حرفهای مادر آتش حرص و غضبم را خواباند اما هنوز هم فکر میکردم کوتاه وارد شدن مادر اشتباه بود.
غمگین اضافه کردم:
_باشه، نمیخواستم بری قیل و قال کنی، دیگه راحله رو چرا فرستادی بره؟
_راحله رو نمیفرستادم بره، بابات شب میاومد میفهمید مادر حمید تو رو زده دیگه مگه میشد قضیه رو جمع کرد؟
دیگر حرفی نزدم، یعنی حرفی نمیماند وقتی تفاوت نگاه من و مادر به زیستن، زمین تا آسمان بود.
او معتقد بود راحله به هر شکلی باید زندگی مشترکش را حفظ کند و من فکر میکردم نگه داشتن یک زندگی با آن همه خفت و خواری چه ارزشی دارد؟
همه ساکت بودیم که فاطی بیپروا بیان کرد:
_اما کاش راحله از این مرتیکه طلاق میگراهی شد با یه آدم خوب ازدواج میکرد بچه دار میشد، اونم میراهی شد زن میگراهی شد و همونجوری اجاق کور میموند قلبمون خنک میشد.
مادر به فاطی تشر زد:
_تو لازم نکرده نسخه بپچی.
فاطی بیخیال شانه بالا انداخت.
_حرفم حقه زن عمو.
ملیحه اضافه کرد:
_انگار از عهد بوق اومدن. آدم میمونه تو عقل اینا. میخوان مثل هزار سال پیش ده تا زن بدن به پسرشون تا بلکه بهشون ثابت بشه مشکل از اونه.
پوزخند زدم:
_لابد با خودشون میگن سنگ مفت، گنجشک مفت امتحانش که ضرر نداره اما این دفعه رو کور خوندن…
مادر میان حرفم آمد و همانطور که با قابلمهی پر از بادمجان خُرد شده سمت آشپزخونه میرفت اظهار کرد:
_بسه دیگه، تو سرت تو درس و مشقت باشه، شماها به این چیزا کار نداشته باشید.
#پ_۶۴
#پ_۶۵
خاموشی کردم و بیهدف به فرمولهای رنگارنگ جزوهی شیمی نگاه میکردم که فاطی روی برگهی جلوی کف دستم با خودکار قرمز نوشت:
_بها پیام داده.
نگاهم رفت سمت یقهاش! جایی که همیشگی گوشی مخفیاش را نگه میداشت.
کاغذ را جلو کشیدم و نوشتم:
_الان؟
سرش را تکان داد که یعنی بله.
با سر به کف دستشویی اشاره کردم، بلافاصله بلند شد و سمت در هال حرکت کرد و بیان کرد:
_من برم کف دستشویی.
با خودکار جملهی فاطی را خط خطی کردم.
هزار بار گفته بودم لازم نیست هرجا که میروی این گوشی لعنتی را با خودت ببری، بهادر یکی دو ساعت منتظر بماند آسمان به زمین نمیآید، ولی گوشش بدهکار نبود؛ میاطلاع داشتم با این بیاحتیاطیهایش بالاخره یک روزگار بند را آب میدهد.
عمو با اینکه چندان به فاطی برای پوشش و راهی شد و آمدش سخت نمیگرفت ولی روی یک چیز حساسیت ویژهای داشت، آن هم همین رفاقت و رابطه بود.
گاهی فکر میکردم شاید حتی نگاه پسرهای خانوادهمان به این موضوع منطقیتر از نگاه عمو باشد.
همواره در بحثها و دورهمیها وقتی حرف از این جور موضوعات میشد، عمو میگفت: «دختری رو که به اعتماد خونواده و پدرش خیانت میکنه باید انداخت دور!»
یعنی خانوادهی ما طوری بود که حتی آدمهای منطقی و مهربانش هم یک روی ترسناک و غیرمنطقی داششتابزده.
چه میشد کرد! ما که دیگر عادت کرده بودیم، به قول بیبی، گل بیعیب خدا بود.
ملیحه همچنان جلوی آینه خودش را برانداز میکرد پالتوی قهوهای بلندی که هفتهی قبل به نیت دورهمی با دوستان دوران دانشگاهش دوخته بود حسابی سلیقه و مهارتش را به رخ میکشید.
واقعا در خیاطی استعداد خالص بود، گاهی حتی لباسها را بهتر از عکس و مدل روی مجلهاش میدوخت.
روسری یشمی رنگش را روی سرش مرتب کرد و برگشت سمت آشپزخانه و با احتیاط مادر را صدا زد.
مادر سرش را بیرون آورد و نگاهش کرد.
ملیحه با من و من بیان کرد:
_میشه امروز چادر نپوشم؟
مادر دیدههایش را درشت کرد و بیان کرد:
_دیگه چی؟!
ملیحه دستی به پالتوی کشیده و اندکی گشادش کشید:
_ببین پالتومو… هم کشیدهه هم گمسرور، زیر چادر بد میشه، پفکی میشم.
مادر بیاهمیت برگشت داخل آشپزخانه و اضافه کرد:
_هیچ هم بد نمیشه، از این حرفا برای من نزن.
بعد دوباره سرش را بیرون آورد و با چاقوی تو کف دستش مرا نشان داد و گفت:
_همین یکی یاغی شده برام بسه.
ملیحه باز اصرار کرد:
_همین یه بار مولین، تو رو خدا.
مادر تند شد:
_بسه ملیحه، همین مونده تو هم بی چادر بگردی! آبروت کجا رفته؟ سر لیلی کم خفت نکشیدم از این و اون.
حرصی شده قد بلند شدم حرکت کردم کنار در آشپزخانه.
_از کی و کی؟ بگو خودم حقشونو بذارم کف کف دستشون، بیجا کردن حرف زدن.
مادر جوابم را نداد و با اخمهای درهم مشغول شستن گوجهها شد.
ملیحه دیگر چیزی نگفت، ناامید چادرش را از روی میز اتو برداشت سر کرد و کشش را توی آینه تنظیم کرد.
به چهرهی مغموم ملیحه نگاه کردم و طاقت نیاوردم سکوت کنم:
_الان همین تیپ ملیحه از نصف چادریای فامیل بهتره بخدا. واقعا اشکالش چیه اینطوری بره مامان؟ یه دقیقه بهش فکر کن.
مادر که دیگر برآشفته شده بود، تهمشاهده کرد کنان گفت:
_لیلی بشین سر جات! تو کار خودتو کردی دیگه نمیخواد بقیه رو هم بکشونی دنبال خودت.
ملیحه نگاهم کرد و سرش را بالا انداخت که یعنی ادامه ندهم، سمت در هال راهی شد و قرار گرفت تا کفشهایش را بپوشد.
مادر دوباره آمد کنار در آشپزخونه و رو به ملیحه گفت:
_هوا تاریک نشده برگرد، نری بشینی به حرف زدن تا شامگاه.
ملیحه چیزی در جواب مادر نبیان کرد. قد بلند شد و با خداحافظی بیرون رفت.
فاطی از کنار ملیحه رد شد، جلوی بخاری از حرکت ایستاد و دستهایش را بالای آن گرفت.
نزدیکش که شدم پچ پچ کرد:
_میگه فردا برم ببینمش.
مثل خودش ساکت اضافه کردم:
_ از هفته قبل این سومین باره! تو پاساژ تابلو میشیا.
_پاساژ نه، بیرون.
_کافی شاپ؟
سر بالا انداخت و لب زد:
_خونه.
چشمهایم گرد شد، حرکت کردم سمت اتاقم و فاطی دنبالم آمد. در را بستم، کنار پنجره از حرکت ایستادم و بیان کردم:
_چی داری میگی؟ میخوای بری خونهش؟
پرید بالا، لبهی پنجره نشست و گفت:
_چیکار کنم؟
_یعنی واقعا الان دو دلی چیکار کنی؟
انگشتانش را در هم پیچاند:
_چند باره هی دعوتم میکنه، هی میپیزیرامش! ناجوره خب.
_فاطی من نمیخوام بهت بگم درست و غلط چیه، اما وقتی بهش فکر میکنم چهارستون بدنم میلرزه.
ابروهایش در هم حرکت کردند:
_به چی فکر میکنی؟
خیره نگاهش کردم:
_به اینکه بری خونهش و…
_ برم خونهش و چی؟
عاقل اندر سفیه نگاهش کردم:
_خودت میدونی و چی!
نگاههایش گرد شد، دستش را روی دهانش گذاشت و قد بلند بیان کرد:
_نــــه، خل شدی؟
_هیس یواش! پس چی؟ میخوای بری خونهش چیکار؟
_فقط میرم یه ناهاری چایی چیزی میخورم و برمیگردم، همین!
با تعجب اظهار کردم:
_تو خل شدی، نه من! واقعا اندیشیدی بهادر اینقدر اصرار میکنه منتظره واسه تو ناهار بپزه؟
فاطی فکری شد و زمزمه کرد:
_آخه حرفی درباره این چیزا نزد.
_فاطی تو که اینقدر ساده نبودی! چرا به بهادر میرسی کلا فکرت تعطیل میشه؟
_یعنی میگی واقعا از رو منظور داره میگه؟ فکر نکنم آخه اصلا اشارهای چیزی هم نکرد، بعد هم من همون اولا غیر مستقیم بهش اظهار کردم اهل این حرفا نیستم خب.
به قلبم شک افتاد، شاید واقعا من زیادی به بهادر بدبین بودم و داشتم نابهجا قضاوتش میکردم، به هر حال فاطی بود که او را دقیق میشناخت و من فقط یک آشنایی معماما با او داشتم.
کمی از موضعم عقب کشیدم و گفتم:
_نمیدونم والا، تو خودت باید بشناسیش دیگه… یعنی هیچوقت درباره این چیزا حرفی نمیزنه؟
نگاهش را دزمتوجه شد و بیخودی کف دستش را به لبهی پنجره کشید و اضافه کرد:
_کدوم چیزا؟
خندهام گرفت:
_چیزای خاک بر سری!
چشمهایش همچنان روی در و دیوار میگشت و مرا نگاه نمیکرد. خجالت کشیدن فاطی از آن اتفاقهایی بود که هر ده سال یکبار اتفاق میافتاد برای همین ویرم گرفته بود اذیتش کنم.
سرم را تکان دادم و نچ نچ کنان گفتم:
_معلوم نیست چیا میگید تو این پیام بازیای شامگاهانه روزی!
_زهرمار، بخدا چیز خاصی نمیگیم.
چشمهایم را ریز کردم و خیره نگاهش کردم.
اعتراف کرد:
_خب اون بعضی وقتا میزنه جاده خاکی اما منم کم نمیارم خودمو میزنم کوچه علیچپ.
چند ثانیه بدون حرف همدیگر را خیره شدیم بعد زدیم زیر خنده. بین خندههایش بیان کرد:
_هر وقت میخواد بحثو به این چیزا بکشونه یه جوری خودمو خر نشون میدم که یعنی من بسیار چشم و گوش بسته و هیچی ندونم، طفلی میخوره تو ذوقش دیگه کلا تا چند ساعت ساکت میشه.
به چهرهی خندانش چشم دوختم و اندیشیدم کاش میشد مثل فاطی همین قدر ساده با مسائل برخورد میکردم، حالا اگر من بودم از همین موضوع برای خودم یک درگیری فکری تمام نشدنی میساختم.
_حالا نمیخواد اینقدر هم سخت بگیری بهش.
_نه بابا؟! چی شده اپن مایند شدی لیلی خانم؟ تو نبودی اون دفعه واسه یه بغل ساده منو به غلط کردن انداختی؟
باز با یادآوری آن روزگاری که فاطی بعد از مشاهده کردن هدیهی تولدی که بهادر برایش خریده بود بیپروا وسط کافینت بغلش کرده بود، حرص خوردم.
_بیشعور من خشمگینتم به خاطر بیاحتیاطیت بود، اگه یهو یکی میمشاهده کرد خب بیچاره میشدیم که.
انگار که داشتم برایش مطلب درسی توضیح میدادم چند بار سرش را تکان داد و گفت:
_آها پس یعنی تا بغل و بوس مشکلی نداره استاد؟ فقط شرط واجب اینه که در خفا باشه، درسته؟
لبم را کج کردم و بیاعتنا به مسخرهبازیاش اضافه کردم:
_نمکدون! من نمیدونم دیگه هر کاری میکنی بکن، فقط این یکیو نکن که از عاقبتش بد میترسم.
مطمئن سر بالا انداخت:
_نه بابا، خرم مگه؟
نگاهم را که متوجه شد خندید:
_خب درسته در مقابل بهادر خر میشم اما این یکی نشدنیه، تا نیاد خواستگاری و خیالم راحت نشه امکان نداره اصلا.
#پ_۶۶
#پ_۶۷
یکهو دلم گرفت، فکر اینکه فاطی ازدواج کند و برود پی زندگیاش عمیقا افسردهم میکرد.
_فاطی تو واقعا میخوای ازدواج کنی؟ پس اون همه آرزو و نقشهای که با هم کشیدیم چی؟
_اوووه، حالا کو تا اون موقع؟
_خب نهایت دو سال دیگه، بیشتر که نمیشه، میشه؟
_خب تا اون موقع کنکورمونو دادیم دیگه، قرار نیست وقتی ازدواج کنم دانشگاه رو ول کنم که!
مأیوس نگاهش کردم:
_ مثلا قرار بود دانشگاهمونو بریم یه شهر دیگه، راضیشون کنیم دوتایی خونه بگیریم کار کنیم، یادت حرکت کرد اینارو؟
_خب چه کنم؟ نمیدونستم یهو عاشق میشم که!
توی قلبم بهادر را فحش دادم ولی چیزی به زبان نیاوردم.
با امیدواری اضافه کرد:
_اما لیلی بهادر گفت اگه من موافق باشم شاید بعد از ازدواج بریم شهر اونا زندگی کنیم، بعد اگه تو هم اونجا قبول شی خوب میشه نه؟ به هوای من میایی اونجا دیگه راضی کردن عمو اینا هم راحتتره.
_ما یه سال و نیم دیگه کنکور داریم، یعنی تا اون موقع شماها باید ازدواج کرده باشید تصمیمتونو واسه جای حیات هم گرفته باشید که من بتونم تو انتخاب رشته شهر بهادرو بزنم. بعد تو بخوای درگیر عروسی و این چیزا هم بشی که دیگه عمرا کنکور قبول بشی، تازه منو هم درگیر میکنی دوتامون به فنا میریم.
_نه خب، اتفاقا دیشامگاه با بهادر دربارهی همین چیزا حرف زدیم، گفتم اگه این تابستون بیاد تمایل داشتگاری، یه نامزدی کوچیک میکنیم تابستون بعدی کنکورمو که دادم ازدواج میکنیم.
به شانهاش کوبیدم:
_بیشعور این همه برنامهریزی کردی و هیچی به من نمیگی؟
_نه جون لیلی، تازه این چند روزگار حرفشو زدیم، میدونی که بهادر هی ولی و اگر میآورد.
دیدههایم را در حدقه چرخاندم:
_ پس بالاخره سرورمون لطف کرد و جدی جدی درباره ازدواج صحبت کرد؟
لبخند زد:
_ کی میشه که تو با بهادر خوب شی؟
پشت نگاه نازک کردم و اضافه کردم:
_شرمنده فکر نکنم بشه، بعد هم من نمیخوام همشهری بهادر باشم، تازه بخوام هم از کجا معلوم بتونم اونجا قبول بشم شاید اصلا رتبهم نرسید. تو هم از الان بهش قول نده که بری شهرشون، بذار ببینیم بعدا چی میشه، والا من بعید بدونم عمو و مولینت بذارن چند خیابون بیشتر ازشون فاصله بگیری!
سرش را بالا انداخت:
_نه چیزی بهش نبیان کردم، همینطوری گذری بین حرفامون بهش اشاره کرد؛ ولی لیلی من ازدواج کنم که دیگه منتظر نمیمونم بقیه برام تصمیم بگیرن، هر جا که خودمون دو تا توافق کنیم میریم همونجا.
چند لحظهای به صورتش خیره شدم، فاطی با این که هیکلش پُر نبود ولی صورت گرد و تپلی داشت که چهرهاش را دلنشین و دوستداشتنی میکرد.
کف دستم را جلو بردم، لپش را کشیدم و اضافه کردم:
_ باورم نمیشه تو میخوای اینقد زود ازدواج کنی، همیشه فکر میکردم تازه از بیست و چند سالگی به فکرش میافتی.
_وااای به خدا خودمم همینم لیلی، همین دیشامگاه حرف ازدواجو میزدیم یه جوری شده بودم اصلا، استرس گرفته بودم. خودم قشنگ احساس میکنم بسیار زوده برام، آمادگیشو ندارم انگار… ولی خب چه کنم؟ تا کی میتونم به این رابطهی قایمکی ادامه بدم؟ تو هی میگی بیخیالم ولی جون بابام بعضی شامگاها یهو توهم میزنم مثلا یه آشنا منو با بهادر دیده و الان میاد در خونه رو میزنه به بابا میگه اون روزگاری دخترتو با یه پسره متوجه شدم، بعد تا یکی در میزنه یهو قلبم میاد تو حلقم، یعنی اینقدر استرسی میشم که دلم میخواد همون لحظه گوشیو بردارم زنگ بزنم به بهادر بگم آقا دیگه تموم… بعد از یه طرف هم خیلی حالم بد میشه وقتی به این فکر میکنم که بهادر از زیستنم بره. دلنشین احساس پوچی میکنم.
دلم برای فاطی و قلبشورههایش سوخت، نمیدانستم غصهی چند نفر را بخورم!
باز یاد چند سال پیش افتادم که رضا، برادر وسطی فاطی عاشق دختری شده بود و یک سالی هم با او دوست بود تا این که خانوادهی دختر خبردار شدند و درگیری پیش وارد شد. خانوادهی ما نه تنها رضا را سرزنش نکرده که پدر و عمو با چند سبد میوه راهی شده بودند منزلی آن دختر برای درست کردن اوضاع و گذاشتن قرار خواستگاری.
عمو خم به ابرو نیاورده و حسابی از رضا حمایت کرده بود. زن عمو هم کلی خوشحال بود که پسر دومش دارد سر و سولین میگیرد.
هیچکس از رضا نسؤال کرده بود چرا با دختر مردم دوست شدهای! سؤالی که احتمالا خانوادهی آن دختر هزار بار از او پرسیده بودند.
من آن روزها سنم کمتر بود و جریان را از این زاویه نگاه نمیکردم، فقط به این فکر میکردم که خدا کند همه چیز درست شود و پسرعمویم به دختری که دوستش دارد برسد.
اما از وقتی که فاطی وارد رابطه با بهادر شده بود و ما در ترس و تشویش سرگردان بودیم، مدام آن روزگارها را به یاد میآوردم و فکر میکردم اگر عمو و زن عمو بفهمند دخترشان هم مثل پسرشان عاشق شده چه غوغایی به پا خواهند کرد.
بغضی که نمیدانم یکهو از کجا توی گلویم نشسته بود را قورت دادم و مسیر صحبت را عوض کردم:
_فاطی واقعا بدون بهادر احساس پوچی میکنی؟ یعنی دلدادگی اینقدر حال آدمو عوض میکنه؟
به آنی مضطربی از چهرهاش کنار راهی شد و جایش را تبسم شیرینی پر کرد:
_بسیار لیلی، بهشدت … زیباترین حالیه که تا الان داشتم
نفس عمیقی کشید و ادامه داد:
_الهی که تو هم تجربهاش کنی… با یه آدمی که لیاقتتو داشته باشه.
چیزی در دلم تکان خورد و ذهنم ناخودآگاه پر کشید سمت کسی… ناباور از افکار سرخود و احمقانهام سرم را محکم تکان دادم و در جواب دعای فاطی بیان کردم:
_حالا نه، شاید چند سال دیگه…
صوتی در حیاط و پشت بندش صدای مادر حرفم را ناتمام گذاشت:
_لیلی در میزنن
#پ_۶۸
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن