موضوع اصلی رمان کرشمه
شایان ابتکار، داروساز و صاحب کارخانهٔ nostrum، دارای پیشینهای تاریک و پنهانی است که به تدریج رو میگرداند. او از آن تاریخچهٔ تلخ بهعنوان اهرمی استفاده میکند تا زندگی مستانه—که متهم به سیاه کردنِ روزهای اوست—را تلخ سازد. غافل از اینکه این مسیر انتقامجویانه، نه تنها خودش، بلکه پیرامونش را هم به کشمکش میکشاند و در برابرش هزینههای بزرگی خواهد جای گرفت …
مقداری از متن رمان کرشمه:
*طناز* یک هفته از اون روزگار میگذشت، توی این مدت چندین بار باهاش قرارداشتم و هر بار بیشتر به قلبم میقرار گرفت و عاشقش میشدم، صمیمیت توی کلام منم رخنه کرده بود و شاید از این بابت مسرور بودم، شایان ازم خواسته بود تا قضیه رو با خونوادم مطرح کنم ولی اصلا فرصتش پیش نمیومد، نمیدونستم چطوری باید شروع کنم، اصلا چی بایدبگم؟ بگم چجوری و کجا باهاش آشنا شدم، چند وقته باهاش آشنا شدم… *سوم شخص* سینا به سوپرمارکت دوستش رفت تا کمی خرید کند، با مشاهده کردن دوستش اظهار کرد: سلام آقا برزو. _سلام آقا سینا! چه عجب از این طرفا؟ _از این جا رد میشدم، بیان کردم یه سری بهت بزنم، یه کمم خرید دارم. _خوش اومدی، بیا ته مغازه بشینیم. _نه قربون دستت، برنج ایرونی داری؟ _بله برنج ایرونیم دارم، راستی خواهرتم به سلامتی ازدواج کرد دیگه درسته؟ چه دومادیم افتاده گیرتون. _چی؟!
نمتوجه شدم چی اظهار کردی دوماد؟! _آره اون روز خواهرت و شوهرش و تو یه ماشین مقلب بالا دیدم، داشتن آب انار میخوردن، نمیدونم شایدم آب زرشک بود… _برزو! چرا پرت و پلا میگی؟! اظهار کردی خواهرمو با کی مشاهده کردی؟! _نشناختمش اظهار کردم شاید شوهرش باشه! _تو مطمئنی اون خواهر من بوده؟ _آره داداش اینو دیگه مطمئنم خواهرتو که میشناسم! سینا با عصبیت از مغازه بیرون حرکت کرد که برزو گفت: کجاااا؟ مگه برنج ایرونی نمیتمایل داشتی؟! ای بابا… اینم یه چیزیش میشهها! *طناز* توی اتاقم روی تخت نشسته بودم و آروم با شایان حرف میزدم: _مطمئنی؟ _آره مضطرب نباش، پس همون جا که گفتم باشه؟ _باشه باشه خداحافظ. _خداحافظ. سینا یهو در اتاق و باز کرد و اومد تو. نزدیک بود سکته کنم به خدا. آب دهنم و قورت دادم و گفتم: چرا در نمیزنی؟ وحشت کردم… _با کی حرف میزدی؟ _با هیچ کی. با اخم به تلفن توی کف دستم چشم دوخت.
_یعنی با دوستم حرف میزدم. _دوستت؟! کدوم دوستت؟ _تو نمیشناسیش. _اسمش؟! _اسمش؟!… اسمش شایستست! _دوست جدیدته؟ _آره قراره باهم روی یه پروژه کار کنیم. _آها، خب، واس چی شال و کلاه کردی؟! جایی میخواستی بری؟! _آره با همین دوستم قرار دارم. _تازگیا زیاد از این قرارا میزاری! _وااای چیه سینا هی سین جیم میکنی؟ مگه به من شک داری؟ _طناز یه چیزایی راجبت شنیدم که اگه راست باشه بلایی به سرت میارم که زار زار گریه کنی! _هه یعنی منو نمیشناسی؟ متاسفم، بعدشم هنوز بابا دارم، لازم نکرده تو تو کارم سرک بکشی! تنهای بهش زدم و از کنارش رد شدم. داد زد: هنوز بابا زنکف دست تو اینجوری، زبونم لال نباشه چی میشی! _تمومش کن! حوصلهی گوش دادن حرفهای تو رو ندارم! _یواش تر برو شعورت برسه! بیتوجه به حرفاش از خونه زدم بیرون و یه تاکسی گراهی شدم، موبایلم و درآوردم
و به الهام زنگ زدم، با صوتی بانشاط و شنگاما اضافه کرد: سلام! _حقم داری مسرور باشی! لگد میزنی به بخت من؟! خیلی پستی الی خیییلی! _چی میگی؟! درست حرف بزن! _خودتو به اون جاده نزن، واسه چی دربارهی من و شایان به سینا گفتی؟!! سینا بهم شک کرده، اگه یکم دندون رو جیگر میزاشتی، همه چیز درست میشد، شایانم میومد میل داشتگاریم! _طناز به خدا من هیچی نگفتم! شاید از جای دیگهای درز کرده! _خفه شو به جز تو کی میدونست؟! _طناز به خدا داری اشتباه میکنی… گوشی و قطع کردم و نزاشتم ادامه بده… دم کافی شاپ که رسیدم متوجه شدم خیلی شلوغه… به نگهبان گفتم: ببخشید میشه برم داخل؟ _بفرمایین داخل صف… زنگ زدم به شایان: _الو شایان کجایی؟ این جا بسیار شلوغه نمیشه برم تو! _من میز رزرو کردم، بگو هممسیره ابتکاری. تا به نگهبان گفتم رنگ از رخش پرید و اضافه کرد: بفرماین، ببخشید نمیدونستم …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن