خشایار ابرو در هم کشید و نگاهش را به نگاهان براق و پر از تکبر یزدان داد ……….. سرعت جهش خون در عروقش بالا راهی شده بود و حس می کرد دلش کم مانده از شدت تپیدن های بی وقفه و پر سرعت از حرکت به ایستد .
یزدان بدون آنکه نگاهش را از نگاهان خشایار بگیرد جلال را که پشت سرش ایستاده بود ، مخاطب خودش قرار داد :
ـ جلال ، می خوام تا بیست و چهار ساعت آینده یه اطاق عمل ……… یا به یه زبون دیگه …….. یه اطاق سلاخی ، همینجا برام آماده کنی . جلوی نگاهای همین مرتیکه ……….. می خوام لحظه به لحظه آماده شدن این تدارکات و ببینه و با تمام وجود لذت ببره …….. هزینه این آماده سازیشم اصلا برام مهم نیست .
جلال قدمی جلو گذاشت و سری تکان داد .
ـ بله قربان . به بچه ها میگم تدارکاتش و مهیا کنن .
یزدان تمایل داشت خوبه ای بگوید که با متوجه شدن صدای جیغ دخترانه ای ، گوش هایش تیز شد و نگاهش به سرعت به سمت در خروجی کشیده شد ………. مطمئن بود آوای جیغ و فریادهای گندم را شنیده ………… صدای جیغ و فریادهای گندم را به خوبی می شناخت .
نمتوجه شد چه شد ، فقط وقتی به خودش وارد شد که از اطاق بازجویی اش خارج شده بود و با تمام توان ، با خشمی طغیان کرده پله های انبار را دو تا یکی بالا راهی شده بود و به سمت سیروسی که موهای گندم را از پشت سرش گرفته بود و او را کشان کشان به دنبال خودش می کشید ، می دوید .
انگار که خون برای لحظه ای مقابل متوجه شدگانش را گراهی شده باشد ، همچراکه شیری زخم خورده ، به سمت سیروسی که سر نگهبان امنیت پشت عمارت بود ، یورش برد و با تمام توان مشت گره کرده اش را روی گونه چپ او نشاند .
سیروس غافل گیر شده از شدت ضربه ای که خورده بود ، به سمت چپ پرت شد و روی زمین افتاد ……. گندم که هنوز هم موهایش گیر میان پنجه های سیروس بود ، با پرت شدن یکبارهی سیروس ، او هم به دنبالش کشیده شد و روی زمین افتاد و جیغ از اعماق جانش بار دیگر بلند شد …….. حس می کرد تا کنده شدن پوست سرش چیزی نمانده .
سیروس با حالتی تهاجمی قبل از اینکه منگی مشتی که خورده بود از سرش بپرد ، به سرعت سرش را سمت فردی که به او حمله کرده بود ، چرخاند …………… اما با متوجه شدن یزدان ، آن هم با آن خشم نهفته در چشمانش ، در حالی که قلبیل این نگاه پر از خشم یزدان ، و مشتی که خورده بود را نفهمیده بود ، با مکثی طولانی از روی زمین بلند شد و مقابلش از حرکت ایستاد .
ـ قر …… بان .
یزدان بی توجه به سیروس و نگاه شوکه اش ، مقابل گندمی که انگار ناجی اش را پیدا کرده باشد ، تک زانویی زد و نشست .
یزدان به دیدهان پر از بغض او که انگار هر آن منتظر فرصتی برای شکستن بغضش می گشت ، نگاه کرد و دست جلو برد و کف دستش را روی بازوی او گذاشت و خواست بلندش کند که صورت گندم از درد درهم راهی شد و صدای درد آلودش را درآورد .
ـ آآآآآی کف دستم .
یزدان مضطرب شده با ابروانی درهم گره خورده ، بلافاصله کف دستش را عقب کشید و به بازوی او خیره شد ………… از روی این لباس آستین بلند در تنش که چیزی مشخص نبود .
گندم انگار که تنها منتظر وارد شدن ناجی اش بوده باشد ، اشک هایش مسیر گرفتند و تا زیر چانه اش امتداد یافت ……. یزدان با دیدن موهای آشفته دور و اطراف او و اشک های راه گرفته روی گونه اش ، در حالی که حس می کرد مضطربی توأمان با خشم ، لحظه به لحظه در قلبش بیشتر و بیشتر می شود ، کمی بیشتر سمت گندم خم شد و صورتش را جایی در چند سانتی صورت او قرار داد :
ـ کف دستت چی شده ؟
گندم به بازویش نگاه کرد و ملایم بازوی زوق زوق کرده اش را گراهی شد :
ـ درد می کنه ………. بهشدت درد می کنه .
ـ خب چرا ؟ به جایی زدیش ؟ زمین خوردی ؟ کسی زده ؟ چی شده ؟
گندم با چشمان خیس ولی عصبی به سیروسی که یک متر عقب تر از یزدان توقف کرده بود نگاه کرد .
ـ این لعنتی کف دستم و گراهی شد و تا تونست فشار داد و کشید …………. هرچی بهش بیان کردم ولم کن ، انگار داشتم با دیوار حرف می زدم ، نمی گوش داد .
یزدان سر به عقب چرخاند و نگاه خشم برداشته اش را روانه سیروسی کرد که پشت سرش ایستاده بود ………. انگار بعد از چند سال بار دیگر در جلد همان یزدان گذشته رسوخ پیدا کرده بود ………… همان یزدانی که شش دنگ حواسش را به کوچکترین و بی دست و پا ترین عضو خونه امید می داد ………. یزدانی که تا وقتی در منزل امید حضور داشت اجازه نمی داد کسی به گندم زور بگوید و یا برایش قلدری کند .
ولی حالا انگار بار دیگر کسی پیدا شده که زور بازویش را بی رحمانه به رخ گندمش کشیده بود .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن