شانه بالا انداختم، به مبل راحتی تکیه دادم و حرفی را که مدام توی ذهنم برای قلبخوشی خودم تکرار میکردم به لب آوردم:
_حالا که دیگه اومدیم، بیخیال همه چی، از لحظه لذت ببر.
نیشش باز شد، بهسرعت پا روی پا انداخت و گفت:
_راست میگیا، به درک.
بعد نگاهش را توی منزل چرخاند و بیان کرد:
_میگم لیلی به نظرت تلویزیونش کار میکنه؟
به گرولیفون گوشهی سالن اشاره کردم:
_من بیشتر کنجکاو اونم، بهشدت دلم میخواد صداشو بشنوم.
فاطی وارد شد قد بلند شود که گلستان خانم با سینی چای بیرون آمد و او را سرجایش نشاند.
خجالت زده از این که گلستان خانم را با این سنش برای پذیرایی به زحمت انداختهایم بهسرعت قد بلند شدم، جلو حرکت کردم، سینی را از دستش گحرکت کردم و گفتم:
_تو رو خدا زحمت نکشید.
تبسم زنان سینی را به کف دستم سپرد و خودش روی کاناپهی روبرویی ما جای گرفت، لیوانهای چای با ظرف شکلات را روی میز گذاشتم و کنار فاطی جای گرفتم.
بیست دقیقهای بود که از هر دری حرف میزدیم و من و فاطی در غیبت از اهالی کوچه هیچکس را از قلم نینداخته بودیم، انگار که مثلا گلستان خانم قرار است برای این بلبل زبانیهایمان جایزهای چیزی تقدیممان کند.
البته گلستان خانم هم از آنهایی نبود که توی پرمان بزند، پا به پای چرت و پرتهای ما میریز خندید و ما را برای اضافه کردن مشتاقتر میکرد، هم صحبتی با او واقعا لذت بخش بود.
با اینکه قبل از آمدنم تمام فکر و ذکرم شده بود مشاهده کردار نوهاش؛ اما حالا خدا را شکر میکردم که در حیاط مشغول است و نمیبینمش و بیشتر گند نمیزنم.
هنوز این حرفها کامل از ذهنم نگذشته بودند که در سالن باز شد، نوهاش داخل آمد و من از این همه خوش یُمْنیام مبهوت ماندم.
گلستان خانم برگشت نوهاش را خیره شد و گفت:
_چیزی میخوای عزیزکم؟
بدون اینکه نگاهمان کند سمت جادهروی آشپزخونه رفت و گفت:
_راحت باشین شما.
فاطی رو به گلستان خانم اضافه کرد:
_میگم گلستان خانم این تلویزیونتون کار هم میکنه؟ بهشدت بامزهس.
_تا همین چند سال پیش آره، کار میکرد؛ ولی یهو خاموش شد و دیگه روشن نشد. یه نفرو هم اظهار کردم بیاد نگاش کنه ببینه میتونه کاریش کنه، اومد دیدش ولی ازش سر در نیاورد، منم دیگه پیشو نگراهی شدم.
فاطی با پررویی تمام گفت:
_آخی… گرولیفونتون چی؟ اون کار میکنه؟ لیلی خیلی دوست داره آواشو بشنوه.
حیف که موقعیتش نبود وگرنه کمر فاطی را به یک مشت حسابی مهمان میکردم.
با پایم ملایم به پای فاطی زدم اما از آنجا که میخبر داشت نگاه غضبآلود من در انتظارش است اصلا نگاهم نکرد.
گلستان خانم تبسم به لب اضافه کرد:
_آره اون کار میکنه.
و برگشت به نوهاش که داشت با چند کف دستمال و شیشه پاککن از آشپزخانه خارج میشد گفت:
_وقت عزیزم، میای یه صفحه بذاری رو گرام؟ لیلی جان دوست داره صوتشو بشنوه.
نمیدانم چرا گلستان خانم دقیق باید اسم مرا میبرد و شرمزدهام میکرد، خب میاظهار کرد دخترها دوست دارند آوایش را بشنوند.
کمی مکث کرد بعد نگاههایش از روی مادربزرگش چرخیدند و مرا نشانه گراهی شدند و من جان کندم تا نگاهم را ندزدم و با یک نگاه عادی و بی سراسیمه پاسخ نگاهش را بدهم.
دستمالها و شیشه پاککن را روی میز تلفن گذاشت و سمت گرولیفون رفت و گفت:
_بله چرا نشه.
نزدیک گرولیفون که رسید، سر چرخاند و مستقیم رو به من اظهار کرد:
_میخوای خودت بیا بذار اگه دوس داری.
هول زده بیان کردم:
_نه نه
فاطی اما بلند شد، کف دست مرا هم کشید و گفت:
_چرا نه؟ برو امتحان کن خب.
و خودش قدم اول را برداشت.
از شدت حرص دلم میمیل داشت برای فاطی زیر پایی بگیرم تا با مخ کف سرامیکهای سالن پخش شود.
ناچار دنبالش روانه شدم.
نزدیک گرولیفون که شدیم فاطی کناری ایستاد، تا من جلو بروم.
با قلبی آشوب زده کنارش ایستادم و سعی کردم روی حرفهایش تمرکز کنم و حواسم پرت آوای خوش و بمش نشود.
_خب چه ترانهای بذارم؟
فاطی به جایم بیان کرد:
_لیلی عاشق فریدون فروغیه.
همانطور که کشوی میزِ زیرِ گرامافون را باز میکرد اظهار کرد:
_خوبه، چون اگه آینه شونه میخواستی نمیشد، این فقط صفحههای قدیمی رو میخونه.
فاطی به مزاحش ریز خندید من اما درگیرتر از آن بودم که واکنشی نشان بدهم.
#پ_۷۸
یک پاکت مقوایی کرم رنگ از کشو بیرون آورد، به طرفم گرفت و گفت:
_دستام کثیفه.
در حالی که دعا میکردم لرزش خفیف کف دستهایم به دیدهش نیاید پاکت را گرفتم و باز کردم.
صفحهی سیاه رنگ را با احتیاط بیرون آوردم و بدون اینکه منتظر راهنمایی او باشم صفحه را سرجایش گذاشتم و کف دستهی سیاه رنگ را چند بار چرخاندم.
بعد سر بلند کردم ببینم آیا کارم را درست انجام دادهام که با نگاه عجیبش مواجه شدم.
کف دستپاچه شدم، بی جهت طره موی روی صورتم را کنار زدم و با اینکه میدانستم قدم بعدی چیست بیخودی سؤال کردم:
_الان این سوزنو بذارم رو صفحه؟
حس کردم طرح تبسمی از چهرهاش عبور کرد. به دسته اشاره کرد و اظهار کرد:
_بچرخون مجدداً.
چرخاندم و بعد سوزن را آرام روی صفحه گذاشتم.
چند لحظهای طول کشید تا صوتی جادوییِ فریدون فروغی میان خش خش گرولیفون بنشیند.
_قلبم از خیلی روزا با کسی نیست…تو دلم فریاد و فریادرسی نیست.
باورم نمیشد! ترانهی محبوبم را گذاشته بود! ترانهای که یک مدتی مداوم گوشش میدادم و فاطی مسخرهام میکرد چرا آهنگ شکست خوردهها را گوش میدهم.
نگاههایم ناخودآگاه بسته شدند:
_شدم اون هرزه گیاهی که گلاش…پَر پَر کف دستای خار و خسی نیست.
فریدون هنوز داشت میخواند:
_مثل لاک پشت تو خودم قایم شدم...دیگه هیچکس قلبمو نمیبره
که احساس کردم کسی از کنارم رد شد و بوی خوش همان عطر مرغوبِ ملافهها را در مشامم نشاند.
دیده باز کردم، راهی شده بود.
فاطی جایش ایستاده بود و داشت کف دسته را میچرخاند.
#پ_۷۹
#پ_۸۰
فاطی نارنگیها را یکی یکی از روی شاخهها جدا میکرد و در سطلی که کف دست من بود میریخت.
گلستان خانم یک پانچوی پشمی دورش پیچیده بود، پشت پنجرهی اتاق خوابش قرار گرفته بود و دو لنگهی پنجره را باز کرده بود و از همانجا با ما حرف میزد.
_رسمش این نبود که بگم خودت بیا ببری خانم گُل اما چه کنم این پا دردم بار دیگر عود کرده نمیتونم زیاد سرپا بمونم.
فاطی نارنگی را که برای چیدنش روی پنجهی پا بلند شده، توی سطل انداخت و رو به گلستان خانم اضافه کرد:
_اتفاقا خوب کردین گفتین خودم بیام، زحمتتون میشد.
_زحمتو که من به مادرت دادم راحت و آماده انار خشکا رو تحویل گرفتم.
_نه بابا چه زحمتی؟ این همه سینی اونجا خشک کردیم سینیهای شما هم روش.
بعد با تبسم فراخی ادامه داد:
_البته مسئامات انارای شما با کمال میل با من بود، مولینم دخالتی نداشت.
گلستان خانم ریز خندید:
_کف دست شما درد نکنه.
بعد رو به من اظهار کرد:
_زیبا خانم کاش تو هم میبردی، اینجوری کف دست خالی بری روی خوشی نداره.
این چندمین بار بود که مخاطب تعارف و اصرار گلستان خانم قرار میگحرکت کردم، ولی من پا سفت از حرکت ایستاده بودم که نمیبرم، حتی مجبور شده بودم به دروغ بگویم برادرم دیروزگار یک جعبه نارنگی خریده و آورده تا کوتاه بیاید ولی باز هر چند دقیقه یک بار نارضایتیاش را اعلام میکرد.
فاطی گفت:
_میگم گلستان خانم شما خودتون نمیخوایید براتون بچینیم؟
_خودم که خیلی نمیخورم، وقت هم یه وقتایی خودش یکی دو تا از درخت میچینه.
فاطی گفت:
_حالا بچینید بذارید تو یخچال که ضرر نداره، یهو مهمون اومد.
گلستان خانم کمی در ذهنش گذراند و گفت:
_بد نمیگی، پس وایسا یه سبدی چیزی بیارم.
تا میل داشت از روی صنقلبی بلند شود، سطل را زمین گذاشتم، به طرفش راهی شدم و بیان کردم:
_شما بلند نشید، من میارم.
_زحمتت میشه عزیزم، ببخشید دیگه پیریه.
لبخند زنان با مهر عمیقی بیان کردم:
_این چه حرفیه، شما ماشالا انگار چهل پنجاه سالتونه اینقدر که قشنگیین، قلبتون هم که جوونِ جوونه.
من از روزگار ااما که گلستان خانم را مشاهده کرده بودم محبتش در قلبم قرار گرفته بود؛ اما تازگیها احساس میکردم او را بیشتر دوست دارم.
حرفم گلستان خانم را مسرور کرد، با لحن مهربانی اظهار کرد:
_چشمات دلربا میبینه قشنگ خانم، یه سبد قهوهایه، تو کابینت زیر سینکه.
دری که حیاط پشتی را به مسیرروی خانه وصل میکرد چند متری آن طرفتر از پنجره بود.
وارد جادهرو شدم و از همانجا آوای تق و توقی که از آشپزمنزل میوارد شد را گوش دادم.
ضربان دلم بالا رفت، دستی به روسری و موهایم کشیدم و جلو راهی شدم.
پشت به در آشپزخونه ایستاده بود و از بویی که توی فضا پخش شده بود متوجه شدم دارد قهوه درست میکند.
لباسهایش را عوض کرده بود، یک ژاکت سادهی خاکستری با شلوار مشکی پوشیده بود.
نفس عمیقی کشیدم تا بلکه دلم ملایم شود.
پایم را که کف آشپزمنزل گذاشتم، برگشت و نگاهم کرد.
دیدههایم روی موهای نیمه خیسش که هر روزگار کشیدهتر میشدند، نشست.
با اینکه من از پشت وارد شده و او را غافلگیر کرده بودم، ولی کسی که آسوده به لبهی کانتر تکیه داده بود و مرا نگاه میکرد او بود.
و کسی که هول کرده بود و نگاهش مدام میگریخت، من بودم.
نگاهش یک جوری بود که آدم را دستپاچه میکرد، یک تسلط و اعتماد به نفس عجیبی در دیدههایش بود.
تبسم بی ربط و بیمعنی روی لبم وارد شد و توضیح دادم:
_اومدم یه سبد بردارم.
قهوهجوش را توی ماگ سیاه رنگ سرازیر کرد و بیان کرد:
_بردار.
مثل آدم کوکی جلو حرکت کردم تا کنار برود، دقیقا جلوی کابینت زیر سینک ایستاده بود.
ولی کنار نراهی شد و همانطور راحت، ماگ به دست سرجایش توقف کرده بود.
نگاهش که کردم، سر تکان داد که یعنی «چیه!؟»
حالا همان نگاه شوخ و مردم آزار به چشمهایش برگشته بود.
خدایا! چرا رفتاری که تا چند هفته پیش حرصم میداد الان به نظرم اینقدر عاشق شدنی میوارد شد.
خودم را جمع کردم و اظهار کردم:
_میشه بری کنار؟ سبد تو کابینت پشتیه.
وقتی او احترام مرا نگه نمیداشت و مفرد آوایم میزد.
من چرا باید جمع میبستمش.
از بالای ماگی که روی لبهایش بود نگاهم کرد بعد با طمأنینه کنار راهی شد.
لباسم کوتاه بود و نمیشد خم شوم، پای کابینت نشستم و درش را باز کردم، در همان نگاه اول سبد را مشاهده کردم، کف دست دراز کردم و سبد را از بین ظرفها بیرون کشیدم که بیان کرد:
_قهوه میخوری؟
مسعود عاشق قهوه بود و چند باری به اصرار خودم برای من هم درست کرده بود اما وقتی دیده بودم با یک کیلو شکر هم برایم قابل خوردن نمیشود دست از امتحان کردنش برداشته بودم.
فاطی میگفت من و تو عاشق چای شیرینیم، طعم تلخ و این باکلاس بازیها به مزاجمان خوش نمیآید.
در کابینت را بستم، قد بلند شدم و گفتم:
_نه ممنون.
با اینکه هر وقت نزدیکش میشدم از شدت هیجان بیچاره میشدم اما نمیدانم چرا دوست داشتم کمی بیشتر آنجا بمانم، قلبم نمیتمایل داشت بیرون بروم ولی بهانهای هم برای ماندن نداشتم.
پشت کردم و قدم اول را برداشتم که اضافه کرد:
_اینو برا ماجان میبری؟
برگشتم و دیدم دارد توی یک فنجان کوچک طلایی قهوه میریزد.
از ذهنم گذشت:«پس به مادربزرگش میگه ماجان، بوستان خانم مسخره بازیشه»
کمی شکر داخل فنجان ریخت، بعد از جاقاشقیِ کنارِ سینک، قاشق کوچکی بیرون آورد و توی زیرفنجانی گذاشت.
یک قدم جلو رفتم و کف دستم را دراز کردم تا فنجان قهوه را بگیرم.
فنجان را توی دستم گذاشت و گفت:
_مرسی خانمِ…
اخمی نمایشی بین ابروهایش نشاند و اظهار کرد:
_اسمت چی بود راستی؟
دستش را پس نکشیده بود، همچنان آن سمت زیر فنجانی توی کف دستش بود.
حرفی نزدم، نگاهم بین او و فنجان توی کف دستمان در نوسان بود.
نگاههای روشن و زیرکش روی موها و چهرهام چرخ خوردند بعد لبهایش تکان خوردند و با لحن خاصی گفت:
_قشنگ خانم بودی؟!
چیزی در دلم لرزید، حس کردم گونههایم گر گحرکت کردند.
شرم آلود و هراسان فنجان را به طرف خودم کشیدم تا بهسرعتتر از زیر آن نگاه سنگین فرار کنم.
او هم مقاومتی نکرد، فنجان را رها کرد؛
اما با حرفش آب سردی بر پیکرِ حرارت زدهام ریخت و شورم را خاموش کرد:
_نه… بهت نمیاد! همون لیلی بهتره.
دیگر زیر نگاه موذی و سرمستش نماندم، با دلی که هم لرزیدن و هم شکستنش را احساس کرده بودم از آشپزخونه بیرون آمدم.
#پ_۸۱
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن