سپیده هم دیگه چیزی ناضافه کرد ، اخلاق و چهار چوب هایی که به شدت برام مهم بودن رو میدونست .
کنار بچه ها قرار گرفتم و شروع کردیم به حرف زدن که مشاهده کردم سن خالی شد و سپی ، میکروفون به کف دست وایساده بود .
ملیکا با تعجب اضافه کرد : میخواد آهنگ بخونه ؟
زهرا : فکر نکنم .
– یه دیقه هیس باشین ببینم چی میخواد بگه .
انتظارم چندان طولانی نشد و چند ثانیه بعد آهنگ لایت و بیکلامی پخش شد و سپیده هم شروع کرد :
امروزگار میخواستم از یه نفر ، یه تشکر ویژه بکنم . کسی که تو جمع های این مقلبی که به قول خودمون مدرن ، حاضر نمیشد و امشامگاه اومد ، اومد و شد نگین مجلس . کسی که اونقدر برام مهم بود حضورش ، که همه چیز رو عوض کردم بخاطرش ، افرادی رو حذف کردم از لیستم ، آهنگ هایی رو برداشتم از پلی لیستم .
خلاصه ، مرسی که هستی
تبسمی مهمون لبام شد و سپیده اشاره کرد برم پیشش و همون موقع گفت :
به افتخار غزااااااااااااااااااااااال
صدای کف دست و سوت بلند شد و منم از بین بچه ها رفتم پیش سپی و کادوم رو ، به همجاده گیتاری که از خونه آورده بودم رو برداشتم .
وقتی چشم های متعجب رو سمت خودم دیدم ، با خنده گفتم :
چیه ؟ بهم نمیاد واسه تولد رفیقم بخونم ؟
منتظر جوابی نشدم و کادو رو دادم بهش و در آغوش گراهی شدمش
نشستم روی صنقلبی کنارش و شروع به نواختن کردم :
آروم میکنی؛ حال بد منو
میدونی تو تکی، آروم جون من…
چشام خیره به چشای تو؛ میشه
عاشقت میشم تو نگات؛ درمون من!
خودت میدونی؛ انقده میخوامت…
هیچکی نمشاهده کردم، رو دست من بخوادت
زدم رو دسته عاشقای شهر…
آروم جون من؛ قلب من فدات هی…
نگاهات اون حرفات قرار گرفته یه جایی توی دلم…
تو کی هستی ؛که جمع شد بهت حواس پرتم!
دو تا الماس تو نگاهت؛ وای ببین کار داده دستم!
ای وای عشق! من چه بمونی چه نمونی میخوامت…
یه دنیا می ارزه نگاهت قلب من بی منت میخوادت
قلب من چه میزون میکوبه برا تو؛ نفس شد برا من هواتو…
به گوشم قرار گرفته صوتتو…
───┤ ♩♬♫♪♭ ├───
تو صدای کف دست و سوت بچه ها ، یواش به سوی گفتم : سپی ، من دیگه باید برم ؟
با لب های آویزون نگام کرد : به همین زودی ؟؟؟!…؟
لپش رو کشیدم : دیرم میشه عاشقیم .
زنگ زدم به بابا ، وقتی مشاهده کردم اشغاله ، زنگ زدم به مهراد و با صدای زشتی که میاظهار کرد : مشترک مورد نظر در دسترس نمیباشد .
رو به رو شدم و قصد کردم یه تاکسی بگیرم.
همینطور که داشتم تماس میگرفتم ، یه ام دبلیو جلو پام ترمز زد و شیشه رو داد پایین :
– امکانش هست سوار شید ؟
اخم هام رفت توهم : برو عمتو سوار کن .
– خانم ، چند لحظه بیشتر وقتتونو نمیگیرم
میری یا بیام دهنتو سرویس کنم ؟
در ماشین رو داشت باز میکرد که پیاده بشه ، بهسرعت پنجه بوکسمو پوشیدم و کف دستمو زیر چادرم پنهان کردم .
همینطور که بهم نزدیک میشد گفت :
– میخوای به پلیس بگی داداشم ، مزاحمم شده ؟؟؟
با عصبانیت به دیده های جنگلیش خیره شدم : مردتیکه چرا مزخرف میگی ؟
میل داشتم از کنارش رد شم ، که محکم بازومو گرفت .
تا اومدم بزنمش ، مشاهده کردم یکی زودتر از من زد وسط پاش که از درد خم شد
زهرا رو پشت سرش دیدم و با هم دویدیم .
پشت دیواری پناه گحرکت کردیم ، همونطور که نفس نفس میزدم خندم گرفت :
چه به موقع رسیدی !!
با یه لحن داش مشتی اضافه کرد : مخلصیم داداش .
#از زبان ماهان
وقتی قد بلند شدم و دیدم غزال در راهی شده ، با ناامیدی سوار ماشینم شدم
امروزگار اومده بودم یکم باهاش حرف بزنم ، آدرسش رو از آقای معینی گحرکت کرده بودم .
ولی خب از طرفی هم مسرور بودم ، اگه همینطور بی هوا سوار شده بود …
وقتی به خونه رسیدم ، مامان با عجله اومد سمتم :
دیدیش مادر ؟
– نه …
چیز دیگه ای بابا نبیان کردم . از روزگار میل داشتگاری تا الان سرسنگین بودم باهاش . بی حرف حرکت کردم تو اتاقم و رو تخت دراز کشیدم .
پیج غزالو باز کردم و به عکساش خیره شدم .
عکس هاش ، دابسمش هاش ..
چرا زودتر فردا نمیشه ؟
کاش امشامگاه بگذره . سریع بگذره ..
ساعدم رو گذاشتم رو پیشونیم
آینده ام ، زندگیم ، همه چیزم رو هوا بود . با این اوضاع بهم ریخته ای که خونواده داشت ، حالا حالا ها نمیتونستم به مارال برسم .
نمیدونم ، شاید اینم یه خیری توشه
گرچه ما عادت داریم هر بدبختی که سرمون میاد رو گردن تقدیر بندازیم
دردسر هایی که یا تقصیر خودمونه ، یا باعث و بانیش یه انسان دیگه هست . ما خودمون ، خودمون رو عذاب میدیم . از ماست که بر ماست !…
انسان هایی که یکدیگر را به باتلاق تباهی میکشند . انسان هایی که بویی از انسانیت نبردند .
آدمانی که بویی از آدمیت نبردند .
بچه هایی که با خون قلب خوردن مادرانشان بزرگ شده اند و در نهایت وقاحت ، آنان را به خونه سالمندان میفرستند :
به فرزندانتان شیر سگ بدهید ، شاید وفاداری را از سگ بیاموزند .
آری ، این است روزگارگار تلخ ما .
به دنیا رسیدنمان دست خودمان نبود
زیستنمان کف دست خودمان نبود
ناممان ، اینکه در چه شهر و کشوری به دنیا رسیده ایم ، پدر و مادرمان که هستند ؛ هیچکدام کف دست خودمان نبود . هیچ چیمدت را خودمان انتخاب نکردیم ، حتی زمان مرگمان
دنیایمان بی رحم است ، جایی است برای قوی تر ها ، ثروتمندان ..
ضعیف هایش به جهان وارد شدند که اسباب تفریحشان باشند
مستضعفان مان زیر شکنجه های قدرتمندان کشته نشدند
آنان زمانی مردند که تبعیض را متوجه شدند
وقتی مردند که اشک پدر را مشاهده کردند
در این کره خاکی ، قیمتت را ادب و ماشینت تعیین نمیکند .
عیارت ، طلا هایی است که میپوشی و اسپرسو هایی تلخ داغ
قطعا که تلخی شان به اندازه تبعیض نبود .
ای فلک گر من نمیزادی اجاقت کور بود ؟
من که خود راضی به این خلقت نبودم زور بود
ای فلک گر من باشم یا نباشم کار گردون لنگ نیست
گر بمانم یا بمیرم کسی بیقرار نیست
نویسنده : ترنج
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن