حرفش برایش گران تمام شده بود.
میخبر داشت نمیشود با غیرت سیاوش شوخی کرد و او بی فکر حرف زده بود!
کنار جهانگیر مینشیند.
با خودکار کف دستش، روی کاغذ اداری، بی حواس خطوط مبهم میکشد.
جهانگیر تا نگاهش به فاجعهی در حال وقوع میافتد دادش قد بلند میشود:
– سوگند؟ داری با اون قرارداد چیکار میکنی؟
سوگند چند لحظه گیج به صحنهی مقابلش خیره میشود.
تازه میفهمد چه گندی زده.
هول کاغذ را جلوی صورتش می گیرد.
روی درصد سهامداران گل کشیده و روی بند های قرارداد خطوط درهم!
نالهاش قد بلند میشود.
– جهانگیر خان بگو این کپی بود! بگو اصلشو ندادی من روش نقاشی بکشم….
جهانگیر بهت زده نگاهش میکند.
– من دادم قراردادو چک کنی ندادم نقاشی بکشی. کجا سیر میکنی سوگند؟
تیغهی بینیاش را میفشارد.
کم مانده به گریه بیفتد…
با چشمانی پر به جهانگیر نگاه میکند.
با لب هایی آویزان میگوید:
– ببخشید…
و بغضش یکدفعه میترکد.
جهانگیر با دهان باز به این احساسات لحظهای سوگند نگاه میکند.
– حالا یه کاریش میکنیم… نمیخواد گریه کنی واسه همچین چیزی.
و سوگند اصلا نمیداند از چه چیزی صحبت میکند.
اصلاً متوجه نیست اطرافش چه اتفاقاتی میگذرد…
دو کف دستش را روی صورتش میگذارد و با صوتی قد بلند گریه میکند.
جهانگیر فقط شوکه نگاهش میکند.
همان لحظه در دفتر باز میشود و سیاوش وارد میشود.
سوگند تند سرش را بلند میکند و با گریهای که در صدم ثانیه بند آمده به سیاوش زل میزند.
ولی سیاوش حتی نیم نگاهی هم سمتش نمیاندازد.
خسته پرونده های درون دستش را روی میز جهانگیر میگذارد و درحالی که مخاطب صد درصدش جهانگیر است؛ از اوضاع کارخونه اطلاع میدهد:
– من به اینجاها سرکشی کردم. همه کف دستگاه ها و کارگرها اوکی بودن ولی بعضی از بخش ها یه سری ایرادات حقوقی داره که دست خودتو میبوسه.
جهانگیر چندبار پلک میزند تا تمرکزش را به کف دست بیاورد.
به سوگند نگاه میکند.
بدون پلک زدن به سیاوش خیره مانده است.
حتی خبری از گریهی چندی پیشش هم نبود…
درحالی که عمیقا قلبش میخواد از کارش دربیاورد، به سیاوش میگوید:
– با سوگند حرف بزن در این مورد.
سیاوش گردنش را حتی یک درجه هم نمیچرخاند.
پرونده ها را طرف جهانگیر هول میدهد و میگوید:
– من نمیدونم دیگه هرکار صلاح میدونی بکن. کارام تموم شد دیگه میرم خونه. با اجازه.
نگاهان سوگند مجدداً پر میشود.
سیاوش که بی توجه به سوگند با جهانگیر خداحافظی میکند و از در دفتر بیرون میزند؛ بغض سوگند مجدداً میترکد.
جهانگیر خیره به رفتن سیاوش می گوید:
– این چش بود؟
هق هق سوگند بلندتر میشود.
سرش را متفکر سمت سوگند میچرخاند و دستش را زیر چانهاش میزند.
– تو چته؟
سوگند با گریه، نصفه نصفه میگوید:
– نمی… نمیدونم!
جهانگیر سری به نشانه تایید تکان میدهد.
– درسته… واقعاً خودت هم نمیدونی چته. پاشو برو خونه امروزگار نمیخواد شرکت باشی.
مظلومانه به جهانگیر نگاه میکند.
– میشه برم خونه شما؟
جهانگیر چندبار دهانش را بی هدف باز و بسته میکند. و در آخر به گفتن:
– برو.
اکتفا میکند.
مثل جوجه اردک پشت سر سیاوش مسیر میرود.
آوای پاشنهی کفشش توجه سیاوش را جلب میکند ولی، بسیار تخس تر از این حرف هاست که برگردد…
آهسته صدایش میکند.
– سیاوش؟
سیاوش تنها واکنشش به سوگند، کج کردن راهش سمت ماشین است و بس.
سوگند دلش آشوب میشود.
میخواهد هرطور شده به سیاوش بفهماند آن حرف احمقانهاش، آن ” یه بوس بود دیگه! ” را حتی خودش هم قبول نداشت…
میمیل داشت بگوید اامان بوسهاش که انقدر راحت حرفش را زده، با سیاوش بوده.
میمیل داشت و سیاوش خیلی بی کله تر از تصوراتش بود که بایستد و حرف هایش را گوش کند.
پشت ماشین مینشیند و بی تفاوت به حضور سوگند، گازش را میگیرد و از پارکینگ بیرون میزند.
از درون آینه به قیافهی وا رفتهی سوگند نگاه میکند و زیرلب میگوید:
– منو با بچه سوسولای بالا شهری یکی نکن خانوم وکیل! کاش یادت نره منو از کجا آوردی تو عمارت صرافیان ها…
از محدودهی شرکت که خارج میشود، دیگر سرعتش را کم میکند.
پشت چراغ قرمز میایستد.
ضبط ماشین را روشن میکند و آرنجش را لبه ی شیشهی ماشین می گذارد و با کف دست دیگرش روی فرمان ضرب میگیرد.
در حال و هوای خودش سیر میکند و که یکدفعه، دیدهش به آینه بغل ماشین میافتد. پورشهی زرد رنگ سوگند دقیقا پشت سرش ایستاده بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن