کف دست های ارسلان از کمرش افتاد و تبسم محوی زد. بیش از این نمیتوانست خوددار باشد… مضطرب شده بود و حس میکرد خدا برای اولین بار در حیات نگاهش کرده که حالا دخترک سالم است. حتی فکر اینکه بلایی سرش میآمد چهارستون بدنش را میلرزاند.
بی اراده کف دست هایش را باز کرد و با گرد شدن نگاه دخترک اشاره زد که جلو برود.
_خب چیکار کنم؟
ارسلان به سینه اش اشاره زد: بیا اینجا…
یاسمین با تعجب قدمی جلو رفت و چند ثانیه هم طول نکشید که سرش چسبید به قفسه ی سینه او و نفس هایش به شماره افتاد. هنوز به این بغل کردن های ناگهانی اش عادت نکرده بود ولی دیگر مثل گذشته نمیهراسید… برعکس امنیت بازوان او داشت قلبگرمش میکرد!
ارسلان محکم دخترک را به سینه اش فشرد و یاسمین زمزمه ی زیر لبش را گوش داد: داشتم سکته میکردم.
_بخاطر من؟
_اره بخاطر توی سرتق…
بعد لبش را چسباند به موهای ابریشمی او و عطرش را به عمق ریه هایش فرستاد. آب حیات بود انگار… مست میشد و این مستی تا ساعت ها از تنش بیرون نمیرفت.
یاسمین با صورتی سرخ سر از سینه اش برداشت…
_من نبودم اینجا چه اتفاقی افتاد ارسلان؟
پلک های ارسلان با مکث جمع شد: یعنی تو آوای تیراندازی نگوش دادی؟
_چرا گوش دادم اما حس کردم دوره. مثل دیشب… کجا تیراندازی کردن؟
_تو کجا رفته بودی؟
_اینجا یه چشمه خیلی قشنگ داره. تو دیدیش؟
ارسلان سر تکان داد و دخترک با ذوق تعریف کرد: من همینجوری داشتم قدم میزدم رسیدم به چشمه بعد یکم جای گرفتم این گنجشگ بیچاره رو پیدا کردم. آوای آب بسیار زیاد بود فکر کنم بخاطر همین نگوش دادم صوتهارو…
ارسلان لبخند زد و یاسمین باز هم پرسید: به اینجا تیراندازی کردن؟ نکنه محمد واسه همین زخمی شده؟
_آره…
_وای. خوب شد من نبودم وگرنه سکته میکردم!
_خوب شد که نبودی!
_حالا اینا کیا بودن؟ همونایی که متین بیچاره رو گراهی شدن؟ آها راستی… متین و پیدا کردی؟
ارسلان کلافه شد: بس میکنی یاسمین؟
_نه چرا خب… من نبودم چه آتیش بازی مسیر افتاده. تعریف کن واسم…
_اما من پیشنهاد میکنم بیشتر از این سئوال نپرسی که اعصاب منم بهم نریزه. حله؟
دخترک با قلبخوری لب برچید و ارسلان ساکت انگشت اشاره اش را روی لب هایش زد…
_انقدر منو نگران نکن یاسمین. با این سرتق بازیات آخرش سکته ام میدی!
با درد بدی که در پهلویش پیچید به سختی نیمخیز شد و به خوبی مرطوب شدن پوستش را حس کرد و بعد خونی شدن ملحفه ی زیرش را…
_چرا از جات کشیده شدی؟
با تعجب سر کشیده کرد و نگاهش به دخترک ماند که با سینی غذا داخل وارد شد. اخم هایش درهم راهی شد و با همان وضعیت اسفناک زخمش سعی کرد بنشیند.
_من از شما چی تمایل داشته بودم؟ غذا؟
دخترک سینی را روی زمین گذاشت و کنارش قرار گرفت.
_اجازه میدی زخمتو چک کنم؟
متین کف دستش را پس زد: نه…
_نمیبینی داره خونریزی میکنه. چرا انقدر یک دنده ایی؟
ابروهای متین با مکث باز شد: یک دنده چیه خانم من فقط یه موبایل میخوام. خواسته ی زیادیه؟!
دخترک لب گزید: نمیتونم. اگه کسی بفهمه برام بد میشه! تا همینجاشم هنر کردم که تونستم مخفیت کنم.
میان جملاتش لهجه ی کردی به خوبی مشخص بود ولی راحت فارسی صحبت میکرد…
_من نمیتونم تا اخر عمرم اینجا مخفی شم. حتی اگه بمیرم باید برم بیرون.
_ولی همونایی که این بلارو سرت اوردن بیرون این خونه برات کمین کردن.
_مهم نیست.
دخترک نگاه گرد کرد: مهم نیست؟ میدونی وقتی پیدات کردیم چه حال و روزگاری داشتی؟ نبضت درست نمیزد.
_ببین خانمِ…
دخترک کف دستی به گوشه ی روسری طرح دارش کشید: آسو… اسمم آسوعه…
متین سخت نگاه از گیسوان قد بلندش گرفت و آب دهانش را قورت داد: ببین آسو خانم. الان رییسم چند روزه از من هیچ خبری نداره. حتما تا الان نگران شدن و من باید بهشون یه خبر مهم برسونم.
_یعنی این خبر از جانت مهم تره؟
_اگه بهشون کف دسترسی پیدا نکنم جون بسیارا به خطر میفته. همشون الان منتظر یه تماس من هستن تا تکلیفشون معلوم شه.
آسو با ترمشاهده کرد نگاهش کرد و متین ملتمس اضافه کرد: لطفاً یه موبایل برام بیار. کار و حیات و همه چیم رو هواست… مادرمم مضطربه خدارو خوش میاد؟
دخترک ناچار سر تکان داد: باشه ولی قبلش بذار پانسمانت و عوض کنم. وگرنه از موبایل خبری نیست.
متین لبخند کمرنگی زد و با احتیاط دراز کشید و لباسش را کنار زد.
_این چند روزگار خیلی مزاحم شما و خانواده تون شدم. کاش بتونم جبران کنم.
آسو باند خونی را از روی پهلویش برداشت: مهمان حبیب خداست.
_تو این کارا رو از کجا یاد گراهی شدی؟ پرستاری؟
_نه من هنوز کنکور هم ندادم.
لبخند متین محو شد: چرا؟
_روستا کوچیکه امکاناتی نداره که بخوام برای کنکور آماده شم.
_خب چرا نمیری شهر؟
نگاه آسو به زخمش بود و با دقت داشت خون اطراف پوستش را پاک میکرد…
_من یک دختر تنها چطور برم شهر زیستن کنم؟ پدرم اجازه نمیده!
حسرت توی چشمهای مشکی درشتش غوغا میکرد. ولی انگار شرایط آنقدر پخته اش کرده بود که زیر بار بغض های پنهانی و کوچکش کمر خم نکند.
_خودمم قلبم میخواد برم سنندج ولی جاده یکم دوره و خب…
_نمیشه تا اخر عمر پاسوز این چیزا بشی. خانوادتم با خودت ببر.
_پدرم قبول نمیکنه. میگه سر پیری بیام وسط دود و دم و حیات ماشینی؟ حقم داره. تا عمر داشته اینجا بوده.
متین پلکی زد و وقتی دخترک زخمش را فشرد محکم لبش را به دندان گحرکت کرد. زخم پهلویش تقریبا عمیق بود و تا همینجا هم شانس آورده بود…
دخترک وسایلش را جمع کرد: باید بری دکتر اقا… زخمت عفونت کنه کارساز میشه برات.
متین با چهره ایی جمع شده گفت: بذار پیدام کنن حتما میرم.
سینی غذا را جلو کشید: میخوای کمکت کنم چند لقمه بخوری؟
_نه خودم میخورم ممنون.
متین بزور بلند شد و جای گرفت. درد داشت ولی قابل تحمل بود… عادت کرده بود به این زخم های گاه و بی گاهی که روی تنش مینشست…
آسو نگاهی به در اتاق انداخت و آرام اظهار کرد: من موبایلمو برات میارم فقط آشکارش نکن. پدرم هنوزم بهت شک داره اگه خشمگین بشه ممکنه به پلیس خبر بده.
_حتما…
دخترک سریع از اتاق بیرون رفت و بوی خوش غذا اشتهای متین را تحریک کرد تا مزه اش کند. انگار خدا این منزل و خانواده را سر مسیرش گذاشته بود وگرنه در همان لحظه ایی که زخمی شده بود یا جان میداد یا گیر ادم های افشار میفتاد!
_میشه یه سر بری حالش و بپرسی ارسلان؟
ارسلان با مکث سر قد بلند کرد و به چهره ی مظلوم او نگاه دوخت: حال کی و بپرسم؟ محمد؟!
_نه محمد چه ربطی به من داره… حال گنجشکم و میگم.
ارسلان چشم هایش را جمع کرد و نگاهش با دقت توی صورتش چرخ خورد…
_تو حالت خوبه یاسمین؟ راهی شدی بیرون چیزی نخورد تو سرت؟
یاسمین لب بهم فشرد و ارسلان سرش را تکان داد: جدا نمیخوام قبول کنم که نگران اون گنجشک نیمه مرده ایی…
_نمرده بود هنوز زنده بود.
_بمیره هم اتفاقی نمیفته!
یاسمین بغض کرد: ولی من غمگین میشم. چون دلم براش سوخت…
با مکث و خاموشی او خودش از جا قد بلند شد: اصلا خودم میرم ببینم هنوز زنده ست یا نه. تو که سنگقلبی…
ارسلان نفس عمیقی کشید و کف دست به پیشانی اش گحرکت کرد: چی میشه یکم بزرگ شی یاسمین؟
_تو بزرگی کافیه.
_بشین سر جات لازم نکرده بری حال اون پرنده رو بپرسی. الان محمد و بچه ها تو اون خونه هستن…
_مشکل فقط همینه؟ یعنی چراکه پسرا اونجا هستن نمیذاری برم؟
_اره اضافه کردم بشین.
یاسمین به اجبار جای گرفت و خواست سر لجبازی را باز کند که موبایل ارسلان زنگ خورد. دخترک با حرص لب گزید و نگاه ارسلان خیره ماند به شماره ی ناشناس…
مردد بود در پاسخ دادن که دخترک گردن کشید سمتش…
_چرا جواب نمیدی؟
_یه لحظه ساکت شو یاسمین.
آیکون سبز را لمس کرد و موبایل را روی گوشش گذاشت و انگار فرد پشت خط هم اخلاقش را میشناخت که بهسرعت به حرف آمد.
_منم آقا… متین!
قلب ارسلان توی گلویش آمد. صاف نشست و صوتیش ناگهان بالا رفت: هیچ معلومه کجایی تو پسر؟
یاسمین با تعجب نگاهش کرد و وقتی اسم متین را از زبانش متوجه شد گل از گلش شکفت. لب به دندان گحرکت کرد تا مسروری اش را بروز ندهد.
ارسلان با دقت به حرف های متین گوش میداد: من خوبم اقا دلواپس نباشید… زخمی شدم الان تو خونه ی یکی از روستایی ها هستم. تازه روبراه شدم!
_خونه ی کی؟ میشناسیش؟
_نه ولی وقتی نگاه باز کردم اینجا بودم. یه پدر و دخترن…
_شاید اینم تله ست. بهشون اعتماد نکن!
متین آوایش را تا حد امکان پایین آورد: فکر نکنم آقا بسیار ساده ان. اگه دختره نبود شاید تا حالا مرده بودم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن