جون خندیدن نداشتم.گذاشتم رو تخت. شالو از سرم برداشت. دکمه های پالتومو باز می کرد.
کف دستشو گراهی شدم و بیان کردم: ول کن! خودم درش میارم.
کف دستشو برداشت. پالتومو درآوردم، انداختم رو زمین و خوابیدم. پتو رو روم کشید، صورتمو بوسید و حرکت کرد.
آراد! به خدا دوست دارم. بهم فرصت بده فکر کنم.
***
– خانم …خانم؟
بدون این که تو جام غلت بخورم، فقط یه تکونی به خودم دادم.
با نگاهای خواب آلود گفتم: چیه؟
– ساعت دهه. نمی خواید بیدار شید؟!
سرمو کردم زیر پتو و اضافه کردم: نه!
بعد از یک صدم ثانیه، سیخ نشستم و با چشای گمسرور گفتم: آراد… آراد بیدار شد؟
– بله … خانم. خیلی وقته راهی شدن شرکت.
با خیالت راحت خوابیدم. بار دیگر عین جن دیده ها جای گرفتم و با نگاهای گمسرور اظهار کردم:
– تو کی هستی؟! چرا به من می گی خانم؟
با تبسم اظهار کرد: اسمم رحیمه ست. خدمتکار شما … آقا اضافه کرد ساعت ده بیدارتون کنم. زود بیدارتون کردم؟!
یا خدا! این دیگه چه خوابیه؟!
با تعجب اظهار کردم: خدمتکار من؟
– بله خانم! صبحانه براتون چیدم. ببینید اگه چیزی کمه، بگید براتون بیارم.
حس کردم دارم شاخ در میارم. آراد برای من خدمتکار آورده؟!
به میز نقلی و کوچیک خیره شدم. همه چی بود. از شیر مرغ تا جون آدمیزاد!
گفتم: نه، ممنون!
– خواهش می کنم. اگه می خواید دوش بگیرید، وانو براتون حاضر کنم؟
– نه…اهل دوش نیستم.
بذار این آراد بیاد؟ تکلیفمو باهاش روشن می کنم. آخه من کی خدمتکار خواستم؟! راهی شدم کف دستشویی، آبی به صورتم زدم و اومدم بیرون. رحیمه با حوله بیرون منتظرم وایساده بود. حوله رو داد کف دستم و بیان کرد:
– بفرمایید خانم!
اصلا دوست نداشتم بهم بگه خانم.
با تبسم اظهار کردم: کف دستت درد نکنه… بهم بگو آیناز.
– نه خانم … زشته به اسم کوچیک صداتون کنم.
می دونستم بحث کردن با خدمتکار راه به جایی نمی بره؛ به خاطر همین چیزی ناظهار کردم و نشستم مشغول خوردن شدم. دیدم کنارم وایساده.
گفتم: تو برو، خودم صوتت می کنم بیای میزو جمع کنی.
– دیده خانم!
ایــــــی! وقتی می گفت خانم، قلقلکم می اومد. آخه منو چه به خانمی؟! تا بود و نبوده، کلفت آراد بودم.
بعد از اینکه صبحانمو خوردم، میزو جمع کردم و بردم پایین. رحیمه و خاتون نشسته بودن و مشغول حرف زدن. کف دست آراد درد نکنه! یکی رو آورد خاتون باهاش درد و قلب کنه! رحیمه تا منو دید، اومد سمتم و گفت:
– خدا مرگم بده! شما چرا آوردید؟! مگه قرار نبود صوتم بزنید؟
سینی رو از دستم گرفت. خاتون نگام می کرد.
اظهار کردم: چی شده؟!
– هیچی… فقط تو کار خدا موندم… تو رو از شهر خودتون کشوند اینجا که به خانمی برسی.
جای گرفتم و گفتم: به خاطر همین می گن کارای خدا بی حکمت نیست!
با تبسم اظهار کرد: به دلم برات شده آقا دوست داره!
خاتون کجای کاره که آراد اظهار کرده دوست دارم! به رحیمه خیره شدم. سرشو کرده بود تو یخچال و چند نوع میوه و شیشه آورد بیرون.
بیان کردم: قضیه ی خدمتکار برای من آوردن چیه؟
– چند روزگار پیش، آقا بهم گفت دنبال یه خدمتکار خوب و قابل اعتماد می گرده. منم رحیمه رو آوردم.
– پس کف دسته گل شماست؟! ولی اصلا دوست ندارم خدمتکار داشته باشم!
– به خانمی عادت می کنی… اولش سخته!
خندیدم.
رحیمه یه لیوان بزرگ گذاشت جلوم و بیان کرد: بفرمایید خانم… این معجون خیلی مقویه. بخورید یه ذره گوشت بگیرید!
– ممنون!
– نوش جان! آقا اظهار کرده باید تو یک ماه بیست کیلو اضافه بشید.
با چشای گرد بیان کردم: یک ماه، بیست کیلو؟! مگه دیوونه شده؟ من تا دویست سال دیگه هم بخورم، همینم!
خاتون: حالا غر نزن، بخور!
معجون خوشمزه ی رحیمه رو تا ته خوردم و یه قطرشم نذاشتم . بهم اجازه ندادن تو آشپزی بهشون کمک کنم. مجبورشدم برم و خودمو با خوردن میوه و تماشای تلویزیون سرگرم کنم.
– به! می بینم که آیناز خانم شده!
با تبسم نگاش کردم و اظهار کردم: سلام پرهام خان! از این ورا؟
کنارم نشست و اظهار کرد: هی خواهر! چی بگم؟ این آراد منو عاشق کرد و بعد به امون خدا ولم کرد.
– مگه ناظهار کرد صبر کنی؟
– اظهار کرد ولی تا کی؟ قلبیلش برای صبر کردن من چی بود؟! من که می خوام برم پیش خونوادش؛ با اون کاری ندارم؟ اصلا یه شماره خشک و خالی هم بهم نداد.
کاش آراد همه چی رو بهش می گفت.
بیان کردم: پرهام؟
– بله؟
– اگه یه روز، یه چیز ناخوشایند از لیلا بفهمی، بازم حاضری باهاش ازدواج کنی؟
با تعجب گفت: منظورت از این حرف چیه؟
– هیچی… همینجوری سوال کردم بدونم چقدر دوستش داری؟
– خب خیلی دوستش دارم. ولی اگه بدونم یه کار غیر شرعی انجام داده…
پریدم وسط حرفش و بیان کردم: نه! نه از این کارا! مثلا… مثلا اگه قبلا با یه پسری دوست بوده. مثلا پنج سال پیش. بعد بهم زده؛ اینجوری!
– نه… مشکلی ندارم.
یه نفس راحتی کشیدم. نزدیک بود همه چی رو لو بدم!
پرهام برای نهار موند. آراد کار داشت. زنگ زد که نمیاد. شاید فهمید می خوام دعواش کنم، این ورا پیداش نشده! بعد از نهار، پرهام خوابید. من موندم و بیکاری دیوونه کننده. دیگه کسی نبود بهم سر بزنه و منو از تنهایی بیرون بیاره. امیر که عین شوکی که بهم وارد می کنن، یهو ترکم کرد. کاملیا هم انگار منتظر بود آبتین بیاد تا از شر من راحت بشه. چه پا قدم خیری داشتم که یهویی همشون ازدواج کردن!
پرهامم بدتر از مجنون شده؛ دیگه منم تحویل نمی گیره. همه چی بهم ریخت. الان تنها کسی که دارم آراده. خدا کنه دیگه اینو فرحناز ازم نگیره که دیگه دق می کنم.
راهی شدم پیش مش رجب که به گلا می رسید.
بیان کردم: چی کار می کنی مش رجب؟
– سلام خانم… به این گلای بی زبون آب و دون می دم.
– مش رجب! خواهشا شما دیگه به من نگو خانم! به خدا آیناز اظهار کردنتو دوست دارم.
– کف دستور آقاست … ولی باشه وقتی تنهاییم می گم آیناز!
– ممنون.
به داگی نگاه کردم. عین دیوونه ها دنبال یه حشره می دوید. می پرید هوا و پارس می کرد. اومد طرف مش رجب و دورش می چرخید.
مش رجب داد زد: برو اونور داگی! گلا رو له می کنی.
یه توپ رو زمین افتاده بود. برش داشتم بالا گحرکت کردم و گفتم: داگی… توپ!
پرتش کردم. دوید سمت توپ و شروع کرد بازی کردن. منم با خنده توپو از زیر پاش برمی داشتم و فرار می کردم. اونم دنبالم می کرد. از ترس اینکه روم بپره، دوباره توپو می انداختم جلوش.
یهو صدای رحیمه قد بلند شد: خانم! چرا بیرونید؟ هوا سرده؛ بیاید تو!
همین جور با قدم های سریع می اومد طرف من. منم با تعجب نگاش می کردم. معلوم نبود آراد چی بهش گفته که یه دقیقه کف دست از سر من برنمی داره؟
بازومو گراهی شد و اظهار کرد: خانم! بیا بریم تو… اگه طوریتون بشه، من جواب آقا رو چی بدم؟!
دستمو انداختم دور گردنش و بیان کردم: آقا با من! یه پوست کلفتیم که لنگه ندارم!
رحیمه با تعجب نگام کرد. صورتشو بوسیدم. بوی عطر می داد.
بیان کردم: چرا اینجوری نگام می کنی؟!
– آخه خانم! من چند جا خدمتکار بودم ولی هیچ کدومشون مثل شما با من خوب نبودن!
– می فهمم چی می گی… می دونم وقتی کسی به شخصیتت توهین می کنه، چه حالی می شی. وقتی تحقیرت می کنه و می خواد خردت کنه، دلت می خواد اون لحظه بمیری.
– مگه شما هم خدمتکار بودید؟!
– بله؛ اونم خدمتکار یه آدم بدعنق و تند مزاج که نمی شد بهش بگی تو!
با تبسم رحیمه رفتیم تو.
موقع شام، آراد پیداش شد.
پشت سرش رفتم به اتاق و اظهار کردم: این رحیمه کیه آوردی؟!
لبه تخت قرار گرفت و با تبسم کف دستشو باز کرد و گفت: بیا بغلم تا بهت بگم!
با اعتراض گفتم: آراد!
– جون آراد… نفس آراد… عمر آراد! چیه جیگرم؟!
فقط تونستم نگاش کنم. باورم نمی شد آراد بود داشت اینجوری صدام می زد.
اضافه کرد: چیه یادت راهی شد؟
آروم تر شدم و اظهار کردم: من خدمتکار نمی خوام.
– ببین؟ بحث کردن با من فایده ای نداره. چراکه من آخرش رحیمه رو نگه می دارم… از این به بعد، حق نداری به سیاه و سفید این خونه دست بزنی. هر چی کار کردی، بسه.
– آخه… راحت نیستم. اگه کار نکنم، بیکار می شم.
– چرا بیکار بشی؟ برو یه کلاسی یه جایی ثبت نام کن. از این به بعد، باید مثل یه خانم زندگی کنی …تو لیاقت این خونه زندگی رو داری. پس بهش پشت نکن.
– جواب فرحنازو چی می خوای بدی؟! اگه فردا پس فردا پیداش شد، نمی گه این چرا کار نمی کنه؟!
– تو دلواپس اون نباش!
خواستم برم، بیان کرد: راستی! نهار فردا مهمون امیریم.
– مگه ماه عسل نرفتن؟
– می خواستن برن، مونا اظهار کرده چون امیر کار داره، یکی دو ماه دیگه می رن.
دو تا تقه به در خورد. نگاهمون به طرف در رفت. پرهام با قیافه ی گراهی شده و شل و آویزون به در تکیه داده بود. خندم گرفته بود.
آراد بیان کرد: باز چی شده پری؟!
پرهام خندید و اظهار کرد: پری هم شدیم! می گم کی منو به لیلی می رسونی؟!
به آراد خیره شدم. بلند شد، رفت طرف پرهام و گفت:
– مگه بهت نبیان کردم صبر کن؟
– اضافه کردی ولی قلبیل صبر کردنتو نمی فهمم… من که می خوام برم پیش پدر و مادرش؟
– خب راستش اون پدر مادر نداره؛ پیش یکی از فامیلاش زندگی می کنه. باید برم باهاشون حرف بزنم.
– پس زود حرف بزن دیگه؟
– باشه، چشم!
پرهام با شادی پرید بغل آراد، دو تا ماچ آبدارش کرد و اظهار کرد:
– الهی قربونت برم…الهی هر چی درد و بلا داری بخوره تو فرق سر فرحناز… الهی هر چی می خوای مادر، خدا بهت بده! الهی… الهی…
به من نگاه کرد و آراد گفت: الهی چی؟
– الهی… به آیناز برسی!
یه نگاهک بهم زد و با سرعت رفت بیرون.
من و آراد خندیدیم.
آراد اظهار کرد: فردا برو پیش لیلا، ببین نظرش در مورد این دیوونه چیه؟
– باشه.
***
خاتون: آیناز حاضر نیستی؟ مختار منتظرته ها؟
– خاتون صبر کن، شالمو درست کنم، الان میام!
مش رجب: بابا! این دخترو انقدر هولش نکن. به شرطی که برسه!
اومدم بیرون و اضافه کردم: مشی جون! مگه اینکه تو هوای منو داشته باشی!
مش رجب خندید و گفت: من همیشه هواتو دارم. برو!
ازشون خدا حافظی کردم و سوار ماشین مختار شدم و راه افتادیم. باورم نمی شد دوباره لیلا رو می بینم. همش تقصیر آراده که می گه نمی شه نمی شه…خطرناکه.
هیچ وقت سر از کاراش درنیاوردم.
از ماشین پیاده شدم. مختار که راهی شد اطلاع بده، منم خودم و پرت کردم تو اتاق لیلا، دیدم خوابه. آروم راهی شدم کنارش، پتو رو کشیدم رو سرش، خوابیدم روش. یهو تکون خورد. از ترس اینکه زن مردمو بکشم، سریع ولش کردم. اونم با اخم نشست.
با قیافه ی مظلوم نگاش کردم و بیان کردم: سلام!
بالشتو طرفم پرت کرد و گفت: دیوونه! داشتم خفه می شدم. قبلنا آرومتر بودی!
– خب میرم!
همونجا وایسادم.
بیان کرد: برو دیگه؟
– نمیرم!
کنارش نشستم.
با خنده پرید بغلم و گفت: سلام آنی خره!
– سلام لیلی گورخره!
با هم خندیدم و بعد کمی خوش و بش گفتم:
– لیلی جون! برات شوهر پیدا کردم!
– برو به آراد بگو زنش نمی شم!
با مشت زدم به بازوش و گفتم: آراد صاحاب داره! اونم منم!
دستشو گذاشت رو بازوش و گفت: خب مال خودت؛ چرا می زنی؟! می گم جن زده نشدی؟!
– نه نشدم. حالا می ذاری بگم شوهرت کیه یا نه؟
– حتما پرهام دیگه؟
با تعجب بیان کردم: آره؛ از کجا می دونی؟
– تو هنوز نمی دونی ما دخترا شاخکامون تیزه؟ تا یکی بهمون ابراز محبت می کنه، می دونیم عاشقمون شده؟
– نه! من اینجوری نیستم.
– پس تو هنوز جنسیتت مشخص نشده.نکنه نر و ماده قاطی هستی و به کسی نمی گی؟
با خنده بالشتو زدم تو سرش و گفتم: خجالت بکش!
با خنده بالشتو ازم گحرکت کرد و گفت: خجالتو که کشیدم… حالا بگو پرهام چی بهت اضافه کرده؟
– هیچی؛ از تو خوشش اومده، میخواد باهات ازدواج کنه!
بازوهامو گراهی شد و بیان کرد: تو که در مورد گذشتم چیزی بهش نگفتی؟
– نه… نه من، نه آراد اصلا بهش نبیان کردیم کجا زندگی می کنی. فکر کنم خیلی دوست داره. چراکه بعد حرکت کردن تو خیلی پکر شد. الان هم که اینجام، می خوام نظرتو در مورد پرهام بدونم.
با درموندگی بازوهامو ول کرد و اظهار کرد: خب راستش …من…
بهش کمک کردم و اظهار کردم: دوستش داری؟!
فقط سرشو تکون داد. بغلش کردم و اظهار کردم: الهی من قربونت برم! این که دیگه خجالت نداره؟
– خجالت نداره ولی اگه بدونه من یه روزگاری معتاد بودم و مواد می فروختم، فکر می کنی دیگه بهم نگاه هم می کنه؟!
نگاش کردم و اظهار کردم: نمی خواد گذشتتو بهش بگی. این یه چیزی بوده مال گذشته ی تو. نبایدم به کسی بگی.
– اگه یه روزگاری فهمید و اظهار کرد چرا بهم نبیان کردی معتاد بودی، اونوقت چی؟
نگاش کردم و اضافه کردم: راست می گی…نمی دونم …اگه اون واقعا تو رو دوست داشته باشه، نباید به این چیزا اهمیتی بده. راستش خودشم از بچه های پایین شهره. با زحمت و کار کردن، یه پول و پله ای جمع کرده و الانم یه ۲۰۶ داره و یه واحد آپارتمان.
– کارش چیه؟
– مهندسه. تو یه شرکت بزرگ کار می کنه.
زدم به پهلوش.
– دیگه چی می خوای…دلبرم که هست! قد قد بلندم که هست! فقط کمی خل و چله که اونم دیگه با تو مساوی می شه!
خندید و اضافه کرد: فکر نکنم به اندازه ی اون باشم! راستی ابروش چی شده؟
– شکسته… با بچه محلاش دعواش می شه، اونام میزنن ابروشو می شکونن.
– الهی دستشون بشکنه … پدر و مادرم داره؟
– پدرش که فوت کرده ولی مادرش زن بابای آراده و الانم ترکیه ست.
لیلا با غم ساکت شد.
گفتم: لیلا! تو رو خدا قیافتو این جوری نکن. قلبم می گیره.
با چند قطره اشک اضافه کرد: چیکار کنم؟… دوستش دارم ولی می ترسم … می ترسم از گذشتم چیزی بفهمه و دیگه منو نخواد.
– من که همه چی رو به آراد اضافه کردم.گفتم که پدر و مادرم کی بوده، کسی رو ندارم. یه پسر هیجده ساله بهم ابراز علاقه کرد. فقط نگفتم با هومن دوست بودم.
با تعجب گفت: مگه آراد بهت پیشنهاد ازدواج داده؟!
– خب نه مستقیم ولی اظهار کرده دوستم داره.
یهو لیلا حالت غش گراهی شد و افتاد رو تخت.
اضافه کردم: لیلا …لیلا چی شد؟
با نگاهای بسته و زبون دراومده اظهار کرد: باورم نمی شه … اون پسره که به گفته ی خودش، از دخترا متنفره، حالا اومده از پیشی من تمایل داشتگاری کرده؟!
قلقلکش دادم و اظهار کردم: به من نگو پیشی!
اونم کشیده بلند می خندید و می تمایل داشت ولش کنم.
از لیلا خدا حافظی کردم و رفتم خونه.
***
نزدیک ساعت یازده و نیم حاضر شدم. سوار ماشین شدم و مسیر افتاد.
بیان کرد: خب چه خبر؟!
– به لیلا گفتم. اونم پرهامو می خواد ولی می ترسه پرهام بفهمه معتاد بوده.
– الان که دیگه معتاد نیست؟ ترک کرده. به نظر من لازمم نیست به پرهام بگه.
– نمی شه یه کاری کنی اینا همدیگه رو ببینن؟ بذار به عهده ی خودشون.
– باشه.
– من هنوز نفهمیدم چرا دوستامو قایم کردی و بهم نشونشون نمی دی؟ اصلا چرا لیلا رو اونجا زندانی کردی و نمی ذاری زیاد ببینمش؟!
با تبسم اظهار کرد: بهت می گم … یه روزگاری همه چی رو بهت می گم. فقط صبر کن.
به مسیر نا آشنا چشم دوختم. هیچ شامگاهاهتی به جاده ای که می راهی شد سمت خونه ی امیرعلی نداشت.
بیان کردم: مگه خونه ی امیر نمیری؟
– چرا!
– خب… فکر نکنم این مسیرش باشه. میان بر می ری؟
خندید و اظهار کرد: نه!
جای گرفتم و چیزی ناظهار کردم. دم یه خونه ی ویلایی وایساد و گفت: خب اینم خونه ی امیر … مسافر محترم! پیاده شو!
– اینجا؟! مطمئنی درست اومدی؟
کمربندم و درو باز کرد و اظهار کرد: برو پایین!
خودش پیاده شد. منم اومدم پایین. به خونه چشم دوختم. دلنشین بود. آراد به طرف در راهی شد و زنگو زد.
مونا بیان کرد: سلام، خوش اومدید. بفرمایید تو.
درو زد، حرکت کردیم تو. حیاطش زیاد بزرگ نبود ولی برای چهار نفر کفایت می کرد. مونا و امیر علی اومدن به استقبالمون. بعد روبوسی و سلام علیک کردن، رفتیم تو. داخل خونه چند برابر حیاط بزرگ بود. با دیدن کاملیا و آبتین که رو مبل قرار گرفته بودن، بیشتر ذوق کردم و گفتم:
– سلام!
کاملیا اومد طرفم و گفت: سلام آنی!
آراد و آبتین با هم کف دست دادن. کاملیا بغلم کرد و به مونا اظهار کرد:
– بخاطر همین بود اظهار کردی سر جات بشین تکون نخور؟
مونا خندید و اظهار کرد: آره!
همگی جای گرفتیم. بعد از پذیرایی، مونا جای گرفت پیش امیر. چقدر بهم میان. یعنی اگه اون روز به امیر بله می گفتم، من الان جای مونا نشسته بودم؟ اما مهم نیست؛ من آرادو دارم.
امیرعلی: آراد! با خواهرم چیکار کردی؟ دیگه دور و برت نمی بینمش؟
آراد همینجور که سیب پوست می گراهی شد، اظهار کرد: هیچی! دادمش دست بهنام!
– بهنام؟ چرا اون؟!
– چراکه خواهر جنابعالی، دنبال بهترین هاست. بهنامم که می دونی؟ از نظر قیافه و پول، از هر چی پسری توی تهران سر تره.
امیر خندید.
آبتین گفت: بهنام کیه؟!
کاملیا: پسر دوست بابام… یک هفته ای هست از هلند اومده. وقتی پونزده سالش بود، راهی شد و الان که نزدیک سی سالشه، برگشته.
آراد یه قاچ از سیب جلوم گراهی شد و گفت: بخور!
با این کارش معذب شدم، زیرا چهار تاشون نگام می کردن، اونم با تبسم!
سریع برداشتم و انداختم تو حلقم! آبرومو برد. فکر کنم الان دیگه همه فهمیدن یه خبرایی بین من و آراد هست. همین جور که سیب می جویدم، زیر نگاهاشون داشتم ذوب می شدم. سرمو بلند کردم و گفتم:
– بفرمایید! قهوه سرد می شه!
منظورمو فهمیدن و با لبخندی که رو به خنده می حرکت کرد، مشغول خوردن شدن. یه سقلمه ای زدم به آراد که آخش دراومد.
امیر گفت: چی شد آراد؟ خوبی؟
دستشو گذاشت رو پهلوش و اظهار کرد: یه گربه پنجول انداخت!
با چشای گسرخوش نگاش کردم. محکم زدم به بازوش و گفتم:
– چقدر بهت اظهار کردم نگو گربه؟ بدم میاد.
– چرا می زنی؟! خب چشات عین گربه ست!
– چشام عین گربه ست، چرا به خودم می گی گربه؟!
امیر خندید و گفت: آیناز! این آرادو به من ببخش!
– باشه … به خاطر تو کاریش ندارم!
مونا بلند شد راهی شد به آشپزخونه. نکنه آزرده شده باشه؟ پشت سرش راهی شدم، دیدم در یخچالو باز کرده.
اضافه کردم: اجازه هست؟!
با تبسم نگام کرد و اظهار کرد: بفرمایید!
صندلی رو عقب کشیدم و نشستم و بیان کردم: خوبی؟!
– آره، خوبم!
کاهو و کلمو گذاشت تو سینک.
گفتم: پس چرا قیافت این جوریه؟
همین جور که کاهو و کلمو می شست، اظهار کرد: هیچی… فقط…
شیرو بست و بیان کردم: فقط چی؟!
– خونوادم… از روزی که امیرعلی اومد تمایل داشتگاریم و فهمیدن عقیمه، جوابشون نه بود. اما من پامو کردم تو یه کفش که جز امیر کس دیگه ای رو نمی خوام. حتی اگه تا آخر عمر مادر نشم… امیرعلی فوق العاکف دست. از مهربونیش و صبوریش گراهی شده تا کف دست و دلبازیش. یه مرد کامله ولی خونوادم به خاطر ازدواج با امیرعلی سرسنگین باهام راهی شدار می کنن.
– خودتو غمگین نکن… علم این همه پیشراهی شد کرده. بالاخره شما هم بچه دار می شین.
اشکاشو پاک کرد و اظهار کرد: امیرعلی داره تمام سعیشو می کنه… پیش بهترین دکتر راهی شدیم. اونم اظهار کرده هرکاری از کف دستش بر بیاد، برامون انجام می ده… آیناز برام دعا کن.
– حتما… نهار درست نکردی؟
– نه، امیر سفارش داده. الان میارن.
– راستی یادم راهی شد بگم؛ خونه ی جدید مبارک!
– ممنون… بیشتر به خاطر تو عوضش کردیم.
– چرا؟
– آراد می خواست… به امیر بیان کرده بود دلش نمی خواد آینازو تو خونه ای بیاره که تمام خاطراتش با امیر زنده بشه… می ترسید افسرده بشی.
– آراد؟!!
امیرعلی: خلوت کردین!
برگشتیم.
مونا بیان کرد: حرف زنونه می زدیم!
– آها… فکر کنم کاملیا مرد باشه! زیرا خودش و آراد دارن بحث لیگ فوتبال اروپا رو می کنن!
من و مونا یهو خندیدیم.
امیر بیان کرد: مونا جان می رم دوغ بگیرم، چیز دیگه ای لازم نداری؟
– نه قربونت برم.
امیر که رفت، منم بلند شدم. از کنار آراد رد شدم، رفتم به بالکن. بیرونو خیره شدم. امروز بیست و پنج اسفنده… چیزی به تموم شدن زمستون نمونده. ولی بین زمستون و بهار کشمکش بود. زمستون تمام زورشو می زد که تا آخر اسفند بمونه ولی بهار برای اومدن عجله داشت. کف دستمو گذاشتم رو گردنبندم. یهو بغض کردم. قلبم برای مامانم تنگ شده بود. یکی از پشت بغلم کرد. بوی عطر آراد بود؛ نفسای گرمش رو شونم می قرار گرفت.
اظهار کرد: داری کیو دید می زنی؟!
– بهارو!
– کوش؟
خندیدم و گفتم: تو مسیره. اگه ننه سرما بذاره!
– آها! اون بهارو می گی؟!
به امیر که از در خونه خارج شد و پا به کوچه گذاشت خیره شدم و بیان کردم:
– امیر خوب بود. همیشه می تمایل داشت بهم ثابت کنه که همه ی مردا بد نیستن.
– هنوز دلت باهاشه؟
– نه.
کنارم وایساد و بیان کرد: دروغ نگو! می دونم هنوز می خوایش؛ زیرا هنوز به کسی علاقه مند نشدی و فکر می کنی اون تنها مردیه که داری.
– شما مردا عین دیوار خشتی می مونید؛ جرات تکیه دادن بهتونو ندارم.
– من اگه خشتم باشم، تا مدتی که بهم تکیه بدی، قول می دم زلزله هم نتونه تکونم بده.
از این همه صداقتش شرمسار بودم. کاش می تونستم بگم دوست دارم. اما کارشو چی کار کنم؟! نمی خوام زن یه قاچاقچی بشم.
با لبخند بغلش کردم و اضافه کردم: خیلی خوبی آراد!
دستشو انداخت دور کمرم و گفت: تو از من بهتری.
بعد از نهار، به سمت خونه راه افتادیم.
آراد گفت: آیناز؟
از تو دهنم پرید و اضافه کردم: جونم؟
سریع دستمو جلو دهنم گحرکت کردم و نگاش کردم. با یه حرکت، ماشینو پارک کرد.
با خوشحالی نگام کرد و بیان کرد: یه بار دیگه بگو …اظهار کردی جونم؟ آره؟!
دستمو برداشتم و گفتم: اشتباه لپی بود!
کف دستشو انداخت دور گردنم و گفت: به خدا خودم شنیدم گفتی جونم!
خندم گحرکت کرده بود ولی جلوی خودم گحرکت کردم. منو از خودش جدا کرد و بیان کرد:
– کی می خوای منو دوست داشته باشی؟!
– هر وقت کف دست از قاچاقچی بودنت برداشتی!
– آخه این قلبیل خوبی برای دوست نداشتن من نیست که… این همه قاچاقچی تو این مملکت زندگی می کنن، زن و بچه هم دارن. منم یکیشون.
– لابد زن و بچشون بی عارن… عین خیالشون نیست شوهر یا باباشون کجاست. ولی من مضطربت می شم… یه بار بیان کردم دلم نمی خواد هر روز چشمم به در باشه که کی حکم جلبت میاد؟ کی مهر اعدام می خوره به پروندت.
– یعنی مشکل الان تو فقط قاچاقچی بودن منه؟
– آره فقط همین.
– اگه این مشکل حل بشه، تو دیگه بهونه ای نداری؟
– نه… یعنی دیگه بهونه ای ندارم بگم!
درست قرار گرفت. موبایلشو برداشت و اظهار کرد:
– باشه الان درستش می کنم!
این چرا یهو آتیشی شد؟!
اضافه کردم: می خوای چیکار کنی؟!
گوشی رو گذاشت دم گوشش و گفت: می خوام مشکلتو حل کنم!
بعد یک دقیقه اظهار کرد: الو مختار کجایی؟
…
– باید ببینمت. کارت دارم.
…
– واجبه. خواهش می کنم.
…
– خیلی خب، آدرس بده، خودم میام.
…
– باشه، خداحافظ!
گوشی رو خاموش کرد.
اظهار کردم: با مختار چیکار داری؟!
– اظهار کردم بیاد مشکل قاچاقچی بودن منو برات حل کنه!
– مختار؟!
– بله مختار!
ماشینو روشن کرد و مسیر افتاد. مختار دم یه پارک وایساده بود. پشت سوار شد و گفت:
– سلام بر خروس جنگیا!
باتبسم گفتم:سلام رستم کف دستان
آراد بی حوصله بود. جواب نداد.
مختار اضافه کرد: امر واجب آقا چی بود که منو مجبور کرد از زار و زندگیم بزنم؟!
آراد برگشت و بیان کرد: می خوام همه چیو بهش بگم.
مختار تبسمشو جمع کرد. یه نگاهی به من انداخت و اضافه کرد:
– مگه قرار نشد صبر کنی؟!
– قرار بود… ولی یادت نرفته تو هم قرار بود دو سه ساله تمومش کنی؟
– بیا پایین، حرف می زنیم.
– جایی نمیام …اضافه کردم بیای که خودت یا من کل ماجرا رو براش توضیح بدیم.
مختار تکیه داد و گفت: الان وقتش نیست. بذار برای بعد.
آراد کمی عصبی شد و اظهار کرد: بعد کیه؟! تو که می دونستی دوستش دارم؟ اضافه کردی صبر کن ممکنه بابات بهش صدمه ای بزنه؛ اظهار کردم دیده… اما تا کی؟ دارم از کف دستش می دم… محسن دیگه بریدم؛ کم آوردم. می فهمی؟ ولم کنید. پنج ساله هر چی بیان کردید، دهنمو بستم و اضافه کردم دیده… خب چرا پیداش نمی کنید؟ بعضی وقتا فکر می کنم دارید سرکارم می ذارید. خسته شدم.
با تعجب داشتم به حرفای آراد گوش می دادم. اینا داشتن در مورد چی حرف می زدن؟!چرا به مختار اضافه کرد محسن؟!
مختار کف دستشو گذاشت رو شونه ی آراد و اظهار کرد:
– باشه… همه چی رو بهش بگو. می دونم تو این پنج سال چی بهت گذشت. من اگه جای تو بودم، تا الان همه چیو خراب کرده بودم. نمی خوام عشقتو ازت بگیرم.
به من چشم دوخت و اضافه کرد: آیناز هر چی آراد بهت می گه راسته… فقط یه خواهش ازت دارم. از این قضیه نه خاتون، نه مش رجب، نباید چیزی بدونن. باشه؟!
من که نمی دونستم قضیه چیه ولی با گیجی سرمو به معنی باشه تکون دادم.
خداحافظی کرد و پیاده شد.به آراد نگاه کردم و اظهار کردم:
– چیو باید بدونم؟!
ماشینو روشن کرد و گفت: صبر کن یه جایی برسم، بهت می گم.
جلوی کافی شاپ نگه داشت. پیاده شدیم و رفتیم طبقه دوم. سه چهار نفری نشسته بودن.
آراد زیر لب اضافه کرد: لعنتی!
یه گوشه کنار پنجره جای گرفتیم. گارسون اومد سفارش بگیره.
آراد اضافه کرد: اینا که راهی شدن، کس دیگه ای رو نفرست بالا.
– باشه، چشم!
چند دقیقه ای منتظر شدیم تا رفتن.
گفتم: خب بگو! دیگه کسی نیست!
سرشو قد بلند کرد و نگاهی به اطراف انداخت.
نگام کرد و بیان کرد: می دونم چیزایی که می خوام بهت بگم، نمی تونی باور کنی ولی این تنها چیزیه که می تونم باهاش دل تو رو به کف دست بیارم.
بعد مکث چند ثانیه ای بیان کرد:
– همه چی از پنج سال پیش شروع شد. دقیقا شامگاه تولد 24سالگیم… بابام برای اولین بار برام جشن تولد گحرکت کرد. از این حرکتش تعجب کردم و وقتی که به عنوان کادو، سند کارخونه رو بهم داد، تعجبم بیشتر شد. زیرا قرار بود سی سالگیم این کارو بکنه. از اینکه تو اون سن، رئیس شرکت می شدم، مسرور شدم. راستش فرحناز بیشتر ذوق کرده بود…
اون روزا، توی بهترین دانشگاه تهران، رشته ی مدیریت بازرگانی، با نمرات عالی درس می خوندم. می تمایل داشتم برای ادامه تحصیل برم خارج ولی بابام نذاشت. گفت نمی تونه کارخونه رو کف دست کس دیگه ای بده. منم به اصرار پدرم مجبور شدم بمونم و همین جا ادامه تحصیل بدم. همه چی داشت خب پیش می حرکت کرد تا اینکه یه روزگار چند تا مامور ریختن تو شرکت و منو به جرم قاچاق انسان کف دستگیر کردن و بردن آگاهی.
من بدبخت از همه جا بی خبر، هر چی سرگرد سلامی ازم سوال می کرد، می بیان کردم نمی دونم. زیرا واقعا نمی دونستم. اون همه دختر تو تریلی شرکت من چیکار می کرده… به هر چی مقدسات بود قسم خوردم که از این جریان خبر ندارم. حرفمو باور نکردن و فرستادنم دادگاه. بابام پیگیر کارام بود ولی کاری از پیش نمی برد. جوری شده بود که دیگه مرگو جلو چشام می دیدم.
اشک تو نگاهای آراد جمع شده بود. سرشو پایین انداخت. یه قطرش افتاد. با کف دستم پاکش کردم. با لبخند نگام کرد.
اضافه کردم: گریه نکن!
با دو تا کف دستاش، کف دستی به صورتش کشید. یه نفس عمیقی کشید وگفت:
– یه روزگار مختار درخواست ملاقات حضوری داده بود. نه می شناختمش، نه تا اون موقع اسمشو شنیده بودم ولی قبول کردم ببینمش … وقتی دیدمش، اول فکر کردم از نوچه های بابامه که هفته ای یه بار وعده ی آزادی بهم می دادن. ولی وقتی خودشو سرگرد محسن رضوانی معرفی کرد، جا خوردم.
سرم سوت کشید. انگار اشتباهی شنیده بودم.
با تعجب و بهت گفتم: چی؟!…سرگرد؟!…یعنی می خوای بگی مختار پلیسه؟!
آراد از تعجب من خندید و اضافه کرد: آره مختار پلیسه. اونم از نوع سرگردش!
– باورم نمی شه! داری دروغ می گی… چطور امکان داره مختار سرگرد باشه؟! یعنی اصلا بهش نمیاد!
– مگه سرگردا چه جورین؟! در ذهنش گذراندی یه آدم خشن و بد عنق که نمی شه حتی به سایشون خیره شد؟ بعد از علی، محسن دومین مردیه که باهاش احساس راحتی می کنم. با اینکه سرگرد بود ولی موقعی که آزرده بودم، آرومم می کرد. عین یه برادر بزرگ تر، مراقبم بوده و دوستم داره.
با همون چهره تعجب زده و از روی ناباوری نگاش می کردم.
اضافه کرد: مختار یا همون سرگرد رضوانی، بهم بیان کرد حرفمو باور می کنه که بی گناهم ولی باید باهاش همکاری کنم… فقط بخاطر اینکه از اون زندان لعنتی و قل و زنجیری که به پام می بستن و از این دادگاه به اون دادگاه می کشوندنم، خلاص بشم. سریع قبول کردم…
من که تا اون موقع از شغل بابام خبر نداشتم، وقتی محسن بهم اظهار کرد بابام داره با یه باند قاچاق انسان کار می کنه، باور نکردم. یعنی برام قابل هضم نبود که بابام بخاطر خودش کارخونه رو به اسمم کرده. بخاطر اینکه بتونن دستگیرش کنن، باید باهاشون همکاری می کردم. منم که قلبخوشی از بابام نداشتم، قبول کردم.
یک روزگار بعد، حکم آزادیم اومد و محسن شد راننده شخصیم. با هزار دردسر بابام قبول کرد باهاشون کار کنم. اول می تمایل داشت بدونه من از کجا فهمیدم که اون قاچاقچیه… بعد چرا می خوام باهاشون کار کنم؟ هر کاری که محسن می بیان کرد من انجام می دادم … روزگارای اول، برام سخت بود. چراکه می دیدم دخترا چطور التماسم می کنن که ولشون کنم. خیلی زود از خودم ضعف نشون می دادم.
محسن بهم گفت اگه اینجوری ادامه بدم، همه چی لو می ره …بخاطر مادرم و مهتاب که بابام با بی رحمی کشتشون، می تمایل داشتم ازش انتقام بگیرم … آراد عوض شد ..شد یه آدم بی رحم و قصی القلبی که دیگه بابام منو نمی شناخت. قلبمو کردم عین یه تیکه سنگ …پنج ساله کارم شده خرید و فروش آدم اونم از سر اجبار.
– یعنی قاچاقچی نیستی؟
پوزخندی زد و اظهار کرد: قاچاقچی؟ آخه کجای من به قاچاقچی میاد؟!
– نمی تونم حرفتو باور کنم. مگه می شه مختار پلیس باشه و اجازه بده اینجوری اذیتم کنی؟
– فکر می کنی آوردن تو پیش خودم آسون بود؟! من قبلش با محسن هماهنگ کرده بودم. اضافه کردم می خوام چند تا دختر بخرم. از یکیشون خوشم اومده و می خوام پیش خودم نگهش دارم… قبول نکرد. اظهار کرد امانت مردمه؛ باید یه جای امن ازش نگهداری کنیم… انقدر التماس کردم و قول دادم که آخرش قبول کرد پیشم بمونی. اونم به شرط اینکه پاتو از خونه نذاری بیرون. زیرا اگه بابام می دونست تو یکی از همون دخترایی، مردن تو و به هم ریختن نقشه های محسن با هم بود.
– پس اون روزی که من فرار کردم و حرکت کردم پیش سرگرد جعفری، بخاطر اینکه مختار یا همون سرگرد رضوانی رو می شناخت، زود آزادم کرد؟!
– نه نمی شناخت. زیرا محسن مامور مخفیه ما هم مجبور بودیم هر طوری شده تو رو از اون کلانتری بکشیم بیرون. محسن مجبور شد همه چی رو برای اون توضیح بده اگه چیزی نمی اظهار کرد، عمرا اگه تو رو دست محسن می داد… چون می دونست من یه علاقه ریزه میزه بهت دارم، بار دیگر آوردت پیش من… منم که ناز کردم و با توپ و تشر بیرونت کردم. همون شب محسن زنگ زد که می بردت پیش بقیه دوستات.
خندید.
– بار دیگر التماسای من شروع شد. چهار ساعت تموم باهاش حرف زدم و قول دادم دیگه کاری نکنم که مجبور شی فرار کنی.
– چرا منو تا لب مرز بردی و برگردوندی؟
– بخاطر اینکه بابام به سعید اضافه کرده بود قراره یه دختر براش ببرم. اون دختری که قرار بود ببرم، حالش بد بود. مجبور شدیم تو رو جای اون ببریم.
– چرا باباتو کف دستگیر نمی کنن؟!
– بابام که کاره ای نیست؟ یه سرنخه برای کف دستگیری کله گنده تر از بابام… هنوز پیداش نکردن. فقط منتظر یه ملاقاتن … دیگه خسته شدم. نمی دونم تا کی باید این مسخره بازی رو ادامه بدم.
بعد کمی که نگاش کردم، یهو بیان کردم: عبدا… کیه؟
با چشای گرد اضافه کرد: عبدا…؟ برای چی می خوای در مورد اون بدونی؟!
– اون روزگار که بخاطر اون، اسلحه رو گذاشتی رو سرم، دیگه عبدا… تو ذهنم موند.
خندید و گفت: اسلحه که خالی بود… خیلی ترسیدی نه؟!
– اصلا هم خنده دار نیست! نزدیک بود شلوارمو خیس کنم.
بیشتر خندید و گفت: عبدا… با بابام کار می کرد. یعنی چیک و پیک بابامو می دونست … یه روزگار حالا نمی دونم دعواشون می شه یا دیگه نمی خواسته با بابام کار کنه، از پیش بابام می ره و می تمایل داشته با پلیس همکاری کنه. محسنم دنبالش بوده تا ببرتش یه جای امن.
– حالا پیداش کردین؟
– آره!
دومین نسکافمم خوردم.
اظهار کرد: شعبون یادته؟
– مگه می شه فراموشش کنم؟! اون با کریم خله!
– گرفتنشون.
– واقعا؟!
آره اون شامگاه یادته راهی شدیم پیش مرده چک بهش دادم و بعدش بردیمت پیش شعبون؟
– آره…آره!
– مختار می دونست تو رو دزدیدن و پدرت کیه و مادرتو کشتن. ولی چیزی به من نگفته بود … بخاطر اینکه مطمئن بشه این همون شعبونه که تو رو دزدیده، با هم رو به روتون کرد.
– پس بخاطر همین منو بردین پیش اون؟!
– بله!
– اینجوری که تو توضیح دادی، دوستامم بخاطر اینکه دست بابات نیفتن قایمشون کردی؟
– دقیقا… همچینن لیلا.
– تو که منو دلبسته شدی، چرا اذیتم می کردی؟
با لبخند بیان کرد: از اول که دوستت نداشتم… یه حسی تو وجودم بود اما نمی دونستم چیه. سوال دیگه ای نداری؟!
کمی فکر کردم که دیگه چی می تونم بپرسم؟ چیزی به ذهنم نرسید.
بیان کرد: حالا نظرت چیه؟
با بی خیالی اظهار کردم: درمورد…؟
– ازدواج با من!
انتظار همچین سوالی ازش نداشتم.
بیان کردم: فکر می کنم، بهت می گم!
– تو چرا انقدر ناز می کنی؟!
سرمو انداختم پایین و بیان کردم: ما ناز می کنیم، خریدار ناز نداریم.
یهو روم خم شد و لبمو بوسید؛ اونم چند بار پشت سر هم.
قرار گرفت و اضافه کرد: خریدم!
از خجالت روسریمو کشیدم جلوم و کف دستمو گذاشتم رو پیشونیم و خندیدم. کنارم قرار گرفت، کف دستشو انداخت دور شونم. سرمو بلند کردم.
گفت: حداقل الکی بگو دوسم داری… بذار دل منم خوش بشه.
لعنت به این زبون که برای دوست دارم نمی چرخه.
گفت: واقعا هیچ علاقه ای بهم نداری؟
– تو چرا منو دوست داری؟ من که زیاد دلبر نیستم؟
– اول اینکه من تو رو بخاطر زیبایی نمی خوام. یه اخلاق خاص و منحصر به فردی داری که توی هیچ کدوم از آدمای اطرافم ندیدم. اونم اینه که بیش از اندازه مهربون و قلبسوزی. اگه دشمنت بهت احتیاج داشته باشه، کمکتو ازش دریغ نمی کنی. منم محتاج همین مهربونیم؛ پس از منم دریغ نکن … دوم اینکه من هیچ جای زشت تو صورت تو نمی بینم. مخصوصا دیدهات دقیقا حالت چشمای گربه ست؛ لبات هم یه چیزی دور و بر لبای آنجلیناست.
خندیدم و اظهار کردم: همش که دیگه نه؟ پایینیه یه ذره آره.
– خب ببین… بالاخره یه چیز مثبت پیدا کردی! اسکلت صورتتم به کل اجزا صورتت میاد.
– دماغمو دوست ندارم … نوکش گندس.
– این که با عمل حل می شه!
– پس من دلبرم؟!
– برای من آره… اونایی هم که بهت اضافه کردن زشت، مطمئن باش بهت حسودی کردن.
– مثل فرحناز و ویدا… ولی نمی دونم چرا؟
– فرحناز اگه بهت می اظهار کرد زشت، بخاطر این بود که نمی تمایل داشت دختری غیر از خودش کنار من ببینه.
***
بعد از کافی شاپ، یه دوری تو شهر زدیم که مختار زنگ زد که می خواد با من حرف بزنه… منم قبول کردم.
بعد از اینکه تمام کارا و حرفاشو توجیه کرد و منم راضی شدم، برگشتیم خونه. شامو با هم خوردیم.
آراد اضافه کرد: پیش من می خوابی؟!
– جان؟! چی فرمودید؟! حداقل بذار بله بگم، محرم شیم، بعد از هول حلیم بپر تو دیگ!
آراد خندید و اضافه کرد: مگه اولین بارته می خوای پیش من بخوابی؟! اندیشیدی اون شامگاهی که برام کتاب می خوندی و رو بالشت من خوابت برد، یادم حرکت کرده؟
با چشای گرد گفتم: مگه بیدار بودی؟!
– بله… خودم پتو رو روت کشیدم. جنابعالی هم تکون نخوردید و تا صبح به من چسبیده بودی. همچین سرتو تو قفسه سینم فشار می دادی، در ذهنش گذراندم شیر می خوای!
جیغ زدم و بیان کردم: آراد!
بلند شدم و با قدم های تند به سمت در راهی شدم که سریع اومد بازمو گراهی شد.
گفتم: ولم کن … من این کارو نمی کنم.
– خب نخواب… اتاق دیگه که هست؟
– نمی خوام. اتاق خودم راحتم.
– اون اتاق دیگه برای رحیمه شده… به خاتون و رحیمه بیان کردم تمام وسایلتو بیارن به اتاق اقیانوست.
– چیکار کردی؟… با اجازه ی کی همچین کاری کردی؟!
خم شد تو دیدهام نگاه کرد و گفت: خودم… اگه می ترسی یا راحت نیستی، می تونی در اتاقتو شش قفله کنی!
ازش نمی وحشت کردم چون با کاراش اعتمادمو جلب کرده بود. همین جور که از پله ها می حرکت کرد بالا، اضافه کرد:
– اگه بخوای اونجا بخوابی، مجبوری پیش رحیمه یا تو هالشون بخوابی …از ما بیان کردن بود!
یه نفسی کشیدم و حرکت کردم به اتاق اقیانوس. لباسمو عوض کردم که دو تا تقه به در خورد.
شالو انداختم رو سرم، درو باز کردم و گفتم: بله؟
– نمیای برام کتاب بخونی؟
می دونستم با صدای من خواب می ره. بدون چک و چونه به اتاقش حرکت کردم. من رو تخت جای گرفتم، اون خوابید. کتابو باز کردم.
گفت: آیناز!
نگاش کردم.
اظهار کرد: خیلی زیبای… مخصوصا نگاهای گربه ایت!
یه خط فرضی تو هوا کشید.
– دقیقا حالت گربه ست.
خندیدم و بیان کردم: پس چرا روزگارای اول می بیان کردی زشتی؟!
قرار گرفت و با تبسم تو چشمام خیره شد و اظهار کرد: اون موقع بخاطر زبونت، اعصابمو به هم می ریختی؛ ازت خوشم نمی اومد.
– الان چی؟
خودشو انداخت رو بالشت و گفت: الان دارم تو عشقت می سوزم.
خندیدم و بیان کردم: خیلی لوسی!
بعد اینکه کتابو براش خوندم، به اتاقم حرکت کردم و خوابیدم. بخاطر هیجان زیادی که به آراد داشتم، کسی که دوستش دارم، قاچاقچی نیست و فکرایی که در مورد مختار یا همون محسن که چه حرفایی بهش زدم و چه توهینایی کردم و اون فقط با تبسم جوابمو می داد و به سرنوشت خودم و تمام اتفاقایی که برام افتاد، با همین فکرا دیر خوابم برد.
***
لب تختش نشستم و نگاش کردم. انگشت اشارمو آروم رو صورتش کشیدم. نرم بود. راهی شدم طرف لبش؛ انگشتمو چند بار رو لبش کشیدم. انگشتمو رو صورتش کشیدم ولی بیدار نشد. موهاشو از رو پیشونیش کنار کشیدم و بوسیدمش. باز بیدار نشد. محبت کردن به این نیومده! باید با چوب و چماق بیدراش کنم! شونشو تکون دادم و گفتم:
– آراد!
– بگو نفسم!
با تعجب به چشای بستش نگاه کردم.
چشماشو باز کرد و اظهار کرد: بگو چیه؟
با خجالت بیان کردم: هیچی… فکر کردم هنوز خوابی.
– اگه نگاهامو باز می کردم، منو از بوسیدنت محروم می کردی.
– میرم صبحونتو بیارم.
قبل از اینکه برم، اظهار کردم: همیشه زود بیدار می شی؟
– آره خوابم سبکه… هر وقت درو باز می کردی بیدار می شدم.
– پس بخاطر همین بود… کارایی که می کردم، زود مچمو می گحرکت کردی!
خندید و اظهار کرد: آره!
راهی شدم آشپزخونه، دیدم رحیمه مشغول حاضر کردن صبحونه ست.
بیان کردم: رحیمه خانم! شما زحمت نکشید، خودم آماده می کنم.
– وظیفمه خانم… خودتون براش می برید؟
– بله.
بعد اینکه صبحونه حاضر شد، بردم اتاقش و میزو براش چیدم. با حولش نشست. نگاش کردم؛ داشت سرشو خشک می کرد. باید امروز بهش بگم و خودمو خلاص کنم. نگام کرد. اضطراب و ترس تمام وجودمو گرفته بود.
اضافه کرد: چیزی شده؟!
– نه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜