#پ_۷۵
«یه پارت هدیه واسه رمان خونای خوب🤭♥️
از اتاق بیرون وارد شدم و آهسته سمت آینهی قدی هال راهی شدم.
ملیحه که پشت چرخ خیاطی قرار گرفته بود سر کشیده کرد و مرا پوشیده در بافت قرمزِ هدیهی گلستان خانم دید.
ابرو بالا انداخت و جویا شد:
_کجا؟
سعی کردم لحنم معمولی باشد:
_خونه گلستان خانم.
راحله که کنار بخاری دراز کشیده بود دیده باز کرد، نگاهم کرد و با محبت اضافه کرد:
_این بسیار بهت میادا.
از حرفش خوشم رسید و اعتماد به نفس لرزانم کمی محکم شد.
صوتی ملیحه با صوتی چرخش مخلوط شد:
_اونجا واسه چی؟
مادر با سبد لباسی از اتاق محمدجواد بیرون وارد شد و مرا که دید سؤال اول ملیحه را تکرار کرد.
این بار مفصلتر توضیح دادم:
_گلستان خانم به فاطی اضافه کرده بیا از درختای نارنگیش برای خودشون بچینه.
مادر سمت آشپزخونه رفت و اظهار کرد:
_به فاطی اضافه کرده، تو کجا داری میری؟
_خب فاطی گفت با هم بریم.
از همانجا بیان کرد:
_لازم نکرده، مگه سفر قندهار میره که همجاده میخواد؟
با لب آویزان گفتم:
_خب خودم دوست دارم برم خونه گلستان خانمو ببینم.
ملیحه اضافه کرد:
_چند بار میخوای ببینیش؟ سه چهار بار متوجه شدی دیگه.
_حالا تو پاشی با فاطی بری خیال میکنه لابد تو هم واسه نارنگی راهی شدی.
یک لحظه ماندم، مادر راست میاظهار کرد، اگر گلستان خانم فکر میکرد من با منظور هممسیر فاطی راهی شدهام چه؟
_خب وقتی من چیزی با خودم نیارم خودش متوجه میشه که همینطوری راهی شدم.
مادر با یک تشت پلاستیکی از آشپزخونه بیرون وارد شد و اظهار کرد:
_الان باز بهت اصرار میکنه تو هم با یه جعبه نارنگی میایی میگی اگه نمیگحرکت کردم غمگین میشد.
از کنایه مادر خوشم نیامد. قلبخور اظهار کردم:
_حالا شما هی اونو بگو، اون دفعه فرق میکرد.
راحله میانجیگری کرد:
_بذار بره مولین، بچه که نیست، میدونه کجا چیکار کنه.
مادر چیزی ناظهار کرد، در هال را باز کرد و بیرون راهی شد.
سرم را بیرون بردم و با لحن لوسی بیان کردم:
_برم مولین؟ تو رو خدا.
شیر آب را توی تشت باز کرد، نیم نگاهی سمتم انداخت و همانطور که کتری آب داغ را توی تشت میریخت بیان کرد:
_تو که تا کار خودتو نکنی ول نمیکنی، چی بگم؟ برو
خرسند چرخیدم و آخرین نگاه را در آینه به خودم انداختم. زیر بافت همان شلوار جین ذغالی را پوشیده بودم با یک روسری سبز گل ریز که هم به صورتم میرسید و هم به بافت تنم.
خیلی قلبم میخواست با آن رژ قرمز لبهایم را هم رنگی کنم ولی امکان نداشت جایی جزء مهمانیهای خانوادگی بتوانم از آن استفاده کنم.
هر چند که یواشکی مژههایم را با فرمژهی ملیحه تابدار کرده و به عنوان آخرین کف دستاویز برای زیباتر شدن، موهایم را فرق وسط باز کرده و سعی کردم دو طرهی جلویی آن را با آب و پیچاندن دور انگشت خوشحالتتر کنم.
ملیحه باز پارازیت انداخت:
_حالا چرا این همه آلاگارسون کردی؟
حرصی نگاهش کردم، من برای این که کسی مشکوک نشود مجبور شده بودم این بافت را بپوشم، اگر نه که هیچ حس خوبی نداشتم لباس اهدایی گلستان خانم را جلوی خودش بپوشم. حتی نتوانسته بودم آن رژ کالباسی کمرنگم را هم روی لبهایم بکشم.
_کدوم آلاگارسون؟ بافت گلستان خانمو پوشیدم که بدونه از هدیهش خوشم اومده و قدردانشم.
در واقع تنها بهانهام برای پوشیدن یک لباس شیک همین بود وگرنه که خودم دوست داشتم آن پالتوی فوتر سبز لجنی که ملیحه برایم دوخته بود و هنوز افتتاحش نکرده بودم را تن کنم.
ملیحه لبخند زد:
_اهوع! قدردان!
جوابش را ندادم، در هال را باز کردم، کفشهای اسپرت مشکیام را از توی جاکفشی برداشتم.
مادر همانطور که لباسها را چنگ میزد گفت:
_حالا نوهش خونه نباشه؟
عادی نگه داشتن چهرهام سخت ترین کار ممکن بود.
_فکر نکنم، اگر هم باشه خب تو خونهس ما هم که میریم حیاط پشتی.
_زیاد نمونینا، زود برگردین.
بند کفش را گره زدم، ایستادم و گفتم:
_باشه.
مادر سرتاپایم را نگاهی کرد و با لحن ناراضی اضافه کرد:
_یه چیز قد بلندتر میپوشیدی.
از اینکه برای دو قدم آن طرفتر راهی شدن باید اینقدر جواب پس میدادم اعصابم بهم ریخت.
_مولین دفعه قبل که میمیل داشتیم بریم خونه نرگس من با همین لباس تا سر خیابون حرکت کردما، الان که دیگه سر کوچهست.
حرفی نزد و مشغول سابیدن پیمسیرن سفید محمدجواد شد.
کف دستکشهای زرد رنگ را از میان نردههای پشت پنجرهی آشپزخونه برداشتم و روی سه پایهی شیلنگ گذاشتم:
_چقدر بگم میخوای لباس بشوری کف دستکش بپوش، نگاه کف دستاتو آخه.
مادر کف دستهای سرخ شدهاش را از توی تشت بیرون آورد و بیان کرد:
_یادم میره.
_خب الان کف دستاتو خشک کن، بپوششون.
در حیاط را باز کردم و بیرون آمدم، کوچه نسبتا خلوت بود.
از خوبیهای زمستان و پاییز همین خلوتی کوچه بود، وگرنه که بهار و شامگاههای تابستان میشد بازار شام.
معصومه خانم جاروی بزرگی کف دستش گرفته بود و داشت از آن ته کوچه آشغالهای توی جوب را جارو میکرد و جلو میآمد.
پشت در خونهی عمو توقف کردم و قبل از اینکه در بزنم دستم را بردم پشت سرم، کشمویم را درآوردم و توی جیب شلوارم چپاندم.
موهایم به آنی مثل پرندهی اسیری که در قفس گحرکت کردار بوده باشند رها و آزاد روی شانههایم پخش شدند.
دلم سریع میزد، من تا به حال از این غلطها نکرده بودم.
یک دقیقهای طول کشید تا فاطی در را باز کند و با یک پالتوی مشکی ساده که روی شلوار خانگی پوشیده بود بیرون بیاید.
مرا که دید دیدههایش را درشت کرد و بیان کرد:
_واسه تا سر کوچه اینطوری تیپ زدی؟
دروغ بیان کردن به فاطی سختتر از دروغ اضافه کردن به بقیه بود، او مرا خوب میشناخت.
همان جوابی که به ملیحه داده بودم را به فاطی هم دادم ولی گویی باور نکرد که آنطور نگاههایش را ریز کرد و با نگاه مشکوکی اضافه کرد:
_تو اینقد این بافتو دوست داری بعد برداشتی واسه میوه چینی پوشیدیش؟ اصلا هم مضطرب نیستی خراب بشه کثیف بشه؟ ها؟
نگاهم را گرداندم سمت معصومه خانم که داشت سرِ کثیفی جوب با سودی خانم بحث میکرد و در حالی که وانمود میکردم حواسم به آنهاست با لحنی عادی اظهار کردم:
_اوووه! حالا یه جوری میگی میوه چینی انگار میخواییم بریم سر باغ، چند تا دونه نارنگیه دیگه. بعد هم تو میچینیا من چرا خودمو زحمت بدم؟!
ظاهرا قانع شد که سطل سفید توی دستش را به کف دستم داد و گفت:
_پس یه لحظه وایسا منم برم یه شلوار درست و حسابی بپوشم، اینجوری انگار تو بانویی من ندیمهتم.
از تشبیهاش خندهام گرفت.
تا فاطی برود و بیاید هزار فکر جور واجور توی سرم رژه حرکت کرد.
از یک طرف قلبم میمیل داشت خانه باشد؛ چرا که بعد از آن همه خیالبافی و به قول ملیحه آلاگارسون اگر نمیمشاهده کردمش حالم حسابی گراهی شده میشد.
از یک طرف هم قلبم میتمایل داشت نبینمش تا شاید وسوسهای که به جانم افتاده بود بخوابد.
با خودم میاظهار کردم شاید جوگیر شدهام، شاید این حال غلیان احساسات موقتی است که اگر رویش سرپوش بگذارم خاموش میشود؛
ولی گویی حقیقت ورای تصورات من بود…
#پ_۷۷
به موهایم که از زیر روسری بیرون وارد شده و دورم پخش بودند نگاهی کرد و بیان کرد:
_اینجوری اومدی زن عمو چیزی ناظهار کرد؟
نمیاطلاع داشت روح زن عمویش هم خبر ندارد که دخترش چنین یاغی شده و مو افشان در کوچه جاده میرود.
حرف را عوض کردم:
_این سطله بزرگ نیست؟ حالا گلستان خانم نگه اومده غارت درختام.
نیشگون ریزی از بازویم گحرکت کرد و گفت:
_امروز مشکوک میزنیا، این از لباس پلو خوری پوشیدنت، اینم از طفره راهی شدنت، راستشو بگو.
با لحن طلبکاری میان حرفش پریدم و نگذاشتم جملهاش را کامل کند:
_مشکوکِ چی؟ خل شدی توهم زدی.
سرش را حکیمانه تکان داد و با طعنه اظهار کرد:
_باااشه، معلوم میشه حالا.
جوابش را ندادم.
رسیده بودیم نزدیک خونهی گلستان خانم و هیجان و اضطراب داشت خفهام میکرد.
ذهنم مدام به دلم تشر میزد که «چه خبرته! آروم باش، حالا نهایتا خونه هم باشه و ببینیش، یه نگاه و یه سلام دیگه اینقدر کف دستپاچگی نداره نادون»
اما دل بیچارهی بیتجربهام که این حرفها حالیاش نمیشد.
تقصیر او نبود، تقصیر صاحبش بود که یک عمر او را در محاصره نگه داشته و اجازه نداده بود غریبهای حتی نگاهش کند.
در حیاط روی هم بود ولی از درز میان لنگههایش معلوم بود که باز است.
فاطی در را فشار داد و گفت:
_آره بازه.
بعد ضربهای به آن زد و اضافه کرد:
_یالا صابخونه.
و بلافاصله سمت آیفون راهی شد تا زنگ بزند که صدایی از آن سوی در اضافه کرد:
_کیه؟ بفرما.
با شنیدن آوای مردانهاش، مضطربیِ نبودنش از سرم کم شد و ماند آن هیجان مشاهده کردنش.
فاطی انگار که من خنگ باشم برایم توضیح داد:
_نوهش خونهس.
بعد در را کامل هل داد و قدمی داخل گذاشت. پشت سرش وارد شدم و نگاهم فوری توی حیاط درندشت پیش رویم چرخید.
پژوی مشکیاش سمت راست حیاط پارک بود و تمام درها و صندوق عقبش باز بود.
چند وسیله هم کنار ماشین روی زمین افتاده بود، از صنقلبی کنار راننده بیرون رسید، نگاهش اول روی فاطی و بعد روی من نشست.
تا چشمهایش چرخیدند سمت من، آشفته نگاهم را پایین کشیدم و به وسیلههای توی کف دستش زل زدم.
فاطی خیلی راحت جلو رفت و سلام گرمی کرد.
و من دقیقا مثل خنگها سرجایم از حرکت ایستادم و در حالی که موزاییکهای زیر پایش را رصد میکردم یک سلام شل و ول توی هوا پراندم.
از بی کف دست و پاییام حرصم گراهی شد، این همه توی قلبم با خودم تمرین کرده بودم مثل آدم سلام و احوال پرسی کنم و یک لیلیِ جسور و با اعتماد به نفس نشانش دهم ولی باز گند زده بودم.
جواب سلاممان را داد و حتی رو به فاطی حالش را هم جویا شد اما بی اعتنا به من سمت ایوان رفت و با صوتی بلند گفت:
_بوستان خانوم بیا دوستات اومدن.
فاطی خندهاش گحرکت کرد و زیرلب بیان کرد:
_بوستان خانم؟!
صدای گلستان خانم از توی خونه وارد شد و او برگشت سراغ کارش.
در آن هوای سرد با یک تیشرت مشکی ساده و یک شلوار جینِ رنگ و رو راهی شده داشت ماشینش را تمیز میکرد.
گلستان خانم بیرون وارد شد و من و فاطی را که دید گل از گلش شکفت.
بسیار خوشم میآمد از این که گلستان خانم هر وقت ما را میمشاهده کرد یک خوشحالی واقعی در صورتش میجای گرفت.
_سلام گل دخترا، خوش اومدین.
اجازه ندادیم گلستان خانم از پلهها پایین بیاید و خودمان بهسرعت بالا رفتیم.
گلستان خانم با هر دومان کف دست داد و به داخل دعوتمان کرد.
فاطی سرخوش وارد شد ولی من هنوز بابت آن ورود نه چندان مطلوبم دمغ بودم.
با اینکه به ضرب و زور خودم را کنترل کرده بودم برنگردم و نگاهش نکنم اما لحظهی آخر سرم از کف دستم در رفت و چرخید سمت چپ.
و انگار که نگاهم تیر غیبی باشد، همان لحظه که دیدهانم رویش نشستند او هم سر قد بلند کرد و نگاهم را شکار کرد.
شتابزده نگاهم را برداشتم و تند داخل شدم.
خدا لعنتم کند با این چشمچرانی تابلو و ناشیانهام.
خداروشکر گلستان خانم مشغول خوش و بش با فاطی بود و حال افتضاح مرا متوجه نشد.
عاصی از این همه کشمکش ذهنی، روی مبلهای نشیمن منزلی گلستان خانم نشستم و سعی کردم دروازهی فکر و خیالهایم را ببندم.
گلستان خانم به آشپزخونه حرکت کرد و فاطی خودش را به من نزدیک کرد و گفت:
_خاک تو سرم این سطل گنده چیه با خودم برداشتم آوردم، کاش یه پلاستیکی چیزی میذاشتم تو جیبم میآوردم.
به سطل بیریختی که کنار پایش روی زمین گذاشته بود نگاه کردم و خندهام گرفت.
_آره بخدا آبرومونو بردی، اصلا اون یه تعارفی به زن عمو کرد ما چرا مثل نمشاهده کرد بمشاهده کردها پاشدیم اومدیم؟
فاطی با دیده های گرد نگاهم کرد و اظهار کرد:
_کثافت اینارو نمیتونستی خونه بگی؟ حالا که دیگه اومدیم داری میگی؟ جای قلبداری دادنته؟
فاطی نمیخبر داشت پشیمانی من از آمدنم بهخاطر ضایع بازیام پیش نوهی گلستان خانم است نه سطل او.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن