آراد اومد پیشم و اضافه کرد: بریم؟
– زود نیست؟
– بخاطر فرحناز می گم. به زور از زیر کف دستش فرار کردم. می ترسم مثل اونشامگاه قشقرق به پا کنه!
– باشه، تو برو، من از امیر و مونا خداحافظی کنم، میام.
– باشه. فقط زود که فرحناز نبیندت.
– انگار فرحناز پلیسه و ما هم داریم جنس قاچاق می کنیم!
خندید و حرکت کرد بیرون. پیش امیر و مونا رفتم؛ بازم تبریک بیان کردم و ازشون خداحافظی کردم.
خدا رو شکر فرحناز با چند نفر مشغول خوردن و خنده بود. زودی جیم شدم؛سوار ماشین شدم و راه افتادیم.
انقدر جام راحت بود که لم دادم و خوابیدم .
سرمو گذاشتم رو شیشه و گفتم: امیر می گه یکی رو دوست داری.
– دیگه چی بیان کرد؟
– هیچی… فقط اینکه یکی رو دوست داری.
نفس راحتی کشید.
بیان کردم: بهش بگو.
– چی بگم؟! بگم دوستت دارم؟! فکر می کنی قبول می کنه؟! می شناسمش؛ حتما می گه نه.
– خب از بلا تکلیفی که بهتره؟
– آره بهتره ولی من نمی خوام ازش نه بشنوم.
– از بس از خود راضی هستی! فکر می کنی به هر کی ابراز علاقه کنی، در جا می گه باشه. اون همه هارت و پورت می کردی که کسی رو حرف آراد نه نمیاره، کشکه؟! جلوی یه دختر کم آوردی؟! یه پسر هیجده ساله به من گفت دوست دارم؛ تو به اندازه ی اون جرات نداری؟!
با حالت عصبی اضافه کرد: کی همچین غلطی کرده؟!
– اینجا نه… پسر همسایمون … تو شهر خودمون.
عصبانیتش فرو کش کرد و با لبخند گفت: پسره عاشق چی تو شده بوده؟!
– همیشه که نباید عاشق زیبایی شد؟
– شاید عاشق اخلاق و مهربونیتم شده… این دو تا از هر صورت لوندی پیش من بهتره.
– واقعا از نظر تو من مهربونم؟!
– آره… زبون درازیتم دوست دارم. عاشق صوتتم هستم.
با تعجب نگاش کردم. نکنه چیزی خورده؟! شایدم ضربه مغزی ای چیزی شده این حرفا رو می زنه. بهتره تا کار کف دستم نداده، سر جام بی صوت بشینم!
سر جام قرار گرفتم. تا وقتی رسیدیم، هر ده دقیقه، زیر چشی نگاش می کردم.
خونه که رسیدیم، پیاده شدم و اضافه کردم: شب بخیر ارباب!
– صبر کن آیناز!
– بله؟
– می خوام در مورد یه موضوعی باهات حرف بزنم.
– نمی شه بذاری برای صبح؟
– نه… چند شبه از نگفتن این حرف خوابم نمی بره. بذار بگم و راحت شم!
– باشه!
تو سالن پذیرایی رو به روی هم نشستیم.
گفتم: خب! سر تا پا گوشم! بفرمایید!
از استرس کف دستش عرق کرده بود و به هم مالششون می داد. حرف زدن براش سخت بود. انگار داشت حرفاشو سبک سنگین می کرد.
گفتم: آراد!
تبسمی زد و اضافه کرد: برام سخته … نمی دونم از کجا شروع کنم؟
– هر شروعی بالاخره یه پایانی داره. از یه جایی شروع کن.
– من بیست و هشت سالمه و تا حالا به هیچ دختری ابراز علاقه نکردم. چراکه فکر می کردم همه ی دخترا عین همن. فقط قیافه هاشون فرق می کنه. از طرف دیگه، انقدر به خودم اطمینان داشتم که به هیچ دختری دل نمی بازم. دخترای اطرافم انقدر از قشنگی و قد و پولم تعریف می کردن که غرور بچه گونه اومد سراغم و خودمو جلوی همه، حتی پسرا برتر می دیدم… فکر می کردم دیگه هیچ کس به من نمی رسه. همه ی دخترا برای یه نگاه من می مردن. اما همه چی اونطور که قلبم می میل داشت پیش نرفت…
حوصله حاشیه نداشتم.
اضافه کردم: آراد! دختره کیه؟!
لبخندی زد و اضافه کرد: همه چی طبق روال عادی پیش می رفت تا اینکه سر و کله ی یه دختر تو زندگیم پیدا شد… با بقیه فرق داشت. عجیب و جالب بود. یه چیزی تو وجودش بود که منو ناخودآگاه به طرف خودش می کشید… ازش خوشم اومده بود. می خواستم بهش نزدیک بشم اما اون ازم دور می شد … نمی دونم چرا؟! شاید کینه، تنفر… هر چی بود، بهم بی توجه بود… من هر روز بهش علاقمند می شدم، اون هر روز متنفر… من از کل کل کردن باهاش خوشم می اومد؛ همیشه از این که کم نمی آورد لذت می بردم.
دلم لرزید. امکان نداشت. دارم اشتباهی می شنوم. داره مزخرف می گه.
سرمو تکون دادم و اضافه کردم: آراد! نه!
– شامگاه یلدا یادته؟ با فرحناز دعوات شد و با علی راهی شدی بیرون؟! وقتی برگشتی، جلوی من بوسیدت. از روی عمد. زیرا می دونست دارم میام طرفش. اون موقع یه حس مالیکت بهت پیدا کردم. حس کردم تو مال من بودی. علی حق نداشت تو رو ازم بگیره.
– آراد تمومش کن!
– وقتی تو شمال منو به جای علی اشتباهی بغل کردی، همونجا کار دستم دادی و فهمیدم عاشقت شدم… این دختر شیرین زبون و شیطون، فقط مال من بود. تمام سهمم از این دنیای غم و تنهایی، آیناز بود … نمی خواستم با کسی تقسیمش کنم … آیناز من…
داد زدم: نمی خوام بشنوم!
– دوست دارم!
– من دوست ندارم … یه بار بهت گفتم با این نقشه ی مزخحرکت کرد نمی تونی منو عاشق خودت کنی … حالا این صحنه تئاتر رو جمع کن!
قد بلند شدم.
خواستم برم که اظهار کرد: به خدا نقشم نیست؛ دوست دارم… من با یه نگاه عاشق نشدم. عاشقیت ذره ذره وارد وجودم شد… قدر دلدادگیتو می دونم.
شمرده اظهار کردم: دوست…ندارم!
– چرا؟! مگه من از علی چی کم دارم؟! من که به اندازه ی اون خوشگل هستم؛ پولم که دارم. فقط بلد نیستم آشپزی کنم.
خندم گرفته بود. آشپزی می تمایل داشتم چیکار؟!
گفتم: آراد بذار خدمتکارت بمونم. برو با فرحناز ازدواج کن. حاضرم بهش بگم خانم اما تو رو دوست نداشته باشم.
– یه قلبیل بیار که چرا دوستم نداری؟
– چراکه تو یه قاچاقچی هستی.
داد زد: مگه قاچاقچیا چشونه؟! مگه قاچاقچیا دل ندارن؟! لیلا رو تمایل داشتی، بهت دادم. اخلاقمو باهات خوب کردم … بخاطر تو ماشین فراری خریدم. دیگه چی می خوای؟!
– نمی خوام عاشق یه قاچاقچی بشم … نمی خوام هر روزگار قلبشوره بگیرم و مضطرب این باشم که کی کف دستگیرت می کنن… دوست ندارم کابوس هر شبم بشه که کی اعدامت می کنن… نمی خوام هر روزگار تو این دادگاه و اون دادگاه باشم.
با لبخند اومد جلو، بازوهامو گراهی شد و اظهار کرد: قربون این آینده نگریت برم که تا کجا حرکت کرد! من گیر نمی افتم. اونا منو نمی گیرن؛ یعنی نمی تونن. بهت قول می دم.
– راحت حرف می زنی!
– چراکه خیالم راحته … من نمی تونم ازت بگذرم آیناز… تو منو دلبسته شده باش، قول می دم نذارم آب تو قلبت تکون بخوره!
– فراموشم کن!
– نمی تونم!
– خب بذار برم!
– نمی تونم اینکارو بکنم!
– بفروشم …اینجوری فراموش کردنم راحت تره.
– در ذهنش گذراندی به همین راحتیه؟!
نگاهمون بهم گره خورد.
بغلم کرد و گفت: حداقل بهم فکر کن!
– خوابم میاد. ولم کن!
ازم جدا شد و گفت: همین جا بخواب.
کف دستشو پس زدم و اظهار کردم: نمی خوام؛ اتاق خودم راحت ترم.
– تو خماری می ذاریم؟!
– شامگاه بخیر.
– شب بخیر… ماهم!
پشت سرمو نگاه نکردم. یه راست رفتم به اتاقم. نمی تمایل داشتم به هیچی فکر کنم. نه به ابراز علاقه ی آراد، نه به تصمیمی که می خوام راجع بهش بگیرم. نگاهامو بستم و خوابیدم.
***
صبح به طرف اتاقش رفتم . درو باز کردم؛ نگاش کردم. بار دیگر همه حرفاش دوباره تو سرم پیچید. توی نگاهش دروغ نبود. شاید منم دوستش دارم اما جرات بیان کردنشو نداشتم. شایدم می ترسیدم. لب تخت نشستم.
کف دستمو گذاشتم رو شونش و صوتش زدم.
– آراد…آراد؟
تکون نخورد. چند بار دیگه صداش زدم. بازم تکون نخورد. نقشش قدیمی بود!
گفتم: آراد بلند شو!
تمایل داشتم برم، بازومو گرفت و انداختم رو تخت.
اضافه کردم: آراد ولم کن!
منو گراهی شد تو بغلش و اظهار کرد: کی اخم پیشی منو درآورده؟ بگو همین الان جلوت سرشو می برم!
خندیدم و اضافه کردم: زود باد می کنی!
– دوستم داری؟!… بگو آره دیگه؟ دلمو نشکن!
– مگه تو قلبم داری؟
– یه دونه دارم، اونم بخشیدمش به تو!
– اونی که می ره خواستگاری، یه هفته وقت می گیره؛ اونوقت تو دیشامگاه گفتی، الان جواب می خوای؟
– چی کار کنم؟! اولین باره تو عمرم یه دختری رو دوست دارم. خب چیکار کنم که دوستم داشته باشی؟ می خوای تا یک ماه تو انباری زندانیم کنی؟ یا مثل کیسه بوکس منو بزنی؟ اصلا هر بلایی که عاشق شدی سرم بیار؛ گردن من از مو باریک تر!
تا حالا هیچ پسری اینجوری بهم ابراز علاقه نکرده بود. تو قلبم جشن به پا شده بود. هم می خواستم از کف دستش ندم، هم می خواستم اذیتش کنم.
گفتم: آراد!
– بگو عمرم!
صوتی تالاپ و تولوپ قلبم که به سینم می خورد، می شنیدم. چقدر خوشم اومد اینجوری صدام زد.
اظهار کردم: چرا گفتی عمرم؟
– چون شیشه ی عمرمی. بشکنی، مردم.
همین جور که رو بالشتش خوابیده بودم، گفتم: یه سوالی بپرسم راستشو می گی؟
– مرگ خودم آره!
تشر زدم و گفتم: اینجوری قسم نخور!
– خواستم باور کنی!
– باور می کنم!
– باشه، حالا بپرس!
– تو واقعا منو دوست داری یا اینم جزو نقشته؟
– به همون خدای بالا سرت که می پرستیش و هیچ کس بالاترش نیست، قسم که دوست دارم!
حرفشو صادقانه اظهار کرد. راحت به قلبم جای گرفت. اضافه کرد:
– حالا نظرت چیه؟
– باور کردم!
با خوشحالی گفت: یعنی الان دوستم داری؟!
– نه… ولی بهش فکر می کنم!
کف دستمو گذاشت رو دلش و بیان کرد: ببین؟ تو رو صوت می زنه!
حسش می کردم. دلشو که آروم آروم می زد؛ بعد شروع کرد به سریع تند زدن. ضربان دلش ضربان دلمو برد بالا. انگار قلبش دنبال کف دستای من بوده که اونقدر محکم به قفسه سینش می کوبید. اگه می تونست یا اجازه داشت، حتما از سینه ی آراد می زد بیرون.
نگاش کردم. دیدهای خمار و مهربون سبزشو بهم دوخت. دستمو برداشتم و اظهار کردم:
– شیلنگاتو از روم بردار، می خوام برم!
صورتشو آورد جلو.
گفتم: نکن آراد… می دونی دوست ندارم، بازم اینکارو می کنی.
اخم کرد. پاشو از روم برداشت و بیان کرد: بدجنس! چرا نمی ذاری ببوسمت؟
– بذار دوستت داشته باشم، بعد… قلبم نمی خواد از روی هوس و شهوت ببوسمت.
پاشو برداشت و اظهار کرد:
– پس هر وقت گذاشتی ببوسمت یعنی دوستم داری!
قرار گرفتم.
اظهار کرد: ولی این اولین بارمه که می خوام یکی رو به خاطر عاشقیم ببوسم.
– که اونم نمی ذاره!
– آره والا!
از تخت اومدم پایین و نگاش کردم. بالاخره از دستش رها شدم! نگاش کردم. صورت معصوم و مهربونی داشت. می ترسم دوستش داشته باشم. قلبم نمی خواد عاشقش بشم، بعد بکشنش.
گفت: هنوز از چشم دوختنم سیر نشدی؟! خب بشین یه قلب سیر نگام کن، بعد برو!
– خیلی خوشگلی نگات کنم؟!
– اگه نیستم، چرا یک ساعته نگام می کنی؟
– داشتم در موردت تصمیم می گحرکت کردم!
– خب به کجا رسید؟
– شرمنده… جواب نئه!
اخماش تو هم شد.
خندیدم و گفتم: تو چرا شامگاها به من می گفتی بیام برات کتاب بخونم؟
– نمی گم!
– آراد!
با تبسم اضافه کرد: چراکه از صدات خوشم می اومد. یعنی آروم و قلبنشین بود. عین لالایی مادر برای بچش. از روزگاری که تو برام کتاب خوندی، دیگه قرص خواب نمی خوردم.
– کاش از اول می بیان کردی چرا منو به اتاقت می کشونی!
– اونوقت راحت می اومدی؟
خندیدم و اضافه کردم: نه!
اومدم بیرون. داشتم از پله ها می راهی شدم پایین، یهو اومد بیرون و گفت:
– آیناز! صبحونه با من!
با تعجب گفتم: چی؟!
– صبحونه رو من حاضر می کنم. صبر کن، الان میام. کف دست به هیچی نمی زنی!
به حق چیزای ندیده! آراد و حاضر کردن صبحونه؟! راهی شدم آشپزخونه.
ده دقیقه بعد پیداش شد و اضافه کرد: ماهی تابه کجاست؟!
با کف دست به پشت سرش اشاره کردم و گفتم: اونجا!
پشت سرشو چشم دوخت. در کابینتو باز کرد و خورد به سرش.
قد بلند اظهار کرد: آخ… این در چرا اینجوریه؟!
– این در مشکل نداره؛ اونی که بازش کرده مشکل داره!
نگام کرد و چیزی نگفت. ماهی تابه رو گذاشت رو اجاق.
شونمو طرف در چرخوند و اظهار کرد: شما تشریف ببرید بیرون! صبحونه حاضر شد، خبرتون می کنم!
– آراد! آشپزخونه رو به آتیش نکشونیا؟! اونوقت خاتون فکر می کنه کار منه!
– نه… برو!
حرکت کردم بیرون رو پله ها جای گرفتم و به در چوبی آشپزخونه خیره شدم. به پنج دقیقه نکشید که دیدم از زیر در دود میاد. سریع رفتم تو آشپزخونه، دیدم ماهی تابه آتیش گحرکت کرده و آرادم با هول نگاش می کنه.
داد زدم: آراد چرا نگاش می کنی؟! بندازش تو سینک!
از جاش تکون نخورد. خودمو پرت کردم طرف ماهی تابه. زیرشو خاموش کردم و انداختمش تو سینک و شیرو باز کردم. هودو روشن کردم. دو تا درای آشپزخونه رو هم باز کردم. جلوش تمام قد وایسادم. قاشقو تو دهنش گذاشته بود.
زیر چشی نگام کرد و گفت: ببخشید! بلد نیستم تخم مرغ درست کنم!
خندیدم. پارچه رو زدم به سرش و اظهار کردم: کوفت! می میل داشتی کدبانو بودنتو به رخم بکشی؟!
خندید و اظهار کرد: خب اولین بارم بود تو عمرم می تمایل داشتم تخم مرغ درست کنم! اونم برای دلدادگیم.
– کی زورت کرده بود؟! معلومه تو از اون مردایی که بدون زن کارتون لنگ می مونه!
– من که تو رو دارم. بقیه ی مردا هم برن یه فکری به حال خودشون بکنن!
خندیدم و گفتم: بشین صبحونه رو حاضر کنم!
بعد از حاضر کردن صبحونه ، مشغول خوردن بودیم که خاتون اومد تو. با دیدن ما نگاهاش گخوشحال شد و دستشو گذاشت رو دهنش.
آراد اظهار کرد: چی شده خاتون؟!
– ببخشید آقا! نمی دونستم اینجا صبحونه می خورید وگرنه مزاحمتون نمی شدم.
با ابروهای بالا نگاش کردم.
آراد خندید و بیان کرد: اشکالی نداره… بفرمایید!
با خوشحالی اضافه کرد: نوش جان آقا… ایشاا… گوشت بشه به تن دوتاتون!
لقمه تو گلوم گیر کرد و شروع کردم به سرفه کردن. آراد پشتم زد.
خاتون دیدهکی زد و حرکت کرد. ای خدا! ببین خاتون اول صبحی چه کارا می کنه!
سرفم بند اومد.
اضافه کرد: خوبی؟!
– آره، خوبم!
– بخاطر حرفای خاتون اینجوری شدی؟! بنده خدا قیافش شده بود عین کسایی که دزد دیدن!
– خب حقم داره! اون حرکت کرداری که قبلا با من داشتی و الانت، زمین تا آسمون چه عرض کنم؟ تا کهکشون فاصله است!
تبسم زد و بیان کرد: صبحونتو زودتر بخور، می خوایم بریم جایی!
– کجا؟!
– آدم کشی!
– آراد!!!
– یه جایی می ریم دیگه؟ جای بدی نیست؛ خیالت راحت!
بعد خوردن صبحونه، حاضر شدم . سوار فراری آراد شدیم.
بیان کرد: تا حالا بهت بیان کردم خیلی خوش تیپی؟
– نه!
– دروغ نگو… الان اظهار کردم!
خندیدم و بیان کردم: خوب بلدی ضایعم کنی!
با لبخند گفت: جدی خوش تیپی… حتی اگه لباس کولیام تنت کنن، بهت میاد ولی کاش قدت کشیدهتر بود!
– چرا؟
– موقع مسیر رفتن شونه به شونه راه بریم!
– یادم نمیاد بهت بله داده باشم!
– دادی… دیشب خواب دیدم بچه هم داریم!
– یعنی تا اونجا هم پیش راهی شدی؟!
– آره… اگه برای خوردن آب بیدار نمی شدم، نوه هامم می دیدم!
تا وقتی به مقصد رسیدیم، با آراد حرف می زدم. وقتی دم باشگاه اسب سواری وایساد، بوق زد.
با شوق اظهار کردم: می خوایم اسب سواری کنیم؟!
– تو نه… من آره!
– لابد منو آوردی برای پذیرایی؟
در باز شد.
گفت: با حرفات آتیشم می زنی.
ماشینو برد داخل پارک کرد و به پیرمرده بیان کرد:
– حاضره؟
– بله آقا… الان میارمش.
یه اسب مشکی چموش که دو نفر می میل داشتن مهارش کنن اما نمی تونستن، صدا می داد. کف دستاشو قد بلند می کرد و می کوبید به زمین. کنار نرده ها وایسادم و نگاش کردم.
آراد کنارم اومد و گفت: اسمش آینازه!
– اسم منو گذاشتی روش؟!
– آره… آخه عین خودت چموشه! الان دو ماهه نتونستن رامش کنن.
– ولی من رام شدم!
آروم دم گوشم گفت: هر وقت بوس دادی، اونوقت رام شدی!
با آرنجم زدم به شکمش.
خندید و اضافه کرد: نامرد! نمی گی اول صبحی راهی بیمارستانم می کنی؟!
– بهتر! شاید اونجا چند تا پرستارو ببوسی و دست از سر من برداری!
– لبای دست نخورده ی تو یه چیز دیگه است!
مجدداً خواستم بزنمش که خندید و چند قدم رفت عقب. پیرمرده با همون اسب سفید قبلی آراد اومد. افسارشو گراهی شده بود.
آراد بیان کرد: بیا اینجا!
چند قدم حرکت کردم جلو.
گفت: می تونی سوار شی یا کمکت کنم؟
– چی؟! سوار اسب تو بشم؟
خندید و اضافه کرد: پای راستتو بذار رو رکاب.
با ترس بیان کردم: آخه… من تا حالا سوار نشدم؛ می ترسم بیفتم.
– نترس، تنهات نمی ذارم.
پامو گذاشتم رو رکاب؛ دستشو گذاشت دور کمرم و قد بلندم کرد. قرار گرفتم. وای! چه حالی میده این بالا! خودشم پشتم جای گرفت.
گفتم: دوتایی؟!
– بله!
افسارو گحرکت کرد و با پاش یه لگد زد به شکم اسب و آروم آروم حرکت کرد. یه دستشو گذاشت رو شکمم.
اظهار کردم: دستتو بردار!
– اگه بردارم، می افتی
– انقدر دیگه فلج نیستم نتونم خودمو نگه دارم! بردار کف دستاتو ،شکمم به کمرم چسبید!
– همین الانشم مهره های کمرتو حس می کنم!
اسب آروم آروم حرکت می کرد.
بیان کردم: یادته روزگار اول نذاشتی مونا بهم اسب سواری یاد بده؟
– آره… اگه کف دست و پات می شکست، کی کارمو انجام میاد؟
برگشتم با اخم نگاش کردم و گفتم: واقعا بخاطر اینکه کارات زمین نمونه نذاشتی؟!
با تبسم گفت: نه… می میل داشتم خودم بهت یاد بدم.
– پس خرسند باش که این افتخارو بهت دادم!
با دو کف دستش بغلم کرد و گفت: خیلی دوست دارم!
– الان چه وقت بغل کردنه؟! نمی گی می افتیم؟!
– نترس… این عقل و شعورش زیاده. وقتی کسی سوارشه، آروم می ره.
بعد از چند دقیقه اسب سواری، آراد رفت پایین.
ترسیدم و گفتم: کجا؟! می ترسم!
– اینجام!
افسارو گراهی شد و اسب حرکت می کرد؛ منم با شادی و ترس اسب سواری می کردم.
بیان کرد: بسه؟!
– نه…نه! یکمی دیگه!
خندید و اضافه کرد: چطور با این همه ترس اون بالا قرار گرفتی؟
– هیجان داره!
به اصرار من، چند دقیقه دیگه اسب سواری کردم. کنار اسب ایستاد. پامو آوردم سمت چپ، کف دستاشو زیر بغلم گذاشت. منم کف دستامو گذاشتم رو شونه هاش و آوردم پایین. پام که به زمین خورد، صورتمو بوسید.
رفتم عقب و با اخم بیان کردم: چیکار می کنی؟!
با تبسم اضافه کرد: بوست کردم!
– مگه نبیان کردم منو نبوس؟!
– گفتی؛ ولی کیه که حرف گوش کنه؟
صورتشو آورد جلو.
– بوسم کن!
با خنده هلش دادم و بیان کردم: برو بابا! خدا روزگاریتو بده!
چند قدم رفتم. اونم تند از کنارم رد شد و جدی اظهار کرد: باهات قهرم.
خندم گحرکت کرده بود. داد زدم: آراد این لوس بازیا اصلا بهت نمیاد!
بعد از کمی استراحت، مسیر افتادیم.
بعد چند دقیقه خاموشی، گفتم: می ریم خونه؟
چیزی نبیان کرد. با اخم رانندگی می کرد. حتما حواسش نیست.
کمی قد بلند اظهار کردم: آراد! با توام! می ریم خونه؟
پوفی کرد و چیزی نگفت.
با گردن کج نگاش کردم و با لبخند اظهار کردم: الان قهری؟!
فقط سرشو به معنی «آره» تکون داد.
اضافه کردم: پس قهرم بلدی؟!
بار دیگر سرشو تکون داد.
کشیده خندیدم و اظهار کردم: وای آراد! باورم نمیشه خودت باشی! اگه آدمایی که روت حساب می کنن، بدونن آرادم قهر می کنه، چی می شه!
با لبخند اضافه کرد: من فقط برای تو ناز می کنم … این اخلاق خوبم فقط در انحصار توئه.
نگاش کردم و اضافه کردم: صورت قبوله؟!
– نچ!
– پس بیخیال شو!
– اِه! چرا؟ بابا مگه فاصله ی صورت تا لب چقدره که تو می خوای صورتتو ببوسم؟ زحمت بکش یه نمور بیا جلوتر!
– عمرا! تو خماریش بمون!
– باشه؛ دارم برات! صبر کن قصه ی کوه به کوه نمی رسه ست!
موقع رانندگی نگاش می کردم. موهای سیاهش، مهربونترش کرده بود، یا شایدم چون با من خوبه این فکرو می کردم.
جلوشو نگاه می کرد.
گفت: پیشی! نخوریم؟
معلوم نیست حواسش به رانندگیشه یا من؟!
گفتم: خوردنی نیستی!
– آره! دارم می بینم چه جوری داری قورتم می دی!
– گربه ها چیزیو قورت نمی دن! اول با دندون تیکه تیکش می کنن، بعد می خورنش!
با چشای گشاد نگام کرد. خواست چیزی بگه که گوشیش زنگ خورد.
گوشی اپلشو برداشت و جواب داد: بله مختار؟
…
با صوتی نیمه دادی اضافه کرد: پیداش کردن؟! به این زودی؟
…
با تبسم بیان کرد: آره… همیشه از این بازار گرمیا می کنن… الان کجاست؟
…
– الان میام اونجا… خداحافظ.
گوشی رو قطع کرد و دور زد. خیلی دلم می میل داشت بدونم چه خبره.
اظهار کردم: کجا می ریم؟!
– جای دوری نیست.
ولی این جواب من نبود. چیزی نگفتم و جای گرفتم. حالت چهره آراد تغییر کرده بود؛ یه جور دلواپسی و اضطراب داشت. تو یه خیابون پیچید و تو پارکینگ یه برج، ماشینو پارک کرد.
گفتم: اینجا کجاست؟
کمربندشو باز کرد و گفت: خونه ی من!
– اونوقت چرا منو آوردی اینجا؟
– اونوقت آوردم کمی خوش باشیم… اونم تنهایی!
کمی ترسیدم. از این نوع بشر، هر کاری بگی برمیاد. پیاده شد.
اومدم پایین و گفتم: اگه در ذهنش گذراندی منم مثل بقیه، بهت اجازه…
انگشتشو گذاشت رو لبش و گفت: هیـــــش! آرومتر دختر! تو که آبرومو بردی؟ یکی اومده، قراره ببینیش.
– کی؟
– یکی! بریم بالا ببینش، می شناسیش.
– این کَلکته که می خوای منو بکشونی بالا؟
مچ کف دستمو گرفت و کشید طرف آسانسور و گفت: نه به خدا! خیلی بددلی!
سوار آسانسور شدیم. دکمه ی هشت رو زد.
اظهار کردم: خونه ی دختر بازیته دیگه؟
خندید و گفت: ای خدا! من از کف دست این چیکار کنم؟! به کی قسم بخورم باور کنی رابطه ی من با دخترا، در حد مهمونیه نه بیشتر؟ حتی باهاشون قرار یه نهارم نذاشتم، چه برسه بخوام بیارمشون خونه.
– باشه بابا! باور کردم. حالا گریه نکن!
کف دستشو انداخت دور گردنم و کشید طرف خودش و گفت: عاشق این زبونتم!
سرم پایین بود.
گفتم: این چه وضع ابراز علاقه کردنه؟! گردنمو شکوندی. ولم کن!
در آسانسور باز شد. حرکت کردیم بیرون. به طرف واحد هشت رفت. کلیدو انداخت تو در. بازش کرد؛ کنار وایساد و اضافه کرد:
– بفرمایید!
– نمی خوای بگی کیه؟
با لبخند اضافه کرد: غریب آشنا!
با اینکه هنوز بهش شک داشتم، ولی اعتمادمو در کنارش گذاشتم و راهی شدم تو. عجب خونه ای! اینا انگار خونوادگی دوست دارن خونشون زمین فوتبال باشه! درو بست. مختار اومد. با دیدنش خوشحال شدم خیلی وقت بود ندیده بودمش.
با خرسندی گفتم: سلام مخی!
مختار خندید و آراد گفت: چرا اینجوری آواش می زنی؟
– ولش کن بابا! بذار راحت باشه! کسی رو که خواستی، آوردم. انگار جاشو بلد بودن که زود آوردنش.
– حتما؛ وگرنه تو سه چهار روز کی می تونه یه آدم غریبه رو پیدا کنه؟
– من میرم پایین، منتظر می مونم.
– باشه.
مختار با لبخند از کنارم رد شد و اظهار کرد: بای آنی!
– بای بای مخی!
آراد با خنده آروم زد به پیشونیش و بیان کرد: ای خدا! شما دو تا چقدر لوسین!
– حسود!
– نیستم ولی تو خوب بلدی خودتو تو قلب همه جا کنی!
– این، یکی از استعداد های خدادای منه که هیچ وقت ازش استفاده نکرده بودم!
– بله… بفرمایید تو! دم در بده!
چند قدم حرکت کردم جلوتر. داشتم به خونه نگاه می کردم که چشمم افتاد به کسی که سمت چپم با فاصله ی زیاد، رو مبل نشسته بود. با دیدن من بلند شد. معلوم بود از قبل گریه کرده زیرا با کف دستاش اشکاشو پاک می کرد. کلاه سیاهشو تو دستش مچاله کرده بود. بدون هیچ حسی فقط اشکام ریخت. حتی بغضم نکردم. بدون هیچ حرکتی وایساده بودم و نگاش می کردم. انگار به چارمیخم کشیده بودن. با اون ریش جو گندمی و چشمایی که گود افتاده بود.
کلمات سریع به ذهنم می اومد. باید کدومشو بگم ؟
حرارت گرمایی از پشتم حس کردم.
آراد آروم اظهار کرد:
– نمی خوای ازش سوال کنی چرا فروختت؟
تنفر؛ کینه؛ دشمنی… هر خصلت بدی که یه انسان داره، به سمتم هجوم آورد. یک قدم اومد جلو.
با همون اشک بیان کرد: بابا! آنی!
داد زدم: خفه شو!
با اشک گفتم: بابا…یعنی چی؟! معنی بابا رو نمی فهمم. بگو یعنی چی؟ یعنی به خاطر بدهیت باید منو بدی؟ بابا یعنی، به خاطر جون خودت، منو به خاطر فقط چهار میلیون بفروشی؟! من بابا ندارم. من زیر بوته عمل اومدم!
بابام با چند قطره اشک که می ریخت، اومد جلوتر.
داد زدم: جلو نیا!
آراد حرکت کرد تو بالکن.
اظهار کردم: چرا؟… چرا منو در ازای چهار میلیون دادی؟! فهمیدی چه بلاهایی سر من اومده؟! فهمیدی کجا شامگاهو به صبح رسوندم؟ فهمیدی چند تا مرد می تمایل داشتن به من تجاوز کنن؟ نفهمیدی… به خدا نفهمیدی. آخه به تو هم می گن بابا؟! حسرت یه بار محبتت، به دلم مونده. حسرت اینکه یه بار از روی قلبخوشی بگم بابا. آرزوی یه زندگی خوشو گذاشتی رو دلم. مولینمو ازم گرفتی. تنها کسی که تو این دنیا داشتم. انقدر جلوی دوستام خجالت زده بودم، انقدر باعث شرمم بودی که تو پنج سالی که نبودی، به همه گفتم مردی. کاش واقعا مرده بودی تا این بلا رو سرم نمی آوردی… دیگه نمی خوام ببینمت. گمشو از این خونه برو بیرون.
– بذار منم حرفمو بزنم بابا!
– نمی خوام بشنوم… زیرا دردی که تو این هفت ماه کشیدم رو نفهمیدی.
– آره حق با توئه. اما من از ناچاری این کارو کردم. اونم فقط بخاطر خودت بود.
– از سر ناچاری و اونم بخاطر خودم فروختیم؟! اونم فقط چهار میلیون؟
– آره، بخاطر خودت. اضافه کردن اگه پولو براشون نبرم تو رو هم می کشن. اونوقت باید دو برابر این پولو بهشون بدم… گفتم ندارم. در عوضش دخترمو جای طلبم ولینت می دم. هر وقت پولو حاضر کردم، دخترمو بهم بدین. قرار بود برای خودشون کار کنی و دوتامون با هم بدهیشو صاف کنیم. آخه من از کجا می دونستم خرید و فروشت می کنن؟!
دستمو گذاشتم رو پیشونیم. از عصبانیت داغ کرده بودم. کلافه بودم. نمی دونستم چی بگم. باهاش چیکار کنم؟
با همون اشکا گفتم: حالا چرا بیان کردی شامگاه بیان منو بدزدن؟! خب راحت منو بهشون می دادی برن دیگه؟
– ترسیدم نگات کنم، پشیمون بشم. با پشیمونیم فقط به کشتن می دادمت.
پوزخند عصبی زدم و گفتم: تو و رحم؟! حالم ازت به هم می خوره. تو اگه واقعا نگران مردن من بودی، می رفتی گدایی می کردی، پولو بهشون می دادی؛ نه اینکه منو جای طلبت بدی.
سر تا پاشو چشم دوختم: یه نگاه به خودت بنداز! آدم رغبت نمی کنه نگات کنه. بدتر از گداها شدی.
– به خاطر تو اینجوری شدم… بهم گفته بودن پیش خودشون کار می کنی. وقتی می بیان کردم بذار ببینمش، می گفتن نمی شه؛ چون فرستادن فلان شهر که جنس بفروشی. آواره ی این شهر و اون شهر شدم. تو هر شهری می رفتم جنس بفروشم، دنبال تو هم می گشتم… می خواستم ببینمت و مطمئن شم زنده ای. من با این حال و روزگارم کی وقت می کردم به خودم برسم؟
سرمو تکون دادم و اظهار کردم: باشه! باور کردم… حالا برو!
اومد جلوتر که بغلم کنه، داد زدم: نیا جلو… الان دیگه وقت دوست داشتن نیست … برو همون جایی که تا الان بودی.
آراد با داد من اومد تو سالن. سریع حرکت کردم تو یکی از اتاقا و رو تخت نشستم.
یهو سردم شد؛ سرد و بی روح؛ عین یه میت. صورتم یخ زده بود. توی همون حالت گریه کردم. صوتی بابام که داشت صوتم می زد و آراد که می خواست بیرونش کنه، می شنیدم. چند دقیقه بعد، هیچ صدایی نمی اومد.
در باز شد و آراد تو چارچوب در وایساد وبیان کرد: بیام تو؟
– میخوای بیای چیکار کنی؟ دلداریم بدی؟! کار بابامو توجیه کنی؟! انقدر قلبم از بابام و مردای اطرافم پره که هیچ وقت آروم نمی شم.
کنارم جای گرفت و گفت: نمی خوام کار باباتو توجیه کنم … اما اگه یه ذره حق بهش بدیم…
بهش توپیدم و گفتم: بهش حق بدم؟! یعنی حق داشت منو جای طلبش بده؟
– نه حق این کارو نداشت… ولی شنیدی که چی بیان کرد؟ اگه این کارو نمی کرد، می کشتنت.
– خب می ذاشت بکشنم؛ راحت می شدم. دیگه این همه بدبختی نمی کشیدم.
اشکام عین رود رو صورتم می ریخت. آراد دستشو آروم گذاشت رو دستم. داغ بود. انگار تو بدنش آتیش به پا کرده بودن.
گفت: چرا انقدر یخی؟!
– ایشاا… دارم می میرم، از این زندگی زجر آور راحت بشم.
با عصبانیت دو تا کف دستاشو گذاشت رو صورتم و چرخوند طرف خودش و با اخم گفت:
– دیگه این حرفو نزن.
با چشمای پر اشک نگاش کردم و اظهار کردم: خسته شدم.
نگاش راهی شد روی لبم، بعد رو نگاهام. انگار داشت اجازه می گرفت. چیزی ناضافه کردم. فقط نگاش کردم. بار دیگر به لبم چشم دوخت و آروم صورتشو آورد جلو. نفسای گرمش لحظه به لحظه به صورتم نزدیک تر می شد و ضربان قلبم می حرکت کرد بالا.
استرس داشتم. آب دهنمو قورت دادم. لبای گرمشو حس کردم. کمرم یخ کرد و صورتم داغ شد. بین یخ زدن و سوختن معلق بودم.
از جلو آراد با بوسیدنش، گرمم می کرد؛ از پشت کمرم یخ کرده بود. تکون نمی خوردم. لب بالایمو آروم آروم می بوسید. انگار عجله ای برای تموم کردنش نداشت. می خواست دلدادگیشو با لباش به بدنم تزریق کنه. موفقم شد! عاشقش شدم!
کف دستشو آروم از صورتم آورد پایین، دور کمرم حلقه زد. کم کم تو هاله ای از رخوت و سستی فرو رفتم. کف دستمو انداختم دور گردنش و باهاش مسیر اومدم و لب پاینشو می بوسیدم. دلم نمی خواست تموم بشه. آرادو دوست داشتم. عشقم بود؛ تنها مردی که با تمام وجودم قبولش کرده بودم. سرشو برد عقب.
با نگاهای خمار و لب خندون اضافه کرد: بالاخره رامت کردم! سخت بود، ولی شد!
از شوق محبتش گریه می کردم. بغلش کردم ولی جرات نکردم بگم دوست دارم. آراد تو موفق شدی. کمتر از دو ماه منو عاشق خودت کردی!
چقدر دوستش داشتم! حتی تو بغلش احساس آرامش و امنیت می کردم. تو بغلش بودم که حس کردم پلکام داره سنگین می شه.
نگاهامو بازکردم، دیدم رو همون تخت خوابیدم. تاریکی اتاق فقط با نور آباژر روشن بود. قد بلند شدم روسری و پالتوم تنم نبود. قلبم نیومد نفرین آراد کنم که چرا پالتو رو از تنم درآورده. باز خوبه به خاطر سرماییم یه پیراهن تنم بود. موهامو بستم، شالو انداختم رو سرم و اومدم بیرون. آراد رو مبل قرار گرفته بود و پاهاشو رو میز دراز کرده بود و مشغول خوردن چیپس و تماشای تلویزیون بود.
چقدر من این بچه قزمیتو عاشق شدم!
با تبسم اظهار کردم: صد دفعه اضافه کردم چیپس نخور!
نگام کرد و گفت: به! آنی خانم! خوردنش بعضی وقتا اشکال نداره؛ بیا بشین!
پاشو از رو میز برداشت. کنارش جای گرفتم.
ظرف چیپسو گذاشت رو پام و گفت: بخور!
یه دونه چیپس گذاشتم تو دهنم. دوغ موسیرو جلوم گراهی شد و اظهار کرد:
– با دوغ خیلی خوشمزه تره!
تو نگاهاش چشم دوختم و دوغو ازش گحرکت کردم.
گفت: چرا شالو انداختی رو سرت؟ من که موها تو دیدم؟!
– از اول نباید می دیدی؛ حال هم که دیدی که نباید تکرارش کنم؟
– من که نفهمیدم تو چی بیان کردی! گشنت نیست؟
– نه. اشتها ندارم.
– باشه! برو زود حاضر شو بریم غذا بخوریم.
انگار متوجه حرفم نشد.
دوباره اظهار کردم: میل ندارم!
کشیده شد و اظهار کرد: میرم حاضر شم، فقط زود. معطلم نکن.
رفت سمت یکی از اتاقا. پوفی کردم و قد بلند شدم و حرکت کردم اتاق و پالتویی که رو زمین افتاده بود، برداشتم پوشیدم و اومدم بیرون. نبود. رو مبل نشستم. سرمو پایین انداختم و با پام آروم می زدم به زمین.
– با پات چیو داری می کشی؟
سرمو قد بلند کردم. شلوار لی آبی تیره و پلیور سفید با یه پالتو مشکی پوشیده بود. موهای مشکیش کمی روی پیشونیش ریخته بود. دیدهای سبز پررنگش و صورت شیش تیغه ی سفیدش، بدن چهار شونشو بیشتر به نمایش گذاشته بود. با تبسم قد بلند شدم و راه افتادم.
اضافه کرد: خوبی؟!
با بی حوصلگی گفتم: آره!
کفشمو می پوشیدم که اضافه کرد:
– اگه می دونستم دیدن بابات انقدر حالتو بد می کنه، هیچ وقت نمی آوردمش که ببینیش.
درو باز کردم و گفتم: نمی خوام بهش فکر کنم. بریم.
سوار آسانسور شدیم. دکمه رو زد، راهی شدیم پایین. آهنگی توی آسانسور نواخته شد . در باز شد و اومدیم بیرون. سوار ماشین شدیم. سرمو گذاشتم رو شیشه. جاده افتاد. همه چی در خاموشی فرو رفته بود. احساس می کردم همه با ترحم بهم نگاه می کنن. حتی درختا و در و دیوار و عابرایی که نمی شناختم. دستم گرم شد. خیره شدم. آراد دستامو گرفته بود. نگاش کردم. انگار موقع رانندگی حواسش به من بوده.
بیان کردم: حالم خوبه.
– پس چرا غمبرک گراهی شدی؟
میل داشتم کف دستمو آزاد کنم؛ محکم تر گرفت.
اظهار کردم: کف دستمو ول کن. باید حواست به رانندگی باشه.
– حواسم هست… از غمگین بودنت، خوشم نمیاد.
– دست خودم نیست. با دیدن بابام، همه ی بدبختیام یادم اومد.
دستشو برداشت. ماشینو پارک کرد.
کامل چرخید طرف من و گفت: ببین آیناز… من باباتو برات پیدا کردم که ازش سوال کنی چرا تو رو جای طلبش داد؟ گفتم شاید یه قلبیل منطقی داشته باشه که بتونه تو رو آروم کنه. دیدی که داشت. اگه تو رو نمی داد، می کشتنت.
با بغض اضافه کردم: الان کجاست؟
با تعجب گفت: بابات؟!
سرمو تکون دادم.
اضافه کرد: می خوای ببینیش؟
– نه… فقط می خوام بدونم جای خواب داره؟ کارتون خواب که نیست؟
با تبسم پیشونیمو بوسید وبیان کرد: همین مهربونیات کار دست من داد و عاشقت شدم! آره؛ جاش گرم و نرمه. فکرش نباش. هر وقت خواستی ببینیش، بگو می برمت پیشش.
با تبسم زورکی اظهار کردم: ممنون … بخاطر همه چی.
– باید جبران اون همه اذیتی که کردم، بکنم دیگه؟
– بخشیدمت… بخاطر همه اذیتا!
– واقعا منو بخشیدی؟!
با تبسم اضافه کردم: آره… بخشیدم.
– تو چرا انقدر زود می بخشی؟!
– دوست دارم ببخشم. یه حس ساکتش بهم می ده. خدا هم بنده هایی که می بخشنو دوست داره.
با مسروری بیان کرد: یعنی دوستم داری؟!
خندیدم و گفتم: من چرا هر چی می گم، تو می چسبونیش به دوست داشتن؟
ماشینو روشن کرد و اضافه کرد: عقده ایم!
جلوی یه رستوران نگه داشت.
اظهار کردم:ساعت سه ظهره؛ نهار هست ما بخوریم؟
– اگه نباشه کف دستور می دم برات درست کنن.
خندیدم. کمربندمو باز کردم و با هم پیاده شدیم .به رستوران خیره شدم آشنا بود. قبلا اینجا اومده بودم. رفتیم تو. خلوت بود. به جز یه میز دو نفره که زن و شوهر قرار گرفته بودن و یه میز شش نفره که شش تا دختر با مدلای مو و آرایش اجق وجق، کس دیگه ای نبود. اینجوری آدم راحت می تونست غذاشو بخوره.
یه مردی اومد جلو و گفت: سلام آقای سعیدی! خوش رسیدید؛ بفرمایید!
– سلام!
این مرده چقدر آشناست؟ با هم سمت میز رفتیم و قرار گرفتیم.
گفتم: این رستورانو با امیرعلی شریکین. نه؟
– اینجا اومدین؟
– آره… همون روزی که فرار کردم و رام ندادی، مجبور شدم برم پیشش.
– وقتی با مختار حرکت کردین بیرون، با ماشین تعقیبتون کردم ببینم کجا می رید. وقتی فهمیدم پیش امیر علی می ری، اعصابم قاطی شد. شامگاه اول بیخیال شدم ولی شامگاه دوم … نتونستم دووم بیارم و اومدم دنبالت که زن همسایه ی فضول علی بیان کرد راهی شدین بیرون. آتیش گرفتم. نمی دونستم اون لحظه چیکار کنم؟ فقط منتظرتون موندم … دو سه ساعت نیومدید، راهی شدم.
– به خاطر همین صبح خروس خون اومدی دنبالم؟
– بله… هر جوری بود می تمایل داشتم تو رو بیارم پیش خودم که آخرشم با سیلی خوردن من راضی به اومدن شدی.
با خنده سرمو برگردوندم، دیدم شش تا دختره زوم کردن رو آراد و با تبسم یه حرفایی به هم می زنن. به آراد چشم دوختم، شاید جاییش عیب و ایرادی داشته باشه که دارن می خندن.
آراد اظهار کرد: چی شده؟… چرا داری اینجوری نگام می کنی؟
– من می رم دستامو بشورم و بیام.
– باشه.
قد بلند شدم، به بهونه شستن کف دست رفتم کف دستشویی. درو بستم تا ده شمردم. آروم درو باز کردم و از لای در خیره شدم، دیدم یکی از دخترا جای من قرار گرفته و داره با آراد حرف می زنه. آرادم قربونش برم با همون اخم که برچسب زندگیشه، فقط به دختره نگاه می کنه. یه نفسی کشیدم و اومدم بیرون. با قدم های شتابزده و عصبی به طرف میز حرکت کردم. دو تا کف دستامو گذاشتم رو میز. دختره نگام کرد. نگاهای درشت کشیده سبز که زیر یه مَن آرایش خوابیده بود. ولی از رنگش خوشم نیومد. زیادی روشن بود. لبای قلوه ایش که با رژ بنفش، رنگ کرده بود.
با اخم گفتم: شنیده بودم لاشخورا تا لاشه ای رو می بینن بهش رحم نمی کنن… ولی سرعت عملشون رو دیگه حدس نزده بودم!
دختره با عصبانیت کشیده شد. قدش ده برابر من بود و مجبود شدم سرمو بالا بگیرم.
اضافه کرد: خانم محترم! توهین نکن!
– توهین نکردم … واقعیتو گفتم. منتظر بودی من کشیده شم، بیای شماره بگیری؟! یعنی انقدر ترشیده ای؟
آراد کف دستش زیر زیراش بود و با لبخند به ما نگاه می کرد.
دختره پوزخندی زد و گفت: خانم! من اونقدر خوشگلم که همه ی پسرا برام کف دست و پا می شکونن. فقط تمایل داشتم به دوستتون پیشنهاد بدم. اظهار کردم شاید از شما خسته شده!
– می دونی گرگا وقتی گشنشون می شه دنبال بهترین گوشت نیستن؟ هر گوشتی گیرشون بیاد می خورن؛ حتی آدم… تو هم همون گرگی!
– من نمی دونم این پسر، عاشق چی تو شده؟! نه قد درست و حسابی داری، نه قیافه.
– آخه اظهار کردن زیبا رویان وفا ندارن، بخاطر همین اومده طرف من!
دختره که دیگه جوابی نداشت بده، با فک منقبض و دستای مشت شده رفت.
آراد زد زیر خنده و گفت: فکر کنم خدا وقتی میل داشت تو رو خلق کنه، اول زبون بهت داد!
جای گرفتم . دختره کیفشو برداشت و از رستوران حرکت کرد. بقیه ی دوستاشم پشت سرش جاده افتادن.
اظهار کردم: چی بهت می گفت؟!
همینجور که سالادشو می خورد، اظهار کرد: حالا غیرتی نشو! آدرس خونمو می میل داشت!
– خونه؟…یعنی به شماره هم راضی نبود؟!
سالادشو قورت داد و گفت: غذاتو بخور، سرد می شه.
مشغول خوردن شدم و بیان کردم: آراد؟
– جونم؟
ته دلم یهو خالی شد. قیلی ویلی شدم.
اظهار کردم: متولد چه ماهی هستی؟
– یک فروردین.
– یعنی روزگار عید؟!
– آره… دقیقا موقع سال تحویل.
با ذوق بیان کردم: وای چه رمانتیک! می گم چرا انقدر اخلاقت قاطی پاتیه؟ نگو اثرات سال تحویله!
جدی نگام کرد و بیان کرد: کجای اخلاقم قاطی پاتیه؟!
– همین نمونه… تا یه دقیقه پیش داشتی بخاطر حرفام می خندیدی، الان جدی شدی.
– من به تو اخم نکردم که؟ این اخمم برای اون دختریه که با نیش باز داره نگام می کنه.
سریع برگشتم تا حساب دختره رو برسم. دیدم کسی نیست! با اخم نگاش کردم. سرش پایین بود و ریز ریز می خندید.
گفتم: خوشمزه!
نگام کرد و اضافه کرد: حالا معلوم شد اخلاق کی قاطی پاتی داره؟!
نگاش کردم و خندیدم.
بعد نهار، آراد گفت: قدم بزنیم؟!
– آره… برای هضم غذا هم خوبه.
همین جور که توی پارک یخ زده قدم می زدیم، بیان کردم:
– اگه بدونی یه روزگاری دوست دارم چیکار می کنی؟ یعنی هنوز سر شرطت هستی؟
– مگه دوستم داری؟
– هنوز نه… ولی اگه یه روزگاری بفهمی چی؟
– تو اول منو عاشق شده باش، بعد یه فکری به حال شرطم می کنم!
اگه بگم دوستش دارم، ممکنه سر شرطش بمونه و من تا آخر عمرم، خدمتکار زن و بچش بمونم. اونوقت مردنم بهتر از اینه که عاشقیمو کنار یه زن دیگه ببینم.
انگشتاشو گذاشت لای انگشتام و دستامو قفل کرد. با هم قدم برمی داشتیم. کاش آراد برای همیشه برای من بود.
یه روز کامل رو با آراد بودم. چیزی که هیچ وقت تو تصورم نمی گنجید. تو ماشین خوابم برد. حس کردم تو هوا معلقم. دیدهامو باز کردم، دیدم رو دستشم.
با خواب آلودگی بیان کردم: بذارم پایین، خودم میرم.
– چیه؟ قلبت برای افتادن تنگ شده؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜