با ساکتش راهی شدم حموم و موهامو جلو آینه سشوار کشیدم
یه مانتو آلبالویی با یقه حلزونی که آستین هاش مچ میخورد و شلوار سفید پاچه تنگ پوشیدم .
شال سفید رو عربی دور سرم بستم و کیف کوچیکی به همون رنگ روی دوشم انداختم و با تبسم و خونسردی ظاهری حرکت کردم تو سالن .
با متوجه شدن مامان و بابا که کف دستپاچگی مشهودی داشتن و مهرادی که بر خلاف همواره بهشدت آروم و بی حوصله و صد البته عصبی آماده شد
عزمم جزم تر شد واسه انجام کاری که ۱۵ سال انتظارشو کشیدم
رویارویی با افرادی که متاسفانه خونشون تو رگ هام بود و بدبختانه خانواده ام تلقی میشدن .
بالاخره بابا ماشین رو روشن کرد و به جاده افتادیم .
آهنگی که بابا گذاشته بود حسابی به قلبم جای گرفت و باهاش همخوانی کردم :
از همون اولش بهشدت بینمون فرق بود
من عاشق بارون بودم اون عاشق برف بود
من بهشدت آروم بودم اون خیلی پر حرف بود
اما نگذریم از حق بسیار خوش دل بود
نگاهی انداختم به برادرم ، برادری که این روزها شاهد کلافگی و بی خوابی هاش بودم .
دستش رو تو کف دستم گحرکت کردم و بوسه ای روی انگشتر عقیقش زدم و کف دستش رو زدم .
متقابلا دستم رو فشرد و لبخند حزن انگیزی تحویلم داد .
جاده طولانی نبود ، لا اقل برای من …
وقتی روبه رو شدم با خونه ای که ده برابر خونه خودمون بود و توی محله بالاشهر و خفن بود ..
ریز خندیدم ، به روزگارگار و بازی هاش ریز خندیدم .
خنده ی تلخ من از گریه غم انگیز تر است .
کارم از گریه گذشته است بدان میخندم .
با باز شدن در ، کنار مهراد و پشت سر مولین و بابا داخل شدم .
اامان کسی که متوجه شدم …
همون پسری بود که اونروزگار متوجه شدم
داشت با یه لبخند شیطون و مزخرف که میاظهار کرد دیدی بالاخره گراهی شدمت نگام میکرد .
منم خودمو نباختم و با نیشخند رو لبم اشاره ای به پاش کردم و ابرویی بالا انداختم که یعنی بخوای زر مفت بزنی ، یه کاری میکنم تا آخر عمرت ناقص بشی .
نفر بعدی ، زنی بود که به نظر میومد حدودا ده سالی از مولین بزرگ تر باشه و اونطور که شواهد میگفت سر عمر ، کسی بود که منو به جهان آورده
یه مرد پیری هم که اصلا با قیافش حال نکردم ، آخرین نفر بود که استقبال کرد ازمون .
با ساکتش روی مبل نشستم و منتظر شدم تا شروع کنن .
همون پسره که اومد روبه روم نشست و پرو پرو زل زد بهم ، ایششششش
نکبت انگار میخواد گوسفند بخره اینشکلی نگاه میکنه .
نگاهی به دور تا دور خونه انداختم و بهشدت جلو خودمو و دیوونه بازی هامو گراهی شدم که سوت نزنم .
اوففففففففف لامصب عمارتی بود واس خودش ..
– خیلی خوش اومدین ، قدم رنجه کردید .
صوتی همون زنه بود ، پوزخندی که رو لبم شکل گرفته بود دست خودم نبود . تو دلم گفتم : بنده ی خدا ، اگه منو میشناختی الان اینجوری اظهار خوشامگاهختی نمیکردی .
نفس عمیقی کشیدم .
مامان اظهار کرد : لطف دارید شما .
پسره با خوشرویی ازم پرسید : غزال خانوم ، شما چند سالتونه ؟
با تبسم حرص دراری بیان کردم : شما مامور سامدت آماری ؟
بابا ، با تحکم اسمم رو صدا زد ، اما لبخند مهراد پهن تر از اینی که هست ، نمیشد .
بیتفاوت ترین و خونسرد ترین فرد این جمع ، همون مردی بود که ظاهرا پدرم بود ، البته فقط در ظاهر و بس .
خانومه ، با لبخند مهربونی اضافه کرد :
چه دختر خانوم و نازی ، خدا براتون حفظش کنه
با بیتفاوتی گفتم : مبارک صاحبم
مامان با عصبیت اظهار کرد : مودب باش غزال
بی توجه به مولین ، با جدیت گفتم : خواهشا طفره نرید ، بگید چی از جونم میخواید ؟
آقایی که حالا فهمیدم اسمش محمده
با تبسم نگاهم کرد : خب خودت از قضیه خبر داری پس نیازی به مقدمه چینی نیست
جوابی در مقابل حرفاش نداشتم که خودش ادامه داد :
میدونم تو این سال ها ممکنه چه تصویری از ما ساخته باشی و چجوری قضورتمون کردی …
اما قبل از هرچیزی ، تو باید واقعیت رو بدونی دخترم .
با خشمی که سعی در کنترلش داشتم جواب دادم : اول اینکه من دختر شما نیستم آقا . بعدشم ، شما بعد از ۱۵ سال اومدی ، چی از جونم میخوای ؟
پسره تمایل داشت بپره وسط حرفم ، که با نگاهم خفش کردم و ادامه دادم : شما هیچ حقی نسبت به من ندارید
خانومه ، با چشم هایی اشکی نگام کرد ، نمیدونم چرا ، ولی یه لحظه قلبم سوخت براش : تو رو خدا بزار حرفمو بهت بزنم ، بزار واقعیت رو بگم
اگه حقیقت رو بدونی، شاید حق بدی بهم .
با بی حوصلگی منتظر شدم …
:::::::::::::::#یک ساعت بعد :
سرم درد میکرد ، هیچی رو درک نمیکردم .
چیزهایی که بعد این سالها میمتوجه شدم
روبه مهراد و با آوایی ضعیف که خودمم دلم به حال خودم میسوخت گفتم : داداش میشه بریم خونه ؟ من اصلا حالم خ..
با سیاهی راهی شدن نگاهام رو زمین افتادم و نمیدونم تونستم جملم رو کامل کنم یانه ؟
تنها چیزی که شنیدم ، فریاد نگران مهراد بود و تمام .
نویسنده : ترنج
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن