست و پام…
چرا ترجیح دادم آرتان منو به چشام یه خیانتکار ببینه نه دختری که دخترونگیشو به زور گراهی شدن؟
– دارم با تو حرف میزنم حیوون!
برمی گردم سمتش و با همه دیوونگیم … با همه ی خستگیم … با همه نفرتم میزنم توی صورتش… عصبی نگاش میکنم… تنبیه این کارم هر چی که باشه مهم نیست… من ته خطم… من چیزی واسه از کف دست دادن ندارم… من باید چند روز دیگه دلدادگی ارتانم کنارش ببینم…
وحشتناک کنار خیابون میزنه روی ترمز که اگه کمربند نبسته بودم با سر توی شیشه بودم…
چراکهمو می گیره و فشار میده … محکممم…
اون قدر محکم که حس میکنم استخوناش خورد شد
– تو چه گوهی خوردی؟
نمیخوام ضعیف باشم ولی یاد قولم به خدا می افتم …
من هر جور که حساب کنید… با هر دینی… با هر چرتکه ای… بدبختم..
– من حیوونم یا تو؟
قلبم میخواد التماس کنم چراکهمو ول کنه… اما نمیتونم…
– بلایی سرت میارم نتونی حتی پشت بندش آخ بگی قلبی!
چشمامو می بندم… جون میکنم تا توی صوتم بغض و ترس نباشه…
– بلایی هست سرم نیاورده باشی؟
میخنده … عصبی… خسته… هیستریک…
_من هنوز هیچ بلایی سرت نیاوردم … هیچی… داشتی چی بیخ گوشش پچ پچ میکردی؟حرفای عاشقانه بود؟ مرور خاطرات بود؟ درد بیقراری بود؟
داد میزنه:
– یا چغاما منو میکردی؟
دیگه تحمل ندارم… با هر دو دستم مچ دستشو می گیرم:
– هیچ کدوم.. بخدا هیچ کدوم … به هر چی که می پرستی قسم من هیچی نبیان کردم … کف دست از سرم بردار لعنتی… ولم کن… قرار هر بار با دیدنش منو دق بدی؟
زیرامو ول میکنه و عصبی با مشت روی فرمون می کوبه… از جا می پرم… حرکت میکنه… با سرعت…
می ترسم ولی جیک نمیزنم… به خونه که می رسیم حتی نمیزاره برم یه لیوان آب بخورم…
بازم کف دستمو می کشه و میبره توی همون اتاق لعنتی …اما من قلبم تنهایی میخواد … دلم میخواد خیره شم به یه نقطه و آرتانو تصور کنم…
پیرهنشو که در میاره با جیغ میگم…
– بخدا کف دستت بهم بخوره نمیزارم امروزگارم به فردا برسه!
– تو خفه شو فقط !
عقب میرم
_همه ی زورت همینه؟ نقطه ضعف پیدا کردی؟ به جهنم… بیا!
مانتومو در میارم و پرت میکنم توی صورتش… بعدم شالم… بعدم تاپ و…
– بیا… این منو این تنم… مگه بار اول گوش دادی به التماسام؟ هااااان؟
– کولی بازی نکن دلی حوصله ندارم… زنمی دوس دارم !
– نه. میخوای تنبیه کنی اما یادت رفته واسه من دیگه مهم نیست… سرد شدم… بی حس… !
پیرهنشو در میاره و لبخند بدی میزنه…
انگشت اشارشو پای لبش می کشه …
جلو میاد و کف دستشو رو صورتم میزاره …کمرم به دیوار سرد میخوره و سردم میشه…
بی حس و بی خیال و ترسناک میگه:
– نه… فقط میخوام یه توله بیاری واسم همین!
•••خدا بخیر کنهه😭😐🥵•••
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن