خدایا کمک کن دیونه نشم!
همین چند دقیقه پیش بیرونم کرد! چی شده الان؟ اینجا؟؟ با این ملایمش!
بدون تعارف به طرف رستوران حرکت کرد ومنم دنبالش جاده افتادم..
یعنی بخشیدم؟ یعنی میتونم بمونم؟
بسیار سوال توی ذهنم بود اما جرات پرسیدن نداشتم..
صاحب رستوران به احترامش کشیده شد و گارسون هام هرکدوم به نوعی احوال پرسی گرم میکردن..
به پروستیژش چشم دوختم..
قدقد بلند و هیکل ورزشی داشت..
شلوار کتان تنگ مشکی با تیشرت خاکستری روشن، کفش های اسپرت مارک!
موهاشو بالا زده بود.. کلا همیشگی خوش تیپ بود و پروستیژ خاص خودشو داشت!
به طرف پله های دوبلکس رستوران حرکت کرد و منم که مثل بز دنبالش بودم!
سر میز 2نفره ای توقف کرد و دستشو به نشونه ی قرار گرفتن دراز کرد!
مثل این دختربچه های مظلوم نشستم که اضافه کرد:
_چی میخوری؟ داخل منو انتخاب کن!
_ممنون میل ندارم!
_نترس پولشو از حقوقت کم میکنم!
_نه.. موضوع اون نیست.. واقعا اشتها ندارم!
_ولی من عادت ندارم اینجوری غذا بخورم!
_اگه میخواین من..
بی حوصله حرفمو قطع کرد وروبه گارسون گفت:
_2پرس چلوکباب برگ بامخلفات!
_رونگاهم آقا!
این چرا اینجوریه؟ چرا اینقدر خودخواهه! این همه غرور وتکبر رو چطوری باخودش حمل میکنه!
داشتم با انگشتم بازی میکردم که بیان کرد:
_امروزگارو فراموش کن!
گیج نگاهش کردم و بی اراده زل زدم به دیده هاش..
چقدر نگاهاش دلنشین بود..
اخم داشت و نگاهشو ازم گرفت و تکه نونی از سبدنون برداشت و خورد..
_شما هم منو ببخشید.. فکرنمیکردم مسئله به این مهمی باشه!
_من عادت به بخشیدن ندارم.. قرارهم نیست تواون شرکت موندگار بشی، اگه اومدم دنبالت بخاطر رضا بود و بخاطر رضا هم بهت وقت میدم تا وقتی یه کار خوب پیدا میکنی بیای سرکار.. سعی کن کمتر از یک ماه کار جمشاهده کردتو پیدا کنی و برگه ی استعفاتو امضا کنی!
بازم بغض کردم.. بازم قلبم لرزید.. خودم با دست های خودم آینده مو سوزنده بودم و این عوضی هم فرصت رو مناسب متوجه شده بود تا از اونجا پرتم کنه بیرون!
باحسرت سرمو پایین انداختم و چیزی نگفتم!
یه کم بعد گارسون اومد و غذاهارو جلوی کف دستمون گذاشت و با بیان کردن:
امر دیگه ای ندارید؟! رفت…
گرسنه ام نبود.. برخلاف همواره که توی اوج خشمگینت یا غمگینی نمیتونستم جلوی گرسنگیمو بگیرم امروزگار اصلا گرسنه ام نبود!
_بخور غذاتو!
با غم نگاهش کردم و بی میل با غذام بازی کردم و چند قاشق به زور خوردم..
ولی اون برعکس من با اشتها غذاشو میخورد!
حتی غذا خوردنش هم مقلب خاص خودشو داشت!
کنار ساعد کف دستش یه خالکوبی خارجی داشت که نمیتونستم بخونمش ولی به نظرم خیلی خفن بود وبه مدل عماد بودنش میومد!
بعداز غذا 3تا تراول ۵۰ تومنی گذاشت روی میز و قد بلندشد..
بدون حرف دنبالش جاده افتادم و گارسون ها بازهم با احترام بدرقمون کردن..
به طرف ماشین رفتیم وبازهم بدون حرف سوار شدم!
_عینک آفتابیشو زد و حرکت کرد..
_ممنون..
جوابمو نداد و موزیک رو پلی کرد وصوتشو زد بالا..
اصلا یادم نبود عشق من آدم نبود دل من با اون بود ولی حیف اون دلش با من نبود
چرا اینجور سر نوشت واسه من با غم نوشت روزگارای من جهنمو شامگاه و روزگار اون بهشت
قشنگ حالم بده عشقم نیومده اونی که بیادش نیست آخ چه بارونی زده
زیبا حالم بده دلدادگیم نیومده اونی که باید بیادش نیست چه بارونی زده
♫♫♫
قشنگ شکست منو بهش گفتم نرو حیف این روزگارای با هم نیست به جز تو هیشکی تو قلب من نیست
قشنگ حالم بده عاشقیم نیومده اونی که بیادش نیست آخ چه بارونی زده
دلنشین حالم بده عشقم نیومده اونی که باید بیادش نیست چه بارونی زده
(اصلایادم نبود_ رضاشیری)
من انتخاب آهنگ هام به شرایط حیاتم مربوط میشد و اونا رو طبق حال وهوای روزگارم گوش میدادم..
یعنی عمادم مثل منه؟ ممکنه که اونم مثل من واسه آهنگ هاش مخاطبی رو قرار بده؟
اگه اینجوری باشه یعنی یه نفر توی زندگیشه وآدم خوبی نیست و یاشایدم بوده و عماد هنوز فراموشش نکرده.. وشایدم من دارم چرت وپرت میگم وهیچکدوم از اینا نیست!!!
جلوی شرکت پیاده ام کرد وخودش رفت..
باحالی پرشیون و گنگ به طرف شرکت رفتم..
نمیدونستم با چه رویی توصورت رضا نگاه کنم..
بسیار ازدستم عصبی بود.. اونقدر که نمیتمایل داشت دیگه اینجا کار کنم!!
ازفردا میگردم دنبال یه کارخوب.. حتی اگه حقوقش یک سوم اینجا باشه..
وارد سالن شدم که متوجه شدم رضا داره روی صندلی سیگار میکشه!
بامشاهده کردن من سیگارشو توی جاسیگاری خاموش کرد وبلند شد!
خجالت زده سرمو پایین انداختم وسلام کردم..
_سلام…
باتعجب جواب سلاممو داد!
_چیزی جاگذاشتی؟
_آقا عماد اظهار کردن ساعت کاری تموم نشده مجبور شدم برگردم!
_عماد اضافه کرد؟ کجا اظهار کرد؟
_ازایشون معذرت خواهی کردم.. موندم دائم نیست ولی فرصت دادن کارپیداکنم بعدش رفع زحمت!
نفس آسوده ای کشید وگفت:
_خدارشکر.. اگه یه مدت آسه بیای و بری واذیتش نکنی لازم نیست کارجمشاهده کرد پیداکنی!
_ممنون.. اما من جویای کار میشم.. هرچی قسمتم باشه همون میشه!
_شادم که برگشتی!
تبسمی زدم و تشکر کردم.. کیف کلاسورمو روی میزم گذاشتم واضافه کردم:
_چایی میخورید؟
_اگه زحمتی نیست!
بازهم لبخند اجباری زدم و به طرف آشپزخونه حرکت کردم..
ازتوی آینه کنار اوپن بازهم به خودم چشم دوختم.. توی آسانسور رد ریملمو پاک کرده اما انگار واسه پهنون کردن صورت گریانم باید آرایشم تممتوجه شد کلی میشد!
دیرتر ازهمیشگی یه خونه برگشتم.. بهار مثل همیشگی مضطربم شده بود اما انگار به این کارم عادت کرده بود..
بهش نگفتم توی شرکت چه اتفاقی افتاده..
میدونستم رضا بهش میگه و بیان کردن من دیگه لازم نبود..
قلبم نمیتمایل داشت هیچکس به بچه بودن محکومم کنه و سنمو به رخم بکشه!
درسته که از تموم آدم های دور وبرم سنم کمتر بود ولی ۱۸ سال اونم با نوع زیستن کردن من واقعا سن کمی نبود..
بهارواسم عدس پلو درست کرده بود.. من عاشق عدس پلو بودم.. مخصوصا اگه برنجش یه ذره نرم میشد ویه کوچولو چرب وچیلی تر باشه!
بالذت قاشق برنجمو توی دهنم گذاشتم واضافه کردم:
_اصلا با این کارت خستگی روزگارو از تنم بیرون کردی!
_جوش جونت! زیاد درست کردم فردا باخودت ببر!
_آره فکر خوبیه.. چی میشه هرروز واسم غذا درست کنی دیگه اونجا الکی پول نهار ندم!
باخنده گفت؛
_دیگه پررو نشو همینم نمیدونم چی شد حوصله ام کشید درست کنم!
لب ولوچه مو آوزیون کردم که گفت:
_بایه مزون خیلی معروف قرداد بستم..
_ع؟ جدی؟ مبارک باشه!
_مرسی بهتره بگی مبارکمون باشه!
باحالت گریون نگاهش کردم وگفتم:
_باز میخوای منو…
_آره دلدادگیم.. چرا که نه؟!! کی از توبهتر؟ هم هیکلت خوبه هم قیافه ات!
لقمه ی غذامو به زور قورت دادم..
_پس بگو! بیخودی مهربون نمیشی وغذای مورد علاقه امو درست نمیکنی!
چندروز بعد…
با خستگی کوله مو روی میز گذاشتم و بادیده های خواب آلود روی صنقلبی قرار گرفتم واظهار کردم:
_میخوام زود تمومش کنید اصلا نمیتونم روی پاهام وایستم!
بهار با دل مضطربی گفت:
_گلا اگه نمیتونی واست آژانس بگیرم برگردی خونه من یه فکری میکنم!
_نه خوبم.. فقط خوابم میاد که اونم از اینجا که خلاص بشم میخوابم دیگه!
_فردا رو واست مرخصی گحرکت کردم پس فرداهم که جمعه اس ۲ روز واسه خودت تخت بگیر بخواب!
حوصله خوشحالی نداشتم.. مخصوصا این روزا که حس میکنم ته قلبم داره یه اتفاق های وحشتناکی میوفته که اگر جلوشو نگیرم نابود تر از همواره میشم!
امروز با اصرار بهار مدل مزون شال و روسری شده بودم وچندساعتی رو از رضا مرخصی گرفته بودم اما به عماد نگفتم و ازخدام بود بزنه پرتم کنه بیرون دیگه ام به اونجا برنگردم..
گریمور شروع کرد به آرایش صورتم و من از فرت خستگی کم کم داشتم به حالت خلسه میحرکت کردم که صوتی نکره اش چرتمو پاره کرد!
_تموم شد عزیزم میتونی بلند شی!
به صورتم نگاه کردم..
آرایشم اونقدر زیبا بود و چهره ام رو عوض کرده بود که همه چی رو فراموش کردم و چند ثانیه ای کوتاه به صورتم خیره شدم!
آرایشم ترکیبی طلایی و پژ بود..
پشت پلکم سایه نوک مدادی وپژ بود کشیده شده بود..
مژه های مصنوعی چشم هامو درشت تر کرده بود..
نمیدونم چرا! واقعا دلیل این کارمو نمیتونستم درک کنم ولی قلبم میخواست الان عماد بود و منو میدید!
با این فکرم ازدست خودم عصبانی شدم!
اون مرتیکه ی دیوانه چه خصوصیات خوبی داره که منه دیوانه از اون، دارم بهش فکر میکنم!!!
ساعت 9ونیم شب بود که بعداز پوشیدن هزار نوع و شال وروسری بالاخره عکس گحرکت کردن های بهار تموم شد و خانم رضایت دادن تشریف ببرم خونه!
بدون پاک کردن آرایشم اسنپ گحرکت کردم و برگشتم خونه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن