#پ_۷۲
غیر از من و فاطی کسی در منزل نمانده بود.
مادر راحله را به هزار زور و خواهش راضی کرده بود برود خانهی عمو و خودش را به عمه احترام نشان بدهد تا فردا حرف و حدیث و رو کج کردنهای عمه نصیبمان نشود.
عمه احترام هر وقت میوارد شد به بیبی سر بزند، حتما باید همهی اهالی خونهی ما به حضورش شرفیاب میشدند تا خدای نکرده به تریج قبایش برنخورد!
اگر هر وقت دیگری بود بُـراق میشدم که واجب نیست راحله با این حالش برود خدمت عمه احترام؛ ولی آنقدر گوشهگیری راحله در این دو روزگار آزرده خاطرم کرده بود که دلم میخواست به ضرب و زور عمه احترام هم که شده از توی اتاق بیرون بیاید و توی جمع حاضر شود تا بلکه حال و هوایش عوض شود.
پدر و محمدجواد و ملیحه هم تا برگشته بودند لباس عوض کرده و به دورهمیِ خونهی کناری پیوسته بودند.
ما هم از خلوتیِ کمیاب خانه استفاده کرده و خودمان را مجبور کرده بودیم چند ساعت تمام بنشینیم پای درس و کتاب و بدون اینکه به چیزی فکر کنیم یا دربارهی کسی حرف بزنیم فقط تمرکمدت را بگذاریم روی امتحان فردا.
برای فاطی حرف نزدن از بهادر و برنامههایش برای تولد بهادر سخت بود و برای من فکر نکردن به او!
اما به هر سختی بود فاطی را واداشته بودم گوشیاش را خاموش کند و خودم را تشر زده بودم تا حواسم جمع بشود.
بوی کباب از حیاط عمو تا خونهی ما هم رسیده بود و قلب فاطیِ کباب دوست را حسابی به مالش انداخته بود و آرام و قرار نداشت تا زودتر صفحهی آخر را تمام کنیم و به سفرهی شام برسیم.
مشغول کلنجار حرکت کردن با مسئلهی سه پیچی بودیم که صدای در حیاط رسید.
فاطی از خدا تمایل داشته زود قد بلند شد و گفت:
_بیا! اومدن واسه شام صوتمون کنن
و من نتوانسته بودم بگویم « این آوای در زدن را میشناسم!»
بعد از ظهر که در را باز کرده و او را پشت در متوجه شدم دیگر فهمیده بودم چطور در میزند؛
مثل همان بار اول در زده بود، انگار که برایش یک رمز باشد.
دفعهی اول یک ضربه، دفعهی دوم سه ضربهی ممتد و دفعهی سوم دو ضربهی ممتد و باز تکرار همین ریتم.
فاطی مانتویش را پوشید و من دستم رفت سمت همان روسری توسی که کنارم افتاده بود.
یک لحظه نگاهم برگشت سمت اتاق و ذهنم راهی شد پی آن روسری زرشکیِ روی در کمد؛ ولی فوری وسوسهام را خفه کرده و روسری و پالتو به کف دست سمت در هال رفتم.
فاطی پشت سرم وارد شد و من از قصد جلوی در هال توقف کردم و دمپایی پا کردنم را آنقدر لفت دادم تا بار دیگر شروع به در زدن کند و از ریتمی که به آن پی برده بودم مطمئن شوم.
آوای در که بار دیگر بلند شد خشنود از کشفِ مسخرهام قدم شتابزده کردم تا بیشتر از این منتظرش نگذارم.
ولی تا در را باز کردم؛جای او مسعود را مشاهده کردم که پشت به در از حرکت ایستاده بود.
صوتیش را میگوش دادم که داشت سراغ پدر را از مسعود میگراهی شد.
مسعود برگشت من و فاطی را نگاه کرد و از جلوی در کنار حرکت کرد تا ما رد بشویم.
_راهی شدید اونور بابا رو بگید بیاد.
در جواب مسعود «باشه»ای گفتیم و سمت منزلی عمو راهی شدیم و من گردنم را حتی یک درجه هم نچرخانده بودم سوی او تا نگاهش کنم.
سر به زیر و خاموش از کنارش عبور کردم.
نه که هراس مسعود را داشته باشم، نه!
مسعود مثل محمدجواد نبود که با یک نگاه عادی به پسر همسایه جوش بیاورد و آب و روغن قاتی کند.
ترس من از احساسِ چند ساعتهی خودم بود!
ترس من از آن لیلیِ تازه پدیدار شدهای بود که وقتی از کنار پسر همسایه رد شده بود دلش بیهیچ منطق و قلبیلی توی سینهاش به ولوله افتاده بود.
من آن شب از لیلیِ دیوانهای که حتی وقت خواب هم نمیتوانست تصویر لبخند او را فراموش کند و تا نگاه روی هم میگذاشت یک جفت نگاه قهوهای پشت پلکهایش سبز میشد حسابی هراسیده بودم…
فصل پنجم
«فرشتهی نجات»
منزل در چرت بعد از ظهری به سر میبرد.
به رسم همیشگی، بعد از ناهار هر کس یک گوشه از هال سرش را روی بالش گذاشته و خوابیده بود؛ تنها من بودم که خواب بعد از ظهر را دوست نداشتم و
جزء اندک روزهایی که مدرسه حسابی خستهام میکرد، عضو همواره بیدار منزل بودم.
چرا که در خانهی پرهیاهوی ما، دو ساعت سکون و ساکتش یک غنیمت گرانبها محسوب میشد.
روی انبوه پتوها و تشکهایی که مادر روی کمد اتاق چیده بود دراز کشیده و با فراغ بال رمانی را که از همکلاسیام قرض گرفته بودم میخواندم.
آن اوایل که تازه کمد رختخوابها را پاتوق کرده بودم، مادر بهشدت کوشید تا گوشهی دنجم را از تصرفم دربیاورد و توی مغزم فرو کند که بالای کمد جای خواندن و خوابیدن و حتی گاهی، خوردن نیست؛ اما حریفم نشد که نشد.
بعد از هر باری که لِنگ بیچارهام را میگحرکت کرد و پایینم میکشید، دوباره با یکدندگی تمام میخزیدم آن بالا.
بالاخره راحله مادر را با وعدهی اینکه «بچه است و چند ماه دیگر بزرگ میشود و این عادت از سرش میافتاد» راضی کرده بود کاری به کارم نداشته باشد.
اما از آن چند ماهی که راحله میگفت چند سال گذشته بود و من همچنان سنگرم را حفظ کرده و از آن پایین نیامد بودم. مادر هم دیگر کم کم به عادتِ من خو گراهی شده و کاری به کارم نداشت فقط هر از گاهی محض خالی نبودن عریضه غرغری میکرد.
در جهانی قصهی پیش رویم غرق بودم که
صوتی لیلی لیلی بیان کردن فاطی از جا پراندم.
با هول و ولا از کمد پایین پریدم و از اتاق بیرون حرکت کردم. خدا را شکر کسی بیدار نشده بود، بهسرعت در هال را باز کردم تا فاطی ببیندم و کف دست از صوت زدنم بردارد.
روی نردبان ایستاده و مثل همیشه خودش را روی دیوار انداخته بود، در هال را پشت سرم بستم، با غیظ نگاهش کردم و تشر زدم:
_کوفت! چه خبرته؟ نمیدونی همه خوابن؟
لبش را گزید و اضافه کرد:
_هِـــ! حواسم نبود، نه که مولین اینا نیستن یادم حرکت کرد وقت خوابه.
آن روز نادر، عمو و زن عمو را ناهار دعوت کرده بود منزلشان، البته که فاطی و بیبی هم دعوت بودند اما فاطی اختلافش با زن نادر را بهانه کرده بود تا در خانه بماند و یک قلب سیر و بی واهمه با بهادر تلفنی حرف بزند.
بیبی هم باز معدهاش بهم ریخته بود و احوالش مناسب مهمانی نبود و از صبح که وارد شده بود خانهی ما، هر لحظه خُلق تنگش دامن یکی را میگراهی شد.
از همان پایین گفتم:
_خب حالا چی شده؟ چیکار داشتی؟
_بپر یه چی بپوش بریم خونه گلی جون
فاطی تازگیها نمیدانم روی چه حسابی سر شوخی را با گلستان خانم باز کرده و او را گلی صوت میزد!
البته فقط بین خودمان، نه جلوی خودش. هر چند که من بسیار دلم میتمایل داشت یک بار پیش خود گلستان خانم این گاف را بدهد!
_اونجا چرا؟
_الان مولین زنگ زد بیان کرد ظهری داشتن میرفتن، گلی جونو سر کوچه دیده اضافه کرده نارنگیامون رسیدن، به فاطی بگو سبد بیاره ازشون بچینه
گلستان خانم با اینکه پول انارها را تمام و کمال
به زن عمو داده بود ولی به آیین کف دست و قلببازیاش باز هم در صدد جبران بود.
_ این موقع آخه؟ حتما خوابه الان
کمی اندیشید و ناراضی اضافه کرد:
_کاش مامان همون موقع زنگ میزد بهم میگفت…
بعد با دوقلبی ادامه داد:
_شاید هم نباشه خب… این پولدارا که مثل ما نیستن بعد ناهار دراز به دراز بیفتن بخوابن
ریز خندیدم:
_خاک تو سرت، چه ربطی به پولداری داره؟ پس اونا بعد ناهار چیکار میکنن؟
شانه بالا انداخت:
_چه میدونم، پیپ میکشن و شطرنج بازی میکنن؟!
بعد کشیده ریز خندید و مرا هم به خنده انداخت.
در هال باز شد، برگشتم پشت سرم را خیره شدم؛ محمدجواد با صورت ژاماده از خواب بیرون رسید
و همان اول، نگاه تیزش فاطی را نشانه گحرکت کرد:
_اگه یه بار پات سُر میخورد با کله میافتادی پایین یاد میگرفتی مثل آدم بیای دم در
فاطی نیشش را تا آخر باز کرد و گفت:
_همین که این همه سال بالا پایین رفتم و چیزیم نشده یعنی خدا دوسم داره و حق با منه.
محمدجواد سرش را با تأسف تکان داد و بیحرف سمت کف دستشویی حرکت کرد.
فاطی صوتیش را پایین آورد و اضافه کرد:
_هر وقت اینجوری سرشو تکون میده یعنی کم آورده نمیدونه چی بگه
ریز خندیدم:
_اگه راست میگی بلند بگو
توجهی به حرفم نکرد:
_برو بپوش بریم دیگه
راهی شدم کنار دیوار و ملایم گفتم:
_بذار محمد جواد بره بعد، الان گیر میده
با شیطنت اظهار کرد:
_اگه راست میگی کشیده بگو
تکه سیمانی از بین آجرهای دیوار کندم و به سمتش پرت کردم.
سرش را کنار کشید و اظهار کرد:
_پس تا حرکت کرد زود بیا، دارم از فضاما میمیرم اون اتاقک شیشهای که گفتی رو ببینم…
محمدجواد بیرون وارد شد، فاطی از نردبان پایین حرکت کرد و من همانطور که وارد منزل میشدم تمام ذهنم پر شده بود از این که چه بپوشم.
او هیچ وقت مرا با لباس درست و حسابی نمشاهده کرده بود، یا چادر سرم بود یا فرم بد رنگ و بد قوارهی مدرسه تنم.
فصل پنجم
«فرشتهی نجات»
خونه در چرت بعد از ظهری به سر میبرد.
به رسم همواره، بعد از ناهار هر کس یک گوشه از هال سرش را روی بالش گذاشته و خوابیده بود؛ تنها من بودم که خواب بعد از ظهر را دوست نداشتم و
جزء اندک روزگارهایی که مدرسه حسابی خستهام میکرد، عضو همیشه بیدار منزل بودم.
چرا که در خانهی پرهیاهوی ما، دو ساعت سکون و ملایمش یک غنیمت گرانبها محسوب میشد.
روی انبوه پتوها و تشکهایی که مادر روی کمد اتاق چیده بود دراز کشیده و با فراغ بال رمانی را که از همکلاسیام قرض گراهی شده بودم میخواندم.
آن اوایل که تازه کمد رختخوابها را پاتوق کرده بودم، مادر بسیار کوشید تا گوشهی دنجم را از تصرفم دربیاورد و توی مغزم فرو کند که بالای کمد جای خواندن و خوابیدن و حتی گاهی، خوردن نیست؛ اما حریفم نشد که نشد.
بعد از هر باری که لِنگ بیچارهام را میگرفت و پایینم میکشید، بار دیگر با یکدندگی تمام میخزیدم آن بالا.
بالاخره راحله مادر را با وعدهی اینکه «بچه است و چند ماه دیگر بزرگ میشود و این عادت از سرش میافتاد» راضی کرده بود کاری به کارم نداشته باشد.
ولی از آن چند ماهی که راحله میاظهار کرد چند سال گذشته بود و من همچنان سنگرم را حفظ کرده و از آن پایین نیامد بودم. مادر هم دیگر کم کم به عادتِ من خو گحرکت کرده و کاری به کارم نداشت فقط هر از گاهی محض خالی نبودن عریضه غرغری میکرد.
در جهانی قصهی پیش رویم غرق بودم که
صدای لیلی لیلی بیان کردن فاطی از جا پراندم.
با هول و ولا از کمد پایین پریدم و از اتاق بیرون راهی شدم. خدا را شکر کسی بیدار نشده بود، بهسرعت در هال را باز کردم تا فاطی ببیندم و دست از صدا زدنم بردارد.
روی نردبان توقف کرده و مثل همیشه خودش را روی دیوار انداخته بود، در هال را پشت سرم بستم، با غیظ نگاهش کردم و تشر زدم:
_کوفت! چه خبرته؟ نمیدونی همه خوابن؟
لبش را گزید و گفت:
_هِـــ! حواسم نبود، نه که مولین اینا نیستن یادم حرکت کرد وقت خوابه.
آن روز نادر، عمو و زن عمو را ناهار دعوت کرده بود منزلشان، البته که فاطی و بیبی هم دعوت بودند ولی فاطی اختلافش با زن نادر را بهانه کرده بود تا در خونه بماند و یک قلب سیر و بی واهمه با بهادر تلفنی حرف بزند.
بیبی هم باز معدهاش بهم ریخته بود و احوالش مناسب مهمانی نبود و از صبح که رسیده بود خونهی ما، هر لحظه خُلق تنگش دامن یکی را میگحرکت کرد.
از همان پایین بیان کردم:
_خب حالا چی شده؟ چیکار داشتی؟
_بپر یه چی بپوش بریم خونه گلی جون
فاطی تازگیها نمیدانم روی چه حسابی سر شوخی را با گلستان خانم باز کرده و او را گلی آوا میزد!
البته فقط بین خودمان، نه جلوی خودش. هر چند که من بهشدت قلبم میخواست یک بار پیش خود گلستان خانم این گاف را بدهد!
_اونجا چرا؟
_الان مامان زنگ زد اظهار کرد ظهری داشتن میراهی شدن، گلی جونو سر کوچه مشاهده کرده اضافه کرده نارنگیامون رسیدن، به فاطی بگو سبد بیاره ازشون بچینه
گلستان خانم با اینکه پول انارها را تمام و کمال
به زن عمو داده بود ولی به آیین دست و دلبازیاش باز هم در صدد جبران بود.
_ این موقع آخه؟ حتما خوابه الان
کمی فکر کرد و ناراضی اضافه کرد:
_کاش مولین همون موقع زنگ میزد بهم میبیان کرد…
بعد با دوقلبی ادامه داد:
_شاید هم نباشه خب… این پولدارا که مثل ما نیستن بعد ناهار دراز به دراز بیفتن بخوابن
لبخند زدم:
_خاک تو سرت، چه ربطی به پولداری داره؟ پس اونا بعد ناهار چیکار میکنن؟
شانه بالا انداخت:
_چه میدونم، پیپ میکشن و شطرنج بازی میکنن؟!
بعد کشیده ریز خندید و مرا هم به خنده انداخت.
در هال باز شد، برگشتم پشت سرم را نگاه کردم؛ محمدجواد با صورت ژولیده از خواب بیرون رسید
و همان اول، نگاه تیزش فاطی را نشانه گرفت:
_اگه یه بار پات سُر میخورد با کله میافتادی پایین یاد میگحرکت کردی مثل آدم بیای دم در
فاطی نیشش را تا آخر باز کرد و اظهار کرد:
_همین که این همه سال بالا پایین رفتم و چیزیم نشده یعنی خدا دوسم داره و حق با منه.
محمدجواد سرش را با تأسف تکان داد و بیحرف سمت دستشویی حرکت کرد.
فاطی صدایش را پایین آورد و بیان کرد:
_هر وقت اینجوری سرشو تکون میده یعنی کم آورده نمیدونه چی بگه
لبخند زدم:
_اگه راست میگی کشیده بگو
توجهی به حرفم نکرد:
_برو بپوش بریم دیگه
راهی شدم کنار دیوار و آرام گفتم:
_بذار محمد جواد بره بعد، الان گیر میده
با شیطنت گفت:
_اگه راست میگی کشیده بگو
تکه سیمانی از بین آجرهای دیوار کندم و به سمتش پرت کردم.
سرش را کنار کشید و اضافه کرد:
_پس تا راهی شد زود بیا، دارم از فضولی میمیرم اون اتاقک شیشهای که اظهار کردی رو ببینم…
محمدجواد بیرون وارد شد، فاطی از نردبان پایین رفت و من همانطور که وارد خونه میشدم تمام ذهنم پر شده بود از این که چه بپوشم.
او هیچ وقت مرا با لباس درست و حسابی ندیده بود، یا چادر سرم بود یا فرم بد رنگ و بد قوارهی مدرسه تنم.
#پ_۷۴
خودم کاملا آگاه بودم و میخبر داشتم که احمق شدهام! یک احمق خطرناک که میمیل داشت به چشم پسر همسایه جذاب بیاید.
یک احمق که بیخیال تمام خط و نشانهایی شده بود که در این چند روزگار برای خودش کشیده بود تا آن نگاه نافذ را فراموش کند!
اهالی خانه کم کم داششتابزده از خواب بیدار میشدند و من وسط اتاق میان شک و ترمشاهده کرد کف دست و پا میزدم.
از یک سو قدرتی موهوم مرا هل میداد به سمت در باغ سبزی که نوهی گلستان خانم با آن نگاه سرکِشش میان چهارچوبش توقف کرده بود!
و از سوی دیگر میدانستم
اگر از آن در رد بشوم پشت درختهایش پدر و برادران و خانوادهام را با نگاههای غضب آلود و سرزنشگر منتظر لیلیِ خطاکار خواهم دید.
ولی چیزی که میان آن همه خیال و هراس مثل چراغ چشمک زن توجهام را جلب کرده بود
چراییِ اشتیاق غریبی بود که پاهایم را به سمت در آن باغ سبز میکشانْد.
یعنی واقعا با یک نگاهک و یک لبخند چنین بیقرار شده بودم؟!
نکند ناخودآگاهم از همان مشاهده کردار اول او را نشان کرده و منتظر یک اشاره بود تا چنین بشکفد؟
نکند شده بودم مصداق « از تو به یک اشاره، از من به سر دویدن!»
وای بر تو لیلی! وای بر آن همه فخر و غرورت!
وای بر آن همه اعتماد به قلب و ذهنِ سست ارادهات…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن