#پ_۴۴
بفرمائید 👩❤️👩اینم پارت
این سومین باری بود که لیوانهای چای پر میشدند.
تعداد همسایههای تو حیاط زیادتر شده بود و من و فاطی هم شده بودیم چای بیار جمع!
لیوانهای تازه شسته شده را یکی یکی تو سینی میچیدم که فاطی با سینیِ استکانهای خالی وارد آشپزخانه شد.
داشت بی صدا از خنده ریسه میرفت.
پای دیوار قرار گرفت و این بار با آوای بلند زد زیر خنده.
مثل همواره مشاهده کردن خندههایش به خنده انداختم.
روبرویش قرار گرفتم و اظهار کردم:
_چی شده؟ به چی میخندی؟
بین خندههایش، نامفهوم گفت:
_ بیا ببین بیبی داره به گلستان خانم چی میگه…
و بقیهی جملهاش بین خندهاش گم شد.
به شانهاش کوبیدم:
_زهرمار، یه لحظه نخند! درست تعریف کن.
تکیهاش را از دیوار برداشت صاف نشست و گفت:
_بیبی داره به گلستان خانم میگه چرا مجدداً ازدواج نمیکنی؟
چشمهایم گرد شدند.
ادامه داد:
_میگه آدم خوب سراغ دارم که دنبال زن میگرده.
هم عصبی شده بودم هم خندهام گراهی شده بود:
_خاک به سرم! جای اینکه جلوشو بگیری اومدی اینجا میخندی؟
_بیبی رو نمیشناسی؟ چیکارش میکردم؟ یهو یه چیزی به خودم میگفت جلو همه ضایع میشدم.
کشیده شدم و مشغول ریختن چای تو لیوانها شدم تا زودتر بروم و گلستان خانم را از کف دست بیبی نجات دهم.
فاطی هم وارد شد کنارم و مشغول شستن استکانها شد.
نگاهش کردم و سؤال کردم:
_گلستان خانم چی اظهار کرد؟ ناراحت شد؟
دوباره لبخند زد:
_فکر نکنم، با شوخی و خنده رد میکرد حرفاشو؛ ولی مگه بیبی ول میکنه؟
قوری را تا ته سرازیر کردم و آخرین لیوان را از چای پر کردم، سینی را برداشتم و از آشپزخونه بیرون حرکت کردم.
بیبی و گلستان خانم با فاصله از بقیه روی زیلو در سایهی دیوار جای گرفته بودند.
دو تا از لیوانهای چای را بعد از تعارف به زنان همسایه برای بیبی و گلستان خانم بردم.
قبل از اینکه سینی را زمین بگذارم، گلستان خانم گفت:
_برای من نیار عزیزم، تازه خوردم.
بیبی هم کف دستش را تکان داد که یعنی نمیخواهم.
سینی چایی را برگرداندم و نزدیک سمیه و مادرش که تازه رسیده و هنوز سرپا و مشغول احوال پرسی با بقیه بودند، گذاشتم.
بساط خودم و فاطی را از بقیه جدا کردم و آوردم کنار بیبی و گلستان خانم.
فاطی بیرون وارد شد، اسباب کشی مرا که متوجه شد بدون سؤال آمد و پهلویم لم داد.
جعبهی انار را کنارم گذاشتم و در حالی که حواسم پیش حرفهای بیبی و گلستان خانم بود انار توی کف دستم را با چاقو نصف کردم.
بیبی کف دستی به زلفهای سفیدش کشید و مرتبشان کرد و من فوری درک کردم باید برای یک شنیدن نطق طولانی آماده شویم.
هر وقت میتمایل داشت به گمان خودش حرف حقی بزند قبلش سر و رویش را مرتب میکرد.
_نه والا. من خودم ده یازده سالم بود که مرحوم پدرم اومد به مرحوم مادرم گفت قول گُلبیبی رو به امراللهخان و پسرش دادم، یه سال بعدش هم عروسی کردیم. خدا شاهده همون یازده سالگی برنجمو میپختم، خورشتمو بار میذاشتم، خونه رو رُفت و روب میکردم، لباسای خودمون که هیچ، لباسای خونواده شوهر خدابیامرزمو هم خودم میشستم. یه بار نشد مادرشوهرم با اینکه خدابیامرز زن باریکبینی بود یه ایرادی بتونه ازم بگیره. یه سال بعد هم احتراممو زاییدم؛ اون موقع کی میدونست بیمارستان چیه! قابله هم بالا سرم نبود، خودم بودم و مادر و مادرشوهر و خواهرشوهرم. مادرمم همون چند روزگار اول برگشت خونه خودشون، خواست منو ببره با خودش، پدرشوهرم اجازه نداد.
منم نقرار گرفتم یه گوشه شیون کنم و اوقات همه رو تلخ کنم که! پاشدم آستینامو بالا زدم بسمالله بیان کردم و خودم دست تنها بچهمو بزرگ کردم. حالا الان دختر یازده ساله دست و صورت خودشو هم میتونه بشوره؟ نمیتونه که. دخترا بیست سالشون گذشته هنوز سر و سامون نگرفتن؛ اصلا معصیت داره دختر تا این سن خونهی باباش بمونه. دختری که سنش بره بالا و شوهر نکنه ادا و افادهش زیاد میشه، تحملش هم سخت میشه، پسر مردمو عاصی میکنه همون روز اول پس میفرستش خونه باباش.
بیبی بدون اینکه به کس دیگری اجازهی صحبت بدهد، بیوقفه میتاخت:
_زمونهی ما همه چیمون رو حساب و کتاب بود، اصول داشت. من پدر مرحومم گفت ماه دیگه عروسیته اضافه کردم نگاه. الان مگه پدر میتونه به دخترش بگه بالای دیدهت ابروئه؟
هر جملهای که بیبی میاظهار کرد یک ضربه به تارهای اعصاب من بود.
اینکه افکار بیبی تا این حد مسموم بودند یک طرف قضیه بود، اینکه فکر میکرد افکار و حرفهایش حق و درست هستند یک طرف دیگر.
البته من بسیار وقت بود گاردم را در برابر اعتقادات بی بی کنار گذاشته و پذیحرکت کرده بودم نمیشود فکر کسی را در هفتاد سالگی تغییر داد و در نتیجه اکثر اوقات بیتفاوت از کنار اظهارنظرهایش گذر میکردم؛ ولی از اینکه بیبی جلوی کسی مثل گلستان خانم یا مادرشوهر نرگس که کاملا پیدا بود افکارشان فرسنگها از او دور است دست از اظهار فضل برنمیداشت حرصم را درمیآورد.
مثل آن متوجه شدار اولش با خانوادهی همسر نرگس که اصرار داشت به قول خودش «غیرمستقیم» به مادرشوهر نرگس بقبولاند بدون روسری جلوی نامحرم وارد شدن و بیرون گذاشتن موهایش گناه کبیرهست و او را در یک ساعت و با چند جمله متحول کند. تا بالاخره عمه اکرم با چنگ انداختنهای پنهانی به صورتش توانست راضیاش کند نصحیتهایش را درز بگیرد.
#پ_۴۵
#پ_۴۶
با شرم ناشی از حرفهای بیبی به گلستان خانم چشم دوختم ولی برخلاف تصورم او با ساکتش و خوشرویی پاسخ بیبی را داد:
_با این حساب بیبی خانم پس منو هم باید بذاری تو کف دستهی همین دخترای امروزگاری. اون موقعها پدرم اصرار داشت با پسرعموم ازدواج کنم ولی خودم دلم پیش پسر دوستش گیر کرده بود، پامو کرده بودم تو یه کفش که یا اون یا هیچکس، اینقد هم سر حرفم موندم تا آخر راضیش کردم.
بیبی کیش و مات شده زل زده بود به گلستان خانم.
من و فاطی زیر نگاهی همدیگر را خیره شدیم و با بدبختی خندهمان را قورت دادیم.
گلستان خانم با خنده ادامه داد:
_اگه این آقای محترمی هم که براش دنبال همسر میگردین مثل خودتون از اخلاق دخترای امروزی خوشش نمیاد پس منم آدم مناسبی براش نیستم.
قیافهی بیبی متوجه شدن داشت. احتمالا توی ذهنش داشت تعداد معصیتهای گلستان خانم را میشمرد؛ از قلب به بستن به نامحرم تا حاضرجوابی توی روی پدر!
اما از آنجایی که تسلیم شدن در قاموس بیبی نبود، این بار از یک در دیگر وارد بحث شد و از گلستان خانم سؤال کرد:
_شما چند سالت بود ازدواج کردی؟
_ تقریبا هیفده سالم بود.
بیبی خُرسند روی پایش کوبید:
_ آ خدا پدرتو بیامرزه.
بعد فاطی را خیره شد و اضافه کرد:
_این فاطمهی ما هم هیفده سالشه، والا چند تا میل داشتگار خوب داره. همین تمایل داشتگار آخریش هم پسر سر به جادهیه، هم قوم و خویشمونه، هم معلمه و شغل درست درمون داره. دیگه چرا نباید قبول کنه؟ جزء اینه که بختش خوابیده؟
فاطی هاج و واج به بیبی نگاه کرد:
_وااا! بیبی؟ چرا بحث میکشونی اینور؟ چیکار به من داری؟
بیبی محلی به فاطی و اعتراضش نگذاشت.
اشارهای به ملیحه کرد و انگار که دربارهی یک گونی سیب زمینی حرف بزند اظهار کرد:
_این یکی بیستو رد کرده؛ نمیدونم منتظر چیه! هزارتا عیب و ایراد نداشته روی تمایل داشتگاراش میذاره، حالا به خودش میاد میبینه چهل سالش شده هنوز داره جوونای مردمو خوب و بد میکنه.
بعد بیتوقف، تفنگ سَر پُرش را سمت من نشانه گرفت:
_حالا خودش هیچی، بخت اینو هم بسته! تا بزرگه شوهر نکنه، مردم در خونه رو برای کوچیکه نمیزنن که…
وای! کاش بیبی این بحث مضحک را تمام میکرد. آخر خواستگار نداشتن من چیز تعریف کردنی بود؟
اما بیبی که انگار خودش متوجه ناجور بودن حرفش شد سریع در صدد رفع و رجوع بررسید و صدایش را پایین آورد تا مثلا حرفش به گوش همسایهها که خودشان سخت مشغول حرف و حدیث بودند، نرسد.
_البته خواهان کم نداره ها، همین کوچه روبرویی؛ پسر آمنه خانم، نمیدونم میشناسی یا نه؟
و بدون اینکه مهلت دهد تا گلستان خانم بگوید میشناسد یا نه ادامه داد:
_پسر کوچیکهش لیلی رو خواسته. اما باباش اضافه کرده نه. هم اینکه هنوز ملیحه تو خونهس، هم اینکه پسره زیاد اهل نیست، شر و شوره.
آرزو کردم کاش بیبی روی همان تمایل داشتگار نداشتن من ترمز کرده بود یا حداقل گلستان خانم هرگز با پسرِ علاف و لات آمنه خانم آشنا نشود.
پُـز دادن بیبی همچنان ادامه داشت:
_چند تا از فامیلای مادریش هم پیغوم پسغوم فرستادن براش ولی پدرش…
سرش را بالا انداخت که یعنی نه، قبول نمیکند.
گلستان خانم لبخند به لب گفت:
_ دختر مثل یه گل با ارزشه، نمیشه کف دست هر کسی سپردش. طرف باید باغبونِ ماهری باشه که بدونه چطور از گلش مراقبت کنه. پیدا کردن باغبون خوب هم که به این راحتیا نیست.
بعد نگاهی به من و فاطی کرد و ادامه داد:
_هفده سال که سنی نیست واسه این دوره، هنوز زوده براشون. تازه خدا رو چه دیدین شاید خواستگارای بهتر و لایقتری اومد سر راهشون. عجله تو ازدواج هم زیاد خوب نیست.
بیبی پشت دیده نازک کرد و آمد بنای مخالفت بگذارد که سمیه رسید و پرید وسط بحث ناخوشایندمان:
_گلستان خانم میخوایید من انارای شما رو دون کنم؟
فاطی ابرویش را بالا انداخت و گفت:
_ من و لیلی سبدمون که تموم بشه، سبد گلستان خانمو شروع میکنیم.
سمیه آستینهایش را بالا زد و اظهار کرد:
_حالا فعلا که من بیکارم.
بعد پرید و یکی از سینیهای گردی را که با خودش آورده بود همراه با چاقوی بزرگی از کنار مادرش برداشت و سر سفرهای که جلوی من و فاطی پهن بود گذاشت.
یک جعبه هم از انارهای پهلوی دیوار برداشت آورد و تر و فرز شروع کرد انارها را برش زدن.
گلستان خانم تشکر گرمی از سمیه کرد و فاطی مرا نگاه کرد و نگاههایش را حدقه چرخاند و زیرلب اظهار کرد:
_فت به نیریشدوخ*
من و فاطی جاهایی که نمیشد با هم صحبت کنیم، به اشارهی چشم و ابرو و استفاده از روش ابداعی خودمان برای حرف زدن متوسل میشدیم.
از چند سال پیش با هم قرار گذاشته بودیم هر وقت خواستیم در جمع رمزی حرف بزنیم کلمات را وارانه بگوییم.
————————————————————
*فت به نیریشدوخ: تف به خودشیرین
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن