#از زبان آسیه
بالا سر غزالی حرکت کردم که غرق در خواب و به شدت معصوم بود
طفل مظلوم و بی پناهی که ۱۵ سال پیش در آغوش مادری ام پناهش دادم ، حال دختری شده بود که جانم به جانش بند شده و ترس از کف دست دادنش ، کابوس های این شب هایم ..
خم شدم و پیشانی اش را بوسیدم
با صدای در اتاق از جا پریدم و با مشاهده کردن مهراد ، حق به جانب اظهار کردم :
ترسیدم بچه .
بی توجه به تشری که زدم که ، با غمی آشکارا اظهار کرد :
مولین ، میخوان غزالو ازمون بگیرن؟
با اطمینانی که نمیدانم از کجا پیدایش شد اظهار کردم :
– تا وقتی من و پدرت زنده ایم این اتفاق نمی افته .
گذشته از این ها ، غزال با تربیت ما رشد کرده . من دخترمو میشناسم
خوب یادش دادم چطوری باید راه درست رو انتخاب کنه .
ولی من دلواپسم ، خواهرمم برای این مشکلات و پریشونی بسیار کوچیکه
– غزال همیشگی بیشتر از سنش میمتوجه شد . این موضوع هم بهش آسیب زد و هم براش یه پوئن مثبت بود …
مهراد ، ادامه حرفمو اضافه کرد : نکته منفیش این بود که نتونست اونطور که باید بچگی کنه و نکته مثبتش این بود که همیشه تونست با مشکلاتش کنار بیاد .
همه ی این حرف هایی که میزنید درسته مادر ، اما این که آسیب روحی جبران ناپذیری بهش وارد میشه ، قابل انکار نیست
– بهرحال اون ها خونوادش هستن و این هم قابل انکار نیست .
پسرکم هم میخبر داشت ، همه ی این هارا میاطلاع داشت . اما همچو من ، خیره به آینده ای نامعلوم بود که برای خواهرش رقم میزدند .
کنترل صوتیش ، از کف دستش در راهی شد و با داد گفت : مولین ، اون ها هیچ حقی ندارن غزال خواهر منه ، فقط من . این دختر غزال معینی ، دختر شما و بابا فرهاده
هول زده به مهراد خیره شدم اما دیگر دیر بود .
غزال با وحشت از خواب پرید ، دست هایش لرزشی آشکار داشت .
گرچه من هم اینگونه ، با فریاد بلند میشدم ، حال بهتری نداشتم .
دخترم ، همانطور که گیج به اطرافش نگاه میکرد ، بیان کرد :
چیشده ؟ چرا مهراد داد میزد ؟ ساعت چنده ؟
نگاهی سرشار از سرزنش انداختم ، به پسری که کف دست روی ناموسش گذاشته بودند . غیرتی بود ، همچو پدرش .
مهراد ، با لبخندی که سعی در ماستمالی کردن کارش داشت ، گفت:
هیچی ، منو مامان داشتیم حرف میزدیم یکم بحث بالا گرفت .
غزال ، با نگاهی که میخواست چیزی را کشف کند گفت : راجع به من بود مگه نه ؟
میل داشتم حرفی بزنم که پیشدستی کرد : خودم یکم از حرفاتونو گوش دادم ، داشتین راجع به امشامگاه حرف میزدین .
مهراد به سمتش حرکت کرد و گیسش را گرفت : از کی تاحالا گوش وایمیسی؟
غزال ، با نگاهی عاقل اندر سفیه اظهار کرد : ببخشید که تو اتاقم خواب بودم داداشی .
داشتم بیرون میحرکت کردم که با صوتی جیغش ، هول زده برگشتم و با متوجه شدن مهراد که موهایش را کشیده بود ، سری به نشانه ی تاسف تکان دادم :
شما دوتا آدم نمیشید نه ؟
غزال همانطور که سعی داشت خودش را از کف دست مهراد نجات دهد ، با حاضر جوابی اظهار کرد : مهرادو نمیدونم ولی راجع به خودم باید بگم که ، فرشته ها آدم نمیشن .
– من از دست تو چیکار کنم زبون دراز ؟
اومممممم شکر خدا کن دلدادگیم شکرررر .
با خنده بیرون اومدم و اون دوتا رو به حال خودشون گذاشتم .
خودم را خوب نشان میدادم ، ولی که میداند در قلب یک مادر چه میگذرد؟!.
حوالی ظهر بود که صدای کلید رو متوجه شدم و با دیدن قامت فرهاد که توی چهارچوب نقش بسته بود ، تبسمی تو ام با تعجب به لبم اومد .
به سمتش راهی شدم که در آغوش گراهی شدم و گونه ام رو بوسید
سئوالم رو به زبون آوردم :
سابقه نداشت این ساعت از روزگار بیای خونه !!!
با تبسم شیطونی اظهار کرد : دلخوری برم
با لحنی مچ گیرانه گفتم : هرچقدر هم سعی کنی با شوخی هات حواسمو پرت کنی ، نمیتونی ..
من که میدونم بخاطر امشامگاه استرس گحرکت کردی و از ترس اینکه دخترتو ، لولو بخوره زود اومدی .
اینبار خارج از شوخی و بدون تعارف نگاهم کرد : آره ، واقعا عصبی و مضطرب بودم .
روی مبل نشوندمش و کف دستشو فشردم : نگران نباش عزیزم ، من به دخترم ایمان دارم .
میدونم که خطا نمیره .
#از زبان غزال
همه ی خونواده در تکاپو بودن ، همه الا من .
منی که آروم بودم و شادتر از هروقتی به کارهام ادامه میدادم .
این ملایمش قبل از طوفان رو عاشق شدم .
یه ویدیو کال با زهرا گرفتم که سریع جواب داد :
سلااااااام . چطوری؟؟؟
قلبم تنگ شده برات نکبت .
– اند می . تو چه خبر ؟
اومممممم خبرا که امشامگاه میرسه عاشقیم .
خنده ای رو صورتم اومد ، خنده ای آشنا . زهرا با جیغ اظهار کرد : وایییییی غزال نخند . تو رو خدا اینجوری نخند
یعنی هروقت اینجوری میخندی میخوای دودمان هممونو به باد بدی
خنده ام جمع که نشد هیچ ، تازه پهن تر هم شد : وا ، من کی فرستادمتون رو هوا ؟
پوف کلافه ای کشید و با درماندگی جواب داد : تقریبا همواره .
با جیغ اسمشو صوت زدم که بحثو عوض کرد و یه نیم ساعت دیگه باهم حرف زدیم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن