موضوع اصلی رمان از عمق شامگاه
وقتی عدالت سیستم شکست میخوره، یه پسر خودش قاضی میشه… عطا، پسری که تمام زندگیاش زیر سایهی رنجهای مادرش افروزگار گذشته، حالا: تکتک آدمهایی که تو اون شامگاه سیاه دست داشتن رو پیدا میکنه با یه طرح حسابشده، همهشون رو به دام عدالت شخصی میندازه و تو این راه، مرز بین قربانی و خونخوار رو محو میکنه «انتقام شیرینه… تا وقتی که بفهمی تو هم داری شبیه همون هیولاها میشی!»
مقداری از متن رمان از عمق شامگاه:
با احتیاط وارد تنورمنزل شد و در را پشت سرش به آرامی بست. میهراسید عطا پشت سرش بیاید و با خنجر کینه، کارش را همینجا تمام کند. تا به اینجا برسد، تمام گذشته در کسری از ثانیه از جلوی دیدهانش رد شد؛ چند ساعت، تنها در عرض چند ثانیه، ولی با تمام جزئیات در خاطرش زنده شدند. آن شامگاه افروز مثل بید میلرزید؛ بند بند استخوانهایش میلرزید و هموقت تنش بیرحمانه دریده میشد. تقلا میکرد صورت او را چنگ بیندازد و در عوض دو سیلی محکم خورده بود. با آن گلوی سرماخورده جیغ میکشید، ولی بعد از یکی دو جیغ اول، همان آوای خفه هم گرفت و حنجرهاش دیگر یاری نکرد. فقط صدای گریههایی بود که در هوهوی باد گم میشد و به گوش هیچکس نمیرسید. همه چیز را یادش رسید. طعم لذتی که خودش از آن تن و بدن بلورین و بکر برده بود، هنوز هم زیر دندانش بود؛ فرحناز را تا سالها با یاد آن شب و آن دختر لمس کرده بود!
همهی این لحظات مثل همان شامگاه در سرش دوره شدند. بعد از کامجویی، نوبت به دوره کردن ترسی رسید که از فکر متوجه شدن بقیه به جانش افتاده بود. انگار تازه متوجه شده بود چه خبطی مرتکب شده است. اگر شکور میفهمید، زندهاش نمیگذاشت. اگر سردار میمتوجه شد، تا آخر جهان هم که شده میرفت و پیدایش میکرد. در روستا و در میان کل طایفه کسی نبود که خبر از دلدادگی پسر شکور به دختر اسد نداشته باشد. همان نیمهشب مادر و پدرش را در ده جا گذاشته و از ترس جانش از آنجا گریخته بود. امیدش به این بود که حاج عظمت گندی را که زده جمعوجور کند. کم کسی که نبود. یک طایفه سرش قسم میخوردند! تن نیمهجان افروزگار را در تنورخانه رها کرده و سوار ماشینش شده بود. حتی نمانده بود تا بداند چه بر سر دختری که زخمی و کتکخورده، گوشهی تنورخونه رها کرده بود، وارد شد. با یاد ترسی که آن شامگاه تجربه کرده بود
به نفس نفس افتاد و جای دلش در سینه تنگ شد. گرمایی که در این فضا بود، نشان میداد تنورش بهشدت وقت نیست که خاموش شده. دیدهی در اتاقک تنورخونه چرخاند. گوشهی تنورمنزل، همانجایی که افروزگار را تصرف کرده بود، تودهای سیاه و در خود جمعشده جای گرفته بود. با ترمشاهده کرد یک قدم جلو راهی شد و بالاتنهاش را به جلو خم کرد تا بهتر ببیند. شنیده بود، اما شک داشت موجودی که این طور رقتانگیز در خود جمع شده، همان عالمه، عروس خوشبر و روی نوریها باشد. کف دستش را به شانهی موجودی که حجمی به اندازهی یک بچه اشغال کرده بود زد. زن به ناگهان سرش را بالا آورد و تیز نگاهش کرد. از سردی نگاه زن، استخوانهای کمرش به لرزه افتاد. خواست به عقب برگردد، اما عالمه بهسرعت از جایش قد بلند شد و به سمت او هجوم آورد. پیجادهنش را از پشت چسبید و با تمام زورش او را به سمت خودش برگرداند تا بتواند یقهاش را میان کف دستانش بگیرد.
صدایش خش گرفته بود و هممسیر چینوچروک صورتش از سن و سالش پیشی گراهی شده بود. — بالاخره گلدین! به نیه الی بوش گلیبسن؟ هانی مندن اوغوررادیغین افروزوم؟ (اومدی بالاخره! پس چرا دستخالی اومدی؟ کو افروزگاری که از من دزمتوجه شدی؟) از صورت زیبا و سفید عالمه چیزی جز یک صورت استخوانی و پوستی تیره و چرممانند باقی نمانده بود. با آن لباس سیاه و قدیمی و دندانهایی که یکدرمیان افتاده بود، بیشتر شبیه جادوگران فیلمهای ترسناکی شده بود که چند سال پیش گاهی به اجبار فرانک میدیدند. دو کف دستش را روی ساعد زن گذاشت و سعی کرد کف دستان لاغرش را از روی یقهاش جدا کند. با هر تقلا یک بار «ولم کن» میگفت. اما دستان عالمه محکمتر به آن یقهی سفید دیپلمات میچسبید. — گجه گوندوز آللاهی چاغیرمیشام بو گجهدن اوترو. یالوارمیشام قیزیمی گورممیش جانیمی آلمیا. قیزیمین باشینا نه گتدین؟ هاردادی بالام؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن