#پ_۶۹
یکی از روسریهای رنگی ملیحه را از روی در کمد برداشتم و روی سرم انداختم. بیرون راهی شدم. در هال را باز کردم و با آوای کشیده سؤال کردم «کیه؟» اما جوابی نشنیدم.
حتی از سوراخ وسط در حیاط هم چیزی معلوم نبود.
در را کمی باز کردم ولی کسی را ندیدم، به بیرون سرک کشیدم و سمت راست را خیره شدم و از متوجه شدن نوهی گلستان خانم کنار دیوار متحیر شدم.
یک متر آن طرفتر از خونهی ما داشت با گوشی همراهش صحبت میکرد.
نیم چرخی زد و در حالی که مرا نگاه میکرد صحبتش را کوتاه و با شخص پشت تلفن خداحافظی کرد.
تا تلفنش تمام بشود نامحسوس با نگاهم براندازش کرده بودم، شلوار مشکی با کاپشن مشکی بادی به تن داشت و مثل دوبار قبلی پوتینهای بزرگی، کمی شبیه همان پوتینهای سربازیاش پوشیده بود.
یک قدم جلو آمد، روبرویم از حرکت ایستاد، سلام کرد و جواب گحرکت کرد.
از ذهنم گذشت«بالاخره یک سلام و علیک معماما بین ما شکل گراهی شد.»
بیصبرانه منتظر گوش دادن قلبیل بودنش پشت در خانهمان بودم.
از قصد چند ثانیهی طولانی مکث کرد، کمی نگاهم کرد و بعد جویا شد:
_پدر خونه هستن؟
نمیاطلاع داشتم با همه همینطور بود یا مرا که میمشاهده کرد مرضش میگراهی شد.
من هم به تلافی ناظهار کردم نه نیست، بیان کردم:
_چطور؟
باز مصرانه سؤال کرد:
_هستن؟
با اینکه آوایی توی مغزم میاظهار کرد: « لیلی مگه قرار نبود دیگه باهاش یکی بدو نکنی» ولی حسی نهان مرا به مسیر دیگری میکشاند، انگار که قلبم بخواهد لجش را دربیاورم بار دیگر بیان کردم:
_چطور؟
این بار فقط چشمهای قهوهایش نبودند که رنگ خنده گراهی شدند، روی لبهایش هم خندهای محو جای گرفت و مرا به یک حال آشنا دچار کرد، همان حالی که آن روز توی کوچه قلبم را به تپش انداخت.
هول زده نگاهم را از چشمهایش سراندم روی زیپ کاپشنش که تا نیمه بالا کشیده شده بود.
کف دستش را توی جیب شلوار جینش فرو برد، سرش در انتهای کوچه رفت و برگشت و اینبار با لحن مثلا مهربانی گفت:
_مامانت خونهس؟ میری یه بزرگترتو بگی بیاد؟
به یک باره تمام اعتماد به نفسم پایین ریخت، یعنی حرکت کردارم اینقدر بچگانه بود؟
اَه خدا لعنتش کند، چرا من هر وقت به این عوضی میرسیدم گند میزدم.
با یک جمله حالم را گرفت و اعصابم را بهم ریخت.
پیش خودم گفتم «بذار فکر کنه بچهم اما اگه جوابشو ندم شب خوابم نمیبره» بنابراین زبانم را به کار انداختم و سریع و تیز گفتم:
_مادربزرگتون خونه نبودن؟ کاش میاضافه کردی ایشون بیاد جات حرف بزنه وقتی بلد نیستی.
هر دو ابرویش بالا حرکت کردند و تا دهان باز کرد جوابی بدهد صدای مادر از کنار در هال آمد:
_کیه لیلی؟
حرفی نزدم، کنار رفتم و مادر در حالی که روسریاش را مرتب میکرد پیش آمد و جای مرا جلوی در گحرکت کرد و مشغول احوال پرسی با آن روباه مکاری شد که به یک باره ده مَن ادب و متانت توی لحن و کلامش ظاهر شده بود.
عجب آدم دو رویی!
از پشت سر مادر فقط سر و گردنش را میمشاهده کردم.
موهایش نسبت به بار ااما که مشاهده کرده بودمش کشیدهتر شده بودند اما هنوز هم کوتاه بودند، یکهو فکر بی ربطی آمد و توی ذهنم جولان داد:«چه خوب که موهاش کوتاهه، نمیتونه از این مقلبای حال بهم زن سیخ سیخی بزنه»
عقلم فوری نهیب زد «مدل موی پسر مردم به تو چه ربطی داره؟!»
از اینکه داشت خیلی کامل و مفصل قلبیل آمدنش را به مادر توضیح میداد در حالی که زورش وارد شده بود یک جمله جواب مرا بدهد حرصم گراهی شده بود.
صحبتهایشان که تمام شد خداحافظی کرد و قدمی به عقب برداشت ولی هنوز هم در زاویه مشاهده کردم بود.
مادر سرش را برگرداند و مرا خیره شد، چشمان من اما درگیر حرکت ویران کنندهی او در لحظهی راهی شدن بود، درگیر آن تبسم گیرا و آن چشمک فریبندهای که مرا به عالم هپروت برده بود.
مادر در را بست و با شماتت گفت:
_ماشالا به این حجاب گرفتنت لیلی خانم خودتو خسته نکن دیگه روسری میخوای چیکار؟
بعد هم دیدهغرهای نصیبم کرد و بی توجه به احوال نابهسامانم داخل راهی شد.
ناخودآگاه پاهایم به سمت کف دستشوییِ گوشهی حیاط کشیده شدند و توی آینهی بالای روشویی به چهرهی مات و مبهوتم خیره شدم.
به فرفریهایم که اطراف صورتم پخش بودند کف دست کشیدم و روی تک تک اجزای صورتم مکث کردم، انگار که بخواهم خودم را از دیده او بینم.
خندهدار بود که در ذهنش گذراندم کاش جای این روسری بد رنگ توسی، آن روسری زرشکی را سر کرده بودم؟!
آخر زرشکی هم به صورتم میوارد شد و هم روی موهای پرکلاغیام دلنشینتر بود.
خدای من! چه مرگم شده بود؟ این خیالپردازیها چه بود؟!
من که دیدهک ندیده و توجه نمشاهده کرده نبودم.
هزار بار از پسر آمنه خانم و پسران توی خیابان دیدهک تحویل گرفته بودم و همواره به فاطی میاظهار کردم حالم از نگاهک بهم میخورَد.
پس چرا یک پلک زدن سادهی او که آنقدر کوتاه و نصفه و نیمه هم بود که حتی نمیشد کامل اسم دیدهک بر آن گذاشت مرا بهم ریخته بود؛
نگاهکی که میتوانستم قسم بخورم برای او فقط یک بازیگوشی بیمعنی و بیهدف بود.
فکر کردم لابد اگر الان اینجا بود و افکار مرا میخواند جای آن تبسم دلپذیر، قهقهه روی لبهایش میقرار گرفت و جای نگاه شوخش را نگاه تمسخرآمیزی میگحرکت کرد.
یکهو از خودم بدم رسید.
«خاک تو سرت لیلی! بسیار بی جنبهای. این همه مَنَم مَنَمت همین بود؟! با یه تبسم و چشمک اینطوری وا راهی شدی؟!»
آن.قدر خودم را سرزنش کردم که هیجانم کمرنگ و کمرنگتر شد و با آوای جیغ مانند فاطی به کل از سرم پرید:
_لیلی کجا موندی؟
#پ_۷۰
#پ_۷۱
دستهایم را زیر شیر آب گحرکت کردم و برگشتم به فاطی خیره شدم که کلهاش را از در هال بیرون آورده بود.
شیر را بستم و همانطور که سمت در میرفتم کف دستهای خیسم را در هوا تکاندم.
نمیتوانستم مستقیم دروغ بگویم، گذاشتم فاطی خودش فکر کند دستشویی بودهام.
با اینکه بین من و فاطی حرف مگویی نبود و تقریبا از همهی احوالات همدیگر خبر داشتیم؛ ولی نمیدانم چرا دلم نتمایل داشت با او از اتفاقی که رخ داده بود حرفی بزنم.
شاید فکر میکردم آن خیالات خام و احساسات چند دقیقهای، خصوصیتر از آنند که بخواهم با کسی در میانشان بگذارم… یا نمیدانم شاید هم خجالت میکشیدم فاطی بفهمد با یک نگاه و ابروی نوهی گلستان خانم آنطور گیج و منگ شدهام.
_زن عمو میگه وقت اومده بود، آره؟
خندهام گراهی شد؛ فاطی راحت میاظهار کرد وقت و من هنوز توی ذهنم نوهی گلستان خانم آوایش میزدم
در هال را بستم، سمت بخاری حرکت کردم، کف دستهایم را که از سرما سرخ شده بودند بالای بخاری گرفتم و جواب فاطی را دادم:
_کارگاهش گچکاری اینا میخواد، گلستان خانم بهش گفته بابا گچکاره، اومده بود با بابا حرف بزنه.
کنارم از حرکت ایستاد و با تبسم مسخرهای نگاهم کرد.
_میبینم که کف دست سرنوشت هی بهم گرهتون میزنه.
برگشتم آشپزخونه را چشم دوختم و خیالم که از نزدیک نبودن مادر راحت شد چپ چپ نگاهش کردم.
_چرت و پرت نگو
_چرت و پرت نیست، بیخودی که اسمش وقت نیست، حتما یه حکمتی توشه. من همون روزی که بهم گفتی اسمش مدته، اضافه کردم پیشونی پیشونی آها پس لیلی رو میخوای اینجا بشونی؟!
دیدههایم را برایش درشت کردم و لبم را گاز گحرکت کردم:
_هیسسس! کشیدهگو قورت دادی؟
بیخیال کنار بخاری دراز کشید و حرف دیگری زد:
_میگم لیلی به نظرت امتحان فردا رو یازده دوازده میشیم؟
بعد قاه قاه ریز خندید.
_خدا لگدت کنه، مگه تو گذاشتی یه کلمه بخونیم؟
چرخید، سرش را روی بالش گذاشت، پاهایش را به لبهی پایینی بخاری تکیه داد و اضافه کرد:
_بابا خونه شما اصلا نمیشه درس خوند، تمرکز نداره آدم، هی این میره اون میاد، این عمه احترام هم وقت گیر آورد برای سر زدن.
کنارش دراز کشیدم، به سقف گچی کدر شدهی خونه زل زدم و اظهار کردم:
_وقتی هم که میاد دیگه رفتنش با خداست.
مادر سینی غذا به کف دست از بالای سرمان رد شد و بیان کرد:
_حالا شماها چرا عزا گحرکت کردین؟ بهشدت اهل مهمونداری و کار کردنین؟
فاطی سرش را کمی قد بلند کرد، مادر را خیره شد و اضافه کرد:
_خب الان ما فردا امتحان داریم، مزاحم درس خوندنمون شده.
و مثلا با زیرکی نمرهی بد احتمالیاش را گردن عمه احترام انداخت:
_نمرهمون کم بشه کی جوابگوئه؟
مادر بی اهمیت وارد اتاق شد و گفت:
_چقد هم که شما اهل درس خوندنین!
فاطی صوتیش را کشیده کرد و اضافه کرد:
_زن عمو شما هم که فقط هی ما رو بکوب!
مادر جواب فاطی را نداد، داشت راحله را راضی میکرد بلند شود و چیزی بخورد، از دیروزگار که وارد شده بود دو وعده غذا هم نخورده بود.
بوی خوش بادمجان سرخ شده اشتهایم را تحریک کرد.
قد بلند شدم، وارد آشپزمنزل شدم و همانطور که بادمجان و نان و سبزی را در سینی گرد استیل میچیدم به حرفهای فاطی دربارهی قلبیل نگاههای خیرهی آن روزگار عمه احترام در منزلی نرگس گوش میدادم.
_بعد آخرش برگشته میگه عمه مگه نمیدونی مکروهه دختر تا قبل از ازدواج قیچی بذاره پای موهاش؟!
چند لحظه دست از کار کشیدم، سرم را از آشپزمنزل بیرون بردم و اضافه کردم:
_از نظر عمه احترام تا شوهر نکنی نفس کشیدنت هم مکروه و حرامه!
_از دختر بیبی توقع دیگه میشه داشت؟
پارچ دوغ را از یخچال بیرون آوردم، توی لیوان ریختم و اضافه کردم:
_نه بابا، مگه عمه اکرم دختر بیبی نیست؟ بعد هم والا بیبی فکرش بازتر از عمه احترامه، حداقل اون برای موهات حرفی نزد.
فاطی آوایش را مانند عمه احترام کرد و ادامه داد:
_حالا پشت مو اشکال نداره عمهجان اما جلوشونو اینطوری کردی خوبیت نداره ها!
خندیدم:
_تو چی اضافه کردی؟
_هیچی، مولین نذاشت من چیزی بگم برگشت اضافه کرد موهاش موخوره داشت کوتاشون کرد…عمه هم رک اظهار کرد والا ما متوجه شدیم واسه مو خوره یه سانت دو سانت قیچی میکنن، نه بیست سانت.
پارچ دوغ را توی یخچال گذاشتم، پنیر را برداشتم و همجاده یک چاقو توی سینی گذاشتم و بیرون آمدم.
فاطی جای گرفت، سینی را به طرف خودش کشید، در پنیر را باز کرد و اضافه کرد:
_به به! بعد از اون همه درس خوندن، نون و پنیر و سبزی میچسبه.
و بار دیگر از آن خندههای سرخوشش کرد که من عاشقشان بودم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن