اول احساس میکند اشتباه متوجه شده.
چندبار پلک میزند و ایندفعه با دقت تر به آینه زل میزند.
– خودشه یا به توهماتمم تجاوز کرده حتی؟
سرش را میچرخاند و اینبار دیدهش به جمال سوگند روشن میشود.
با نگاهانی بارانی به ماشین سیاوش خیره شده و در افکارش غرق….
سرش را تند میچرخاند و مشتش را حواله فرمان میکند.
– لاالهالاالله… این چرا اینطوری میکنه؟
چراغ سبز میشود و او از آوای بوق ممتد ماشین های پشت سرش متوجه میشود.
سمت عمارت میرود.
سوگند کماکان دنبالش است…
ماشین را روی پل عمارت پارک میکند و با نهایت سرعتش وارد حیاط میشود.
صدای پارک کردن ماشین سوگند را میشنود.
قدم هایش را سمت در اصلی سالن شتابزده میکند و وارد سالن میشود.
دایه با متوجه شدنش میگوید:
– چه عجب… یه روزگار زود اومدی خونه مادر.
عجولانه تبسم میزند.
– کارم زود تموم شد. اومدم یکم استراحت کنم.
دایه قبل از اینکه جوابش را دهد، چشمش به سوگند داخل حیاط میافتد.
– مثل اینکه سوگند خانومم امروز کارش زود تموم شده.
از روی شانه به سوگند نگاه میکند.
قبل از اینکه تلاش هایش بی ثمر شود، بی سر و صدا فلنگ را میبندد.
دایه میگوید:
– با این حساب آرش خان هم فکر نکنم تنها اونجا بمونه.
سرش را به طرف سیاوش می چرخاند و ادامه میدهد:
– نه؟ اوا… این بچه کجا حرکت کرد؟
سوگند با نفس نفس وارد خونه میشود.
دیدهش را جستجوگرانه دور خانه میچرخاند و میپرسد:
– سیاوش کو؟
دایه مبهوت به پله ها اشاره میزند:
– والا تا چند لحظه پیش اینجا بود. فکر کنم رفت اتاقش. چی…
سوگند بلافاصله به محض گراهی شدن جوابش، سمت اتاق سیاوش میدود.
حتی اجازه نمیدهد حرفش را تمام کند.
دایه ابروهایش را از تعجب بالا میاندازد.
– پناه بر خدا… ما که از کار این جوونا سر در نیاوردیم!
تلفن خانه زنگ میخورد.
با ساکتش همیشگی تلفن را جواب میدهد:
– منزل صرافیان. بفرمایید.
آرش از پشت تلفن غربت بازی درمیاورد:
– اون دوتا آدم فروش پاشدن اومدن خونه منو اینجا تنها گذاشتن نه؟
سوگند پشت در اتاق سیاوش میایستد.
ضربهای به در میزند.
– سیاوش؟
سیاوش در خاموشی به در بسته نگاه میکند.
همیشگی دوست دارد با حرف زدن مشکلاتش را حل کند.
ولی نمیداند چرا اینبار انقدر بچگانه راهی شدار میکند.
ضربهای دیگر به در میزند.
– میشه حرف بزنیم؟
سیاوش زیرلب باخودش میگوید:
– نه به صبحی که داشت با تمام قوا ما رو به چپ و راستش میگحرکت کرد و خودش و میزد اون جاده. نه به حالا که…
سیاوش کلافه موهایش را چنگ میزند.
این کارهای جمتوجه شدش، هیچ شباهتی به او ندارد!
سعی میکند به خود سابقش برگردد.
به سختی از جایش بلند میشود و در را باز میکند.
مجدداً در قالب خونسردش فرو میرود.
به خود سابقش برمیگردد!
شانهاش را به چهارچوب در تکیه میدهد و بی حوصله میگوید:
– فرمایش؟
سوگند مضطرب کف دستانش را در هم تاب میدهد.
معصومانه می پرسد:
– قهری؟
سیاوش نیشخند میزند.
– قهر چیه؟ چرا باید قهر باشم؟
سوگند دستی به دیدهان بارانیاش میکشد.
می گوید:
– پس چرا از صبح که حرکت کردیم شرکت همهش داری بی محلی میکنی؟
کلافه دستی به پشت گردنش میکشد.
طبیعی رفتار کردن، برای سیاوشی که چند ماه با این خانوادهی غیرطبیعی زندگی کرده و ذات غیرطبیعی ترش فعال شده، در این لحظه بهشدت سخت است!
بی فکر جواب میدهد:
– حوصله حرف زدن نداشتم. بعدشم، چرا باید بهت توجه کنم؟
سوگند شوکه نگاهش میکند.
– من… فقط… فقط نمیخوام ازم غمگین باشی.
بی خیال شانه بالا میاندازد.
– نیستم!
سوگند با زبانش لب های خشکش را تر میکند.
دستش را سمت سیاوش دراز می کند.
– پس رفاقتم؟
نگاه سیاوش روی کف دست دراز شدهاش مینشیند.
جفت کف دستش را درون جیب شلوارش سر میدهد و بار دیگر آن نیشخند کوفتی، بی اجازه گوشهی لبش مینشیند.
کنایه میزند:
– دشمنی نداشتیم باهم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن