این هم از مزیتهای خانوادهی پرجمعیت بود که خلاقیتت را بالا میبرد.
برای ما که همیشه در میان جمع بودیم و پچپچمان به مذاق بقیه خوش نمیآمد این روش به درد بخوری بود.
البته بدیاش این بود که برای جملههای طولانی کاربرد چندانی نداشت، ولی حداقل کار جاده بنداز بود.
گلستان خانم از جایش برخاست و اظهار کرد:
_منم بیکار نشینم پس، کجا میشه کف دستامو بشورم؟
قد بلند شدم و شیلنگ آب را تا نزدیکیِ جایی که جای گرفته بود آوردم، گلستان خانم یک قدم جلو رسید و کف دستهایش را کنارهی دیوار شست.
_مرسی دلنشین خانم.
شیر آب را بستم و جواب تشکرش را دادم.
سمیه سر کشیده کرد، مرا چشم دوخت و مثلا با شوخی و خنده بیان کرد:
_اگه گلستان خانم مریمو زودتر متوجه شده بود دیگه این لقبو روی لیلی نمیذاشت!
لبخند روی لبم خشک شد.
از کم شعوریِ سمیه مانده بودم!
این که مریم دختر زیبای خانوادهی ما بود بر من پوشیده نبود و حتی گاهی باعث خرسندیام هم بود که چنین خواهر دلربایی دارم؛ مخصوصا وقتی چهارم پنجم دبستان بودم و مریم جای مادر به مدرسهام میوارد شد و مورد توجه همکلاسیهایم قرار میگرفت احساس غرور و افتخار هم میکردم.
ولی اینها باعث نمیشد که اینطور مقایسه کردنمان گوشهی دلم را نرنجاند و اعتماد به نفسم را خدشه دار نکند.
بیبی ابروهایش را در هم کشید و گفت:
_هر گلی بوی خودشو داره، چشه دخترم؟ از زیبای چیزی کم نداره والا.
حمایت بیبی هر چند که ظاهرسازی بود و خودش بارها این مقایسه را انجام داده بود ولی کمی از قلبگیریام را زدود.
گلستان خانم هم با تبسم گفت:
_ مریم جان که خیلی جذابست، بر منکرش لعنت. اما لیلی تو چشم من یه چیز دیگهست، برای همین تا متوجه شدمش قشنگ خانم ناتمایل داشته اومد رو زبونم.
نمیدانم این حرفِ قلب گلستان خانم بود یا همینطوری از روی تعارف گفته بودش؛ ولی هر چه بود احساساتم را رقیق و قلبم را پر از خوشی کرد.
فاطی هم پشتبند بیبی و گلستان خانم هواخواهم شد:
_به نظر من که لیلی بسیار دلبره، مخصوصا چشماش.
بعد نگاهم کرد، بوسی در هوا برایم فرستاد و اضافه کرد:
_مو فرفریِ چشم دلنشین خودمه.
به نگاهان پُر محبتش نگاه کردم و برای قدردانی همان پلک زدنم کافی بود؛ چرا که ما همدیگر را از بر بودیم و معنی هر اشارهی هم را در هوا میگراهی شدیم.
#پ_۴۷
#پ_۴۸
به سمیه نگاه میکردم که حرف زدنش ذرهای از سرعت دستهایش کم نمیکرد. به گمانم حتی میتوانست همزمان با پاهایش کار دیگری هم انجام بدهد.
سمیه مصداق واقعی آن دختری بود که میبیان کردند از هر انگشتش یک هنر میبارد.
از چند سال پیش که مدرسه را تمام کرده و دیپلمش را گرفته بود، هر ماه یک هنر جمشاهده کرد از خودش رو میکرد.
از عروسک سازی و گلسازی گراهی شده تا جواهردوزی و گلدوزی؛ از کیکپزی و بستنی درست کردن گحرکت کرده تا تسلط روی انواع ترشیها.
مادر هم جاده و بیراه هنرهای سمیه را به رخمان میکشید و ما را شماتت میکرد؛ انگار که سمیه را او بزرگ و تربیت کرده و ما را مادر دیگری.
یکی از دلخوریهای مادر این بود که ملیحه بیشترِ دستمزدش از خیاطی را مدام خرج میکرد و کمتر آن را پسانداز میکرد، برخلاف سمیه که بیشتر جهیزیهاش را خُرد خُرد با کف دستمزد خودش از کارهای مختلف خریده و انبار کرده بود.
مادر وقت و بیوقت به ملیحه یادآوری میکرد که نمیگذارد پسرها قِرانی از پساندازشان را خرج جهیزیهی او کنند و پدر هم فقط لوازم برقی را برایش میخرد و بقیهاش به عهدهی خودش است.
هر چند که بعید میدانستم بعد از آن عروسی سنگینِ مریم دیگر چیزی در کاسهی پدر برای ملیحه مانده باشد.
وصلت کردن با خانوادهای که سطح مالیشان بالاتر از ما بود خرجهای کمرشکنی روی کف دستمان گذاشته بود و پدر تا دو سال بعد از عروسی، هنوز داشت قسطهای جهیزیهی مریم را میداد.
البته که گوش ملیحه برای این حرفها، دروازهی شمیران بود و هر چه مادر به آن میخواند افاقه نمیکرد.
ملیحه عاشق خرید لباس بود و همواره بهترین لباسها را بین ما خواهرها میپوشید.
از بچگی همینطور بود، بهانهی همیشگیِ جیغ و گریههایش لباس بود، هر چه ما برای اسباب بازی و چیزهای دیگر ننه من غریبم بازی درمیآوردیم او برای لباس خودش را به کف پیاده رو و شیشهی مغازهها میکوباند.
اصلا دلیل انتخاب خیاطی و یاد گراهی شدن آن هم همین کم کردن هزینههای لباسش بود که بعدها مهارتش گوش به گوش بین فامیل و همسایه چرخید و خیاطی برای ملیحه تبدیل به یک شغل و منبع دررسید شد.
که البته بیشتر دررسیدش هم صرف خرید پارچههای دلربا و مجلههای مد آنچنانی میشد.
سمیه با پشت کف دست، تار موی توی صورتش را کنار زد و بحثی را که تازه باز کرده بود، ادامه داد:
_حالا گفتم تا اون موقع سرویس غذاخوریها از مد میافته، مثل گاز و یخچال و اینا که نیست. دارم پولامو جمع میکنم برم سکه بخرم دیگه خیالم راحت باشه هر وقت تمایل داشتم بهترینشو بخرم.
گلستان خانم تبسم زنان بیان کرد:
_به سلامتی، حالا خبری هم هست یا نه؟
سمیه سرش را پایین انداخت که یعنی مثلا خجالت کشیده.
کاش حداقل چند دقیقه پیش آنقدر مفصل دربارهی ریز و درشت جهیزیهاش توضیح نمیداد.
فاطی مرا چشم دوخت و برای کنترل خندهاش لبش را گاز گحرکت کرد.
سمیه بعد از چند لحظه با صوتیی که مقداری ناز و شرم قاتی آن بود پاسخ گلستان خانم را داد:
_والا مورد که زیاده، چند ساله هی میرن و میان اما خب واقعیت هنوز کسی که به معیارهام نزدیک باشه پیدا نشده.
فکر کردم الان گلستان خانم با خودش میگوید اهالی این محله چقدر پز خواستگار را میدهند! آن از بیبی و این هم از سمیه.
_ایشالا اونی که به قلبت بشینه رو زودتر پیدا کنی خانم هنرمند.
سمیه همچنان سرش را پایین نگه داشته بود و در جواب گلستان خانم تشکر ملایمی کرد.
چند لحظهای بین جمع ما خاموشی افتاد اما بحثِ جمع کناریمان حسابی داغ بود و همه توی هم حرف میزدند.
سودابه خانم، همسر آقای فرامرزی که اینطرف تر و نزدیک به ما جای گرفته بود برگشت و رو به گلستان خانم بیان کرد:
_میگم گلی خانم نوهتون تصمیمشو گرفت؟ میخواد خونه رو؟
گوشهایم تیز شد.
به فاطی و سمیه که خیره شدم دیدم آنها هم حواسشان جمع جواب گلستان خانم شده. خندهام گراهی شد، فضاما در خون این محله بود.
_خودش که راضیه اما شریکش هم باید موافقت کنه از سفر که برگرده میارش خونه رو ببینه.
سودابه خانم سری تکان داد و دقیقا با لحن یک بنگاهی اضافه کرد:
_زودتر بیان ببیننش اگه میخوان اجارهش کنن، صاحبخونه دیشامگاه زنگ زده بود فرامرزی که از طرف خودش یه نفرو میفرسته احتمالا اون بخواد بخرش!
فاطی خندهکنان گفت:
_ماشالله سودی خانم خوب ورکف دست آقا فرامرزی کار یاد گحرکت کردیا.
سودابه خانم پوست اناری به شوخی سمت فاطی پرت کرد و بیان کرد:
_والا کم و زیاد نمیگم، صبری خانم خودش دیشامگاه باهام حرف زد اظهار کرد یکی از آشناهاش میخواد بیاد خونه رو ببینه.
فاطی با شیطنت اظهار کرد:
_نه میدونم کم و زیاد نیست، اینا فوت و فن بنگاه داریه!
سودابه خانم خندید و فحشی نثار زبان دراز فاطی کرد
.سمیه رو به گلستان خانم که با لبخند نظاره گر بحث میان فاطی و سودابه خانم بود اضافه کرد:
_کدوم خونه رو میخوایید اجاره کنید گلستان خانم ؟
_همین خونه ته کوچه رو، مدت و دوستش میخوان اجاره کنن واسه کارگاهشون.
فاطی زودتر از سمیه سؤال کرد:
_کارگاه چی؟
_کارگاه کفش، وقت از پونزده شونزده سالگی تو کارگاه داییش کار میکرده ،الان دیگه میخوان با دوستش کارگاه خودشونو بزنن.
فاطی و سمیه سوالات دیگری داشسریع برای سؤال کردن؛من ولی اگر رویم میشد فقط عاشق شدم بپرسم«مگه خودتون دو هفته پیش نگفتین میخواد برگرده خونه پدر و مادرش؟چی شد پس! چرا کنگر خورده لنگر را انداخته ته کوچه»
فصل چهارم
«متوجه شدمت… دلم لرزید»
سوز سرما به صورتم سیلی میزد و مطمئن بودم بینی و لپهایم به سرخی لبوهای اکبر لبویی شدهاند.
ساعت دوازده و نیم ظهر بود اما از آفتاب و گرما خبری نبود، آسمان پر از ابرهای تیره و هوا هم حسابی سرد بود.
خیابانمان را رد کرده و به مسیرمان ادامه میدادیم.
مقصدمان خانه نبود، خیابان پشتی و آن پاساژ کوفتی بود.
کف دستهایم را از توی جیب کاپشنم بیرون آوردم، روی صورت سردم گذاشتم و به فاطی نق زدم:
_مرض بگیری تو! یخ زدم از سرما.
_الان میرسیم دیگه میری کنار بخاری.
ابروهایم در هم راهی شدند:
_حالا کاش اون مرتیکه نباشه حوصلهی نگاههای مزخرفشو ندارم.
نیشش شل شد:
_سخت نگیر تو هم، بچه خوبیه. بها بهشدت قبولش داره.
_ببند نیشتو، به روباه میگن شاهدت کیه میگه دمم! یه جوری میگه بها قبولش داره انگار بها خودش کیه.
با مشت ضربهی نه چندان محکمی به باوزیم کوباند:
_کثافت بهادرم چشه مگه؟
از نظر فاطی سیلی خوردن از بها جانش چیز خاصی نبود.
چشمهایم را در حدقه چرخاندم:
_هیچی فقط زیادی شامگاهیه داداشامونه؛ البته دور از جونشون، اونا حداقل دستِبزن ندارن.
بیخیال گفت:
_اینقد که تو بابت اون سیلی ازش کینه به قلب گراهی شدی من نگحرکت کردم.
حرص زده اظهار کردم:
_آره خب زیرا تو خری.
سرخوش خندید:
_کف دست شما درد نکنه.
چپ چپ نگاهش کردم:
_چیه؟! خیلی خر کیفی!
با سر و گردنش ناز و عشوهای رسید و بیان کرد:
_اوه، چه جورم، بعد یه ماه میخوام آقامونو ببینما.
میاطلاع داشت از این لفظ متنفرم و عمدا تکرارش میکرد، با دهن کج شده ادایش را درآوردم:
_عاقامون!
برای اینکه حرصم را دربیاورد مجدداً حرف همکار بهادر را وسط کشید:
_رفتیم اونجا وحید بود باهاش تلخی نکنی دلشو بشکونیا.
به لبخند خبیثش نگاه کردم و اضافه کردم:
_قلبشو نمیدونم اما ممکنه دندوناش بشکنن اگه بخواد زیاد حرف مفت بزنه.
_بابا اون طفلی از تو خوشش میاد مثلا میخواد حرف بزنه سر صحبتو باهات باز کنه.
اخم کردم:
_بیخود خوشش اومده، با اون مزخرفاتش سر صحبتو باز نمیکنه فقط سر منو درد میاره.
_بدجنس.
_جدی میگم فاطی، یه جوری به بهادر بفهمون این دوستشو از تو کف دست و پای من جمع کنه. خودم که هر چی بی محلی میکنم حالیش نمیشه.
_اتفاقا بها چند بار غیرمستقیم خواست نظر تو رو دربارهی وحید بفهمه، منم دلنشین آب پاکی رو ریختم رو کف دستش. اونم حتما گوشی رو داده کف دست وحید اما انگار سیریشتر از این حرفاست.
حرصی بیان کردم:
_کاش جای نگاه چرونی و حرفای صد من یه غاز حرفشو مستقیم به خودم میاضافه کرد تا زیبا حالیش میکردم…
عصبی حرفم را ناتمام گذاشتم و بیان کردم:
_ اصلا اگه اونجا بود من نمیام داخل.
به نزدیکیهای پاساژ رسیده بودیم و فاطی همانطور که در کیفش به دنبال چیزی میگشت اظهار کرد:
_واه! یخ میزنی بیرون. اگه اینقدر رو مخته خب به بهادر میگم بفرستش پی نخود سیاه.
آینهی کوچک جیبی و رژ لب صورتیاش را از توی کوله پشتی بیرون آورد. خودش را کشید پشت ماشینی که در گوشهی خیابان پارک شده بود و شروع کرد به کشیدن رژ روی لبهایش.
همانطور از حرکت ایستاده بودم و نگاهش میکردم. کارش که تمام شد آینه را سمتم گراهی شد و گفت:
_اینو بگیر واسم.
جلو رفتم و آینه را روبروی صورتش گرفتم؛ مقنعهاش را عقب کشید و موهایش با دست شانه زد و مرتب کرد.
آینه را از جلوی صورتش کنار کشیدم:
_بسه دیگه، خوبی.
وارد پاساژ شدیم و مستقیم سمت کافینت بهادر راهی شدیم.
#پ_۵۰
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن