پوزخندی و با احمقانه ترین حالت ممکن اظهار کردم:
_دنبال دلت؟ تو مگه قلب هم داشتی من خبر نداشتم؟
اومد نزدیک تختم و با قلبخوری گفت:
_فکرمیکنی من از سنگ ساخته شدم؟ فکرمیکنی فقط خودت توی اون رابطه اذیت شدی و من خوشحال بودم؟
_دلم نمیخواد از اون رابطه ی مسخره چیزی بشنوم!
_مسخره؟؟ حالا به نظرت با این متوجه شدگاه ونظر من دل داشتم یاتو؟ تویی که به نظرت عاشقی یه چیز مسخره است ادعا میکنی که دل داری ومن ندارم؟
_هرچی که بوده.. مهم نیست چی بوده.. عشق یاهرکوفتی که بخاطرش اون همه شکنجه شدم! مهم اینه که همه چی تموم شد و شما حرکت کردی سراغ یه رابطه و به قول خودت عشق جمتوجه شد وحیات خودت.. منم رفتم پی حیاتم!
_تو هم بچه ای هم احمق! اگه احمق نبودی میفهمیدی زیستن من تو وجود کی خلاصه و من اینجا چیکار میکنم!
_متوجه نمیشم.. منه احمق یادمه آخرین بار اونقدر ازم متنفربودی…..
باحرص میون حرفم پرید واضافه کرد:
_بسه.. بهشدت خب بسه.. حالا که قراره خودتو به نفهمی بزنی تا زیرزبون منو بکشی ترجیح میدم به این بحث خاتمه بدم!
_زیرزبون؟ عماد من نمیدونم اینجا چیکار میکنی و واسه چی بار دیگر اومدی سراغ من.. نیاز به زیر زبون کشیدن نیست و کاملا متوجه ام داری وانمود به چیزی میکنی که نیستی!
من دلدادگی تورو باور نمیکنم و نمیدونم چه نقشه ی شومی توی سرت داری.. ولی اینو میدونم من دیگه نمیخوام عذاب بکشم و حاضر نیستم یه بار دیگه شکنجه هایی که به من دادی رو تحمل کنم
توی تختم قرار گرفتم و با صدایی که تلاشم واسه نلرزیدنش بی جواب مونده بود ادامه دادم:
_توروخدا.. ازت خواهش میکنم بیخیال عقده های گذشته شو و دیگه عذابم نده..
من اونقدری در مقابل تو و قدرتت و کارهایی که درحقم کردی وممکنه بکنی، ناتوان هستم که از همینجا خواهش کنم شروع نکرده تمومش کنی!
بخدا من دیگه جون ندارم عماد.. نمیدونم چیکار باید بکنم که تو بیخیال من بشی و کف دست از عذاب دادنم بکشی….
بالحن ناباور و حتی شایدم بغض دار حرفمو قطع کرد وگفت:
_یعنی اونقدر نسبت به من واحساسم بد بینی که فکرمیکنی اگه بهت نزدیک شم حتما نقشه ی شومی واسه عذاب دادنت توی سرم دارم؟
_از کسی که با تموم وجودش ازم متنفره و حتی جلو چشمم با یکی دیگه دیدمش و مطمئنم زن دیگه ای توی زیستنشه، مگه میشه چیزدیگه ای غیرازاین انتظار داشت؟
بدون اینکه جواب سوالم رو بده، باقلبخوری و توی خاموشی نگاهم کرد و بعداز مکث طولانی اظهار کرد:
_من میرم بیرون.. بهار اومد میگم بیاد اتاقت که تنها نمونی!
باقدم های کشیده به سمت در اتاق راهی شد که اسمش رو آوا زدم..
_عماد
بدون اینکه برگرده سرجاش از حرکت ایستاد و منتظر ادامه ی حرفم شد..
نتونستم جلوی بغضی که شکسته بود رو بگیرم.. با گریه بیان کردم:
_تو اامان مرد و اولین محبت زیستن من بودی.. من.. من.. برعکس تصویری که از من توی ذهنت داری، تمام اولین های زندگیم رو با تو تجربه کردم..
اامان محبت.. اامان مکالمه های عاشقانه.. لمس کردن کف دست کسی که دلدادگیش تو قلبمه.. اامان بوسه.. حتی گفتن اامان جمله ی دوستت دارم رو من با تو تجربه کردم..
به این قسمت از حرفم که رسیدم یه کم مکث کردم بلکه بتونم نفسی تازه کنم، خودمو کنترل کنم به و هق هق نیوفتم…
به طرفم برگشت وفقط توی خاموشی نگاهم کرد..
نفس عمیقی کشیدم و با پشت کف دستم اشک های لعنتی رو پس زدم و ادامه دادم:
_من..حتی.. اولین شکست و عذاب هاروهم باتو تجربه کردم م..
اما گذشتم.. پذیحرکت کردم که هرکسی یه سرنوشتی داره و من هم سرنوشت و شکست عاشقیم رو پذیرفتم.. تو قلبمو شکستی و غرورم رو لگدمال کردی
ولی من گذشتم و تموم ناحقی هاتو به حرمت عاشقیی که توی قلبم بود نامتوجه شده گرفتم و گذشتم و هیچوقت ازته دلم تورو نفرینت نکردم..
نه بخاطرتو..نه! من بخاطر دلم این کار رو نکردم چون هیچوقت ته دلم راضی به اینکه بلایی سرت بیاد نبودم..
حتی اون روزگار که تورو با اون زنه دیدم هم نتونستم ازته دل نفرینت کنم.. ازت گذشتم عماد.. ازعشقت گذشتم و الان تنها یک خواهش ازت دارم.. یک تمنا..
ازت میخوام ازم بگذری و دیگه عذابم ندی..
کف دستمو روی قلبم گذاشتم و با اشاره به قلبم ادامه دادم:
_اینجا به حدکافی شکسته…
بخدا دیگه جایی واسه خالی کردن عقده ها و عذاب کشیدن نداره.. ازت خواهش میکنم تمومش کن و نذار بازهم اولین های جمشاهده کردی رو باتو تجربه کنم..
بخدا که درمیل داشت من درمقابل دلدادگیی که تودلم داشتم درخواست زیادی نیست.. پس ازت خواهش میکنم
بذار همین جا توی همین اتاق با همین تصویر و مرور خاطرات، تموم بشه و حداقل آخرین دیدار و داعمون با دعوا و قهر نباشه.. همین!
جاده رفته رو برگشت و با صوتیی که مثل چند دقیقه قبل من، میلرزید اظهار کرد:
_میدونی با حرفات چه بلایی به سرم آوردی؟
هوم؟
هیچگاه فکر نمیکردم توی ذهنت از من یه موجود پست و بالفطره ساخته باشی که حتی خودمم با گوش دادنش از اون موجود ترسناک حالم به هم بخوره!
_یکبار بیان کردم و واسه آخرین بار یک بار دیگه هم تکرار میکنم که منو دلم تا اینجا و توی این اتاق کشونده..
اما حالا که توی ذهنت ازمن یه هیولا ساختی،
من هم همینجا توی همین اتاق بهت قول میدم دیگه دور وبرت پیدام نمیشه.. میدونی که قولم قوله!
خداحافظ
بار دیگر به سمت در رفت و من مجدداً قلب بیقرارم تاب نیاورد و صداش زدم..
_عماد..
_گلاویژ..! قرار بود بایاد ی تلخ خداحافظی نکنیم.. پس خواهش میکنم دیگه ادامه نده!
آخ.. چقدر اسمم دلنشینه وقتی عماد صوتم میزنه.. آخ خدایا.. من بهشدت احمقم.. اونقدر احمق که هنوزم برای متوجه شدن اسمم از زبونش جونمو میدم!
_میشه قبل راهی شدنت به یک سوالم جواب بدی؟
_نمیدونم.. اگه سوالت جواب داشته باشه جواب میدم!
_یادمه آخرین بار بهم گفتی که چقدر ازم متنفری..
حتی تنفر توی نگاهت به دلم نفوذ کرده بود.. چطور قلب پر از نفرتت تورو به اینجا کشونده؟
یه کم مکث کرد و بعداز سکوت نسبتا طولانی گفت:
_هیچوقت نتونستم ازت متنفر بشم..
پشت بند حرفش اجازه ی هیچ حرف دیگه ای رو بهم نداد و فورا اتاق رو ترک کرد!
باحرفی که زد نفسم بند اومد.. حس کردم دیگه دلم نمیزنه!
دلم که هیچ.. انگار مدت و دنیا هم به ناگهان توقف کرد…
چیکار کردی گلاویژ؟ باحرفات عشقتو برای همواره از کف دست دادی..
گریه هام شدت گرفت… اونقدر ضجه زدم که به سرفه افتادم و حس کردم نفسم دیگه قصد نداره بالا بیاد…
با سرفه های شمشاهده کرد ونفس تنگی، به سختی زنگ پرستاری رو فشار دادم
چندثانیه بعد دوباره همون مرد وارد اتاق شد واومد غر بزنه که بامتوجه شدن حالم فورا به طرفم اومد و گاز اکسیژن رو باز کرد و ماسکش رو روی دهنم گذاشت..
_چی شد خانوم؟ چرا اینجوری شدین یه دفعه؟ خواهش میکنم آروم باشید میرم دکتر رو بیارم..
ماسکو کنار زدم و با هق هق گفت:
_توروخدا برو عمادو بیار
پرستار حرکت کرد و چنددقیقه بعد بهار با صورتی رنگ پریده وحراسون وارد اتاقم شد و ترسیده پرسید:
_چی شده؟ چرا گریه میکنی؟
_عماد… عماد کجاست؟
_نمیدونم.. عماد چی شده؟ حرفی بهت زد؟ اذیتت کرده؟ اگه اذیتت کرده بگو پدرشو دربیارم..
_نه.. من این کاروکردم… ازنگاه هاش خوندم دیگه قرار نیست ببینمش..
_چی میگی گلاویژ؟ دوساعت خبرمرگم نبود اینجا چه اتفاقی افتاده؟ دیگه نمی بینمش یعنی چی؟ چی بیان کردی بهش مگه؟
_گفت تواین مدت هیچوقت ازم متنفر نبوده
_خب؟ این کجاش گریه داره؟
_اعتراف کرد دوستم داره و من باورش نکردم.. ازش خواهش کردم بره و برای همیشگی دست از سرم برداره..
قبول کرد. پشیمون شدم بهار پشیمون شدم..!
کلافه نشست روی صندلی هممسیر و با بی حوصلگی بیان کرد:
_درد بگیری توهم خب.. ترسوندی منو..
فکرکردم حالا چی شده اینجوری گریه میکنه!!
نترس اون خل و چل اونقدر عاشقت هست که نیاز به این همه گریه و زاری نیست فردا خودش برمیگرده!
_برنمیگرده بهار دارم بهت میگم من ازش خواهش کردم.. فکر میکردم توذهنش میخواد مجدداً بهم نزدیک بشه عذابم بده ولی اشتباه فکرمیکردم!
یه دفعه بهار جدی شد و با اخم های توهم گفت:
_ازکجا اینقدر مطمئنی که اشتباه فکر میکردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن