خلاصه رمان نجوای نمناک علفها:
آوای خواننده در فضای اتومبیل پیچیده بود:
((شهزاده ی آسمونی/اظهار کردی که پیشم می مونی..
برایاین قلب پر غم/ آواز سرخوشی می خوانی
عشق تو آتیش به پا کرد/ با من تو روآشنا کرد..
بی اونکه حرفی بگویم/راز منو بر ملا کرد..
یه لحظه بی تونبودم/ یه لحظه بی تو نزیستم..
یه روزگار سراغمو می گیری/روزی که من دیگه نیستم…))
سهیل با انگشتانش روی فرمان ماشین ضرب گرفته بود و همجاده خواننده زمزمه میکرد. لب روی هم فشردم و همجاده با دیدهغرهای به او، لندلند کردم:
– سهیل لطفا شتابزدهتر برو. خودت که میدونی یه کم دیر برسم خونه چه بساطیه…
مردجوان با بیقیدی لبخند زد و نگاهی گذرا بر من انداخت. آفتاب روی صورت اصلاحشده و ششتیغهاش افتاد و دل مرا بیش از پیش برد:
– یه چند وقت دیگه میام تمایل داشتگاری و دیگه برای همواره از اون خونه و قوانین سفت و سختش راحت میشی. اصلاً بگو ببینم نجوا….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن