جعبهیِ گوشی رو از توی کیفم درآوردم و دادم دستش. خودش گوشی رو روشن کرد و در حالی که داشت اون رو سمتِ من میگرفت، اضافه کرد: «سیمکارت هم داخلشه، شمارهیِ من هم توش زخیرس؛ هر وقت کار داشتی زنگ بزن.»
فقط یه «باشه» کوتاه اظهار کردم و اون هم بدونِ حرف اضافهای جاده افتاد. نگاهی به نیمرخِش انداختم؛ این آدم همیشه اخماش توهم بود، انگار از بچگی با همین مقلب ابرو به جهان اومده بود! اما خب، کمکم داشتم به این اخمها و راهی شدارهای عجیب و غریبش عادت میکردم. با اینکه همیشگی با کارهای متناقضش من رو گیج میکرد، ولی تهِ قلبم بهش اعتماد داشتم.
وقتی رسیدیم جلوی آرایشگاه، پیاده شدم. قبل از اینکه در رو ببندم، کارتش رو سمتم گراهی شد و اضافه کرد: «وقتی راهی شدی داخل، اسمم رو بگو. قبلاً هماهنگ شده. ساعت ۷ میام دنبالت.»
سرم رو به نشانهیِ تایید تکون دادم، در رو بستم و اون هم گازش گراهی شد و رفت.
وارد آرایشگاه شدم؛ واقعاً بزرگ و مجلل بود. خانمی با مشاهده کردنِ من، لبخند به لب جلو اومد مسیرنماییام کرد: «عزیزم خوش اومدی! وقتِ قبلی داشتین؟»
نگاهم به بخشهای مختلف افتاد؛ همه مشغولِ کار بودن و فضایِ شلوغ و پرجنبوجوشی داشت. در جواب گفتم: «آره، من از طرفِ آقای آراد بزرگمهر اومدم.»
به محض اینکه اسمش رو متوجه شد، با تعجب بیان کرد: «وای! تروخدا ببخشید خانم بزرگمهر! بفرمایید بمتوجه شد تا من براتون نوشیدنی بیارم.»
قرار گرفتم و یه قهوهیِ داغ برام آوردن؛ برای من که همیشه با سرما میجنگیدم، واقعاً چسبید. اونقدر تحویلم میگراهی شدند که اصلاً نمیدونستم چی به چیه. یکی بیان کرد رنگِ مو هم میخوام یا نه، که اظهار کردم «نه». اولش شروع کردن به اصلاحِ ابروها و بعد هم موهام رو سشوار کشیدن. ازم سؤال کردن چه آرایشی مد نظرمه، بیان کردم: «نمیخوام تغییرِ بسیار بزرگی داشته باشم. میخوام صورتم از حالتِ دخترونگی خارج نشه، اما در عین حال، خاص به نظر برسم.»
خودم هم نمیدونستم چرا اینقدر مشتاقام؛ انگار میتمایل داشتم امشامگاه، جلوی چشمهای آراد، بسیار خاص باشم. این حس، اصلاً ربطی به نقشی که قرار بود بازی کنم نداشت، اما یه جورایی دلم میمیل داشت امشامگاه به دیدهش بیام.
یک ربع تا رسیدنِ آراد وقت داشتم. نگاهِ همه روی من بود. ازم تمایل داشتن عکسم رو توی پیج آرایشگاه بزارن ولی قبول نکردم. یکی از دخترها با خنده بیان کرد: «نکنه آقاتون حساسه؟ والا منم اگه همچین زنِ قشنگی داشتم، نمیذاشتم پاش از خونه بیرون برسه!»
همه لبخند زدند و من هم تبسمی زدم. نگاهی به خودم در آینه انداختم؛ آرایشِ لایت و ملایمی داشتم که دلرباییِ نگاهام رو چند برابر کرده بود. حتی لبای قلوه اییم خیلی خاص بنظر میرسید.یکی از دخترا که داشت روی ناخوانای قد بلندش لاک میزد گفت:«لامصب لبات بهشدت خوردنی شدن ،خدا به داد آقاییت برسه»دوباره خنده جمع به هوا رفت، با وجودِ خجالت، از مشاهده کردنِ خودم لذت میبردم. شینیونِ موهام عالی شده بود ،وقتی لباسم رو پوشیدم و اون تاجِ ریسهای رو روی سرم گذاشتم، حس کردم واقعاً بینظیر شدم. با کفشهایِ پاشنهقد بلندم، دیگه خودم هم نمیتونستم چشم از خودم بردارم.
یهو آوای زنگِ گوشیم بلند شد؛ اسمِ «آراد» روی صفحه خودنمایی میکرد. جواب دادم. صوتیِ بم و کوتاهش توی گوشم پیچید: «جلوی درم.»
آروم بیان کردم: «الان میام.»
یکی از دخترها با لحنِ شوخی بیان کرد: «من که فکر نکنم نامزدت تا مراسم صبر کنه ، تو همون ماشین کارت رو…» ولی حرفش رو نیمهکاره رها کرد؛ چون بقل کف دستیش نیشگون محکمی از رونِ پاش گرفت،بازهم همه ریز خندیدن،دیگ از خجالت شکل لبو شده بودم، دخترا فکر میکردند من نامزدِ آراد هستم و من هم برای اینکه گاف ندم، سعی کردم باهاشون هممسیری کنم.از همشون تشکر خدافظی کردم ،بیرون اومدم، ترجیح دادم شالی روی سرم نزارم تا شینیون موهام خراب نشه؛آراد رو دیدم که داشت با گوشی حرف میزد؛ اصلاً حواسش به من نبود. انگار بسیار عصبی بود داشت به یکی پشتِ گوشی بدوبیمسیر میاضافه کرد. استرس تمامِ وجودم رو گرفت. کیسههایِ لباسهام رو روی صندلیِ پشت گذاشتم و جلو نشستم. متوجهِ حضورم شد، ولی دریغ از یک نگاهِ گرم؛ اون غرقِ خشمِ خودش بود.
***
گوشی رو پرت کرد روی داشامگاهورد و سرش رو گذاشت روی فرمون.با اون کت و شلوار مشکی کراوات سفیدی که شل بسته بود ، قلبم رو زیرورو کرد …..چند لحظه ای گذشت، سرش رو بالا آورد، یه نگاه ریز به من انداخت و با همون لحنِ خشکش اظهار کرد: «ببخشید.»
هنوز توی فکرِ کلمهی «ببخشید» بودم که شنیدنش از زبون آراد جزو محالات بود، که متوجه شدم آراد بهم خیره شده؛ یه جوری نگام میکرد که انگار تا حالا من رو نمتوجه شده بود. از طرز نگاه کردنش انقدر معذب شدم که سرم رو به زیر انداختم. یهو کف دستش رو گذاشت زیر چونم سرم رو بالا آورد، با همون صوتی بمش بیان کرد: «خیلی ناز شدی.»
دلم چنان کوبید که انگار میخواست از قفسهی سینهام پرواز کنه و بره! حس کردم اون هم اصلاً حالِ خوشی نداره؛ نگاهش روی لبهای من قفل شده بود. یهو اخماش راهی شد تو هم، زیرام رو ول کرد و با عصبانیت غرید: «یعنی امشب قراره همه تو رو این ریختی ببیننت؟»
گیج نگاهش کردم، ولی با حرفِ بعدیاش قند توی قلبم آب شد: «از کنارم جم نمیخوری… کف دستات از دستام جدا نشه هااا!»
ولی بلافاصله بعد از اون حرفِ شیرین، بار دیگر حالم گرفته شد. با لحنی که انگار داشت خودش رو مجبور میکرد، گفت: «بخاطر خودت میگم، نمیخوام اتفاق اون روز تکرار شه.»
فقط سرم رو تکون دادم و نگاهم روبسمت خیابون دوختم. اصلاً نمیمیل داشتم چیزی بگم؛ چون انقدر دلم نازک شده بود که میوحشت کردم حرفی بزنمُ دوباره اشکام سرازیر بشه آرایشم خراب بشه. واقعیتش من حتی با خودم هم رو راست نبودم؛ نمیدونستم واقعاً چه حسی دارم. حرکت کردارهای آراد از یه طرف من رو گیج میکرد و از طرف دیگه… نمیخواستم به خودم امیدِ واهی بدم. بیخیال! محال بود اون ذرهای به من احساس داشته باشه…
وقتی رسیدیم جلوی یک ویلای بزرگ، نگاه بهسرعتی به آینه انداختم؛ همه چیز مرتب بود. آراد هم از همواره خوشتیپتر شده بود؛ جوری که باید براش اسفند دود میکردی! کیف کف دستیِ کوچیک و مشکیم رو برداشتم باهم پیاده شدیم. راننده اومد که ماشین رو ببره پارکینگ. آراد نگاهی به من کرد و دستهاش رو سمتم دراز کرد. سعی کردم جلوی لرزش دستام رو بگیرم؛ کف دستهای سردم رو سپردم به کف دستهای گرمش، تمام وجودم پر از آرامش شد.
با قدمهای آروم راهی شدیم سمت در ورودی. صوتی موزیک از توی سالن تا بیرون میاومد. دو تا مرد هیکلی جلوی در، به نشونهی احترام خم شدن و در رو برامون باز کردن. با هم وارد شدیم. یه خانم هم اومد و پالتو آراد و کتِ کوچیک روی لباسم رو از من گرفت. همونطور که از مسیررو رد میشدیم،صدای آراد رو یکدفعه زیر گوشم گوش دادم؛ تنم لرزید: «تبسمت رو تا آخر مراسم حفظ کن… اگه کسی سوالی پرسید و جوابش رو نمیدونستی، منتظر میمونی، من جواب میدم. از کنارم جم نمیخوری… راستی نوشیدنی الکل دار حق نداری بخوری!»
با گوش دادن این حرفها اضطراب کل وجودم رو گراهی شد و فقط تونستم سرم رو تکون بدم. وقتی چشمم به محیط افتاد، باورم نمیشد! اینجا بیشتر شبیه پارتی بود تا یه مهمانی رسمی. برعکس سمتی که دختر پسرا در حال ،دلدادگی، حال بودن،سمتی دیگ حال هوای سنگین تری داشت کارکنان شرکت خودمون و مدیر شرکتهای دیگه که تقریباً میشناختمشون، پشت میزهای چهارنفره قرار گرفته بودن.
با ورود ما، همه قد بلند شدن. نگاههای کنجکاو همه روی ما بود؛ هیچکس فکرش رو هم نمیکرد امشامگاه پارتنرِ آراد من باشم! عسل خواست کشیده شه که پدرش کف دستش رو گراهی شد و متوقفش کرد. بهار هم با دیدن ما، مثل بقیه دهنش باز مونده بود. اگه تنها گیرم میآورد، اصلاً نمیدونستم باید چه جوابی بهش بدم.
با هم به سمت گروه موسیقی رفتیم. استرس بدی داشتم؛ نمیدونستم بعد از این قراره چه اتفاقی پیش بیاد. آراد با فشردن کف دستم، انگار میتمایل داشت بهم یادآوری کنه که به خودم بیام. به سختی تبسمم رو حفظ کردم و سعی کردم با کسی نگاه تو نگاه نشم. پشت سن از حرکت ایستادیم. آراد در گوش دیجی چیزی اظهار کرد و اون هم میکروفونش رو تنظیم کرد. آوای موزیک کم شد و دیجی اضافه کرد: «دوستان عزیزم، همه اینجا جمع بشین… آقای بزرگمهر میخوان صحبت کنن.»
دقیقهای نگذشت که سالن لبالب از آدم شد و صدای پچپچها کل فضا رو پر کرد…
آراد میکروفون رو گحرکت کرد توی دستش. کنارش از حرکت ایستادم و منتظر شدم حرفش رو بزنه. اول یه نگاه به همه انداخت، بعد با صلابت و یه صوتی محکم اضافه کرد: «سلام میکنم خدمت شما همجادهان همیشگی شرکت. خوشحالم که امسال هم با حضورتون ما رو شاد کردین. امشامگاه یه ذره فرق داره با سالهای گذشته…»
کف دستهاش رو به طرفم دراز کرد. منم کف دستش رو گرفتم و توی آغوشش جا گراهی شدم. رو به نگاههای منتظرِ همه اظهار کردم: «میخوام امشامگاه همینجا خبر نامزدی خودم با تنها عاشقی زیستنم ناز رو اعلام کنم!»
، بوسهای روی کف دستِ چپم که حلقه نمادین انداخته بودم زد. پشتِ دستم از داغیِ بوسهاش بدجوری سوخت. آوای کف دست و جیغ جمع بالا رفت. همه داشتن تبریک میاضافه کردن و من هم با یه لبخندِ نرم جواب میدادم.
همون موقع، عسل رو مشاهده کردم که با یه لباسِ کوتاهِ دوبنده، نگاهِ برزخیش رو به ما دوخته بود؛ کارمندها یکییکی جلو میاومدن و تبریک میگفتن. عسل هم هممسیر پدرش، برای حفظِ ظاهر جلو اومدن. پدرش یه نگاهِ ترسناک به ما کرد خطاب به آراد گفت: «خب معلومه انتخاب خودت رو کردی. امیدوارم فکرِ آیندهی شرکت رو کرده باشی؛ چون از این به بعد هرچی پیش بیاد، پای خودته.»
عسل که انگار طاقتِ متوجه شدنِ این حرفها رو نداشت، وسطِ حرفِ پدرش پرید و با حرصِ کبود شده گفت: «من که میدونم اینا همش بازیته، منتها نمیدونم چجوری ثابتش کنم!» بعد یه نگاهِ تحقیرآمیز به سر تا پای من انداخت و ادامه داد: «تو هر چقدرم خودت رو بزک دوزک کنی، نمیتونی من بشی. آراد بار دیگر برمیگرده پیشِ من. قلبم بحالت میسوزه که قاطیِ نقشههای آراد شدی!»
من و آراد هر دو تبسم به لب داشتیم. این لبخندِ ما بیشتر عسل رو آتیشی میکرد. آراد در جوابشون فقط یک کلمه گفت: «حتماً تو جشنِ عروسیمون شرکت کنید.»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن