دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۲]
#پارت_276
تبسمی زدم. خاله عذرخواهی کرد و راهی شد تا به مهمون ها برسه. نگاهم رو به جمعیت کم جلوی روم دوختم.
موزیک ملایمی توی سالن پخش می شد. لبخندم محو شد و انگار کوهی از غم روی دلم تلنبار شد.
با صدایی که ورود عروس و دولید رو اعلام می کرد، شنل بلند کلاه داری روی سرم انداختم تا موها و بازوهام پیدا نباشه.
آوای موزیک عوض شد و موزیک شادی با صدای بلند شروع به خوندن کرد.
نگاهم به در سالن کشیده شد. امیر حافظ کت و شلوار مشکی با پیمسیرن مردونه ی سفیدی تنش بود و نوشین لباس نباتی رنگی با لبخند عمیقی به لب.
به تک تک مهمون ها سلام کردن. هر چی به میز ما نزدیک تر می شدن استرسم بیشتر می شد.
با متوجه شدنشون کنار میزمون به ناچار قد بلند شدم. نگاه امیر حافظ افتاد بهم.
احساس کردم دل لعنتیم بار دیگر ضربان گراهی شد. لبخندی زد اضافه کرد:
-موش کوچولومون چه دلبر شده!
لبم رو به دندون گراهی شدم و نگاهی به نوشین انداختم که سلام و احوالپرسیش با دوست های خاله تموم شد.
نگاهم کرد و تبسم مهربونی زد. سریع بیان کردم:
-مبارکه.
با ناز بیان کرد:
-مرسی عزیزم.
و دستش و دور بازوی امیر حافظ حلقه کرد. نگاهم لحظه ای پر از حسرت به کف دست حلقه شده اش افتاد.
نگاهم رو از دست هاشون گراهی شدم اما به نگاه امیر حافظ گره خورد. بغضم رو به سختی قورت دادم.
احساس کردم حالم رو فهمید که اظهار کرد:
-بریم عزیزم.
نوشین سری تکون داد و با هم سمت بقیه ی مهمون ها راهی شدن.
روی صنقلبی قرار گرفتم ولی دلم هنوز می زد؛ نه از سر شوق بلکه با درد و سنگین.
کمی از شربتی که روی میز بود خوردم تا بغضم پایین بره.
خانواده ی نوشین خانواده ای آزاد بودن و تعدادی دختر وسط در حال رقص بودن.
با صدای ویبره ی گوشیم نگاهی بهش انداختم. پیامی داشتم. پیام رو باز کردم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۲]
#پارت_277
شماره سیو نبود.
-حال جوجه ی بارون زده ی ما چطوره؟
متعجب به پیام چشم دوختم. یعنی چی؟ این کی بود؟ پیام بعدی ازش اومد.
-میدونم خنگی ولی دوست دارم امشامگاه یکم اون کله ات رو مشغول کنم.
و دیگه پیامی ازش نیومد. یعنی کی بود؟
یادمه به کسی شماره ام رو نداده بودم! با دیدن مرجان لحظه ای شوکه شدم.
لباس شامگاه فوق العاده جذب و جذابی تنش بود. موهای کوتاهش رو بلوطی کرده بود.
چاک دامن لباسش تا بالای رونش می اومد. با کفش های مشکی پاشنه کشیده.
با موزیک خارجی شروع به رقص کرد. انگار خلق شده بود برای تسخیر دیگران.
صدای آروم ندا خانم و منیژه خانوم به گوشم جای گرفت.
-مرجان هیچ تغییری نکرده… انگار همون مرجان چند سال پیشه.
-آره، راستی نفهمیدی دخترش چی شد؟
-نه والا دخترک بیچاره.
قلبم نمی تمایل داشت دیگه صداشون رو بشنوم. به بهانه ی بهارک بلند شدم.
امیر حافظ سمت مردونه راهی شده بود. هدی و نسترن با مشاهده کردنم پوزخندی زدن ولی توجهی نکردم.
اگر مرجان تنهام نمیذاشت شاید من الان اینجا نبودم.
سمت آشپزخونه حرکت کردم. کسی تو آشپزخونه نبود. کمی آب برای بهارک تو شیشه اش ریختم.
تمایل داشتم بیام بیرون که در فلزی کنار آشپزخونه باز شد و قامت صدرا تو چهارچوبش نمایان شد.
هول کردم. انگار اونم از متوجه شدن من شوکه شده بود. هر دو خیره ی هم بودیم.
تک سرفه ای کرد که به خودم اومدم و سریع سمت در آشپزخونه راهی شدم. ولی صوتش رو شنیدم.
-چه عروسک کوچولو موچولویی!
پشت گوشهام داغ شد. اگر کسی من و با این وضع با صدرا می متوجه شد چی فکر می کرد؟
پام که به سالن رسید نفسم رو آسوده بیرون دادم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۲]
#پارت_278
امیر حافظ همراه بقیه وارد سالن شدن و سمت اتاق عقد رفتن. با متوجه شدن احمدرضا دست بهارک رو گرفتم.
مستقیم اومد سمتم. نگاه خیره ای بهم انداخت. سرم رو پایین انداختم.
کف دستش پشت کمرم قرار گرفت و به جلو هولم داد.
-بریم اتاق عقد.
-ولی …
-چیه؟ نکنه نمیای؟!
سرم و پایین انداختم. فشار کف دستش و بیشتر کرد. با بی میلی باهاش همگام شدم.
سمت در اتاقی که برای عقد آماده کرده بودن رفتیم.
تعداد کمی صنقلبی دور اتاق چیده بودن و سفره ی عقد جذابئی پهن بود.
امیر حافظ و نوشین کنار هم جای گرفته بودن. مرد روخانی روی صندلی نشسته بود و داشت خطبه رو می خوند.
دست احمدرضا روی بازوم نشست و از پشت کاملاً تو بغلش فرو راهی شدم.
احساس معذب بودن می کردم. نگاهم رو به نوشین و امیر حافظ دوختم.
با صدای بله ی نوشین صوتی کل کشیده شد و همه چیز برای من تموم شد.
حمایت های امیر حافظ و حتی محبت های زیر پوستیش. مجدداً بغض اومد مسیر گلوم رو بست. با فشار بازوم به خودم اومدم.
مرد روحانی راهی شد. با رفتنش آوای کشیده موزیک کشیده شد.
پارسا هممسیر امیر علی جلوی نوشین و امیر حافظ خیلی مردونه شروع به رقص کردن.
همه کادوهاشون رو دادن. احمدرضا دو تا زنجیر بهشون داد و یه سفره چند روزگاره به یکی از روستاهای ییلاقی.
مهمون ها اتاق رو برای راحتی عروس دولید ترک کردن. احمدرضا با بقیه رفت.
تا نیمه های شامگاه مراسم ادامه داشت. کم کم مهمون های غریبه تر حرکت کردن. قلبم می تمایل داشت هرچه زودتر بریم.
امیر حافظ و نوشین کنار هم جای گرفته بودن و در حال صحبت توی گوش هم بودن.
با هر حرفی که از دهن امیر حافظ در می اومد تبسم نوشین عمیق تر می شد و …
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۳]
#پارت_279
انگار دلم فشرده تر می شد. قلبم می خواست هر چی زودتر برم.
فضا برام سنگین بود. لباسهام رو پوشیدم. خاله اومد سمتم.
-میری عزیزم؟
-بله، انشاالله خوشامگاهخت بشن.
خاله نرم گونه ام رو لمس کرد و فقط تبسم زد. با اومدن احمدرضا سمت نوشین و امیر حافظ حرکت کردیم.
هر دو بلند شدن. احمدرضا با ژست خاصی دست تو جیب شلوارش کرد.
-خوشبخت بشین.
امیر حافظ لبخند زد.
-من و نوشین مصمم شدیم جشن اول عقدمون رو هفته ی آینده جمعه شب بریم یه جای خاص… از شما هم دعوت می کنم.
احمدرضا ابروئی بالا داد. نگاهش کردم تا قبول نکنه ولی احمدرضا بهشدت خونسرد گفت:
-باشه حتماً.
با امیر حافظ دست داد.
-دیانه، عزیزم، خداحافظی کن بریم.
ابروهام پرید بالا. این به من اظهار کرد عزیزم؟؟!!! انگار امیر حافظ هم تعجب کرده بود چراکه پوزخندی زد اضافه کرد:
-انگار همه چی امن و ولینه؟
-آره، مگه قرار بود نباشه؟
امیر حافظ ابرویی بالا داد و به اضافه کردن یه نه اکتفا کرد. با بقیه هم خداحافظی کردیم.
مرجان اومد سمت احمدرضا و با عشوه اضافه کرد:
-احمد …
احمدرضا توقف کرد و سؤالی نگاهش کرد.
-یه مهمونی دعوت شدم، میای؟
-تو هر روز مهمونی دعوتی؛ نه، نمیام.
-اما این مهمونیش فرق می کنه … از همونایی که دوست داریه.
-من بهشدت وقته بسیار چیزها رو دوست ندارم.
و کف دستش و پشت کمرم گذاشت.
-بریم.
مرجان اخمی کرد.
-لیاقت نداشتی از اول!
و با حرص ازمون دور شد. قلبم خنک شد از اینکه احمدرضا حرصش رو درآورده بود.
-چیه؟ بسیار خوش به حالت شد که اینطور حرصش دادم!
گاهی فکر می کردم این مرد ذهن خونه.
-تو هر چیزی که تو ذهنم میگذره رو میتونی بخونی؟
به ماشین رسیده بودیم. اومد سمتم که قدمی به عقب گذاشتم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۳]
#پارت_280
پشتم به بدنه ی فلزی ماشین برخورد کرد. کوچه تاریک بود و فقط چراغ کم نور کوچه روشن بود.
کف دستهاش رو دو طرف سرم روی بدنه ی ماشین گذاشت و بهم نزدیک شد.
قلبم بکوب تو سینه ام می زد و گونه هام گُر گرفته بودن.
فاصله مون خیلی کم بود. سرش روی صورتم خم شد. هرم نفس های گرمش به صورتم می خورد.
لبهاش مماس لبهام بود. آب دهنم رو به سختی قورت دادم.
تن آواش رو پایین آورد انقدر که بمی آواش واضح بود.
-من ذهن دختر بچه ها رو خوب بلدم بخونم.
و ابروئی بالا داد. چشم هام از فرط تعجب درشت شد.
-یعنی واقعاً می خونین؟
لبهاش از هم کش اومد و دندون های سفید یککف دستش نمایان شد.
-تو چرا انقدر خنگی و بخاطر این خنگیت باید تقاص پس بدی.
تا اومدم بفهمم چی شد لبهاش روی لاله ی گوشم قرار گرفت. احساس کردم ته قلبم خالی شد. گازی از لاله ی گوشم گراهی شد.
با صوتی بم تری کنار گوشم لب زد:
-هر خنگی یه تنبیهی داره.
داغی نفسهاش به گوش و گردنم می خورد. احساس ضعف توی پاهام می کردم. نگاههام بسته بود.
با خوردن نسیم خنکی تو صورتم نگاههام رو باز کردم که نگاهم تو تاریکی کوچه به دیدههاش افتاد.
ازم فاصله گرفت. کف دستی به گردنش کشید.
-سوار شو.
و سمت در راننده حرکت کرد. نفسم رو یکجا بیرون دادم. پاهام جون نداشت.
به سختی در ماشین رو باز کردم و قرار گرفتم. بهارک تو بغلم خواب بود. نگاهم رو به تاریکی دوختم.
ناتمایل داشته کف دستم سمت گوشم راهی شد و جایی که گاز گحرکت کرده بود رو لمس کردم.
احمدرضا ماشین رو روشن کرد و با تیکافی ماشین از زمین کنده شد.
-امشب چراکه دختر قوی ای بودی میخوام ببرمت یه جای خوب.
برگشتم سمتش و نگاهم رو به نیمرخ مردونه اش دوختم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۳]
#پارت_281
بدون اینکه نگاهم کنه دیده به جلوی روش دوخته بود. نمیدونستم قراره کجا بریم اما بهتر از خونه راهی شدن بود.
نگاهم به تابلویی افتاد که نوشته بود دربند. ماشین و پارک کرد.
از ماشین پیاده شد. در سمتم رو باز کرد و بهارک رو از بغلم گراهی شد.
هوا کمی سرد بود. از ماشین پیاده شدم و کنارش شروع به مسیر حرکت کردن کردم.
نگاهم به خیابون بزرگ جلوی روم بود که دو طرفش درخت بود و رستوران های شیک.
زن و مردهایی که دو به دو دست در کف دست هم قدم می زدن. صوتی دو رگه ای که آهنگی رو با سوز می نواخت.
احمدرضا خاموشی کرده بود. مرد لبو فروش با متوجه شدنمون اضافه کرد:
-آقا لبو می خورید؟ تازه است و خوشمزه.
احمدرضا نگاهم کرد و سمت مرد رفت. دو کاسه ی کوچیک لبو گراهی شد. آخر شب بود و چراغ های کمی روشن بود.
صدای آب دلنواز به گوش می رسید. روی سکوی همون نزدیکی نشستیم. بخار از لبوهای توی دستمون بلند شده بود.
با صوتی احمدرضا برگشتم سمتش و نگاهم لحظه ای با نگاهش گره خورد.
-زیرا دختر خوبی بودی و حرفم رو گوش کردی آوردمت اینجا.
-کف دستتون درد نکنه.
گوشه ی لبش از تبسمی کج شد و اظهار کرد:
-یه روزگار خودم به مرجان میگم تو دخترشی.
-نه!….
-چرا دوست نداری مادرت بفهمه تو دخترشی؟!
چهره ام تو هم راهی شد.
-من مادری ندارم.
ابرویی بالا داد.
-ولی من دوست دارم که مرجان این قضیه رو بفهمه.
-چرا میخواین این کار و کنین؟
زد روی دماغم.
-این دیگه فضاماش به تو نیومده پیشی خانوم. قد عقلت فکر کن.
-یعنی چی؟
لحظه ای دیدههاش برق زد.
-یادت نحرکت کرده که با هر خنگی یه تنبیهی تو مسیر داری؟!
ته دلم خالی شد و خاموشی کردم. نفسش رو با صوت بیرون داد و نگاهش رو ازم گحرکت کرد.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۳]
#پارت_282
هیچ وقت قلبم نمی خواست مرجان بفهمه که من دخترشم چراکه هیچ موقع خودم رو دخترش ندونستم.
احمدرضا بلند شد.
-بریم.
قد بلند شدم و با هم به سمت ماشین رفتیم. تا خونه هیچ حرفی بینمون رد و بقلب نشد. ماشین و تو حیاط پارک کرد.
از ماشین پیاده شدم و سمت خونه حرکت کردم. بهارک رو تو تختش گذاشتم. لباسهام رو عوض کردم.
قلبم می میل داشت یه جوری از احمدرضا تشکر کنم ولی نمیدونستم چطور این کار و بکنم! از اتاق بیرون اومدم.
صدا از آشپزخونه می اومد. سمت آشپزخونه رفتم. احمدرضا با یه شلوارک سرش تو یخچال بود.
-دنبال چیزی می گردین؟
سرش و از توی یخچال بیرون آورد.
-آره، یه مسکن.
-سرتون درد می کنه؟
-آره.
الان می تونستم محبتش رو جبران کنم.
-اجازه میدین من بدون قرص سردردتون رو خوب کنم؟
کف دست به سینه شد.
-چطوری؟
-اجازه میدین؟
بی تفاوت شونه ای بالا داد.
-هر کاری می کنی بکن فقط این سر درد لعنتی خوب بشه.
-چشم… شما برید اتاقتون.
احمدرضا از آشپزخونه بیرون راهی شد. با رفتنش چند تیکه یخ از یخچال برداشتم و تو نایلونی ریختم.
تو بشقابی گذاشتم و سمت اتاقش راه افتادم. در اتاقش نیمه باز بود. چند ضربه به در زدم.
-بیا تو.
وارد اتاق شدم. روی تختش دراز کشیده بود. جلو رفتم. نگاهی سؤالی به سینی توی کف دستم انداخت.
-با این میخوای حالم رو خوب کنی؟
-بله. میشه دمر بخوابید و زیر سرتون بالشت نباشه؟
بی هیچ حرفی دمر خوابید. کنارش روی تخت جای گرفتم و نایلون یخ رو روی بررسیدگی گردنش گذاشتم و آروم شروع به ماساژ کردم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۳]
#پارت_283
میدونستم بعد از چند دقیقه سردردش خوب میشه. ۲۰ دقیقه ای می شد که با آوای خمار بیان کرد:
-حالم بهتره.
یخ رو برداشتم. به پشت شد. از تخت پایین اومدم. به تاج تخت تکیه داد.
-کاری با من ندارین؟
-نه، میتونی بری.
سمت در اتاق راهی شدم ولی مکثی کردم.
-بابت لباس و امشب ممنون.
و بهسرعت از اتاق بیرون اومدم. وارد اتاق خودم شدم و زیر ملحفه ی تخت خزیدم. بهارک خواب بود.
قلبم نمی خواست به چیزی فکر کنم و کم کم نگاه هام گرم خواب شد.
چند روزگاری از جشن امیر حافظ و نوشین میگذره. این مدت سعی کردم کمتر بهشون فکر کنم و تا قسمتی موفق شدم.
در حال خوندن کتاب بودم که احمدرضا اومد. سلامی دادم.
کتاب رو گذاشتم و سمت آشپزخونه راهی شدم تا مثل همیشه براش چائی بیارم.
سینی به کف دست از آشپزخونه بیرون اومدم. کتابمتوی دستش بود و داشت بهش نگاه می کرد. با دیدنم گفت:
-کی حرکت کردی اینا رو خریدی؟
-من نحرکت کردم.
سؤالی نگاهم کرد.
-امیر حافظ برام آورد.
اخمی میون ابروهاش قرار گرفت.
-اون اینجا اومده بود؟
سریع اضافه کردم:
-نه، قبلاً. اظهار کرد درس بخونم تا کنکور بدم.
-مگه درس خوندی؟
-بله ولی دانشگاه نرفتم.
سری تکون داد و دیگه چیزی نگفت. چائی رو گذاشتم و راهی شدم تا کمی با بهارک بازی کنم.
روزها به کندی میگذشتن و به روزگاری که امیر حافظ برای مهمونی دعوت کرده بود نزدیک تر می شدیم.
حالا که سعی داشتم فراموشش کنم، دلم نمیتمایل داشت برم اما با زنگ امیر حافظ و یادآوری برای مهمونی
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۳]
#پارت_284
تمام امیدم برای نرفتن نا امید شد. احمدرضا تأکید کرد حتماً میایم.
گوشی رو قطع کرد و نیم نگاهی بهم انداخت.
-فردا حرکت می کنیم.
-نمیشه خودتون برید؟ من و بهارک خونه می مونیم.
اخمی کرد.
-فکر نکنم سؤال کردم میای یا نه؛ اظهار کردم حرکت می کنیم! یعنی شما باید بیاین … حالام برو چند کف دست لباس بردار.
میدونستم با این مرد نباید یکی به دو کنم. بی هیچ حرفی سمت اتاقم جاده افتادم.
لباسهای بهارک و برداشتم ولی نمیدونستم برای خودم چی بردارم!
در اتاق باز شد و احمدرضا با یه چمدون کوچک دستی وارد اتاق شد. سؤالی نگاهش کردم.
-به چی زل زدی؟ نکنه با لباسهای تنت میخوای بری؟!
-نه، داشتم لباسهام رو جمع می کردم.
چمدون رو گذاشت و از اتاق بیرون راهی شد. چمدون کوچیک رو برداشتم و لباس ها رو توش چیدم.
کنار بهارک دراز کشیدم ولی خوابم نمی برد. استرس داشتم. نمیدونستم چطور برخورد کنم!
تمام شامگاه تو بی خوابی به سر بردم. صبح بلند شدم و میز صبحانه رو چیدم.
احمدرضا وارد آشپزخونه شد. پشت میز جای گرفت. سبدی که آماده کرده بودم رو روی کابینت گذاشتم.
احمدرضا بلند شد.
-همه ی وسایل رو آماده کردی؟
-بله.
-پس خودت هم برو آماده شو.
سمت پله ها حرکت کردم که صوتم کرد. برگشتم. محکم با سر تو سینه اش رفتم. دستش دور کمرم حلقه شد.
بوی عطرش تا عمق وجودم حرکت کرد. گرمی تنش رو احساس می کردم. گونه هام گر گراهی شد و ضربان دلم بالا حرکت کرد.
بازوهام رو گحرکت کرد. اظهار کرد:
-باز کف دست و پا چلفتی شدی؟
سر بلند کردم که نگاهم به نگاهش گره خورد.
-من پیر میشم اما تو بزرگ نمیشی!
-آقا …
دستش و گذاشت روی لبهام. تبسمی روی لبهاش نشست و بیان کرد:
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۴]
#پارت_285
لبخندی زد و اضافه کرد:
-کف دست و پا چلفتی!
و نوک دماغم رو کشید. از کارهاش تعجب کرده بودم. از کنارم رد شد رفت.
پله ها رو بالا حرکت کردم. آماده شدم و بهارک رو هم آماده کردم.
سوار ماشین شدیم. احمدرضا به امیر حافظ زنگ زد و آدرس جائی که قرار بود به هم ملحق بشیم رو سؤال کرد.
بعد از چند دقیقه ماشین و گوشه ای نگهداشت. مردی از ماشین جلوئی پیاده شد.
با دیدنش ضربان دلم دوباره بالا رفت. امیر حافظ یه شلوار لی مشکی با یه تیشرت مشکی تنش بود.
اومد سمت ماشین. احمدرضا پنجره ی سمت خودش رو باز کرد.
امیر حافظ سرش رو کمی داخل آورد و اضافه کرد:
-سلام.
سلام آرومی زیر لب بیان کردم. احمدرضا گفت:
-خوب از کدوم ور باید بریم؟
-دنبال ماشین ما بیاین.
-باشه.
امیر حافظ حرکت کرد و سوار ماشین خودشون شد. احمدرضا دنبالشون جاده افتاد. نمیدونستم کیا هستن!
لحظه به لحظه از شهر دورتر می شدیم. بعد از مسافتی به روستای کوچیکی رسیدیم.
سه تا ماشین جز ماشین ما بودن.
ماشین ما کنار چمنزاری از حرکت ایستادن که جاده ی پهن و بزرگی داشت. همه از ماشین ها پایین اومدن.
احمدرضا کمربندش رو باز کرد.
-پیاده شو.
از ماشین پایین اومدم. نگاهم به حمید و امیر علی و هدی و هانیه و نسترن افتاد که از یه ماشین پیاده شدن.
امیر حافظ با نوشین تو یه ماشین بودن. ولی از اون یکی ماشین که دو دختر و دو پسر بودن فقط برادر نوشین، صدرا رو شناختم.
همه دور هم جمع شدن و شروع به سلام و احوالپرسی کردن.
کنار احمدرضا توقف کرده بودم که صدرا گفت:
-سلام خانم کوچولو!
متعجب سر بلند کردم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۴]
#پارت_286
از نگاه متعجبم تبسمی زد اضافه کرد:
-فکر کنم از همه کوچیک ترمون تو باشی!
احمدرضا اخمی کرد.
-لازمه از سن دیگران مطلع بشی؟
صدرا نگاهش رو مستقیم به نگاه احمدرضا دوخت.
-نه، از چهره اش معلومه!
احمدرضا اومد حرفی بزنه که امیر علی پیش کف دستی کرد و بیان کرد:
-همین جا چادر بزنیم و بمونیم.
دخترا معترض بیان کردن:
-اینجا؟!
صدرا اضافه کرد:
-آره شبهای اینجا عالیه. کمی استراحت می کنیم.
و بعد با دستش تپه ای رو نشون داد.
-میریم اون سمت.
بقیه هم قبول کردن و سه تا چادر به پا شد. پسرا هیزم آوردن و آتیش روشن کردن.
امیر حافظ امیر حافظ کتری رو گلی کرد و روی آتیش گذاشت.
نوشین چسبیده به امیر حافظ کنار آتیش توقف کرد.
بهارک تو چمنزار با ذوق مشغول بازی کردن بود. حواسم بهش بود تا چیزی نشه.
دخترا سفره ای پهن کردن. سبد خوراکی ها رو از تو ماشین آوردم و همه دور سفره نشستن.
امیر علی ظرف مربائی درآورد و اظهار کرد:
-این مرباش عالیه.
امیر حافظ لبخند زد.
-اونو دیانه درست کرده.
امیر علی ابروئی بالا انداخت. احمدرضا اخمی کرد و با تن آوای پایین اضافه کرد:
-نگفته بودی به اون از چیزهایی که درست کرده بودی دادی!
ترسیده لبم رو به دندون گحرکت کردم. حرفی برای زدن نداشتم. سر بلند کردم که با نگاه خیره ی صدرا مواجه شدم.
نگاهم رو ازش گرفتم. دخترخاله های نوشین دخترهای خونگرمی بودن برعکس هدی و نسترن.
البته هانیه برخوردش بهتر شده بود هرچند بسیار آروم هم شده بود.
بعد از خوردن صبحانه که البته بیشتر شبیه نهار بود، کشیده شدن و سیب زمینی تو آتیش انداختن.
صدرا اظهار کرد:
-حالا پیش به سوی پیاده روی.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۴]
#پارت_287
-یه کم تنقلات با خودتون بردارین، شاید وسط جاده کم آوردین!
نسترن اضافه کرد:
-یعنی وسیله ها اینجا باشه؟
صدرا نگاهش کرد و خیلی جدی اضافه کرد:
-نه، کولشون می کنیم و با خودمون می بریم!
همه زدن زیر خنده. نسترن اخمی کرد که صدرا دوباره گفت:
-دختر دم بخت اخم نمی کنه؛ می ترشه! این شیرین عقل ما رو ببین، بس که عشوه اومد برای امیر حافظ اونم یه دل نه صد قلب عاشقش شد و دیده بسته گرفتش.
نوشین با خنده زد به بازوی صدرا.
-دیدی اضافه کردم؟ الان از ذوق، نیشش بسته نمیشه! شماهام اگه دخترای خوبی باشید نمی ترشید.
و دستش و رو هوا تکون داد و جلوتر از همه شروع به مسیر راهی شدن کرد. احمدرضا کنارم اومد و باهام همگام شد.
خاموشی احمدرضا برام عجیب بود. هرچند می دونستم این روزگارها رو رد کرده. بهارک و از بغلم گحرکت کرد.
-میارمش.
-لازم نکرده، هنوز اونقدر پیر نشدم که نتونم یه نیمچه کوه رو با دو تا پسر بچه بالا نرم!
چیزی از حرفهاش سر در نمی آوردم. من که چیزی نگفته بودم! امیر علی اومد کنار احمدرضا و شروع به صحبت کردن.
کمی ازشون عقب مونده بودم. با صوتی گرم و مهربون همیشگیش این بار برعکس همیشه استرس افتاد تو دلم.
-دیگه اذیتت نمی کنه؟
سر بلند کردم و نگاهم رو به پشت سر امیر حافظ دوختم.
-نه، سرش تو کار خودشه.
-بهشدت خوبه…
میل داشت چیزی بگه که احمدرضا اظهار کرد:
-دیانه بیا اون شیشه شیر بهارک رو بده.
-بله آقا.
با اخم وحشتناکی نگام کرد. دهنم بسته شد. لحظه ی آخر صدای امیر حافظ رو گوش دادم.
-میدونم اذیت می کنه ولی تو چیزی نمیگی!
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۴]
پارت جدید پین شده
#پارت_288
سر برگردوندم.
-دیگه نیازی نیست بگم، خودم باید از پس مشکلاتم بربیام آقا امیر حافظ.
و پا شتابزده کردم سمت احمدرضا.
-چی بهت می اضافه کرد؟
-چیزی نمی اظهار کرد.
-از دروغ خوشم نمیاد، فهمیدی؟
بهارک و تو بغلم گذاشت و سمت امیر علی رفت. این امروزگار یه چیزیش شده!
شیشه ی بهارک و از توی کوله ام درآوردم و گذاشتمش زمین و دستش رو گرفتم.
یکی از دخترخاله های نوشین که اسمش المیرا بود اومد کنارم.
-بیان کردی اسمت دیانه بود، درسته؟
تبسمی زدم.
-بله.
-تو زن احمدرضائی؟
-من؟ نه، من پرستار بهارکم.
لحظه ای احساس کردم دیدههاش از شنیدن اینکه نسبتی با احمدرضا ندارم برق زد.
-چه دختر نازی داره.
-بله بهارک بسیار شیرینه.
-معلومه به باباش راهی شده.
-به کی؟ به آقا؟
-آره دیگه، از اون پدر خوش تیپ و خوش برخورد همچین دختری حتماً به وجود میاد.
-ولی آقا بداخلاقه.
اخم مصنوعی کرد.
-نگو، خیلی مرد باکمالاتیه.
ابروهام پرید بالا.
-بله، درسته.
-خانم خوشگله میای بغل خاله؟
بهارک چسبید بهم.
-حتماً بهشدت بهت وابسته است.
-بله.
-عیب نداره، پدرش همسر خوب بگیره اینم به اون عادت می کنه.
از اینکه بهارک بخواد جز خودم به کس دیگه ای وابسته بشه حس بدی بهم کف دست داد.
دوست نداشتم تنها قلبخوشی که دارم رو ازم بگیرن.
کف دست کرد تو کیفش و شکلاتی از کیفش درآورد.
-ببین خاله برات چی داره… میای پیش خاله؟
بهارک مردد نگاهم کرد.
میدونستم شکلات بهشدت دوست داره بخصوص که تو خونه اصلاً بهش نمیدادم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۴]
#پارت_289
بهارک با ذوق کف دست دراز کرد سمت المیرا. المیرا با ناز گفت:
-اول باید بیای بغلم.
بهارک مکث کرد.
-بهارک شکلات نمیخوره، براش خوب نیست.
المیرا بی توجه به حرفم جلوی پای بهارک زانو زد اضافه کرد:
-بیای بغلم از این شکلاتا تو کیفم زیاد دارم.
دلم نمی تمایل داشت بهارک سمتش بره ولی بهارک با تمام بچگیش رفت سمت المیرا و المیرا بغلش کرد و شکلات رو داد کف دستش.
حالم یه جوری شد اما نمی تونستم سریع برخورد کنم. المیرا با عشوه بیان کرد:
-احمدرضا ببین، دخترت اومده بغلم.
ابروهام پرید بالا. چه زود باهاش صمیمی شده بود! احمدرضا و صدرا همزمان به عقب برگشتن.
صدرا بیان کرد:
-المیرا، بچه رو دوست داری یا بابای بچه رو؟
المیرا اخمی کرد.
-صدرا تو باز شروع کردی؟
-نه والا، برام سؤال بود آخه.
-نمی خواد برات سؤال باشه!
و سمت احمدرضا راهی شد. احمدرضام انگار مثل من تعجب کرده بود. المیرا کنار احمدرضا قرار گحرکت کرد.
لبم رو با حرص توی دهنم کشیدم. چرا من مثل اینا دلبری بلد نبودم؟
نگاهم رو به جلوی پام دوختم که کسی کنارم قرار گرفت.
سر بلند کردم. نگاهم به هانیه افتاد. تعجب کردم. انگار تعجبم رو از نگاهم خوند که بیان کرد:
-چیه، به من نمیاد بخوام باهات دوست بشم؟
با تعجب بیان کردم:
-با من؟
-آره با تو. میخوام با هم دوست باشیم.
-اما…
-ولی چی؟ ازت بدم می اومد؟ آره خوب، قبلاً دوست نداشتم باهات دوست بشم اما حالا دوست دارم.
-اون وقت چرا دوست داری؟ من هنوز همون دختر دهاتیم و هیچ چیزی فرق نکرده!
کف دستش رو دور بازوم حلقه کرد.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۴]
#پارت_290
-چرا، یه چیز عوض شده اونم منم که دیگه اون آدم سابق نیستم که فقط تا جلوی دماغم رو ببینم. حالام قلبم می خواد باهات دوست بشم.
-اما هدی و نسترن و نسرین چی؟
-اونا یه زمانی دوستم بودن، الان مثل نمک روی زخمم هستن … یعنی تو متوجه نشدی؟
سرم و پایین انداختم. آروم اظهار کردم:
-نه!
-بس که سرت تو لاک خودته! بگذریم؛ از این لحظه من و تو با هم رفاقتم.
-اما من که هنوز قبول نکردم.
-مگه اومدم میل داشتگاریت که لازم به اندیشیدن داری؟ میخوام دوست باشیم، نیازی به فکر نیست. ما از الان دوست میشیم.
شونه ای بالا دادم. این خانواده واقعاً قابل پیش بینی نبودن.
نگاهم به احمدرضا و المیرا بود که داشتن با هم صحبت می کردن.
دلم بهارکم رو می خواست. احساس می کردم با نبودنش چیزی کمه. بهارک با دیدنم کف دست دراز کرد سمتم.
-مولی…
المیرا با تعجب سر برگردوند.
-به تو میگه مولی؟!
-بله.
اخمی کرد.
-ولی تو نباید بهش این کلمه رو یاد بدی.
-من بهش نگفتم تا بهم بگه.
نگاهی به احمدرضا انداختم تا اون چیزی بگه ولی سکوت کرده بود. امیر حافظ گفت:
-دیانه از بس مهربونه باعث میشه تا بهارک فکر کنه مادر واقعیش هست و بهش میگه مولی.
نگاهم غم گحرکت کرد و احساس کردم دلم سنگین شد. سر بلند کردم. نگاهم به تبسم آشنای روی لبهای امیر حافظ افتاد.
عقلم نهیب می زد که امیر حافظ ذاتش مهربونه. بهارک و از بغل المیرا گراهی شدم که بار دیگر اضافه کرد:
-اما این درست نیست. شاید پدرش بخواد همسر بگیره و اون و مادر آوا کنه.
با صدای بلند خنده ی صدرا سر چرخوندم. صدرا میون خنده بیان کرد:
-المیرا، دخترخاله ی عزیزم، تو دلواپس آینده ی مادر این بچه نباش!
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۵]
#پارت_291
المیرا رو ترش کرد ولی انگار کسی داشت به قلبم چنگ میزد. اگر احمدرضا ازدواج می کرد چی؟؟ اونوقت من بدون بهارک چیکار می کردم؟
با تکون کف دستی به خودم اومدم. نگاهی به هانیه که بازوم توی کف دستش بود انداختم.
-حواست کجاست؟ یکساعته دارم صدات می کنم.
-کارم داشتی؟
-نه، واقعاً یه چیزیت هست.
بی مقدمه اظهار کردم:
-تو چرا می خوای با من دوست باشی؟
بی تفاوت شونه ای بالا داد و نگاهش رو به جلوش دوخت.
-نمیدونم ولی خیلی وقته قلبم می خواست باهات دوست بشم. تو به نظر من دختر شجاع و قوی ای هستی؛ ناخواسته تو حیاتت نه پدر داشتی نه مادر ولی خندون و ساده ای.
امیر علی کنارمون اومد اضافه کرد:
-میبینم شما دو تا خوب با هم صمیمی شدین… خبریه؟
هانیه نگاهش کرد.
-نه، بده با دختر عمه ام دوست بشم؟
امیر علی ابرویی بالا انداخت.
-نه، بهشدتم عالیه.
با هم در حال صحبت بودن و المیرا بیشتر به احمدرضا چسبیده بود. کنار المیرا و احمدرضا قرار گراهی شدیم.
المیرا داشت چیزی به احمدرضا می اضافه کرد.
-پس تولدم رو حتماً vip هتل شما میگیرم. فقط ما آزاد هستیم، مشکلی که نداری؟
-نه، شما تشریف بیارین.
هانیه آروم گفت:
-غلط نکنم این المیرا ترشیده خوابهایی برای احمدرضا دیده. آی قلبم میخواد به المیرا بگم احمدرضا یه قاتله و امکان داره زنش بشی تو رو هم به قتل برسونه!
سر چرخوندم سمتش.
-نگی!!
ریز خندید.
-نه بابا مگه از جونم سیر شدم؟ احمدرضا کله ام رو بیخ تا بیخ میبره.
بهارک با متوجه شدنم کف دست دراز کرد سمتم. از بغل احمدرضا گراهی شدمش.
لحظه ای گرمی کف دستش رو روی کف دست سردم احساس کردم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۵]
#پارت_292
سر کشیده کردم. نگاهمون با هم تلاقی کرد. لحظه ای گونه هام گُر گحرکت کرد.
بهارک رو بغل کردم و از احمدرضا فاصله گحرکت کردم. مسیر طولانی بود و احساس خستگی می کردم.
از تپه رد شدیم. نگاهم به مزرعه ی آفتابگردون افتاد.
با متوجه شدن اونهمه گلهای آفتابگردون نتونستم ذوقم رو پنهون کنم و با شادی بیان کردم:
-واااای چقدر گل آفتابگردون!!
صدرا کف دست تو جیبش کرد.
-این مزرعه کار خودمونه.
متعجب نگاهش کردم.
-یعنی شما کشاورزین؟
لبخند زد و اومد کنارم. با تن صوتی آرومی بیان کرد:
-نه خانم کوچولو؛ من رشته ام کشاورزیه و عاشق گل و گیاهم.
لبم رو به دندون گحرکت کردم.
-بسیار خوبه.
نوشین اضافه کرد:
-بیاین کاکتوس هایی که کاشته رو بهتون نشون بدم.
اما من قلبم می میل داشت لای گلهای آفتابگردون جاده برم و غروب آفتاب رو تماشا کنم.
سمت احمدرضا راهی شدم.
-من می تونم برم بین گل ها؟
احمدرضا نگاهم کرد.
-دوست داری؟
با ذوق سر تکون دادم. کف دست دراز کرد و بهارک رو از بغلم گرفت.
-زود بیا.
نیشم باز شد. دست دراز کرد و نوک دماغم رو کشید. چرخیدم و سمت مزرعه ی آفتابگردان ها حرکت کردم.
وقتی کاملاً لای گل ها راهی شدم فقط سرم پیدا بود. با شوق چرخیدم و دستهام رو از هم باز کردم. باد خنکی می وزید.
گوشه ی شالم به برگ پهن آفتابگردون گیر کرد و از سرم کشیده شد.
باعث شد کلیپس سرم باز بشه. موهای قد بلندم با وزش باد دورم رها شد.
چرخیدم تا شالم رو از برگ گل جدا کنم. احساس کردم کسی لای آفتابگردون ها بود.
کمی نگاه کردم اما انگار اشتباه می کردم. شالم رو روی سرم انداختم بدون اینکه موهام رو ببندم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۵]
#پارت_293
کمی لای آفتابگردون ها چرخیدم و به سمت جایی که بقیه بودن رفتم.
نگاهی انداختم. بهارک بغل هانیه بود ولی احمدرضا نبود. سمت هانیه حرکت کردم.
بهارک رو از بغلش گحرکت کردم. دلم می تمایل داشت بپرسم احمدرضا کجاست ولی روم نمی شد!
نوشین و امیر حافظ با فاصله از بقیه کنار هم بودن. صدرا داشت چیزی رو به هدی توضیح می داد.
-تو چرا تنها از حرکت ایستادی؟
هانیه شونه ای بالا داد.
-اینطوری بهتره. احمدرضا حرکت کرد. نمیدونم این دختره المیرا، چی تو این بداخلاق دیده که تند دنبالش راهی شد!
از اینکه المیرا دنبال احمدرضا رفته احساس خوبی پیدا نکردم ولی حرفی نزدم.
صدرا اومد سمتمون اضافه کرد:
-از اینجا خوشت اومد؟
-خیلی مزرعه ی زیبای دارین.
-اینجا حاصل زحمت من و دوستامه.
سری تکون دادم. هوا داشت تاریک می شد که المیرا به همراه احمدرضا اومدن.
تبسمی روی لبهای المیرا بود ولی از چهره ی احمدرضا چیزی مشخص نبود.
امیر علی با کنایه گفت:
-خوش گذشت؟
احمدرضا پوزخندی زد.
-چیه؛ حسودیت شده، توام می تونی کف دست به کار بشی.
امیر علی لب گزید.
-بر منکرش لعنت!
-خوب بریم بچه ها.
امیر علی رو کرد به صدرا.
-ما رو برای چی آورده بودی اینجا؟
صدرا ریز خندید.
-همینطوری آوردمتون.
امیر علی از گردن صدرا گرفت.
-اینهمه راه کوبیدی ما رو آوردی برا همین؟
-پسر تو چقدر تنبلی! اینجا نمیشه شب موند. میریم توی ده خونه ی یکی از بچه ها شام دعوتیم.
همه با هم جاده اومده رو برگشتیم. هوا کاملاً تاریک شده بود که به ماشین ها رسیدیم.
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۵]
#پارت_294
نسترن رو کرد به صدرا:
-شما که خونه ی دوستت دعوتی، چرا گفتی اینجا چادر بزنیم؟
صدرا نگاهش کرد.
-زیرا بعد از شام بر می گردیم.
امیر علی زد رو شونه ی صدرا.
-داداش مثل اینکه یه چیزیت شده ها… چرا مثل این بی خانمان ها ما رو با خودت اینور اونور می بری؟
صدرا تک خنده ای کرد.
-بده دارم یه شام توپ بهتون میدم؟
حمید کف دست هاشو بهم مالید اظهار کرد:
-خیلیم عالیه! راه بیوفتین.
همه سوار ماشین هاشون شدن. کنار احمدرضا تو ماشینش جا گراهی شدم.
ماشین و روشن کرد. نمیدونم چی شد این حرف و زدم!
-می خواین بگین المیرا بیاد اینجا؟
احمدرضا سر برگردوند سمتم. اخم غلیظی کرد.
-بی جا … لازم نکرده!
و ماشین و روشن کرد و دنبال ماشین بقیه راه افتاد. سکوت کردم.
بهارک تو بغلم به خواب راهی شده بود. نرم گونه اش رو نوازش کردم.
احمدرضا زیردیدهی نگاهم کرد.
-دوستش داری؟
سر بلند کردم.
-من عاشق بهارکم.
احساس کردم تبسمی روی لبهاش قرار گرفت و سری تکون داد.
-اگه بخوام زن بگیرم شاید اون دوست نداشته باشه که تو پرستار دخترمون باشی… بعد باید برگردی روستا پیش بی بی یا اینکه یه کاری برای خودت همینجا کف دست و پا کنی.
احساس کردم ته قلبم خالی شد. احساس ضعف می کردم. با صدایی که انگار از ته چاه می اومد گفتم:
-مگه شما می خواین زن بگیرین؟
با بی تفاوتی ابرویی بالا داد.
-منم مردم و نیاز دارم یکی خونه منتظرم باشه.
-خوب من و بهارک هستیم که!
سرش و آورد جلو و نگاهش رو به صورتم دوخت. با تن صدای آرومی بیان کرد:
-یعنی تو حاضری همه جوره من و ساپورت کنی؟
دیـانہ (ویدیا), [۱۳.۰۶.۱۸ ۲۳:۵۵]
#پارت_295
گنگ نگاهش کردم. لحظه ای متوجه ی منظورش شدم.
گونه هام از خجالت گل انداخت. سریع رو ازش گحرکت کردم.
نگاهم رو به جاده ی تاریک دوختم. قهقهه ای زد ولی جرأت برگشت نداشتم و تا رسیدن به خونه ی دوست صدرا خاموشی کردیم.
همه از ماشینهاشون پیاده شدن. هوا سوز داشت. ماشین ها کنار در فلزی بزرگی نگهداشته بودن.
صدرا راهی شد سمت زنگ و زنگ را فشرد. بعد از چند دقیقه صدای مردونه ای اومد.
-اومدم.
در رو باز کرد. نگاهم به مرد جوونی که لباسهای محلی تنش بود افتاد. با دیدن صدرا تبسمی زد گفت:
-به به، آقا صدرای خودمون؛ از اینورا؟ پسر، تو مگه قرار نبود زودتر بیای؟
-بچه ها رو برده بودم مزرعه رو نشونشون دادم.
مرد سمت ما اومد.
-خیلی خوش اومدین، بفرمایین.
همه وارد حیاط سرسبز مرد شدیم. زن جوانی با لباسهای محلی سمتمون اومد. نوشین راهی شد جلو.
-سلام پریا جان، مزاحم نمیخوای؟
زن که حالا درک کرده بودیم اسمش پریاست لبخند دلنشینی زد و با همه ی ما احوالپرسی کرد.
محمد، شوهر پریا، اظهار کرد:
-بساط و تو حیاط پشتی آماده کردم. بفرمائید اونور.
از خونه ی کوچیکی رد شدیم و سمت پشت خونه حرکت کردیم. دو تخت کنار هم گذاشته شده و وسایل پذیرایی چیده شده بود.
آتیش روشن بود و سیخ های کباب روش. امیر علی حرکت کرد سمت آتیش بیان کرد:
-صدرا چه دوستی داریا!! به چه غذایی! راضی به زحمت نبودیم.
همه زدن زیر خنده و امیر حافظ بیان کرد:
-آبروی ما رو بردی امیر علی.
محمد ریز خندید و در جواب امیر حافظ گفت:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن