فاطی شیشهی دودی مغازه را هل داد و وارد شدیم، از شانس همیشگی خوب من وحید دقیقا پشت دخل نشسته بود و از بهادر خبری نبود.
فاطی جواب سلام و احوال پرسی گرم وحید را مفصل داد من ولی فقط به تکان کوتاه سر اکتفا کردم و کنار بخاری ایستادم و دستهای سردم را بالای آن گحرکت کردم.
وحید از آن مقلب آدمهایی بود که اگر میاظهار کردی «ع» فکر میکرد منظورت این است که عاشقش هستی!
یک بار خودم دیده بودم که چطور رفتار عادی یک مشتری را به نفع خودش تفسیر و آن را نخ دادن حساب کرده و چنان به آن شاخ و برگ داده بود که اگر خودم آنجا حضور نداشتم و در جریان نبودم حتما چرت و پرتهایش را باور میکردم.
تازه روی صنقلبیهای جلوی میز ورودی قرار گرفته بودیم که بهادر وارد شد.
فاطی با دیدههایی که برق میزدند بلند شد و جلو راهی شد، چند ثانیه به هم زل زدند ولی چون کافی نت شلوغ و سیستمها همه اِشغال بودند نتوانسشتابزده حرکت اضافهای بزنند.
بعد از دو هفته قهر بهخاطر آن سیلی و چهار هفته مسافرت بهادر به شهرشان، این بیشترین وقتِ دور بودنشان از همدیگر، در طی شش ماه رابطه بود.
با هم به سمت انتهای کافینت جاده افتادند، یک میز دو سیستمه در انتها و گوشهی کافی نت با فاصله از بقیه میزها قرار داشت که شده بود محل جیک جیکشان.
وقتهایی که قرار داشسریع، بهادر میز کناری و جلوییشان را خالی میگذاشت تا راحتتر بتوانند حرف بزنند.
هر چند که اگر بهادر کل کافینت را هم خالی میکرد باز تا این قرارهای نیم ساعته تمام بشوند و از آنجا بیرون برویم من در تشویش و دلشوره کف دست و پا میزدم؛ آنهم در حالی که فاطی بیشعور آن پشت با خیال آسوده قلب و قلوه رد و بقلب میکرد.
اگر چه احتمال دیدنِ آشنا در آنجا کم بود و مغازههای آن پاساژ بیشتر لوازم الکترونیکی و تعمیرات بودند و جایی نبود که همه گروه به آنجا راهی شد و آمد داشته باشند اما خب باز هم احتیاط شرط عقل بود، که البته فاطی بعد از آشنایی با بهادر عقلی در سرش نمانده بود که بخواهد آن را خرج احتیاط کند! همه را در راه عاشقی از کف دست داده بود.
#پ_۵۱
#پ_۵۲
هر چند که من آن را عاشقی نمیاطلاع داشتم؛
به نظرم فاطی بیشتر در تله افتاده بود.
بهادر آدمی نبود که بتوانم با خاطرِ آسوده حضورش در زندگی فاطی را بپذیرم؛ اما خب نظر من مهم نبود و کاری هم از دستم برنمیوارد شد.
از همان شامگاه امتحانی که فاطی طبق معمول، دقیقهی نود یادش وارد شده بود باید پروژهی تحقیقی برای نمرهی مستمرش ببرد و ما به جای کافینتِ روبروی مدرسه، مجبور شده بودیم ساعت هشت شامگاه در اطراف منزل به دنبال کافینت بگردیم و کف دست بر قضا مغازهی بهادر را پیدا کنیم، دلش از کف راهی شد و یکی دو ساعتِ بعد، با یک پوشه پر از کاغذهای تایپ شده و یک قلبِ باخته شده به خونه برگشت.
بهادر آن شامگاه از نظربازی و زبانبازی کم نگذاشته و از بخت نامیزان، معیار اصلی و مهم برای جذب فاطی را هم دارا بود.
با اینکه قلبم باهاش صاف نبود ولی نمیشد واقعیت را کتمان کرد، بهادر واقعا تیپ و قیافهی دلپذیری داشت که دقیقا همان، نقطه ضعف فاطی را قلقلک داد و در دام انداختش.
فاطی خودش همواره مابین شوخی و جدی میبیان کرد قلبم میخواهد مثل آدمهای فرهیخته، چیزهای بهتری ملاک و معیارم باشند اما باز اامان و مهمترین چیز برایم ظاهر است.
آن اوایل که هنوز رابطهشان جدی نشده بود چند بار به گوش فاطی خوانده بودم آدمی که در برخورد اول آنقدر با یک مشتری گرم بگیرید و زبان بریزد قابل اعتماد نیست؛ ولی گویی بهادر زودتر از من دست جنبانده و به فاطی اظهار کرده بود در همان نگاه اول دلش را به نگاهان دلربای او باخته.
من هم قبول داشتم که انگار خدا در نگاههای فاطی عسل ریخته و بعد با قلممویی ظریف مژههای تابدارش را نقاشی کرده؛ ولی این باعث نمیشد که اداهای عاشقانهی بهادر را باور کنم، به نظرم زیادی اغراق آمیز رفتار میکرد.
اما مشاهده کردن شور و شوق و هیجان هر روزگارهی فاطی باعث شده بود دهانم را ببندم و کام شیرینش را با حرفهایم تلخ نکنم.
هیجان و شوقی که بعد از پنج ماه رابطه با آن سیلی فروکش کرده بود.
هر چند که مشاهده کردن آن فاطیِ ساکت و مغموم اذیتم میکرد ولی با این گمان که سرش به سنگ خورده و خیلی زود این شکست را فراموش خواهد کرد، از این اتفاق راضی بودم.
دو هفتهی اول را همراهش غصه خوردم، بهادر را به فحش و بد و بیراه بستم و سعی کردم در پروسهی فراموشی کنارش باشم.
تا رسید به آن صبحی که در را باز کردم و همان فاطی همیشگی را پشت در مشاهده کردم، با همان خندهها و شوخیهای معمولش.
اظهار کرده بود بیخیال همه چیز و وانمود کرده بود که پروندهی بهادر را برای همیشگی بسته.
باورش برایم سخت بود مخصوصا که هنگام صحبت مدام نگاهش را میدزمتوجه شد و در و دیوار کوچه را متوجه شد میزد؛ ولی نمیدانم چرا قلبم خواست حرفهایش را باور کنم.
می خبر داشتم چیزی شده و دارد دروغ میگوید اما قلب به بازی اش دادم و پرونده ی بهادر را به سطل آشغال فرستادیم و صحبت درباره ی اورا ممنوع کردیم.
بی خبر از آنکه بهادر بعد از دو هفته قهر برگشته بود سراغ فاطی،و چهار هفته ای تمام با تلفن ها و پیام های مداوم در حال سبک سنگین کردن و بهبود رابطه شان بودند.آن روز ظهر همجاده فاطی که از در مدرسه بیرون آمدیم دستم را کشید یک گوشه ای کنار دیوار و همه چیز را برایم تعریف کرده بود.
با اینکه حس ششم یک کشف های برای خودش کرده بود ولی باز با شنیدن واقعیت وا راهی شدم .چیزی نگفتم فقط نا امید و سرزنشگر خیره اش شدم.
فاطی با نگاهانی که شرمندگی از آن می بارید سریع تند برایم توضیح داده بود که:
_ببخشید بهت دروغ اضافه کردم بخدا خودم هنوز مطمئن نبودم که میخام ببخشم یا نه …بهت ناظهار کردم زیرا نمیمیل داشتم روی تصمیم تأثیر بذاری…همین دیشامگاه نظرم قطعی شد.
تنها در خاموشی نگاهش کرده بودم،واقعیت این بود حرفی هم برای گفتن نداشتم .اگر فاطی بعد از چهار هفته به این نتیجه رسیده بود که میتواند بهادر را ببخشد و به او فرصت دوباره بدهد حرف زدن چه فایده.بنابراین با تمام دلواپسی هایم عقب جای گرفتم و سعی کردم دیگر آن قدر خودم را در تصمیم هایش دخالت ندهم تا مجبور به پنهان کاری شود ….
#پ_۵۴
متوجه نگاههای گاه و بیگاه وحید مابین راه انداختن کار مشتریها بودم اما خودم را به آن جاده زده بودم.
فاطی آل بُرده هم که تا بهادر را دید یادش راهی شد قبل از آمدن گفته بود وحید را دک میکند.
کلافه کف دست کردم توی کیفم و شانسی کتابی بیرون کشیدم تا خودم را مشغول نشان بدهم.
نگاهم روی اعداد و ارقام کتاب حسابان میچرخید اما حواسم پیش وحید و نگاههای آزار دهندهاش بود که باعث شدند تحملم تمام شود.
با یک حرکت بهسرعت سرم را بالا آوردم، نگاهش را گیر انداختم و بلافاصله اخمهایم تا آخرین حد در هم کشیدم؛ ولی خب به قول فاطی او سیریشتر از این حرفها بود، چرا که در جواب اخمم لبخندی زد و سرفهای کرد.
آخرین مشتری بیرون راهی شده و دیگر به جزء مشتریهایی که خودشان پشت سیستمها مشغول بودند کسی در مغازه نبود.
_کمتر این کتابا رو بجو بابا، حالا بیستت نوزده بشه آسمون به زمین نمیاد.
هیچوقت با هم چای نخورده بودیم اما او از همان ملاقات اول پسرخاله شده بود!
عاشق شدم در جوابش بگویم: «ببین آقای وحید من از این پسرایی که تا یه دختر میببین تند باهاش گرم میگیرن و میخوان به قول خودت تورش کنن متنفرم.»
این اصطلاح مسخره را یک بار خودش لا به لای شوخیهایش به فاطی گفته بود و به نظرش فاطی زرنگ بود که توانسته بود بهادری را که دخترها برایش سر و کف دست میشکاندند تور کند!
جوابش را ندادم و در خاموشی سرم را بار دیگر توی کتاب فرو بردم.
وحید اما کسی نبود که از رو از برود:
_خدایی حسابان هم سخته؛ اما خب واسه کسی که استعداد ریاضی داشته باشه بهشدت شیرینه، من هر چی از بقیهی درسا فرار میکردم سر کلاس حسابان واسه خودم کیف میکردم، یه سؤالایی رو حل میکردم که دبیرمون خودش توشون میموند.
توی قلبم گفتم: «خب به من چه!»
هم خوشم نمیرسید جوابش را بدهم هم حس خوبی نداشتم که آنطور بیمحلش میکردم.
آنقدر معذب بودم که انگار روی خار جای گرفتهام.
الکی سرم را تکان دادم، بلهای به زبان آوردم و بعد کتابم را توی کیفم گذاشتم، کشیده شدم و همان لحظه قسم خوردم دیگر وقتی وحید حضور دارد پایم را آنجا نگذارم.
فاطی برایم عزیز بود که بود، قلبیل نمیشد هی خودم را در آن موقعیت اعصابخُردکن قرار بدهم.
_به فاطمه بگید من همین اطرافم، بیاد بیرون میبینم، خداحافظ.
و قبل از این که وحید چیزی بگوید بیرون رسیدم.
دوست نداشتم توی پاساژ بگردم، هم مغازهی خاصی نبود که بخواهم خودم را با ویترینش سرگرم کنم و هم فضایش تقریبا مردانه و نگاههای فروشندههایش کمی سنگین بود.
بیرون رسیدم، نگاهم را در خیابان چرخاندم و از دیدن بساط اکبر لبویی خوشحال شدم. سردی هوا با لبوهای داغ و قلبچسب اکبر قابل تحمل میشد.
اکبر چندین خوراکی میفروخت؛ پاییز و زمستان لبو و باقلا، بهار و تابستان هم یخ در بهشت و شربت.
ولی بین اهالی آنجا به اکبر لبویی معروف شده بود، چرا که سالهای اول فقط برای فروش لبو پیدایش میشد.
اکبر هم از لقبش خوشش میوارد شد، هی میگفت لبو بِرند من است! البته فکر نمیکنم این حرف خود اکبر بوده باشد.
اکبر از این حرفهای سانتیمانتال بلد نبود؛ احتمالا یکی از آن مشتریهایش که با ماشین مقلب بالایشان کنار دکهاش میتوقف کردند و با لذت لبو و باقلا میل میکردند این حرف را توی دهانش انداخته بود.
#پ_۵۵
سفرهی پهن شده روی گاری اکبر، حسابی رنگ و رو رفته بود و وضع تمیزیاش هم چنگی به دل نمیزد ولی ما قلبمان را خوش کرده بودیم به آن دستکشهای فریزری که اکبر کف دستش میکرد و مثلا لبوها را بهداشتی قاچ میکرد و به ردیف و مرتب در سینی استیلش میچید.
اکبر با دست و قلببازی نمک روی بشقاب لبوی سفارشی من میپاشید و هموقت فریاد میکشید:
_لبوی داغ و تازه دارم، باقالی رسیده و آبدار دارم.بیا بخور نوش جااااان!
کف دستم را روی گوشم گذاشتم:
_اکبر آقا تو رو خدا یواشتر گوشم کر شد.
اکبر با آن سبیل پر پشتش لبخند زد و لبهایش نمایان شدند.
بشقاب لبو را به طرفم سر داد و اظهار کرد:
_یواش بگم که فقط به گوش این موشای توی دیگ میرسه، نه مشتری!
به دیگ پر از لبوی جلویش خیره شدم و با چندش دماغم را جمع کردم.
اکبر لبویی یکی از خوش اخلاقترین مردهایی بود که متوجه شده بودم، بار دیگر ریز خندید و اظهار کرد:
_شوخی میکنم، بخور نوش جون.
چنگال سفید پلاستیکی را توی اامان قاچ لبو زده و تا توی دهانم گذاشتم، پژوی سیاه رنگی پیچید و چند متر جلوتر از دکه پارک کرد.
فوری نگاهم راهی شد سمت پلاکش و ماشین را شناختم.
نه این که پلاک ماشین نوهی گلستان خانم را از قصد حفظ کرده باشم، نه.
این عادت من یا به قول مریممان استعدادم بود که هر جا شماره یا عدد و رقم میمتوجه شدم ناخودآگاه توجهام به آن جلب میشد و بعد حافظهام دست دراز میکرد و آن را به خودش میچسباند.
مردم استعداد داشتند، من هم خیر سرم استعداد داشتم!
تند قبل از آنکه پیاده شود پشتم را به ماشینش کردم و خودم را سرگرم خوردن لبو کردم.
از جای پارک ماشینش حدس زده بودم برای چه آنجا بود.
لابد طبق حرفِ چند روزگار پیشِ گلستان خانم، دوستش از سفر برگشته و خونهی ته کوچه را پسنمشاهده کرده و اجاره کرده بودند.
حیاطِ اصلیِ منزل، رو به همین خیابان باز میشد؛ ولی صبری خانم بیشتر وقتها از در کوچکی که رو به کوچه باز میشد تردد میکرد.
اول صدای بسته شدن در ماشین رسید و بعد آوای فریاد اکبر که مرا چند متری از جا پراند:
_آقا وقت بفرما لبوی داغ!
قلبم میمیل داشت همان چنگال پلاستیکی را روی توی نگاه اکبر فرو کنم!
هم برای آن فریاد نخراشیده و ناگهانیاش و هم برای بازاریابی و جذب مشتریاش.
خدا خدا کردم بگوید نمیخورد و نیاید طرف ما؛ ولی صوتی پایش را متوجه شدم که داشت نزدیک میشد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن