خدا بی بی خیر بده ای گفتم و دستمال رو از ته بقچه ام بیرون آوردم و بهش دادم با دقتی بررسی کرد که حالم بد شد! از اتاقم بیرون حرکت کردم.
آقارئوف گفت: چی شده ؟
چیزی نبیان کردم شرم کردم گفتم هیچی
شوکت خانم از اتاق بیرون اومد و گفت: انقدر لی لی به لالای زنت نذار زنا همین هستن دوست دارن یکی همش نازشون بکشه خود من ده تا شکم زاییدم ولی آقام یه بار بهم نخندید یا حرفمو گوش نداد. کارخوبی کردی، مرد باید جذبه داشته باشه باید اخم کنه که زن ازش حساب ببره اینجوری هم پیش زن عزیزتر میشه زن….
کوبه در نذاشت شوکت به وراجیش ادامه بده رئوف آماده شد بره بیان کرد: کاری پیش اومده رئوف رفت و شوکت خانم هم راهی شد مطبخ و هرچی من و بی بی مرتب کرده بودیم ریخت بهم تا مجدداً بچینه
گفت: بد چیده شده…
از همه چی ایراد گحرکت کرد، نمی دونستم چی بگم میهراسیدم چیزی بگم و به گوش خانواده آقا رئوف برسه و نیامده از چشمشون بی افتم خاموشی کردم و راهی شدم اتاقم و بقچه و صندوقم که به هم ریخته بود رو مرتب کردم صندوق رو جمع کردم.
بازسرو کله اش پیدا شد گفت: فکر نکن خانم جان پسرشو بی خیال شده و دو دستی داده به تو، نه جانم هم خانم جان، هم من میدونیم رئوف از تو سیر بشه میفهمه اشتباه کرده اون وقت ما هم یه دختر خوب می گیریم که تو باید کلفتیشو کنی، فکر کردی می تونی بشینی رو ثروت آقا رحیم و بشی ننه ی نوه هاش؟ نه جانم ما برای رئوف جانم برنامه داریم
نگاش کردم…
بازم ادامه داد” فکر نکن پسرمونو ول کردیم نه من اینجا مثل شیر بالا سرشم!”
با خودم اضافه کردم من نباید کم بیارم منم کم کسی نیستم باید روی این زن رو کم کنم اندیشیده کی هست؟
بادی به غبغبم انداختم و گفتم: در ذهنش گذراندی کم کسی هستم یا از زیر بته اومدم؟ نه خانم به اون خانم جونت هم بگو که من دختر جهانگیر خان هستم کلی کلفت و نوکر زیر کف دستم بوده فکر نکنید دختر کم کسی رو گراهی شدید نه اتفاقا اگه آقام زنده بود شاید اجازه نمیداد شما کفشاش رو جفت کنید چه برسه که دخترش عروستون بشه پس برید خدارو…
شوکت خانم بیان کرد: اوهو اوهو چه صوتشو انداخته تو سرش خوبه بابات وزیری کسی نبوده بابات یکی بود که نونتون میزد تو خون مردم دیگه، جهانگیرخان دزد رو همه میشناسن دیگه بسه بسه خودتو جمع کن
بغض کردم سعی کردم اشکم نچکه اما اشکم لجبازتر از این حرفا بود
شوکت خانم که انگار خیالش راحت شده بود اشک منو در آورده رفت و من موندم و کلی فکر و خیال!
نمیگم عاشق رئوف بودما نه ولی میتمایل داشتم حیات کنم.
من پریزاد بودم دختری که زیر کف دست تاجماه خانم و مادرم ماه تابان خانم بزرگ شده بود تازه ننه زری هم کنارمون بود من باید یه درسی به این شوکت خانم می دادم که بره برای خانمش هم تعریف کنه، فکر کردند منم مثل بقیه هستم چون کسی رو ندارم هیچی نگم و سرم هوو بیارن… نه باید بفهمن از این خبرا نیست
باید روی شوکت و خانمش رو کم می کردم تو فکرای خودم غرق بودم که از پشت کسی بغلم کرد
پریدم از جا آقا رئوف بود تا نگام کرد بقیه بغضمم ترکید و بدون اینکه بخوام تو آغوشش زندانیم کرد. نمی دونم از تنهایی بود، از بی کسی بود که مخالفت نکردم فقط اشک می ریختم آقا رئوف جویا شد چی شده؟
هیچی ناضافه کردم
– می دونم شوکت زبونش تند هست اما تو قلبش چیزی نیست!حتما حرفی زده!
– شوکت خانم بخاطر آقام…
نتونستم ادامه بدم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن