آروم جوری که مهشید صدام رو نشنوه تماس رو وصل کردم و جواب دادم.
– سلام پری جون شامگاهتون بخیر. حالتون خوبه؟ یاد ما افتامشاهده کرد!
واقعا از تماس دوبارهاش تعجب کرده بودم. من جواب منفی رو داده بودم ولی انگار باز هم اصرار داشت.
-سلام عزیزم خوبی؟ من که همیشه به فکرتم مگه میشه یادت نباشم؟ شیدا جون حسابی قلبم برات تنگ شده.
نفسی گرفتم و آب دهنم رو قورت دادم و بیان کردم:
-ممنونم شما به من لطف دارید. منم همین طور.
بی مقدمه سریع جواب داد:
-پس آخر هفته بیا تا ببینمت. یه دورهمی دوستانه دارم. قلبم میخواد تو هم اونجا باشی.
بیشتر تعجب کردم. حرفی از پیشنهادش نزد. ولی من غریبه رو به مهمونی دوستانه دعوت میکرد؟ اینقدر از من خوشش میاومد؟!
اما اصلا حوصلهی مهمونی و جمع رو نداشتم به خصوص مهمونیهای پری بانو که حسابی من رو معذب میکرد. تک سرفهای کردم و اضافه کردم:
-پری جون منم بسیار دوست دارم ببینمتون اما این روزگارها سرم خیلی شلوغه. اگه اجازه بمشاهده کرد توی فرصت بهتر خدمت میرسم.
مکثی کرد و با لحنی سوالی جویا شد:
-شیدا جون نکنه کار پیدا کردی؟ کجا سرت گرمه که یه نصف روز وقت تفریح و استراحت نداری؟!
آهی کشیدم و تو دلم بیان کردم کاش کار پیدا کرده بودم تا جوابش رو میدادم و کف دست از سرم برمیداشت.
-نه کار خاصی که پیدا نکردم. فعلا دارم کلاسهای آموزشی میگذرونم.
حس کردم پشت تلفن نفس راحتی کشید و با خیال راحت و آرامش بیشتری جواب داد:
-خب خدا رو شکر خیلی هم سرت شلوغ نیست. اشکالی نداره عزیزم کار پیدا کردن اونم با شرایطی که شما مد نظرته یه کم سخت و زمان بره. انشاءالله به زودی یه کار مناسب پیدا میکنی. فعلا قول آخر هفته رو بهم بده که دلم برات یه ذره شده.
ظاهرا تو یه بنبست گیر کرده بودم و چارهای جز اینکه دعوتش رو قبول کنم نداشتم پس آوای آرومی اظهار کردم:
-بله حق با شماست. پیدا کردن کار مناسب سخته. دیده سعی میکنم خدمت برسم. آدرس و لوکیشن رو لطفا برام بفرستید.
-ممنونم عزیزم که قبول کردی. چشم الان برات میفرستم. فعلا شبت بخیر خدا نگهدار.
– ممنونم شامگاهتون خوش.
تماس رو قطع کردم و گوشی رو گذاشتم روی سینهام. واقعا نه حال و حوصلهی مهمونی داشتم نه حوصلهی گپ و اضافه کرد با یه عده شوگرمامی.
با صوتی هشدار گوشی، بازش کردم لوکیشن محل مهمونی رو فرستاده بود. با متوجه شدن آدرس چشمهام گرد شد. خدایا باغ لواسون! آخه من کجا و اینجور جاها کجا! قلبشوره گحرکت کردم؛ ولی خب مجلس زنونه بود با کلی پیر و پاتال شیک و باکلاس؛ پس جای دلواپسی نبود.
الان دیگه تنها دغدغهام لباس شده بود. از طرفی قلبم نمیخواست به مهشید بگم که بازم قراره پری رو ببینم از طرفی هم به لباسهای قشنگ و با کلاسش احتیاج داشتم. عجب بدبختی گیر کرده بودم.
نمیمیل داشتم با این وضع مادی که داشتم خدا تومن هم مجبور بشم به کیف و کفش و لباس پول بدم. سعی کردم همهی این افکار خسته کننده رو کنار بذارم و به زورم که شده بخوابم.
مجبور بودم فردا موضوع مهمونی رو به مهشید بگم.
۰-۰-۰-۰-۰-۰-۰-۰-۰
سر میز صبحانه همین طور که داشتم چاییم رو هم میزدم، مجدداً به پری بانو و پیشنهادش در ذهنش گذراندم. اما نمیتمایل داشتم قبول کنم و نمیکردم اما پونصد میلیون بسیار بود؟ نبود؟! آهی کشیدم. ای کاش کف دست از سرم برمیداشت تا اینقدر به یاد پیشنهادش نیفتم، مهمونی رو کجای قلبم میذاشتم؟
– شیدا چی شده اول صبحی کشتیهات غرق شدن؟! زود باش بخور دیگه دیرمون شد.
به خودم اومدم و سر قد بلند کردم. نفسم رو بیرون دادم و گفتم:
-نه چیزی نیست الان حاضر میشم. فقط چیزه…
منو منی کردم و ادامه دادم:
– میگم مهشید آخر هفته یه مهمونی دعوتم. یه دورهمی عصرانه.
مهشید با تعجب ابرویی بالا انداخت و جویا شد
-مهمونی؟! خیر باشه کجا هست حالا؟! نیومده چه خبره ماشاءالله بیشتر از من پارتی میری.
بی تفاوت شونهای بالا انداختم و اضافه کردم:
-نه بابا خبری نیست. همین پری جون بار دیگر پارتی شوگرمامی گراهی شده منم دعوت کرد و به زور ازم قول گراهی شد تا حتما برم.
مهشید از ته قلب قهقهایی زد و گفت:
-این پری جون هم یه چیزیش هست ها نمیدونم تو رو به دیده یکی از خودشون میبینه که هی زرت و زرت دعوتت میکنه پارتی؟! آخه تو چه سنخیتی با اینها داری که کف دست از سرت برنمیداره؟!
با حرص نگاهی بهش کردم و از زیر میز محکم با پام به ساق پاش کوبیدم که آخش کشیده شد.
-کوفت مگه من شوگرمامیم؟! حالا یه دوست جوون و دلبر موشگل پیدا کرده میخواد پزش رو به بقیه بده. تو چرا حسودی میکنی؟! بده مگه اینقدر دلبر و قلببرم؟!
مهشید ایشی اظهار کرد و لنگون لنگون از پشت میز بلند شد. زیر لب داشت غر میزد.
– خدا بگم چیکارت کنه شیدا زدی ناکارم کردی چلاق شدم رفت. امروزگار یکی غرق بشه بمیره همهاش تقصیر توئه. این پا دیگه برای من پا نمیشه.
لقمه دهنم رو قورت دادم و یه نفس چایی رو سر کشیدم و گفتم:
-واه واه چه ناز نازی! خوبه حالا محکم نزدم. کم کاری خودشم میخواد بندازه گردن من بیچاره. حالا کجا داری میری داشتم حرف میزدم ها!
دستشو رو هوا تکونی داد و اظهار کرد:
-بدو حاضر شو دیرمون شد. نطق بعد از جلسه رو هم نگه دار برای توی جاده؛ بیا تو ماشین بگو ببینم باز از جون من چی میخوای.
~•~~~~~•
یه دوری به دور خودم چرخیدم و توی آینه نگاهی به صورتم و لباسم خیره شدم. پیجادهن دکلتهی سرخ آبی مهشید خیلی هارمونی قشنگی با پوست سفیدم داشت. مخصوصا که یقهاش خیلی قلببر بود و سگ و سینهام تا چاکش بیرون مونده بود. کوتاه بود تا روی زانوم اما اهمیتی ندادم مانتوی جلو بازم رو تنم انداختم و شال حریرم رو روی سرم با وسواس جوری که موهام بهم نریزه درستشون کردم.
کفشهای پاشنه هفت سانتی مشکی رو پا زدم و کلی از ادکلن شَنل مهشید رو خودم خالی کردم. یه چرخ دیگه جلو آینه زدم که با آوای مهشید به خودم اومدم.
-بابا دلبر بودی قلببرتر شدی. دست بکش از اون آینه. دیر شد بیا بریم. والاه با این تیپی که زدی میترسم به باغ لواسون نرسیده بدزدنت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن