رمان گلاویژ پارت ۱۳

توی تلگرام گروهی تشکیل داده بودیم که رضا و بهار هم اونجا حضور داشتن!
گروه دوستانه بود و بیشترشون دوست های بهار که بامن هم در ارتباط بودن داخلش بودن!

توی ماشین شیشه رو پایین کشیدم و ازخودم چندتا سلفی گحرکت کردم و یکیشونو که ازهمشون بهترشده بود فرستادم داخل گروه و زیرش واسه خنده نوشتم:
_خوشگل وخسته که میگن اینه ها!!

فورا سپیده (دوست مشترک منو بهار) که چند دقیقه قبل باهم بودیم نوشت:
_بذار دودقیقه از حرکت کردنت بگذره خوشگل خانم!
یاسمن بازهم یکی دوستان و از اعضای گروه نوشت:
_وای چقدر ماه شدی کجا بودین مگه؟

سپیده بالودگی جواب داد:
_پیش دوست پسرهامون!
اومدم از دوست پسر خیالیم که کور وکچل تصورش کرده بودم بنویسم که یه نفر با اسم عماد از گروه لفت داد!

هنگ کرده به اسم نگاه کردم و فورا به شماره اش چشم دوختم!
عماد بود… توی گروه ما چیکار میکرد؟؟
چطوری اومده بود؟
باتعجب نوشتم:
_عماد توی گروه چیکار میکرد؟

ده دقیقه ای گذشت که هیچکس جواب سوالمو نداد و همه مشغول حرف من دوست پسر خیالیم شده بودن…
هزارتا سوال توی ذهنم بود..

به خونه رسیدم و بدون شام خوردن حرکت کردم یه دوش سرسری گراهی شدم و بعداز سشوار کشیدن موهام بی جون خودمو توی تختم انداختم..
هنوز ساعت ۱۱ شامگاه بود وبهار تا نصف شامگاه قصد اومدن نداشت..

مصمم شدم منتظر نمونم وبخوابم..
قبل از خوابیدن به گروه سر زدم و متوجه پیام رضا شدم که نوشته بود:
_متاسفانه من آورده بودمش!

پیامش تازه بود و علامت کنار اسم رضا نشون میداد که آنلاینه.. فورا عکسمو پاک کردم و واسش نوشتم:
_سلام. نمیدونستم عمادم هست.. کاش این کارو نمیکردی آقا رضا.. یا حداقل ای کاش قبلش به من اطلاع میدادی!

به ثانیه نکشید که جواب داد:
_فکرنمیکردم حضور عماد واسه شما مهم باشه
خاک برسرم کنن اینقدر تابلو بازی درمیارم آخرش آبرو و حیثیت واسه خودم نمیذارم ورسوای عالم میشم!

چند دقیقه طول کشید تا تونستم خودمو جمع وجور کنم!
_آره مهمه.. از ایشون خجالت میکشم.. ترجیح میدم جلوی آقای واحدی سنگین و متین راهی شدار کنم! اگه مهم بودن رو از این نظر بدونید، بله بسیار مهمه! شامگاه بخیر!

بعداز ارسال پیامم اینترنتمو خاموش کردم و دیگه منتظر جواب یا پیام های از بچه ها نشدم..
اون همه توی طول روزگار خوابم میومد ولی الان هیچ اثری از خواب توی چشم هام نبود!

2روزگار استراحتم مثل برق وباد گذشت..
اصلا نفهمیدم چطوری گذشت اما خداروشکر حالمو یه کم بهتر کرد‌!
داشتم صبحونه میخوردم که بهار پاکتی رو جلوم گذاشت وگفت:

_اینم کف دستمزدت عشقم!
باگیجی لیوان چاییمو روی میز گذاشتم و پاکت رو برداشتم، داخلشو نگاه کردم و هموقت گفتم:
_کف دستمزد چی؟
باخنده بیان کرد:
_دلبر بودنت!
منظورشو فهمیده بودم..

با غمگینی پاکت رو برگردوندم واظهار کردم:
_اگه میتمایل داشتم پول بگیرم هیچوقت نمیومدم.. هیچوقتم این پولو قبول نمیکنم!

خلاصه تاموقع رفتنم اونقدر باهم بحث کردیم که آخرش قبول کرد واسه مواقع ضروری پولو پیش خودش نگهش داره!
ساعت 8و10 دقیقه بود که به شرکت رسیدم و با دیدن عماد که از آشپزخونه بیرون میومد آه از نهادم کشیدهشد

ده دقیقه دیر کردن اونقدر زیاد نبود که بخوام بترسم یا استرس بگیرم.. خودمو بیخیال نشون دادم و با اعتماد به نفس سلام کردم!
_سلام صبح بخیر!
بامتوجه شدنم فاصله ی بین 2ابروشو کوتاه تر کرد و با سردی به نشونه ی جواب سلام، سر تکون داد!

لیوان کف دستشو روی میز گذاشت و اضافه کرد:
_اومدم قهوه ببرم ولی خبری نبود..
_یه کم ترافیک بود دیر رسیدم عذرمیخوام چند دقیقه دیگه آماده میکنم!

_من امروزگار مهمان شخصی دارم.. نمیخوام بیای توی اتاقم.. آماده شد خودم میام!
هنگ کرده وبا ترمشاهده کرد نگاهش کردم.. زیر لب با صدایی تحلیل رفته چشم کوتاهی گفتم!

نگاهی پرازنفرت بهم انداخت و رفت توی اتاقش!
باتعجب و دهانی باز به حرکت کردنش خیره شدم!
مهمون داشت.. اونم شخصی.. اونقدر شخصی که نمیتمایل داشت کسی وارد اتاقش بشه!!

یه کم طول کشید تا ماجرا رو تجزیه وتحلیل کنم!
به من هیچ ارتباطی نداره مهمون ویژه اش کیه! من وظایفم اینجا فضولی کردن توی کار بقیه نیست!

با همین حرف ها خودمو آروم کردم و قهوه رو آماده کردم..
اومدم بهش زنگ بزنم که زنی قد بلد با ظاهری آراسته و لباس های بسیار شیک وارد شرکت شد!

به طرفم اومد.. چقدر خوشگل بود.. دیده وابروی زغالی و پوستی به سفیدی برف.. لب های گوشتی و دماغ عملی سربالا..
_سلام..
باگوش دادن صداش کف دست از برانداز کردن کشیدم..
_سلام بفرمایید؟

_آقای واحدی تشریف دارن؟
_بله.. شما خانم؟
_شیدایی هستم.. قرار داشتم با ایشون!
ازجام بلند شدم و به طرف اتاق عماد رفتم..
گلوم خشک شده بود انگار سالها بود که آب نخورده بودم..

قبل از در زدن یادم اومد من اجازه نداشتم وارد اتاق بشم..
برگشتم وبهش زنگ زدم..
_آقای واحدی خانم شیدایی…..
میون حرفم پرید وگفت:
_بفرست داخل!

به زن خیره شدم.. تبسمی مسخره گوشه ی لبم قرار گرفت واضافه کردم:
_بفرمایید منتظر شما هستن!
با لبخند جوابمو داد و رفت…
کف دستمو که میلرزید روی صورتم کشیدم..
آروم باش دختر.. چه مرگته تو آخه؟ این چه رفتاریه لعنتی؟؟

بلند شدم حرکت کردم توی آشپزخونه..
قندم انگار افتاده بود..
شکلات رو از کنار سینی برداشتم!
باخودم گفتم:
_گلاویژ خواهش میکنم به خودت بیا.. این رفتارها علامت خطر هستن وباید خودمو بگیرم!

چشم هامو بسته بودم و شتاب‌زده تند نفس های عمیق میکشیدم که صوتی عماد رو از فاصله ای نزدیک متوجه شدم!
باعجله دیده هامو باز کردم و صاف از حرکت ایستادم!

_اگه حرکت یوگاتون تموم شده قهوه هارو آماده کنید!
بدون حرف نگاهش کردم..
نمیدونم چرا احساس میکردم اگه حرف بزنم چیزهای خوبی نمیگم..

به قهوه ساز رفتم که گفت:
_با قلب تزیینشون کن!
نفس هایی که به سختی نتظیم کرده بودم به یک باره قطع شد..
اومدم با تعجب بهش نگاه کنم که حرکت کرده بود!

دیگه شک نداشتم نسبت به اون زن احساسی داشت..
حرصم گرفت.. اومدم با حرص شیشه ی شیر رو توی سینگ خالی کنم ولی یه دفعه پیشمون شدم!

باقلبی پر از بغض 2تا قلب زیبا روی نسکافه ها کشیدم و عماداونارو برد با عشقش نوش جان کنه!
به احترام واسه کارمندهای شرکت هم نسکافه بردم..

خودمو مشغول کار کردم.. خودمو عادی نشون میدادم اما دلم ساز مخالف میزد.. بی قراری میکرد و قصد رسوا کردنم رو داشت…
مشغول کارم بود اما چشم از ساعت که 2ساعت و10 دقیقه و 7ثانیه گذشته بود برنمیداشتم..

صدای رضا رشته ی افکار پریشونمو پاره کرد!
_گلاویژ خانم!
_بله؟
_قرار بود پرونده ی شرکت (…) واسم بیارید اما خبری نشد!
وای.. خدا بگم منو چیکارم کنه.. پاک فراموش کرده بودم!
_وای ببخشید یادم حرکت کرد.. الان میدم خدمتتون!

با آرامش بهم نگاهی انداخت وگفت:
_مشکلی پیش اومده؟
چندبار پلک زدم و شالمو مرتب کردم..
_نه نه! اصلا.. الان واستون میارم!
بازهم با آرامش ومهربونی اضافه کرد‌:
_اوکی.. ممنون!

بعداز حرکت کردنش تندشتاب‌زده پرونده رو از قفسه زونکن هابیرون کشیدم و به طرف اتاقش حرکت کردم..
اومدم دراتاقو باز کنم که دراتاق عماد بازشد و دوتاییشون با لب های خندون اومدن بیرون!

واسه اینکه منو نبینن بدون اجازه وارد اتاق رضا شدم..
رضابا تعجب به حرکاتم نگاه میکرد..
_معذرت میخوام!
پرونده رو روی میزش گذاشتم و واسه اینکه دیرتر برم بیان کردم:
_آقا رضا.. شما چرا توی اتاقتون ازگل استفاده نمیکنید؟

مثل خنگ ها فقط نگاهم میکرد..
خودمو به اون مسیر زدم وادامه دادم:
_مثلا کنار اون پنجره رو گل های طبیعی بذارید خیلی عالی میشه!
یا مثلا….

حرفمو قطع کرد واضافه کرد:
_گلاویژ!
لبخند مصنوعیم روی لبم پرکشیدو جدی بهش خیره شدم‌!
_میخوای امروزو مرخصی بگیری؟
_من…!! من….. !! سرمو پایین انداختم.. بله میخوام!

از روی صنقلبیش قد بلند شد و به طرفم اومد..
به‌شدت نزدیک شد..
خجالت کشیدم..
_تومثل خواهرمنی.. ولی باخواهرم یه فرق بسیار بزرگ داری.. خواهرمو دوست ندارم ولی به همون اندازه تورو بردارانه دوست دارم..
اینا رومیگم که زمینه سازی کنم واسه راحت بودنت..

باگیجی توی خاموشی بهش نگاه کردم که اضافه کرد:
_کسی اذیتت میکنه؟
_نه اصلا.. یه ذره فکرم مشغوله..
_امروز به‌شدت مظطرب بودی.. اونقدر مظطرب که پرونده رو اشتباهی آوردی!

وای خدایا.. چطور متوجه پرونده نشدم!
_نمیدونم چه مشکلی داری ولی بدون میتونی رو کمک برادرت حساب کنی!
_لطف داریدشما.. ازشما به من رسیده.. معذرت میخوام ذهنم درگیر بیرون از شرکته.. متوجه اشتباهم نشدم!

_باشه اشکالی نداره.. خودم میرم برمیدارم.. امروزگارم برو مرخصی.. ولی ازفردا میخوام مثل سابق سرحال وخوشحالاب سرکارت حاضر باشی!
فاصله ی کم داشت اذیتم میکرد..
رضا مرد دیده ناپاکی نبود اینو توی این مدت که باهامون در ارتباط بود متوجه شده بودم ولی نمیتونستم این فاصله رو هضم کنم!

اومدم برم عقب تر که دراتاق بازشد و قیافه ی عماد توی چهارچوب در نمایان شد! هراسون خودمو کنار کشیدم و رضا که خیالش از بابت خودش مطمئن بود با ساکتش به طرف عماد برگشت!

با تعجب به عماد خیره شد وگفت:
_چرا امروزگار هرکی وارد اتاق میشه اینجوری میاد؟
عماد که اخم هاش توهم بود با صوتیی تقریبا عصبانی اضافه کرد:
_نمیخواستم خلوتتو بهم بزنم!

رضا برگشت پشت میزش وگفت:
_نه خلوت نکردم.. خانم خرسند مرخصی میتمایل داشتن که موافقت کردم..
عماد به من نگاهی انداخت وپوزخندی زد..
خداکنه فکر بدی نکنه.. اصلا قلبم نمیمیل داشت فکراشتباهی درباره ی من بکنه!
اصلا امروزگار روزگار من نبود.. قلبم میمیل داشت همونجا کف زمین بشینم و های های گریه کنم!