پارت ۵۸ رمان نیستی ۱

به سمت مامان حرکت کردم، سر مولین روی سینه ام قرار گرفت
صورت مامان و بین دست هام گرفتم

تهمینه: مامان جونم تروخدا گریه نکن تیرداد برمیگرده

مولین همینطور که گریه میکرد گفت: برنمیگرده، بخدا برنمیگرده پسرم و میشناسم دلش شکسته

با شستم اشک های مولین و پاک کردم با دلواپسی به صورت کیومرث که متفکر به منو مولین نگاه میکرد چشم دوختم

مولین و روی مبل نشوندم و به سمت کیومرث راهی شدم

تهمینه: کیومرث اینجا چخبره تیرداد چش شده

کیومرث آهی کشید و تو فکر فرو راهی شد

تهمینه: کیومرث حرف بزن بگو چیشده

کیومرث: مادر محمد زن سیقه ایه حاج بابا بوده، الان تیرداد فهمیده که برادر محمده یعنی…

تهمینه: یعنی تیرداد عمومونه؟؟

کیومرث: یعنی محمد هم عمومونه؟؟

تهمینه: پس چرا داداشمونه

کیومرث: این مهم نیست، الان مسعله اصلی اینجاست که چه اتفاقی افتاده

متفکر به زمین نگاه دوختم مضطرب بودم دلواپس تیرداد به هرمس که گوشه ای ایستاده بود چشم دوختم تبسمی به روم زد و چشم هاش و عمیق رو هم گزاشت مه باعث قلبگرمیم شد

༺دو هفته بعد ༻

الان دو هفته اس که هیشکی از تیرداد خبر نداره فک میکردم حداقل به بیمارستان سر بزنه یا اونجا بشه پیداش کرد اما اونجا هم نبود

امروز اخرین امتحانم و دادم و فقط و فقط به لطف هرمس تونسته بودم پاسشون کنم

با خستگی تمام وارد خونه شدم هنوز کفش هام و از پام در نیاورده بودم که با صورت مضطربه بابا و کیومرث رو به رو شدم

تهمینه: چیشده؟

کیومرث: محمد به هوش اومده

به هرمس که پشت سر بابا از حرکت ایستاده بثد نگاه کردم بدون هیچ حرفی غیب شد

تهمینه: منم میام

بابا: باشه فقط عجله کن

༺یک هفته بعد ༻

اخرین قاشق و توی دهن محمد گزاشتم به روش تبسمی زدم و گفتم: خودم پختم خوشمزه بود؟

محمد: اگه بخوام از جنبه ی مثبتش نگاه کنم برام بیشتر مقوی بود تا خوشمزه

لبخندی به روش زدم این ادم خوب بلد بود با کلمات بازی کنه

به نگاه هاش دقیق شدم یعنی مادرش مرده؟
قبلا گفته بود چرا یادم نبود؟
یعنی خبر نداشت که تیرداد برادرشه؟

…