پارت ۲۶
مایا چند ثانیه به نگاهان ارس خیره ماند.
آن لرزش کوتاه را متوجه شده بود.
بسیار کوتاه…
ولی دیده بود.
برای همین دیگر چیزی نپرسید.
زیرا میاطلاع داشت اگر ارس بخواهد حقیقت را بگوید، خودش خواهد اظهار کرد.
آرام دستش را از میان دستهای ارس بیرون کشید و روی تخت قرار گرفت.
خستهام…
صدایش ملایمتر از همواره بود.
ارس چند لحظه او را چشم دوخت.
بعد به سمت صنقلبی کنار پنجره راهی شد و نشست.
مایا متعجب نگاهش کرد.
نمیری؟
تبسم کمرنگی روی لب ارس نشست.
میخوام مطمئن بشم حالت خوبه.
مایا پوزخند زد.
منو زندانی کردی؟
نه.
پس چرا اینجایی؟
ارس به بیرون پنجره نگاه کرد.
چون چند ساعت پیش از یه دره سقوط کرده بودی، بعد معلوم شد از خدایانی، بعد مگناماا برگشت و نصف قلعه رو به هم ریخت.
چند لحظه خاموشی کرد.
و چراکه دلواپستم.
برای اامان بار آن شامگاه، مایا تبسم زد.
لبخند کوچکی که خیلی زود محو شد.
—
حدود یک ساعت گذشته بود.
هوا کمکم تاریکتر میشد.
مایا روی تخت دراز کشیده بود و به سقف خیره شده بود.
ولی خوابش نمیبرد.
ذهنش ساکت نمیشد.
نامهی راونا…
حرفهای مگناماا…
پدرش…
پدربزرگش…
همهچیز در سرش میچرخید.
ملایم سرش را چرخاند.
ارس روی صنقلبی کنار پنجره خوابش برده بود.
نور ماه روی صورتش افتاده بود.
برای اولین بار، خسته به نظر میرسید.
نه شبیه یک پادشاه.
فقط شامگاهیه مردی که مدتها بود استراحت نکرده.
مایا آهسته از جا کشیده شد.
پتو را برداشت و روی شانههای ارس انداخت.
ولی درست وقتی میخواست عقب برود…
چیزی از جیب کت ارس روی زمین افتاد.
یک کاغذ تا شده.
مایا خم شد و آن را برداشت.
قصد نداشت بخواند.
اما چیزی روی کاغذ توجهش را جلب کرد.
نام خودش.
«مایا»
دلش تند زد.
کف دستهایش یخ کرده بودند.
چند لحظه به ارس خیره شد.
او هنوز خواب بود.
مایا ملایم کاغذ را باز کرد.
دیدهش روی اامان جمله ثابت ماند.
و رنگ از صورتش پرید.
چون بالای صفحه نوشته شده بود:
«دربارهی وارث آیریس»
نفسش بند آمد.
و زیر آن…
نام پدرش مشاهده کرده میشد.
«آخرین گزارش نگهبان…»
مایا نفسش را حبس کرد.
چند لحظه مردد ماند.
احساس بدی داشت.
انگار در حال انجام کاری بود که نباید انجام میداد.
ولی بعد یاد تمام دروغهایی افتاد که از او پنهان شده بود.
ملایم شروع به خواندن کرد.
—
«اگر این نوشته به کف دست تو رسیده، یعنی اتفاقی افتاده که از آن میترسیدم.
دخترم…
اگر روزی حقیقت را متوجه شدی، بدان که هیچوقت از تو پنهان نشدم چراکه نمیتمایل داشتم بدانی.
من فقط میمیل داشتم بیشتر زندگی کنی.
دور از جنگها…
دور از دروازه…
و دور از سرنوشتی که برایت نوشته شده بود.»
—
اشک در چشمان مایا جمع شد.
این واقعاً دستخط پدرش بود.
او ادامه داد.
—
«من به پدربزرگت اعتماد کردم.
همانطور که او به پدرش اعتماد کرده بود.
ولی حالا دیگر مطمئن نیستم کار درستی انجام داده باشم.»
—
مایا اخم کرد.
پدرش؟
منظورش چه کسی بود؟
پدربزرگش؟
قبل از اینکه بیشتر بخواند، صدای حرکت آهستهی شنید.
بهسرعت کاغذ را بست.
ولی ارس هنوز خواب بود.
مایا بار دیگر نفس راحتی کشید.
سپس ادامه نامه را خواند.
—
«اگر روزی مجبور شدی بین حقیقت و کسانی که دوستشان داری یکی را انتخاب کنی…
قبل از قصد کردن، همه چیز را بدان.»
—
دل مایا فرو ریخت.
این جمله عجیب بود.
بسیار عجیب.
انگار پدرش از چیزی خبر داشته.
از رازی که هنوز فاش نشده بود.
مایا خواست صفحه را برگرداند که ناگهان چیزی از میان کاغذها روی زمین افتاد.
یک تکه عکس قدیمی.
او خم شد و عکس را برداشت.
عکس کمی سوخته و فرسوده بود.
در تصویر، سه نفر کنار هم از حرکت ایستاده بودند.
یکی از آنها پدرش بود.
نفر دوم را شناخت.
ارس…
اما خیلی جوانتر.
شاید نوجوان.
ولی نفر سوم…
مایا خشکش زد.
چهرهی مرد برایش آشنا بود.
بسیار آشنا.
انگار سالها پیش او را مشاهده کرده بود.
ولی کجا؟
چند ثانیه طول کشید تا بهیکباره چیزی در ذهنش جرقه بزند.
قاب عکسی که در منزلی مادربزرگش بود…
عکس قدیمی روی دیوار…
مرد داخل آن عکس…
همان مرد بود.
دست مایا لرزید.
زیر عکس با خطی کمرنگ نوشته شده بود:
«آخرین تصویر قبل از خیانت.»
و پشت عکس…
فقط یک اسم دیده میشد:
“آرمان”
نوشته میراث پنهان پارت۲۶ اامان بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن