#پ_۸۲
با هر مشقتی بود صورتم را حفظ کردم، فنجان قهوهی گلستان خانم را برایش لبهی پنجره گذاشتم و بیرون رسیدم.
دلم میمیل داشت میتوانستم کمی در جادهرو بمانم تا سِرّ درونم از رنگ رخسارم پاک شود و فاطی را حساس نکنم؛ ولی میوحشت کردم او هر لحظه از آشپزخانه بیرون بیاید و معطلیام را میان مسیررو ببیند.
بیرون وارد شدم، در خاموشی کنار فاطی توقف کردم و مشغول چیدن نارنگی برای گلستان خانم شدم.
فاطی برگشت نگاهم کرد و اظهار کرد:
_چته؟
خودم را از شاخهای آویزان کردم و گفتم:
_چمه؟! هیچی.
دروغ میبیان کردم، هر لحظه ممکن بود بزنم زیر گریه!
وقتی یادم میوارد شد لحظهای که اضافه کرده بود «قشنگ خانم بودی؟» چطور قلبم لرزیده بود، از خودم بدم میوارد شد.
از خودم خجالت میکشیدم که شده بودم مایهی سرگرمی یک عوضی.
کسی داشت توی سرم فریاد میزد:
«لیلی نگاه حال و روزتو! تو اونی نبودی که واسه فاطی سخنرانی میکردی چرا با یه مشاهده کردار و چند تا نگاه دلتو باختی؟ تو اونی نبودی که فکر میکردی خودت عقل کلی و فاطی یه دختر ساده که قلبشو به چند تا جملهی عاشقونه باخته؟ حالا خودت کجایی؟ طرف نه حرفی زده نه حتی یه نگاه واقعی بهت کرده بعد تو راحت قلبتو به یه نمایش مضحک و مسخره باختی؟ خدا میدونه حالا چطوری دربارهت فکر میکنه.»
فاطی ضربهای به بازویم زد، شانههایم بالا پریدند:
_مرض! هراسیدم.
_کجایی؟ دارم باهات حرف میزنما، چی شده؟ رفتی داخل اومدی یه طوری شدی، نوهی گلستان خانمو متوجه شدی؟
هول شدم:
_چی میگی؟! منظورت چیه؟!
به دقت نگاهم کرد:
_والا من چیزی نمیگم، تو و این حرکت کردارات انگار میخوان یه چیزی بگن، حالا دیگه من غریبه شدم و حرف قایمکی از هم داریم؟! آره؟!
حرفی نزدم، حوصلهی حاشا کردن نداشتم.
فاطی پی حرفش را نگرفت، یکهو پرید به شاخهی دیگری و اضافه کرد:
_اینو بعدا بهش رسیدگی میکنم لیلی خانم، اما الان تا گلستان خانم نیست یه لحظه برم اتاقک ببینم چطوریه.
برگشتم به پنجره خیره شدم، جای گلستان خانم پشت پنجره خالی بود. هیچ متوجه راهی شدنش نشده بودم.
_کجا رفت؟
فاطی بیخیال به سمت اتاقک شیشهای که چند متری با ما فاصله داشت حرکت کرد و گفت:
_نمیدونم، بیا بریم داخلش یه لحظه.
آنقدر صاحب اتاقک، بد توی برجکم زده بود که هیچ تمایلی به وارسیِ اتاقش نداشتم.
سرجایم ایستادم و فاطی را چشم دوختم که با پررویی و بیدلواپسی از سر رسیدن گلستان خانم در اتاقک را باز کرد، کفشهایش را درآورد و وارد آن شد.
نشست کف اتاقک و اضافه کرد:
_وااای لیلی چه خوبه، فکر کن شامگاه اینجا بخوابی، ماه و ستارهها رو ببینی.
دو سه قدم جلو حرکت کردم، به درخت افرایی که تعدادشان در حیاط پشتی زیاد بود، تکیه دادم:
_فکر نکنم بشه شبای پاییز توش موند، تابستون و اینا آره.
_آره بسیار سرده.
نگاهش توی اتاق گشت زد.
_هعی…لپ تاپم داره، جون میده دوتایی اینجا دراز بکشیم سریال ببینیم، نه؟
چیزی نگفتم.
به چهارچوب آهنی اتاقک کف دستی کشید و گفت:
_حیف آهنیان اینا، اگه چوب بود بسیار خوشگل میشد نه؟
_اگه چوب بود که سر اولین بارون به فنا میحرکت کرد.
کشیده شد در را باز و بسته کرد و گفت:
_راست میگی، حواسم به بارون نبود.
_بیا بیرون الان یکی میاد.
کفشهایش را پوشید، در اتاقک را بست، به سمتم رسید و گفت:
_سطل من دیگه پر شد بسه، یه کم سرشو خالی بذارم فکر نکنه گشنهایم.
حال تبسم زدن هم نداشتم.
_باشه پس سبد گلستان خانمو تموم کنیم زود بریم.
_چی شده لیلی؟
شاخهی پر باری را به زور پایین کشیدم، چهار نارنگی از آن چیدم و در سبدی که روی زمین گذاشته بودم ریختم.
_حرف نزن زود باش.
دماغش را چین انداخت و به مسخره گفت:
_نگاه ارباب!
چند دقیقهای نگذشته بود که صوتی شلوغی و همهمهای از حیاط جلویی خونه به گوشمان رسید.
فاطی کف دستهی سطل را گحرکت کرد، کشیدهش کرد و بیان کرد:
_فکر کنم مهمون اومده براشون.
_پس آروم آروم برو، اول اونا برن داخل بعد ما بریم.
فاطی مسیر افتاد سمت حیاط کناری و من هم سبد به دست پشت سرش حرکت کردم.
هر چه نزدیکتر میشدیم آوای حرفزدنها و خندهها واضحتر میشد.
فاطی سرکی کشید:
_رو ایوونن، دو تا دختر و یه پسرن، شاید نوههاشن، یه زن میانسالم هست، عروسشه یا زن داداشش؟ شایدم خواهر کوچیکشه.
بعد برگشت مرا نگاه کرد.
_میگم گلی جون خواهر داره؟
حس کردم یک قطره آب روی پیشانیام افتاد، سر کشیده کردم و به آسمان خیره شدم، دو سه قطرهی دیگر روی صورتم افتاد؛ باران داشت شروع میشد.
فاطی دوباره راه افتاد و اظهار کرد:
_راهی شدن تو.
رسیدیم جلوی ایوان، حالا سبد گلستان خانم را چه میکردیم؟
فاطی نگاهم کرد:
_در بزن، بذارش جلو در.
مردد به پلهها چشم دوختم، فاطی گفت:
_میخوای بده من ببرم.
لیلی بیجربزه خوشایندم نبود، مصمم پا روی پله گذاشتم:
_نه خودم میبرم.
با پشت کف دست چند ضربهی کوتاه به درِ چوبی سالن زدم.
بهشدت طول نکشید که خودش پشت در سبز شد، خنده روی لبهایش بود و معلوم بود با پسری که چند قدم، عقبتر پشت سرش از حرکت ایستاده، مشغول صحبت بوده.
سریع نگاهم را روی دستگیرهی در نشاندم و بی معطلی اظهار کردم:
_میشه یه لحظه گلستان خانمو صوت کنی؟
آوای گلستان خانم از توی خونه میرسید، نیم چرخی زد و اضافه کرد:
_ماجان لیلی دم دره.
لیلی! چه غلطا! مرتیکهی خودشیفتهی قلب شکن!
دستش را به طرف سبد توی دستم دراز کرد و بیان کرد:
_اینا برا ماست؟
چقدر رو داشت.
آن لحظه با تمام وجود آرزو کردم کاش سبد برای خودم بود و ضایع شدنش را میدیدم؛ ولی متأسفانه شانس هیچوقت با من یار نبود.
یک لحظه هم نگاهش نکردم، سبد را در دستش رها کردم و یک «بله» زمزمه کردم.
گلستان خانم از پشت ظاهر شد و او از جلوی در کنار رفت و هممسیر همان پسر از در فاصله گرفتند.
_لیلی جان اینجایی؟ راهی شدم تو اتاق ندیدمتون.
تبسم زورکی روی لبم کاشتم و گفتم:
_بله، ما دیگه کارمون تموم شد.
فاطی از همان پایین اظهار کرد:
_گلستان خانم بازم مرسی، کف دستتون درد نکنه، ببخشید مزاحم شدیم.
_کجا میرید؟ بیایید داخل بشینید یه چند دقیقه.
مؤدبانه تشکر کردم، با تعارف و خداحافظی چند باره پایین رسیدم و با فاطی قدم توی کوچه گذاشتیم.
باران کم کم داشت شدت میگرفت و روی موهای فر خوردهام مینشست.
کف دست توی جیب شلوارم کردم، کش مویم را بیرون آوردم، موهایم را از پشت سر جمع کردم و با خودم فکر کردم:
«چقدر ارزشش را نداشت!»
#پ_۸۳
#پ_۸۴
یک دقیقهای پشت در حیاط معطل ماندم تا در را برایم باز کنند.
این زنگ لعنتی هم از دوازده ماه سال، یازده ماهش را اتصالی میکرد و خراب بود.
دیگر کم کم داشتم عصبی میشدم که ملیحه با چتری که بالای سرش گحرکت کرده بود، در را باز کرد.
کنارش زدم و بیان کردم:
_یه ساعته پشت درم، واسه دو قدم حتما باید چتر بگیری؟
صدای حسین تا توی حیاط میوارد شد:
_تکلیفشو من مشخص کنم؟
جلوتر از ملیحه در هال را باز کردم و وارد شدم.
مادر و راحله کنار بخاری جای گرفته بودند و حسین کف دستش را روی لبهی تاقچه گذاشته و سر پا از حرکت ایستاده بود.
سلام بی میلی کردم، سمت اتاقم حرکت کردم و در را بستم.
طبق معمول حسین داشت کف دست به سینه و طلبکار جواب بقیه را میداد.
از وقتی راحله وارد شده بود قهر، سر و کلهاش خونهمان پیدا نشده بود.
البته مسیر خونهی حسین از ما دور بود و در حالت معمول هم کمتر رفت و آمد داشتیم.
در شهرکی اطراف شهر زندگی میکرد و همانجا هم مشغول به کار بود.
اما این بار حتی دورهمی پنج شنبهی گذشته را هم نیامده بود.
مادر چند بار زنگ زده بود که بیا با هم بشینیم و فکری به حال راحله و زیستناش کنیم ولی حسین انگار تمایلی به دخالت در این مورد نداشت.
حالا چه شده که اینطور با توپ پر آمده بود را خدا میاطلاع داشت.
من از وقتی راحله تعریف کرده بود که خودش با عاشقی و عاشقی ازدواج کرده، گاردم را نسبت به حسین کمی پایین آورده بودم، به هر حال مقصر اصلی خود راحله بود اما دلیل هم نمیشد که حسین اینطور شانه خالی کند.
بافتم تقریبا خیس شده و به تنم چسبیده بود.
تند از سرم بیرونش کشیدم، شلوارم را هم درآوردم و هر دو را به کف دستگیرهی پنجره آویزان کردم.
لباس راحتی پوشیدم و در حالی که با شال نخی موهایم را خشک میکردم از اتاق بیرون حرکت کردم.
_مادر، من دارم میگم به هر حال تو فامیلی باهاشون، خود حمید هم رفیقت بوده، تو نری حرف بزنی کی بره؟ بالاخره که یکی باید بره ببینه چی به چیه؟ حرف حسابشون چیه؟ کی بهتر از تو و زنت؟
_حرف حسابشون مشخصه، مگه این که شما بخوای خودتو بزنی به اون جاده، خودش چند روز پیش زنگ زد بهم…
نگاه همهمان معطوف به حسین شد و حسین هم برای حرف زدن کمی کف دست کف دست کرد.
ملیحه بی طاقت بیان کرد:
_خب چی اضافه کرد؟
_اظهار کرد دیگه منتظر نباشه کسی از قهر برش گردونه.
سر راحله پایین افتاد.
عصبی اضافه کردم:
_تو چی اظهار کردی؟
حسین که جواب نداد با تمسخر اضافه کردم:
_ناظهار کردی دیده داداش؟! ببخشید باعث دردسرت شدیم؟
با دیدههای درشت کرده قدمی به سمتم برداشت:
_تو ببند… لا اله الا الله، وقتی دو تا بزرگتر دارن حرف میزنن بشین یه گوشه حرف نزن.
نمیدونم آن همه حرص از جای دیگری بود یا همهاش گردن حسین بود که آنطور توی سینهاش رفتم و گفتم:
_کاش نصف این الدرم بلدرمی رو که واسه خواهر و مادرت داری واسه اونا هم داشتی.
ملیحه بلافاصله آمد بین من و حسین توقف کرد، کف دستش را روی یقهی من گذاشت و عقبم راند.
مادر بی توجه به دعوای میان ما، جلوی حسین ایستاد و گفت:
_تو چی بیان کردی مادر؟ نبیان کردی این همه دکتر و آزمایش میگن مشکل از توئه، نه خواهر من؟
حسین کف دستی به ریش پرپشتش کشید و بیان کرد:
_چی بگم مادر من؟ خودش مگه نمیدونه این حرفها رو؟! میگن یا راحله بیاد بشینه سر خونه و حیاتش، اون زنه رو اصلا یه جای دیگهی شهر واسش خونه میگیرن، یا همونجا بمونه.
پر از عصبیت و ناباوری نگاهش کردم.
مادر صورتش را چنگ زد.
_یعنی چی؟ مگه بچهی من بی کس و کاره که اینا سر هیچ و پوچ براش هوو بیارن؟
آوای در حیاط رسید، ملیحه مجدداً سمت در حرکت کرد، راحله هنوز سرش پایین بود و مادر همچنان توی صورت حسین میخ شده بود، شاید دنبال یک ارزن بخار میگشت!
عصبی جلو راهی شدم و با صدای کشیده خشمم را بیرون ریختم:
_که یه جای دیگه براش خونه میگیرن، ها؟ هشت ساله خواهر منو گذاشتن طبقه بالاشون و تا تونستن عقدههاشونو سرش خالی کردن بعد الآن دهن پر میکنن که خونه حیات اونو جدا میکنن؟ بهشدت غلط بیجا کردن…
میان حرفهایم در هال باز شد و محمدجواد وارد شد، اخم درهم کشید و تشرم زد:
_چه خبرته؟ صدات تا هفت کوچه اونورتر حرکت کرده.
از آمدن محمدجواد شیر شدم؛ درست بود که در منزل خونمان را توی شیشه میکرد ولی باز آن بیرون اگر کسی برایمان قدم کج میکرد، قلمش را خُرد میکرد.
تومنی صنار با حسین توفیر داشت.
_آخه ببین چی میگه؟ حمید زنگ زده بهش گفته راحله یا باید قبول کنه هوو سرش بیاد یا هم همینجوری خونه باباش بمونه.
محمدجواد کاپشن خیس از بارانش را از تن دراورد و با تغیّر اظهار کرد:
_حمید بهشدت گه خورده با هفت جد و آبادش
و رو به مادر ادامه داد:
_یه هفتهاس منو نگه داشتین که اوضاع رو خراب نکن ما خودمون ال میکنیم، بل میکنیم! اینه ال و بلتون؟ …من باید همون صبحی که راحله رو اونجوری فرستاد میراهی شدم دهنشو سرویس میکردم.
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن